Berichten van 1 januari 2016 tot 31 december 2016

De zee en omgeving is altijd aantrekkelijk, ongeacht het seizoen. Wij hadden een paar dagen zee gepland en het programma van de eerste dag was het Zwin bezoeken. Een prachtig natuurgebied dat vernieuwd werd en pas vrijdag terug opengesteld werd voor bezoekers!

We wandelden tussen struiken en grassen en over de verharde wegen. Hier en daar zagen we nog een restant van een bunker uit de Tweede Wereldoorlog.

Het was een fikse wandeling, maar we genoten van de stilte die enkel doorbroken werd door het geschreeuw van de meeuwen en onze stemmen. Nog één helling op en daar was hij: de Haas.

De Brit Barry Flanagan is een van de markantste figuren uit de naoorlogse beeldhouwkunst. Hij behoort tot de zeldzame groep hedendaagse kunstenaars die te bevatten zijn voor de brede lagen van de bevolking. Je vindt zijn werken zowat overal in Europa, Noord- en Zuid-Amerika, Azië, Australië, ... Al heel wat jaren gebruikt Flanagan de haas als uitgangspunt voor het formuleren van zijn ideeën. Voor de kunstenaar is de haas synoniem voor vrijheid, onafhankelijkheid, dynamiek, vruchtbaarheid, kracht en individualiteit. Dit bronzen werd niet toevallig geplaatst op een van de mooiste plekken van het Zwin.

De haas staat hier voor gastvrijheid “hospitality”, en dat is in deze badstad zeker een begrip. “Hospitality” kreeg echter heel vlug een reeks bijnamen, zo wordt het beeld “keuning van ’t Zwin”, “Bugs Bunny” of simpelweg “’t Keun” genoemd. Wij kwamen even op adem en genoten van het uitzicht.

Even overwogen we om helemaal langs de Zeedijk en de binnenweg terug naar onze auto te wandelen, maar T had pannenkoeken op de lijst van de bistro zien staan en had daar zin in. Op de terugweg zagen we iets moois…

En zo gebeurde het! We keerden terug op onze stappen en even later zaten we met een grote pannenkoek voor ons. Een lekkere afsluiter van een heerlijke wandeling!

Toon en een bloem uit de tuin.. de perfecte combinatie toch?

Ik blijf er bij een dag niet gelachen is een dag niet geleefd ook al is dat lachen momenteel eerder grimassen trekken!!

Een wetenschapper had een smeersel uitgevonden dat levenloze voorwerpen tot leven kon brengen. Hij besloot het uit te proberen op het standbeeld van een beroemde generaal in het stadspark. En ja hoor, het beeld trilde en een ogenblik later klom de generaal, met nog ietwat krakende gewrichten, van zijn voetstuk.

"En, generaal, wat wordt uw eerste daad?", riep de wetenschapper opgewonden uit.

"Dat ligt voor de hand", baste de generaal en hij trok zijn pistool uit de holster. "Ik ga zo'n twee miljoen duiven doodschieten!"

Vandaag nog maar eens langs de dokter geweest omdat mijn probleem niet verbetert, integendeel... Intussen heb ik ook pijn gekregen achteraan mijn kaak bij het geeuwen of als ik mijn mond te ver opendoe. Ja, mond dan maar dichthouden zeker?  Blijkt dat er daar op het kaakgewricht een liche ontsteking zit veroorzaakt door artrose maar dat heeft absoluut geen verband met mijn duizeligheid. De dokter suggereerde  om via de oorspecialist naar een evenwichtscentrum te gaan waar ze specifieke oefeningen doen met het hoofd om de evenwichtsorganen weer in balans te krijgen.

Waar ik nu mee te doen heb is BPPD = kortdurende bewegingsafhankelijke duizeligheid of Benigne Paroxysmale Positie Duizeligheid.

BPPD kenmerkt zich door acute draaiduizeligheid die ontstaat bij bewegingen, bijvoorbeeld als u gaat liggen en/of vanuit liggende houding overeind komt. De draaiduizeligheid is zeer heftig maar duurt kort, gewoonlijk minder dan een minuut. Soms gaat de duizeligheid gepaard met een misselijk gevoel.

Het woord ‘benigne’ geeft aan dat het hier om een goedaardige vorm van duizeligheid gaat, die binnen enkele weken tot maanden spontaan kan verdwijnen. In enkele gevallen komt de duizeligheid terug of blijkt de duizeligheid toch langer aan te houden.

Wat is de oorzaak?

BPPD wordt veroorzaakt door een stoornis van het evenwichtsorgaan in het binnenoor. In het evenwichtsorgaan bevinden zich kristallen. Bij patiënten met BPPD zijn deze kristallen losgeraakt en hebben zich verplaatst naar een andere plek in de halfcirkelvormige kanalen in het evenwichtsorgaan dan waar ze horen. Bij bewegen van het hoofd bewegen de kristallen mee met de vloeistofstroom in de halfcirkelvormige kanalen. Dit leidt tot prikkeling van het evenwichtsorgaan; wanneer kristallen niet op de goede plaats liggen, kan dit leiden tot klachten van duizeligheid. Het loslaten van de kristallen treedt vaak spontaan op, zonder dat er sprake is van een aanwijsbare onderliggende oorzaak. Soms is er sprake van een voorafgaand hoofdtrauma, een (chronische) oorontsteking of een periode van bedlegerigheid.

BPPD komt vooral voor bij mensen ouder dan vijftig jaar.

Oefeningen volgens Brandt-Daroff die doeltreffend zijn bij BPPD

Uitleg bij de figuur:

Positie 1. U begint zittend op de rand van het bed. Blijf voordat u begint even rustig zitten gedurende 30 seconden.

Positie 2. Ga van zit naar lig op de rechterzij. Belangrijk is dat u deze beweging snel, binnen twee seconden, uitvoert. Houdt het hoofd een halve slag gedraaid. Houdt deze houding, ook het gedraaide hoofd, 30 seconden aan.

Positie 3. Ga na 30 seconden weer rechtop zitten. Blijf 30 seconden rechtop zitten

Positie 4. Ga van zit naar lig op de linkerzij. Belangrijk is dat u deze beweging snel, binnen twee seconden, uitvoert. Houdt het hoofd een halve slag gedraaid. Houdt deze houding, ook het gedraaide hoofd, 30 seconden aan. Hoe vaak oefenen?

Er wordt aangeraden de oefeningen twee weken lang, drie keer per dag uit te voeren.

De oefening (van positie 1 tot en met positie 4) duurt in totaal twee minuten. Herhaalt u de oefening steeds vijf keer, volgens onderstaand schema. Het kan zijn dat u in het begin juist duizelig wordt; deze duizeligheid verdwijnt vanzelf als u doorgaat met de oefeningen.

Bij de meeste patiënten hebben de oefeningen na ongeveer tien dagen effect, de klachten zullen dan vrijwel zijn verdwenen.

Als u klachtenvrij bent is het verstandig de oefeningen nog een aantal dagen voort te zetten.

Tijd Aantal oefeningen

Duur Ochtend 5 keer 10 minuten

Middag 5 keer 10 minuten

Avond 5 keer 10 minuten.

IK ben nu met die oefeningen begonnen en geloof me geen lachertje!! Oud worden .. heerlijk toch!!

Het wordt een kort berichtje want al leek het na een paar dagen mee te vallen met die draaingen dan heb ik sinds gisteren terug een serieuze terugval en hang ik meer in de zetel dan me lief is. En als toemaatje fluit mijn rechteroor ook nog. Van blogbezoekjes komt daarom niet veel terecht want het gaat me niet af dus langs deze weg een hartelijke groet aan de bezoekers en vooral aan diegenen die de moeite doen om even te reageren! Hopelijk tot heel binnen kort!

Er was eens een koning die wilde gaan vissen. Hij ontbood de koninklijke weersvoorspeller om het weer voor de volgende dagen te voorspellen.De weerman verzekerde hem dat er zeker geen regen zou vallen. Dus gingen de koning en de koningin vissen. Onderweg ontmoetten ze een boer met zijn ezel. De boer zei:

‘Uwe Hoogheid, U zou beter terugkeren naar Uw paleis want spoedig zal er een aanzienlijke hoeveelheid regen vallen.’

De koning was beleefd en terughoudend en antwoordde:

" Ik heb een zeer gewaardeerde weersvoorspeller die hoog opgeleid is en bovendien jarenlange ervaring heeft. Ik betaal hem een hoog loon. Hij gaf me een zéér verschillende voorspelling. Ik vertrouw hem en dus zal ik niet terugkeren."

En dus ging de koning verder naar het meer. Maar een korte tijd later viel er een verschrikkelijke hoeveelheid regen. De koning en de koningin waren doorweekt en hun gevolg gniffelde om hen in zo’n beschamende toestand te zien. Woedend keerde de koning terug naar het paleis en beval de koninklijke weersvoorspeller te ontslaan. Dan commandeerde hij de boer naar zijn paleis en bood hem de prestigieuze en vet betaalde baan van weersvoorspeller aan. De boer zei:

"Uwe Hoogheid, ik weet niets over weervoorspellen. Ik krijg mijn informatie van mijn ezel. Hoe meer de oren van mijn ezel hangen, hoe harder het gaat regenen."

Dus gaf de koning de baan van weersvoorspeller aan de ezel. Vanaf toen begon men bij de overheid ezels aan te stellen en hen de hoogste en invloedrijkste posities te doen bekleden. En tot nog toe wordt deze traditie in stand gehouden......

Vorige nacht wakker gekomen zoals naar gewoonte om het kleinste kamertje te bezoeken maar bij het neerliggen in bed kreeg ik daar opeens een sjas patat die niet gewoon was. Dan heb ik me maar stilletjes neergelegd en durfde niet meer te bewegen. Toen ik dan 's morgens het bed wilde opmaken was het alsof ik in een zwierder zat, ik draaide als een tol en viel pardoes op het bed neer. Bij het rechtkomen, bleef de kamer draaien als een tol... Na een tijdje dan toch bij T geraakt die het niet zag zitten. Hij nam mijn bloeddruk en hartslag op . Bloeddruk normaal , hartslag tegen de 100 dus versneld en meteen wilde hij naar de spoed. Ik heb hem dan maar zover gekregen dat we eerst bij de dokter langs gingen waar we gelukkig niet lang moesten wachten. Daar als een oud meeke aan de arm zijn cabinet binnengewaggeld... maar toch wat gerustgesteld teruggekomen. Die " vertigo" zoal hij dat beestje noemt, komt nog voor en kan door een virus veroorzaakt zijn waardoor mijn evenwichtsorgaan ontregeld is. Neen lieve mensen ik had me niet bezat en ik denk dat geen enkele zatlap zo kan tollen!!  Voor de rest van de dag werd ik rust opgelegd en de komende dagen moet ik bruske  bewegingen vermijden en mijn  medicatie mooi innemen!! Hopelijk gaat dat snel over want vrijdag ga ik zonder pardon naar de bijeenkomst van de blogvrienden...Maar ik kan je verzekeren dat die kermismolen in mijn hoofd niet mijn dada is en dat stil zitten nog minder .

Oud worden hé ,zelfs al krijg ik " complimenten" over de verpakking .. vanbinnen is het dat het telt!! Maar ik trek me dan op aan het gezegde .. onkruid vergaat niet !!

Wie in het voorjaar niet alleen van veel kleur, maar ook van die heerlijke lentegeur wil genieten, kiest natuurlijk voor de hyacint. Met zijn natuurlijke, verleidelijke geur hult de hyacint het hele huis in lentesfeer. Dus zelfs als het mooie weer buiten nog even op zich laat wachten, bezorgt deze voorjaarsbloem je binnenshuis een vrolijk gevoel. Die prachtige bloemen hebben blijkbaar ook een voorgeschiedenis. Dat is wat ik vond op de Druivelaar.

Apollo was verliefd op de jonge prins Hyakinthos. Dat wekte afgunst op van Zephyros, de Westenwind. Toen beiden zich eens verlustigden in het discuswerpen, deed Zephyros een door Apollo geworpen discus van zijn koers afwijken en terechtkopmen tegen het hoofd van de geliefde prins. Die viel dood ter aarde neer. Uit het bloed van de jongeling liet Aplool een bloem spruiten, de hyacint, op wier bladeren hij " AI-AI" schreef, de weeklacht van de treurende God.

Het is maar dat we het weten hé, nu zal ik telkens als ik die bloem zie aan die arme Zephyros denken!

Zo ligt mijn tuin ervoorlopig bij na een flinke opkuisbeurt... Ik word er zelfs vrolijk van!

Nu maar hopen dat er niet teveel helse regenbuien het plaatje komen vernietigen!

Mijn week eindigde gisteren met een positieve noot. Ik moest op controle voor mijn jaarlijks gynaecologisch onderzoek en blijkbaar is het daar binnenin nog ok, meer moet het niet zijn na 71 lentes!!

Het was het startsein om er in de namiddag tijdens de gymles nog eens in te vliegen om de spiertjes los te gooien of iets in die aard want met mijn rug moet ik altijd uitkijken wat ik doe.. daarna wat aquagym om alles terug op zijn plaats te krijgen en zo zat mijn dagactiviteit er wel op. Gelukkig had ik de dag voordien de tuin een serieuze beurt gegeven zodat ik na mijn " esbattementen" met een goed gevoel kon " neerploffen" in de terraszetel en nog even genieten van de zon want als we de weerman mogen geloven dan gaan de volgende dagen de sluisdeuren weer open.

Voor mijn part mag het nu toch zomer worden ,die lenteschoonmaak waar ze hierboven mee bezig waren zal toch stilaan gedaan zijn zeker want zo vuil zal het daar toch niet zijn met die rijstpap en die gouden lepels...? Alhoewel als het waar is wat ze voorspellen dan zit het er aan te komen dat hierboven een paar buizen van de waterleidingen zullen springen en blijkbaar zijn daar geen loodgieters .  Gelukkig ben ik qua humeur niet zo afhankelijk van het weer, mijn slaapgenoot daarentegen... Niet dat hij er dan constant als een donderwolk bijloop maar het scheelt niet veel. 

De enigen die zich ook niet veel van regen aantrekken zijn de merels die na zo'n bui vrolijk pieren uit onze gazon pikken. Als ik ze dan wil fotograferen, vliegen de meeste vaneigens weg.

Ah ja....ik heb ook nog even een heerlijke cake gebakken om de week af te sluiten, goed voor de moraal van mijn slaapgenoot  hij moet toch niet op de kilootjes letten!

Enne ....we gaan later nog eens over de moraal spreken als het zomerweer daar is.....en ik aan mijn frisse zomerkledij merk dat ik een stukje cake teveel gegeten heb.

Wachten..  is geen literair hoogtepunt en ik weet niets eens maar waar ik het tekstje gelezen heb, maar ik zou het eigenlijk iedere dag moeten lezen!

'k Zei het je al, niets hoogstaands en toch ‘bots’ ik er keer op keer ‘tegen’. Niet tegen het versje, maar het feit dat ik soms teveel wacht. Wachten tot de omstandigheden ideaal zijn, tot ik het helemaal zeker ben. Wachten tot iedereen het met mij eens is. Tot mijn to-do-list is afgewerkt, tot ik een beetje slanker ben. Wachten op het moment dat ik een beetje minder moe ben. Dat ik wat meer tijd heb. Alleen zijn de omstandigheden nooit ideaal. Er is wel altijd iemand die een kritische noot heeft en mijn to do lijst is nooit af. Ik zal wellicht nooit zo slank zijn als ik zou willen zijn en nooit geheel van vermoeidheid bevrijd. En tijd, die zal er ook nooit in overvloed zijn. Dus waarom zou ik nog wachten ?

Daarom vlieg ik er in om datgene te doen wat ik graag wil doen er gewoonweg voor gaan! En als ik faal, dan leer ik toch ? Trouwens, wie vond dat uit die werkwoorden slagen en falen ? Waarom niet gewoon meemaken, ervaren, leren !

Ik was niet van plan om het te doen, echt niet maar plots zag ik een merel wegvliegen weg van de stapel hout die met een plaat afgedekt is recht naar de plaats met vogelsnoepjes. Blijkbaar lukte het niet zo goed om er een eentje uit te halen want de merel bleef maar op en  rond de hanger fladderen....en toen vond ik dat ik toch eens van haar 'miserie' moest profiteren om te zien of zij eten ging halen voor vogeljongen of voor eigen gebruik. Snel nam ik mijn fototoestelletje, piepte stiekem in het nestje en klikte. Afwachten wat de foto zou ontsluieren.

Wat bleek: 

Het wordt een vijfling .

Kort nadien zag ik de moedervogel terug in het nest vliegen, na een tijdje vloog ze weer naar de hanger, van daar terug naar haar nest....ze heeft aan mijn nestbegluring geen trauma overgehouden .

De tijd vliegt hier voorbij en we zijn alweer half mei. Mei is altijd een heerlijke maand in de tuin. De lentebollen maken langzamerhand plaats voor "echte" bloeiers, alles is groen (van dat mooie, frisse lichtgroen), het weer wordt steeds beter, de vogels zingen dat het een lieve lust is. Ik heb  enorm zin in deze lentemaand. Jij ook?

De lente!

Misschien is dit wel het mooiste seizoen van het jaar?  Lammetjes, een voorzichtig zonnetje en prachtige bloemenvelden. Maar als ik dan hoopvol naar buiten kijk, lijkt het nog niet helemaal zover. Een fris windje trekt soms nog langs het raam. Mijn buurman schuilt achter een paraplu als hij naar zijn auto gaat want de veelbesproken regen komt er aan. Zachtjes en hoopvol herhaal ik mijn mantra ‘de lente is er, de lente is er.... in de hoop dat het inderdaad zo is.

Na al de voorbije feesten voel ik toch dat ik die 3x7 voorbij ben maar toch trek ik me op aan het volgende...

De lente is eindelijk in het land. We kunnen dit overal vaststellen aan de hogere temperaturen. Er staan reeds volop bladeren aan de bomen, bloesems her en der. We zien soms koolmeesjes driftig rondvliegen en een wild paringsdansje uitvoeren en straks dan dat ei in mei!! 

Af en toe zweeft een duif voorbij, een tak in de bek die hij dan veelzeggend ergens deponeert, met zo’n blik van ‘kijk mij eens’.
Ook het gras is reeds sinds een tijdje terug volop aan het groeien. Fauna en flora herleven. Ik ben met de camera de tuin ingetrokken om de eerste hommel vast te leggen die wat in mijn eerste bloemen zat te snuisteren.(azalea) Ik denk dan dat het een vrouwtje is want die zijn iets actiever  en het mannetje komt pas later - als alles in kannen en kruiken is -  met zo’n blik van , ‘en waar zijn m’n pantoffels’.
Dat de lente in het land is, had laatst ook als gevolg dat op zo’n zon overgoten , mei-dag een devoot mans persoon langs het zijpad de tuin inkwam ( wat ik al niet echt ok vond) en in zijn hand hield hij  enige stichtende folders . Maar wat vooral opviel was de pedante glimlach op zijn gelaat als van iemand die u de blijde boodschap komt verkondigen op een wijze dat men er zwaarmoedig van wordt.

 “Geloof jij dat al deze mooie dingen die je ziet ‘de natuur’, de bloemen, de bomen er zo maar gekomen zijn door bv. evolutie, geloof jij niet eerder in het woord van God?” en hierbij keek hij veelzeggend naar een boekje dat hij angstvallig tussen zijn vingers geklemd hield en wees omstandig naar de planten in mijn tuin, met een wijzende vinger alsof hij er zelf voor gezorgd had. Hierna stak hij verder van wal op het toontje van oude schoolmeesterfiguren die hun oude lessen nog eens willen afdreunen en u op het goede pad willen brengen en dat op zo’n mooie dag.
Ik keek de man  enigszins schuin aan , op een peilende wijze, en trachtte argumenten te verzamelen om zijn ideeën te ontkrachten. De essentie van het geloof is nu echter dat men het moet geloven, argumenten hebben hier geen kracht van wet.

Daarom antwoordde ik hem “ het geloof moet men geloven, zonder te rationaliseren “, want dergelijke heerschappen trachten allerlei theorieën te ontkrachten zonder met dezelfde kritische blik het eigen geloof te bekijken. Ze voelen zich enkel goed bij het eigen gelijk. Soms vraag ik me zelfs af, of het hen zou kunnen schelen moest God niet bestaan en ze enkel schijnbaar religieus zouden moeten zijn.
Ik bekeek hem dus verdere met montere blik en vervolgde ,

“Op zo’n mooie dag ga ik in elk geval verder werken in mijn tuin” goie dag ..na nog wat aarzelen droop hij af. Hij had nog andere zielen te redden van de duisternis.

Hop, hop, hop mijn ploeg aan de top en mijn weekend kan al niet meer stuk!

Wie mij een beetje kent die weet wat ik bedoel... Na 11 j is mijn club eindelijk nog eens kampioen en dat met nog 2 speeldagen te gaan maar het schoonste is dat we kampioen speelden tegen de aartsrivaal...Ik vrees dat de inwoners van Brugge een zware afsluiter van het Pinksterenweekend in gaan ..

Ik zal heerlijk genieten thuis bij de beelden van een winnende ploeg!

Ik had gisteren een afspraak met mijn tuin. Het was nog droog en zonnig  buiten en ik kuierde wat rond tot mijn blik op een ekster viel . Normaal heb ik geen diepe affectie voor die vogel omdat zijn soortgenoten ooit teveel jonge eendjes uit ons vijvertje roofden. Maar nu werd mijn aandacht toch getrokken door de zonnestralen die zijn veren goed belichtten. Wit, zwart en blauw. Hij trippelde wat rond in de tuin op zoek naar een worm of iets eetbaars…Nog steeds waren mijn ogen gericht op die verenpracht.

Als een mens zou vragen welke kleuren hij moet combineren, wordt zelden blauw en zwart gekozen tenzij je een supporter bent van club Brugge!

De ekster pronkte echter blij rond met deze kleurencombinatie. Hij geneerde zich niet, streek met zijn snavel door de veren en leek echt happy met zijn verschijning.

Ik dacht na over de "kostuums" van andere vogels die hier in onze tuin rondvliegen.

De kraai kiest voor een stemmig zwart pak dat past bij elke gelegenheid. Omdat zijn snavel ook zwart is, komt hij wel erg donker en somber over.

De mannetjesmerel daarentegen heeft kleurige accenten die een mooi effect geven aan zijn zwarte verenpak, daarbij dan nog een oranjekleurige snavel en gele eyeliner en zo krijgt het mannetje een vrolijke uitdrukking.

De roodborst is te vergelijken met de student. Een klein vogeltje met kwieke kraaloogjes. Zijn donker en lichtgrijze pak voorziet hij van een warme, rode sjaal die vooral zichtbaar is als hij zingt.

Is er dan geen vogel die er minder uitgesproken uitziet? Ik denk de mus hoewel als je ze in een groepje ziet samenzitten dan bemerk je dat de veerinplanting bij elke mus toch anders geregeld is. Opeens zie je de verschillen.

Toen ik klaar was met het bekijken van deze modeshow, keerde ik terug naar mijn tuin want daar wil ik over een paar weken ook door verrast worden. .

Het was goed , het was gezellig en hartverwarmend maar ook heel vermoeiend al moesten we niets anders doen dan in de kerk zitten en daarna feesten en de voeten onder tafel steken!

Het turnfeest zondag was natuurlijk tof voor de meisjes en voor hen ga je ook zien want die harde banken waar we twee uur op schoven en met een vierkanten poep afkwamen , waren geen zegen voor de rug. Maar de zon was een ganse week van de partij en dat is al een treffer in de lente in ons Belgiekse!

Gisteren zijn we dan maar weer op dagdagelijkse modus overgeschakeld en geloof me dat deed deugd al hebben we hard gewerkt. De voortuin was meer mos dan gazon en werkte al een tijd op mijn systeem . Daarom vlogen we er gisteren in ( na wat pushwerk van mij) en nu ligt de tuin mooi ingezaaid te wachten op wat regen ( die we intussen al kregen) en nu nog wat zon om dan over een paar weken mooi groen te zien .. En dan maar weer gras afrijden ipv mos!!

Natuurlijk hebben we alle twee goed geslapen na onze “ corvee” maar deze vermoeidheid heeft een reden , vorige week waren we ook stikkapot en we wisten niet waardoor!! Maar je hoort mij niet klagen hoor we hebben het maar weer eens gehad en genoten van onze kinderen en kleinkinderen rondom ons!

Ik kwam gisteren terecht in een wereld die ik alleen nog vanuit de verte ken. Een “plechtige communieviering”.

De kerk zat afgeladen vol, ouders glunderend om hun kind, maar evengoed onhandig in de eeuwenoude rites van zitten en staan, zich een weg banend door woorden die voor velen wereldvreemd klinken. Voor mij zaten een paar ouders die er maar niet uitraakten of ze “een hostie moesten halen” of niet.

“Zou dat verplicht zijn of niet ?” vroeg de vader en keek vertwijfelend naar de op zijn schoot ingeslapen dochter. Met enige schuldgevoel in de ogen bleef hij zitten. Na nipt twee uur werd de dochter wakker door het daverend applaus als afsluiting van de viering.

“Is het gedaan ?”, zei ze hoopvol.

De man knikte enthousiast, bijna opgelucht.

“Ik wil naar huis”, zei het meisje.

“Wij ook”, zeiden de ouders. En toch was die viering, waarin ze zich duidelijk niet thuisvoelden en waar ze weinig boodschap aan hadden, belangrijk voor hen.

“Kijk, dit is mijn zoon”, zei de vader fier na afloop van de viering. Zoonlief had zich bij de ouders gevoegd.

“Proficiat”, zei ik. Ze glunderden allemaal.

Proficiat ook aan Thanis onze kleinzoon die gisteren zijn Plechige Communie vierde! Het was een beetje met een krop in de keel dat ik hem daar doende zag vooraan in de kerk.. onze puber/ adollescent in spe!

Als je mijn vorig logje gelezen hebt dan begrijp je wel wat ik bedoel als ik zeg dat ik het weet dat ik inderdaad nog steeds niet altijd mijn kracht ken of wat te enthousiast kan zijn en ik vrees dat dit de aard van het beestje is en daar niet direct verandering in zal komen tenzij.. en daar wil ik niet aan denken. Maar soms heb je pech ook niet onder controle zoals deze morgen.

Omdat we straks naar een communiefeest moeten, wil je er toch pico bello fris en goed bijlopen ook als je op trammetje 7 zit dus ik onder de douche en als ik daar in mijn " prille eva kostuummeke " sta ,draai ik de kraan open en ..nopens , nougabollen geen water. Grote paniek, groot alarm, T erbij geroepen ....en intussen maar sakkeren... T ging in de garage naar de leiding zien, het water kwam wel binnen via de hoofdleiding maar daar stopte het verhaal... Een klopje hier, een klopje daar, kraantjes open en toe , van alles en nog wat checken ( intussen had ik al wat heviger geklopt op de buis maar niets, nada ) .. Pidpa gebeld in de hoop dat er iemand voor permanentie zou zorgen maar die mensen hebben vandaag blijkbaaar ook een vrijaf, nondepietjes is het zwakste scheldwoord wat uit mijn mond kwam .

Gelukkig hebben we buiten regenwater met liters dus maar de oude toer opgegaan en een emmer water uit de put gehaald en in grote kommen opgewarmd en daarna gewassen zoals in mijn kindertijd met dat verschil .. geen zinken bad maar een emmer met kan en warm water in het grote bad en maar zepen en spoelen...  ne mens moet zijn plan trekken hé en ik zal fris naar het feest gaan!!

Wat zijn we toch aan al die hedendaagse luxe verwend!

Ik was juist gewassen en afgedroogd toen T de badkamer binnenkwam met die ene verlossende zin....we hebben terug water! Blijkbaar was de terugslagklep geblokkeerd en heeft hij die met een duw weer aan de praat gekregen.. Morgen of één van de komende dagen zal hij dat stuk vervangen want mijn eeuwige verzamelaar die van niets kan scheiden heeft nog de terugslagklep van onze vorige verwarmingsketel liggen en die zou hij gebruiken om dat rotding te vervangen...

Ik weet het, ik mag niet klagen want ik heb één uit de duizend in huis maar moet dat altijd op de meest ongelegen momenten gebeuren ?? Hoewel wanneer is het beste moment om zonder water te vallen...

We zijn weer eens van een probleem verlost .. ik houd stilaan mijn hart vast voor het volgende..

Maar straks gaan we feesten en hopelijk zonder troubles!!

PS Dit moet STOPPEN!

Ik had juist mijn logje gepost en ging even zien naar mijn glutenbrood dat ik aan het bakken was om straks mee te nemen voor ons glutenkindje en ... mijn broodmachine heeft het opgegeven zomaar midden het bakken. Zelfs mijn altijd rustige slaapgenoot slaakt nu een diepe zucht met een lelijk woord erna en de zin .. hoe kan dat nu ... Zijn we nu behekst of wat is dat allemaal , de ene tegenslag na de andere weliswaar steeds materieel maar trop is teveel en teveel is trop! Geen brood en grote frustratie.. en mijn manneke heeft nu geen tijd om te zien wat er scheelt met dat rotding dat nog maar een jaar oud is!!

Als het kan mislopen en het moet dan loopt het ook fout!

Gisteren wilde ik brood bakken in mijn combi microgolfoven maar dat ding heeft de pijp aan Maarten gegeven ,allé het hete lucht gedeelte, de microwave werkt nog... Omdat het toestel toch al wat jaren  oud is, besloten we een nieuw aan te schaffen maar owee, die inbouwdinges kosten ook al een fortuin! Maar ja, ik kan dat echt niet missen dus zullen we de riem waar wat aanspannen hé ..

Maar daar stopt het niet bij...

Voor mijn Kerst (2014) kreeg ik van de zoon een koffiezetapparaat. Ik blij natuurlijk en wilde het de volgende dag meteen uitproberen .. Maar helaas ,drie werf helaas ik liet de glazen pot vallen en dat ding was al stuk voor ik het geprobeerd had. Ik wist in welke winkel hij het gekocht had en omdat ik niet graag vertelde dat mijn cadeau al stuk was, ging ik een nieuwe pot bestellen maar kreeg als antwoord dat ik beter een volledig nieuw apparaat bestelde want dat het verschil maar 10 euro was!! Ik kon mijn oren niet geloven maar ja, bestelde dan maar een identiek nieuw koffiezetapparaat. Dat gebruikte ik tot deze week maar stelde nu  opeens vast dan er een barst in de glazen pot was al lekt die nog niet.. Omdat ik de één of andere dag toch prijs zal hebben, stapte ik vandaag de winkel binnen en bestelde een nieuw koffiezetapparaat maar nu met een unox koffiekan, die kon in ieder geval niet meer breken, dacht ik!

Ja Jan en jij gelooft dat...!!

Thuis gekomen wilde ik het toestel uitproberen, dus haalde het uit de doos  maar het klemde nogal in de kartonnen verpakking die errond was . Dus trok Biebie uit alle macht aan de plastiek zak waar dat ding in zit en hoera er kwam beweging in ..Maar dat was te vroeg victorie gekraaid, de zak met alles er in vloog met een ruk omhoog , de unox kan die niet in zak verpakt was, vloog omhoog en op de grond en wat dacht je .. precies op het kunststoffen handvat en lap .. ik zag de stukken in het rond vliegen. Mijn koffiezet is al goed voor de recyclage  nog voor ik het aangesloten heb! Als het ergens gedonderd heeft deze namiddag dan vrees ik dat het van hier kwam want ik heb toch even heel luid gekafferd op mezelf en op alles en iedereen...

Het toestel is wel in garantie maar dat geldt natuurlijk niet voor dit geval. Ik heb dus iets met nieuwe koffiezetaparaten . Maar al met al zit ik dus nog  steeds met een gebarsten kan en een spiksplinternieuw apparaat dat alleen nog voor de vuilbak goed is want een andere kan bestellen is hetzelfde verhaal als mijn vorig set! Schandalig gewoon!!

Nu heb ik gezworen dat ik een volgend apparaat niet als eerste gebruik maar aan T overlaat , pas als het de koffiedoop gehad heeft , zal ik het onder handen nemen...

Mijmerend bij vandaag...
Het zou een regenachtige dag worden, dachten we nog vorige week. Niets was minder waar, de zon scheen. Het was wel niet bloedheet, maar geen druppel nat.

Zit ik daar in de kerk te kijken naar onze jongste schat. Héél ingetogen kon ik haar niet direct noemen zij zou wel voor de eerste keer een hostie "gaan eten", maar daar stopte het bij haar wel mee. Toen het haar beurt was om een tekstje voor te lezen, zat ik daar natuurlijk weer te slikken. Op zo’n moment kreeg ik het even moeilijk omdat de andere oma  er niet meer bij was….. Maar toch vlug die gedachte weggedrukt, want voor die mijmeringen was ik niet gekomen.

 Ik zie haar staan, stralend van onschuld. Haar blonde haren werden - voor deze gelegenheid - heerlijk, speels gekapt en ze heeft een lach op haar gezichtje waardoor Hij, diegene waar het vandaag allemaal om draait, al haar kattenkwaad en andere ‘zondekes’ op slag vergeeft. Daar ben ik wel zeker van! Ze is zo mooi in haar prachtige kleedje en met die ogen vol verwondering om al die aandacht die ze vandaag krijgt, lijkt ze nu op een prinsesje, ons prinsesje.

Op een dag als vandaag besef ik hoe gelukkig ik kan zijn om dingen, gebeurtenissen waar anderen misschien klakkeloos aan voorbij gaan. Nooit heb ik vermoed, toen ik zelf nog zo klein en onschuldig was, dat ik ooit een oma zou worden die stapelzot zou zijn van haar kleinkindjes. Als in een droom danste ik door het leven, soms met wervelende pasjes en in een short als de dagen zonnig waren, maar af en toe brachten slecht nieuws me ook wel eens aan ’t wankelen. Maar dit geluk is sprankelend, fris en zo vol energie, dat er bergen kunnen worden verzet. Zie haar daar nu staan en … zie mij nu hier zitten, stràlend.

Onlangs had ik nog een ‘serieus’ gesprek met mijn ‘kleine’ meid, of mag ik haar nu niet zo meer noemen? Ze vertrouwde  me toe dat ze onlangs een hostie had gekregen van mijnheer pastoor. Na mijn vraag hoe deze smaakte, antwoordde ze ‘een beetje als karton en zou dat glutenvrij zijn oma’? Lekker leek zij deze niet te vinden! Na mijn ‘deskundig advies’ dat de èchte hostie bij haar communie zelf veel beter zou smaken dan die proef-hostie, bleef zij vol verwachting uitzien naar de grote dag en het bewijs!

En wat blijkt nu: oma had gelijk! Een beetje toch, want over de smaak valt, volgens haar, te redetwisten, maar in haar stralende kijkers zie ik nu de euforie en het geluk om deze grote belevenis.En .. de hostie was glutenvrij.. speciaal vor haar hadden ze ervoor gezorgd!

Na de mis komt ze op me toegelopen en als ik haar in mijn armen sluit en haar gelukwens, voel ik weer die liefde tussen ons. Mijn kleine, grote meid. Mijn betwetertje en snedig mondje, mijn heerlijke spring-in-’t veld en grapjas, mijn knuffeltje: ik zie je zo graag.

Als we na de mis naar hun huis gaan om een vervolg te breien aan deze mooie dag streel ik haar haren en trek haar even dicht tegen me aan. Heel even. Dan deel ik haar weer met al die anderen, al diegenen die haar ook zo graag zien. Ik ben immers niet alleen! Soms hebben wij die tijd-tussen-ons-tweetjes echt nodig.

Ik hoop dat het zo mag blijven, ook al weet ik dat dit niet kan. Want zij  gaat later haar eigen weg. Zo hoort het ook! Al mag het, wat mij betreft, toch nog even duren …

Lieve Kitiara en alle andere communicantjes of kindjes die hun communiefeest vieren: ik wens jullie een hele dikke proficiat en ongelooflijk veel geluk in jullie prille leven!

Als jullie dit lezen dan zijn we ons aan het klaar maken voor de dag van ons communicantje of zijn we al aan de viering bezig...JIj was een dag te vroeg Myette met jouw reactie

Die van hierboven is zeker een " sos" want hoe vaak is het al niet dat na een slechte periode 1 mei toch nog meevalt qua weer? Hewel dat zou dus ook vandaag zo kunnen zijn en je hoort me niet klagen 

Ik laat jullie wel weten hoe het verlopen is!

De natuur loopt wel wat achter met dit weer, maar dit vond ik toch toepasselijk . Lees je met mij mee?

En nu maar hopen dat dit wonder zich inderdaad stilaan voltrekt!

Zoals de weergoden de laatste dagen bezig zijn zo moet het toch niet te lang meer duren. Al een paar dagen krijgen we hier afwisselend hagel, sneeuwregen met tussendoor een streepje zon en om het af te maken een paar donderslagen… en dat allemaal bij zo’n 7,5 gr. Moet er nog zand zijn?

Mijn pceeke heeft dan ook overuren gedraaid de laatste dagen. Een paar mails moesten dringend beantwoord worden, daarnaast heb ik even geskypet met Spanje en werd ik jaloers van hun zon, ik heb ook geblogd en op FB een paar dingen gepost . Tussendoor heb ik ook spelletjes gespeeld, chainz is momenteel mijn topper.. houdt mij alert en opmerkzaam .

Zoals het echte optimisten past, probeerde we onze dagelijkse wandeling te maken tussen de buien door maar we maakten nogal snel een demi tour want amper een kwartier bleef het droog...

Maar ik was ook productief want heb soep gemaakt, een eigen pizza in mekaar gestoken en die is stukken hartiger, knapperig en smakelijker dan één uit de supermarkt. Daarnaast ook 2 glutenvrije broden gebakken voor ons glutenkindje... Ik heb er al aan gedacht om als grap zondag voor haar communie nog eens een supergroot brood te bakken en dat met een strik errond af te geven als cadeau... Ben benieuwd naar haar reactie!!.. IK vertel het wel .

Wat heb ik nog gedaan? In de krant van de dag alle puzzels en kruiswoordraadsels opgelost dat houdt mij grijze massa aan het werk.. en het TV boekje van deze week eens doorgebladerd en natuurlijk de kruiswoordraadsels opgelost.

Als ik het zo bekijk dan was het precies toch een goed gevulde dag... ’s Avonds wilde ik TV kijken maar het trok weer op niets dus heb ik nog maar verder geblogd en patience gespeeld ...Het leven van een gepensioneerde kan toch druk zijn hé ?

Bij zo'n weer kan je niet veel meer dan binnen blijven en eventueel op je PC de tijd doden en zo waarom ook niet?

Ik ben op een leeftijd gekomen dat ik aardiger ben voor mezelf en minder kritisch. Ik ben mijn eigen vriendin geworden. Ik heb al te veel dierbare vrienden deze wereld zien verlaten, te vroeg voordat zij konden begrijpen hoe groot de vrijheid is met het ouder worden.

Wiens zaak is het als ik ervoor kies om te lezen of om te computeren tot 04:00 uur in de morgen, of te slapen tot 's 12.00 uur ’s middags ( niet dat ik me daar al aan bezondig want ik ben geen langslaper) ?

Wie kan er iets tegen in brengen als ik dans  met mezelf op die prachtige muziek van de 60 & 70 ’s en 80’s en als ik op hetzelfde moment zou willen huilen zal ik dat ook doen.

Ik mag op het strand lopen in een badpak dat strak is gespannen over mijn lichaam of vol overgave in de golven pletsen als ik daarvoor kies, ondanks de medelijdende blikken van de jetset. Ook zij zullen er ooit oud uitzien.

Ik weet dat ik af en toe vergeetachtig zal worden ben maar gelukkig herinner ik me nog steeds de belangrijkste dingen van mijn leven.

Zeker, door de jaren heen, is mijn hart wel eens gebroken. Hoe kan je hart niet breken, als je een geliefde verliest, of wanneer een kind lijdt, of zelfs als iemand 's geliefde huisdier wordt aangereden door een auto? Maar, gebroken harten geven ons kracht begrip en mededogen.

Ik ben gezegend want ik mag lang genoeg leven om mijn haar grijs te zien worden en te zien dat mijn lachen voor altijd zal worden geëtst in de groeven op mijn gezicht. Zo velen hebben nooit gelachen en zo velen zijn gestorven voordat hun haar zilver kon worden.

Als je ouder wordt kan het je steeds minder schelen wat andere mensen van je denken. Ik twijfel niet meer aan mezelf. Ik heb zelfs het recht verdiend om het fout te hebben. Ik hou van de persoon die ik ben geworden.

Ik zal niet eeuwig voortleven, maar in de tijd die me nog gegund is, zal ik proberen er het maximum uit te halen en zo weinig mogelijk tijd verspillen met klagen over wat had kunnen zijn, of mij zorgen te maken over wat er nog zal komen. En ik zal ieder dag een dessert eten. (als ik daar tenminste lust toe heb) ...

En dat allemaal schoot door mijn hoofd terwijl ik ongestoord genoot van een namiddag met mijn pc op een koude , natte dag in april.

Vergeet wat ik in mijn vorig logje zei over de lente en de wolken....Alsof we er nog niet genoeg van kregen , "verwennen" ze ons hierboven met nog wat aprilse grillen. Voor mij hoeft het niet al ligt de gazon wel te slurpen van het hemelvocht terwijl de planten hun blaadjes wassen met het frisse verkwikkende water. Het gras ( of wat op gras moet gelijken!!) beloont mij reeds met een felle donkergroene kleur en de prille uitlopertjes van de tuinplanten staan rechtop die lentebuien te trotseren. Het egaal grijze uitspansel en de gestaag neervallende druppels laten mij vermoeden dat dit weertje wel de hele dag zal aanhouden. Ik vind wel een goed boek of een gezellige film om de dag mee door te komen. En er is natuurlijk nog altijd de koers en het voetbal al wil ik over dat laatste niet teveel zeggen want mijn club is aan het kwakkelen!! Correctie gisterenavond hebben ze toch al wat rechtgezet, nu niog zo verder gaan tot het einde!!

Over een paar dagen schijnt misschien opnieuw de zon. Het is tenslotte nog nooit 'blijven' regenen. Optimist tot in de kist zeggen ze dan!! 

Vandaag is de dag van de Aarde (Engels: Earth Day) een jaarlijks terugkerend evenement op 22 april dat plaatsvindt in alle landen.

De dag heeft als doelstelling mensen bewust te maken van het bijzondere van de aarde en het leven daarop. Op deze dag wordt op positieve wijze aandacht gevraagd voor de wereldproblematiek rondom natuur, milieu en klimaatverandering. Bezinning en plezier staan hierbij voorop.

In de Verenigde Staten van Amerika is de Dag van de Aarde (International Earth Day) sinds 1970 een populair fenomeen. Ook in Frankrijk is de Dag van de Aarde al langer ingeburgerd. Sinds 2004 krijgt deze dag ook in Nederland steeds meer bekendheid.

Spijtig dat er bij ons zo weinig aandacht gegeven wordt aan deze dag want de aarde zou ons allemaal moeten aanbelangen…

Als we de weersvoorspellingen mogen geloven dan is het na vandaag weer voor een week gedaan dus zullen we er maar van profiteren zeker? Ik duim in ieder geval dat mei beter wordt want de 1e en 7e hebben we hier cummunicantjes!!  Zouden eieren brengen naar de Klarissen nog helpen? Alleen weet ik niet waar die nog te vinden zijn!!

Ik geloof niet dat onze kinderen weten wat een schortje is.

Het voornaamste gebruik van oma's schortje was om haar jurk te beschermen omdat ze er maar een paar had.

Maar ook omdat het makkelijker was om een schortje te wassen in plaats van een jurk.

Ze gebruikte het schortje ook als pannenlappen om de pannen van de kachel of uit de oven te halen..het diende ook om de tranen en vuile neus van de kinderen af te vegen.. En als ze de eieren uit het kippenhok ging halen, was het schortje ook heel handig om de eieren te dragen.

Als er visite kwam konden haar verlegen kinderen onder haar schortje schuilen. En als het koud was kon ze haar armen er indraaien en opwarmen.

Het was ook heel geschikt om de menige zweetdruppeltjes af te vegen als ze gebukt stond over de kachel met koken.

Hout voor de kachel werd ook in het schortje binnen gebracht.

Uit de tuin droeg ze allerhande soorten groente naar binnen en als de erwten gedopt waren gingen de schillen in het schortje.

In de herfst werd het schortje gebruikt om de appels op te rapen die onder de bomen lagen.

Als oma onverwachts visite aan zag komen je stond er van te kijken hoeveel meubeltjes dat ouwe schortje nog kon stoffen in een paar seconden.

Als het eten klaar was, ging ze naar buiten en zwaaide met haar schortje, dan wist iedereen dat het tijd was om binnen te komen.

Het zal nog lang duren voordat iemand uitgevonden heeft wat voor zoveel doelen gebruikt kan worden zoals het schortje!

In deze tijd zouden wij er gek van worden te weten hoeveel bacteriën er in dat schortje zaten .. Toch heb ik er nooit wat aan overgehouden……..of toch ??????? Liefde

Ik las bij Myette dat ze de winterspullen vervangen heeft door zomerse hebbedingetjes. Dat uitmesten van de winterkast heb ik gedaan toen we thuiskwamen en elke keer " probeer" ik spullen die toch een jaar lang niet buiten gekomen zijn weg te doen maar lastig dat het is, maar ik zal toch eens van mijn hart een steen moeten maken en spullenhulp sponseren!

Maar dat is voor de dagen dat we niet buiten kunnen want ik profiteer elk moment van het beetje zon dat we krijgen om de bloementuin optimaal te maken en daar ben ik al behoorlijk in geslaagd al zeg ik het zelf! Hier binnen heb ik ook al heel wat planten verpot of gesplitst zodanig dat ik bijna niet meer weet waar ik al die potten moet zetten....Ik kan dan ook van geen enkel stekje of plantje scheiden, nog zo iets!! Eén voordeel, de buren profiteren van mijn " ga en vermenigvuldig" drang en krijgen zo ook kleur in hun woonkamer.

Elk jaar betrap ik er mijn op dat die weken zon in de wintermaanden toch voor extra energie zorgen want eenmaal thuis “vlieg” ik er letterlijk in zowel binnen als buiten … ben benieuwd hoe lang die opstoot zal duren..

Wij kregen al onze portie zon de voorbije maanden maar de achterblijvers hier in ons Belgielandeke kijken er toch stilaan naar uit en volgens mij is die echte lente nu ook aan het komen.

Was het een paar weken  geleden nog muisstil vroeg in de morgen, nu hoor je alweer voorzichtig een paar vogelliedjes. Steeds meer voorjaarsbloemen staan te bloeien en de tuinen krijgen stilaan terug kleur. Het zou toch wel erg prettig zijn, als we dit jaar een lekker voorjaar kregen. Dat ze de wolken nu eens lekker op slot houden, goed voor de natuur en goed voor de mens, want van al die regen en somber weer, word je chagrijnig.
Dus blogvrienden, diegene van jullie die erg goed zijn in dansen begin vast de zonnedans te oefenen. Ik ben helaas niet zo'n danswonder, dus ik blijf maar zitten, anders krijgen we donder en bliksem.

Fijne dag, lieve blogvrienden

Ik kreeg gisteren een PPs door en vond die zo prachtig dat ik hem vertaald hier neeschrijf!

Ik zal doorgaan met te beminnen zelfs als anderen zich wentelen in de haat.

Ik zal doorgaan met te geloven zelfs als de wereld haar hoop verliest.

Ik zal doorgaan met opbouwen zelfs als anderen verwoesten.

Ik zal doogaan met te spreken over vrede zelfs temidden van de oorlog.

Ik zal doogaan met licht te geven zelfs in het midden van de duisternis.

Ik zal doogaan met te zaaien zelfs als anderen weigeren om te oogsten.

Ik zal doogaan met roepen zelfs als anderen zwijgen.

En ik zal een glimlach toveren op de betraande gezichten.

Ik zal verlichting brengen als men enkel nog de pijn ziet.

Ik zal een reden tot vreugde geven zelfs daar waar er enkel nog droefheid is.

Ik zal diegenen die besloten hebben om stil te staan uitnodigen om te stappen .

Ik zal een schouder geven aan zij die zich uitgeput voelen.

Want in het midden van de verlatenheid zal er altijd een kind zijn dat naar ons kijkt vol hoop en wachtend op een teken van onszelf en zelfs als we in het midden van de kwelling zitten zal de zon ergens opgaan en ergens in het midden van de woestijn zal er steeds een plant groeien.

Maar als je op een dag ziet dat ik niet meer stap, niet meer lach en zwijg, kom dan dichterbij , geef me een kus en hou me even vast of geef me een glimlach. Dat zal volstaan want misschien was ik dat allemaal vergeten omdat het leven me even verpletterd heeft of me op een moment overrompeld heeft. Enkel een gebaar van jou zal me naar mijn weg terugbrengen, vergeet dat nooit!

Er zal altijd een vogel zijn die zingt , een kind dat lacht of een vlinder die ons zijn schoonheid cadeau doet!

Geniet van de eerste zonnestralen zolang het duurt lieve mensen.

Het weer mag dan nog wat tegenwerken .. al de rest loopt weer mooi in het ritme van de dag .. Van de paar betere dagen heb ik geprofiteerd om de bloementuin onder handen te nemen en het meeste onkruid eruit te halen.. Ik ben content en stilaan begint er hier en daar al wat kleur te komen in de tuin.

Mijn kruidenhoekje moest ook dringend ververst of vervangen worden.. wat bij deze ook gebeurd is..

Ik had geen zin om de zomerkledij die ik meehad op reis weg te hangen dus .. heb ik de winterkleren vervangen door lichtere spulletjes + een paar nieuwe outfittjes want volgende maand hebben we een Eerste Communicant en een Plechtige Communicant en oma wil er ook goed bij lopen !! De winterschoenen staan weer een jaar achter slot en hun plaats is ingenomen door lichtere schoenen...

Wat heb ik nog gedaan?

Een nieuwe identiteitskaart en rijbewijs aangevraagd. Het eerste vervalt volgende maand en het tweede willen we vervangen door een internationaal rijbewijs want Frankrijk en Spanje durven al eens moeilijk doen als ze geen rijbewijs op pasformaat voor de neus krijgen ...Omdat we beiden aan nieuwe toe waren verschoot ik toch even van de prijs.. 2x15  euro voor de pas en 2x 20 euro voor het rijbewijs...zo'n slordige 70 euro en over 10 jaar mag alles opnieuw gedaan worden . Maar dat zijn zorgen voor later al komt dit later steeds vlugger naarmate je ouder wordt!!

Straks komt de kastenmaker de maat nemen voor een nieuw TV kastje dat beter zal passen bij de andere meubelen ... en dan kan ik hier binnen ook aan de opkuis beginnen!

Gisteren ben ik dan ook nog eens voor een jaarlijks bezoekje geweest bij de tandarts en kreeg een retourtje voor volgend jaar! Ik dus blij dat mijn eigen " bijtertjes " het nog steeds goed doen!

De jaarlijkse afspraak bij de gynaecologe ligt ook al vast ..

Vandaag met mijn voeten laten spelen ( letterlijk) en die voelen ook weer goed aan...Voor volgende week staat een afspraak bij de schoonheidsspecialiste voor mijn smoeleke (snorretje+ wenkbrouwen) en mijn kleurtje van het Zuiden rondt het geheel af dus ben ik stilaan weer klaar voor de komende zomer.

Voilà  jullie weten nu waarom ik voorlopig nog niet teveel tijd had om te bloggen.

Watch your back. Voor u het weet hangt er vandaag een aprilvis aan uw rug. Maar welke flauwe plezante heeft 1 april uitgevonden en waar komt de aprilvis vandaan? 

Een moeilijke vraag, zo blijkt. 1 april wordt zowat overal ter wereld 'gevierd'.

In Duitsland heet die dag 'narrendag', in Amerika noemen ze het 'April Fools' Day' en de Russen hebben het over de 'Dag van de Dommerik'. En om die 'dommerik', daar was het hem in den beginne om te doen.

Vroeger was degene die voor gek werd gezet iemand die net in dienst was getreden als knecht of als dienstmeisje. Ook de immigrant die pas in het dorp was aangekomen, de lichtgelovige, de ongelukkige sul op de boerderij of de meest simpele jongen uit de klas was de pineut.

Maar wie 1 april uitvond en wanneer, dat is niet bekend. Het bestaat al sinds de Germanen. Ook de oorsprong van de aprilvis is onduidelijk.

In oude Vlaams-folkloristische tijdschriften vond men toch een verklaring: Men vroeg degene die men wilde sarren, om voor de maaltijd van de dag een aprilvis te gaan halen, een vis die in april geboren was. Maar op 1 april kan je moeilijk een aprilvis al vangen, het beestje is amper 1 dag oud en nauwelijks te vinden. Daarenboven is het natuurlijk moeilijk om de leeftijd van een vis te bepalen.

Maar waarom juist 1 april en niet 1 mei of 1 juni?

In vroegere jaartellingen zou 1 april de begindatum van het jaar geweest zijn. Na de invoering van de Gregoriaanse kalender in 1582 werd het jaarbegin opgeschoven naar 1 januari. Dat zou voor verwarring hebben gezorgd.

Maar ook dat is onzeker. Het kan ook wijzen op een Germaans gebruik waarbij de nieuwe lente werd begroet en de koude winter met al zijn narigheden werd verbannen. Vandaar dat de volksgewoonte om op 1 april iemand te foppen door hem weg te zenden voor een onmogelijke boodschap, verband kan hebben met het wegjagen van de winter.

U bent een heel vrome man, zegt Marie tegen haar buurman. Ik ben altijd ontroerd als ik u ’s morgens bij het verlaten van uw huis een kruis zie slaan.

U vergist zich , mevrouw, ik controleer gewoon even of mijn pet goed staat, of ik mijn broek dichtgeknoopt heb en of ik mijn portemonnee en mijn sleutels bij me heb.

Een grapje maar ik herinner me nog de tijd dat een kruisteken een dagelijkse gewoonte was! Ons ma zou nooit een vers brood beginnen zonder er met haar mes op de onderkant een kruisteken op te maken. Als het donderde en bliksemde dan maakten we een kruisteken als het te hevig werd. Wij gingen nooit slapen zonder een kruisje te vragen aan onze ouders en ’s morgens was dat ook het eerste toen we opstonden: ma een kruisje, pa een kruisje en dan kregen we er eentje op het voorhoofd…Bij velen werd er een kruisteken gemaakt voor het eten en als de pastoor ten lande met zijn misdienaar te voet naar een stervende kwam om de laatste sacramenten toe te dienen, dan stopten we toen ze voorbijkwamen om te knielen en een kruisteken te maken .. en zo kan ik door gaan …

Wat ik hier beschrijf is amper 60 /65j geleden ,mijn kindertijd waar godsdienst nog een stuk van het dagelijks leven bepaalde… Ook wij werden - als je het zo beschouwd - geïndoctrineerd , wij leefden ook volgens de wetten van de Kerk en de pastoor… ook wij maakten fouten in naam van de godsdienst alleen was het voor Jan modaal minder een reden voor gewelddadigheid …

Intussen is er zoveel veranderd in de Kerk , haakten zovelen af om verschillende redenen …gooien we stenen naar andersdenkenden hoewel de meesten van ons zelfs niet meer Rooms zijn … heeft de onverdraagzaamheid , onverschilligheid en geweld de plaats ingenomen van geloof en religie… Pleit ik nu om terug te keren naar vroeger? Neen, je kan nooit terug, je moet mee met de stroom van het leven , van de geschiedenis, maar je kan wel de waarden van het verleden proberen te behouden en niet het kind met het badwater weggooien…

Het maakt een mens sprakeloos als je ziet hoe mensen de dag van vandaag soms met elkaar omgaan alsof leven geen enkele waarde meer heeft…alsof het verleden totaal zinloos was … Ik wil daar niet aan meedoen.. het leven is te mooi als je het met beide handen grijpt niettegenstaande de obstakels en moeilijkheden… We leven maar eens waarom het dan voor iedereen vergallen?

Daarom volgende spreuk

<

Als jullie dit lezen dan zijn we terug thuis.

Sommigen wisten ervan, anderen hebben het misschien vermoed maar feit is dat we een paar maanden weg waren opzoek naar de zon!

Vakantie is leuk, maar het is ook heerlijk om weer thuis te zijn. Heel even je huis zien met nieuwe ogen, daarna terugglijden in de vertrouwde huiselijkheid. Een rondje door de tuin en rond het huis maakt mijn thuiskomgevoel compleet. Alles is er nog, onkruid en mos op de terrastegels inbegrepen...En hoewel het nog niet eens volop lente is, bemerk ik al een begin van nieuw leven, van bomen die uitlopen en van een gazon die stilaan weer groener wordt. Ik mijmer over verbindingsdraden. Hoe ver ik ook weg ben, de hechting aan mijn huis en ‘mijn' tuin reist vanbinnen mee en laat zich bij thuiskomst vreugdevol hervinden, hervoelen.

Met mensen werkt het eigenlijk net zo. We kunnen mailen, bellen, herinneren, dromen en dat is goede voeding voor de ‘draden’. Maar de ander letterlijk weer dichtbij weten en kunnen uitzien naar de volgende ontmoeting laat mij pas echt herlanden op eigen grond.

Daarom mijn late Paaswens voor alle trouwe bezoekers!

Om even te breken met al dat negatief nieuws van de laatste dagen en om te staven dat het leven moet doorgaan even een opkikkertje..

Een Duitser en een Nederlander zitten samen aan de bar. Vraagt de Duitser aan de Nederlander wat voor werk hij doet.

'Ik ben timmerman,' vertelt de Nederlander.

De Duitser heeft hem niet goed verstaan en zegt:

'Was sagen Sie?'

Antwoordt de Nederlander: 'Planken.'

Bij zwarte dagen horen grote woorden. Niets wordt ooit meer hetzelfde, de wereld is veranderd. Zou het?

Onze wereld is veranderd, ja. Wie nog de hoop koesterde dat het ons niet kon overkomen , is een illusie armer. Maar wie geloofde dat nog echt? We hebben gisteren geleerd dat er een groot verschil is tussen weten dat er iets kan gebeuren en het live op TV zien. De wereld is niet veranderd. Als je één iets kan zeggen , is dat de wereld meer en meer hetzelfde wordt. New York, Madrid, Londen, Parijs en nu Brussel… allemaal plaatsen waar het bloed de straatstenen even rood kleurt.

22/3 is onze zwarte dinsdag maar op de wereldkalender van terreur is dat een datum tussen veel dagen met een rouwrandje. Steeds weer datzelfde blind geweld, telkens weer dezelfde blinde paniek. Angst, paniek en chaos, de terroristen grossieren er in. Het enige dat we daar echt tegenover kunnen zetten is dat we met veel meer zijn en het vermogen hebben om ergens hartstochtelijk in te geloven zonder de nood te voelen om andersdenkenden naar de hel en terug te bombarderen.

Mijn gedachten gaan nu naar de mensen voor wie gisteren een hel geworden is. Hun wereld bestaat voortaan uit een voor en een na, terwijl wij de gelukkigen zijn de overlevers die enkel littekens op de ziel hebben opgelopen. Bij het zinloos verlies van minstens 34 doden kan je enkel stil worden .Bij het verdriet van nabestaanden worden onze eigen angsten en verwarring nietig. Een tekening op de grond maken, een kaars ontsteken, even stil worden en elkaar vastnemen.. het is zoveel maal zinniger dat de dodelijke zekerheid van terreur…Gewoon de boel bijeenhouden.. het zou zo stilaan het motto van onze tijd kunnen zijn

Toen ik eerder op de dag dit logje postte, had ik nooit gedacht dat het zo brandend actueel zou zijn maar spijtig genoeg wel en ik vrees dat het niet hierbij blijft .. de wereld gaat naar de kl... door al die idioten ....

Normaal houd ik het bij een paar opmerkingen maar dit wil ik wel plaatsen en dat heeft niets met ophitsing of onverdraagzaamheid te maken  eerder met realisme!!

Gelezen op opinieblog op 21maart 2016

Luckas Vander Taelen, houdt van Brussel, maar nu denkt hij: "Ça suffit, j'en ai marre." Hij hoopt dat nu eindelijk iedereen de realiteit eindelijk onder ogen durft te zien en ootmoedig toegeeft dat men de problemen heeft laten verrotten.

Zijn verslag:

Ik heb vrijdagnamiddag de spectaculaire actie van de veiligheidsdiensten in Brussel gevolgd, zappend tussen vier zenders in twee talen. Een unieke ervaring: vanuit Vorst keek ik naar wat een paar kilometer verder gebeurde. Live from Molenbeek. Twee dagen eerder had ik ook al vreselijke beelden te zien gekregen, die keer vanuit mijn eigen gemeente dan nog. In een buurt waar ik af en toe winkel, had een Algerijn met een zwaar wapen op de politie geschoten en waren zijn gevaarlijke kompanen over de daken weggevlucht. En verdwenen. De hele nacht cirkelde een helikopter boven onze tuin. Een nare ervaring; een onbehaaglijk gevoel van bedreiging bekroop me. "Ik dacht: die terroristen zijn erin geslaagd iets bijzonder kostbaar voorgoed kapot te maken."

Toen ik vrijdag naar de belegering keek in Molenbeek, steeg er op een bepaald moment rook op uit een appartementsblok. In een voor elke Brusselaar vertrouwde omgeving, een doodgewone straat met wat winkeltjes, een slager en een apotheek had de politie de grote middelen ingezet. Ik fiets wel eens voorbij in die Vier-Windenstraat. Nu zag ik dat banale huis in die banale straat met de ogen van de miljoenen kijkers die het te zien zullen krijgen en die denken: het is daar oorlog, in Brussel. Ik dacht: die terroristen zijn erin geslaagd iets bijzonder kostbaars voorgoed kapot te maken: ons gevoel van veilige geborgenheid in de stad. Ik werd overvallen door een gevoel van droefheid. Zo ver is het dus gekomen in mijn stad, dat is ervan geworden.

Toen ik gebiologeerd naar die beelden zat te kijken, ging een vreselijke gedachte door mijn hoofd: we zullen met die extreme gewelddadigheid van terroristen moeten leren leven, ze zal deel uitmaken van ons nieuwe dagelijkse realiteit. "Blijkbaar kon hij rekenen op een verfijnd netwerk om hem verborgen te houden." Drie dagen later werd in Molenbeek dus een man aangehouden, die in heel Europa gezocht wordt sinds de aanslagen van Parijs, maar de hele tijd ondergedoken zat in Brussel. Hij had gependeld van het ene naar het andere veilige appartement, tot men hem haast per toeval op het spoor kwam, dankzij vingerafdrukken die hij achtergelaten had in Vorst. Blijkbaar kon hij rekenen op een verfijnd netwerk om hem verborgen te houden.

Toen Jan Jambon zich een tijd geleden afvroeg hoe het kwam dat Abdeslam zo lang kon onderduiken, had hij gealludeerd op de rol van zijn onmiddellijke omgeving. Het leverde hem meteen kritiek op dat hij de Maghrebijnse gemeenschap stigmatiseerde. Maar nu blijkt dus dat een hele bende Brusselse vrienden én familieleden er geen probleem mee had om een man te helpen die in november betrokken was bij een van de vreselijkste aanslagen in West-Europa sinds het einde van de Tweede Oorlog. Nu vertellen mensen uit de buurt dat iedereen wel wist waar Abdeslam zat.

Omerta?

Zeiden mensen in deze buurt dat niet meteen aan de politie omdat ze geloven dat er zoiets bestaat als een oorlog die alle middelen heiligt, die gevoerd wordt in de naam van een god? Waren zij in naam van hun godsdienst bereid om een moordenaar uit de handen van het gerecht te houden? Of is het eenvoudiger: bestaat in de Maghrebijnse gemeenschap een heilige omerta, waar schuldbekentenis als verraad gezien wordt en een onaanvaardbare aantasting van de eer? Ik heb dat fenomeen vaak aan het werk gezien bij ouders van criminelen die tegen alle evidentie in blijven beweren dat hun zoons onschuldige lammetjes zijn. Dat die verkeerd begrepen solidariteit en principiële ontkenning bestaan, bleek gisteren helaas ook toen jongeren in de buurt van de Vier-Windenstraat politiewagens met stenen bekogelden en riepen dat de wijk van hen was. Dat is op zijn zachtst gezegd niet bepaald een opwekkende gedachte. Of zal het weer zo zijn dat men dit niet mag zeggen, omdat dit stigmatiserend zou zijn en men liever het gekoesterde idee van de harmonische multiculturaliteit levend houdt? Zucht.

Zo gaat het nu al jaren. Jarenlang is het een Brusselse specialiteit geweest om te ontkennen, te minimaliseren en problemen te relativeren. Ik las het zaterdag meteen weer in een krantenartikel, waar mijn beschrijving van de sfeer in laag-Vorst werd “weerlegd”. Het is allemaal zo erg niet, schreef de journalist, de mensen zijn vriendelijk en het valt allemaal best mee met die islamisering: je kan er nog een pintje drinken. Zucht.

Zo gaat het nu al jaren: feiten negeren en wegkijken om zijn ideologisch gelijk te halen. Een overval met oorlogswapens was een “fait-divers”. Scholieren die elke dag met wapens werden afgedreigd en beroofd, dan keek de burgemeester liever de andere kant op. Wijken waar zowat alles fout liep en de macht stilaan was overgenomen door plaatselijke bendes, daar praatte men liever niet te luid over. En moesten we het meer over de positieve kant hebben... Hoe gemakkelijk werden geweld, onveiligheid, islamitische radicalisering en toenemende religieuze druk in deze stad getolereerd! "Hoe gemakkelijk werd geweld, onveiligheid, Islamitische radicalisering en toenemende religieuze druk in deze stad getolereerd!"

"Wie iets durfde zeggen was een bange blanke man."

Wie iets durfde zeggen was een bange blanke man, een islamofoob of een provincialistische Vlaamse angsthaas die van het leven in de grootstad Brussel niets had begrepen. Maar nu heb ik het wél begrepen. Ça suffit, j'en ai marre. Ik ben het beu. Mijn gevoel van droefheid heeft plaatsgemaakt voor een van woede. Ik wil niet meer wegkijken en gewoon worden aan een gevoel van onbehagen in mijn stad. Ik ben het beu dat lafheid en electoraal opportunisme het blijven halen in de politiek en dat de realiteit wordt toegedekt met ideologische wishful thinking. Dat heeft er jaren voor gezorgd dat het zo moeilijk was om problemen bij hun naam te noemen en dat we uitgekomen zijn bij een rokend appartement in Molenbeek, waarvan zeer velen in de buurt wisten dat de meest gezochte terrorist van Europa er hokte. Wat moet er na Vorst en Molenbeek nog meer gebeuren in deze stad voor de behoeders ervan de realiteit eindelijk onder ogen durven te zien en ootmoedig toegeven dat men de problemen heeft laten verrotten?

Mijn antwoord hierop?

En dat wordt de maatschappij waarin onze kleinkinderen moeten leven..zucht

Als iemand zich geviseerd voelt .. ik wil het ook veranderen in een dom bruintje hoor!! 

Een dom blondje besluit een aquarium te kopen om zoutwatervissen te kweken. Ze besluit naar zee te rijden en daar zout water te halen. Op de pier van Oostende gekomen, ontmoet ze een visser. Ze spreekt hem aan en vraagt om zout water.

“Da’s hier geen probleem!” zegt de visser.

“Wat kost een emmer?” vraagt ze.

“Vijf euro.” antwoordt hij.

“Oké, doe mij maar een emmer.”

De man schept een emmer vol met zeewater en ze betaalt hem 5 euro. Thuis gekomen kiepert ze het water in het aquarium. Dan ziet ze dat ze nog heel wat water tekort komt en bedenkt dat ze nog een aantal keren heen en weer zal moeten rijden naar Oostende. Terug bij de pier zit daar nog steeds datzelfde vissertje. Ze spreekt hem weer aan, maar ondertussen is het laag water geworden…

“Amaaai,” zegt ze, “ge hebt goed verkocht vandaag!”

  Agenda:

"Tegen morgen de postbode verder afmaken."

"Ik herinner het mij niet meer zo precies, maar in elk geval: het was onvergetelijk." De vissen steken de handen uit de mouwen om eitjes te leggen.

De vogels leggen eitjes en na enkele dagen beginnen ze al rond te fladderen.

Het wordt stilaan warmer, ik voel dat aan de kleren die ik uitgelaten heb.

Mijn vriend houdt parkieten, kippen, Spaanse ratten, vier zussen en een motorboot. We hebben een huis van ongeveer drie verdiepingen.

Ik lees het liefst sprookjes die echt gebeurd zijn.

Sommige mannen gaan naar het café om hun gestorven vrouw te verdrinken..

Ik denk later ook te trouwen met een vrouw die veel houdt van beesten zoals ik.

Een deel van de raket vliegt naar de maan en de rest is dan natuurlijk naar de maan. We gingen naar Oostakker met een hele bende bedevaartgangers en gangsters.

De rijken komen met hun auto, maar de gewone mensen met een paraplu.

Hij is uit het venster op de vierde verdieping gesprongen omdat hij te diep in de put zat.

Gelukkig dat alle rode lichten groen waren.

Als antwoord op een paar reacties op mijn vorig logje..

Eerlijkheid.. We zijn allemaal groot gebracht met die waarde dat eerlijkheid je het verst brengt in het leven en zowel thuis als op school stond eerlijkheid hoog in het logo… Intussen hebben we die waarde doorgegeven aan onze kinderen en kleinkinderen omdat we er nog steeds in geloven … Maar soms kan de maatschappij je aan het twijfelen brengen… Enkele jaren terug tijdens ons verblijf in Spanje vond ik een portefeuille op de openbare weg… Toen ik erin keek zag ik een identiteitskaart, bankkaarten en geld , hoeveel weet ik niet maar ik herinner me dat er wel een paar briefjes inzaten… Ik stelde me voor hoe ik me zou voelen bij het verlies van mijn portemonnee ( heb ik jammer genoeg dit jaar meegemaakt toen mijn handtas gestolen werd met alles erin!). Ik weet dat ik in dit geval de eerlijke vinder dankbaar zou zijn. Maar ik was in een vreemd land, het was tegen de avond en ik wist niet waar ik die persoon kon vinden . Dus besloten we alles naar een politiekantoor te brengen. Hebben jullie ooit al eens een politiekantoor gezocht in een vreemd land en onbekende stad? Het was dus niet eenvoudig maar na wat navraag wisten we ongeveer waar we naartoe moesten. Intussen was het al donker worden tot ik opeens het politiekantoor zag…We waren het juist voorbijgereden. T draaide op de baan om terug te keren maar dat was zonder de agenten die buiten stonden gerekend! We werden tegengehouden en moesten opzij gaan staan. T moest de papieren bovenhalen om een boete uit te schrijven wat omdraaien op een openbare weg is verboden! IK vertelde dat we op zoek waren naar het kantoor .. Ik kreeg geen tijd om uitleg te geven. Dat was er voor mij even teveel aan ik legde hen uit( gelukkig spreek ik Spaans) waarom we naar het kantoor kwamen en dat het straf was dat we nu een boete zouden krijgen terwijl we juist iemand wilden helpen! Er werd even heen en weer gediscuteerd maar finaal mocht ik naar binnen zonder dat we een boete kregen. Daar zaten twee dienstdoende agenten vervelend te kijken naar een vreemde dame die hun avondrust kwam verstoren. Op hun vraag wat ik kwam doen, zei ik dat ik een gevonden portefeuille wilde binnenbrengen om die aan de rechtmatige persoon terug te bezorgen.. Even keken die twee me aan of ze het hoorden donderen in Keulen… Stonden dan met een zucht recht om papieren te halen om in te vullen.. Intussen nam één van hen de vondst aan, keek niet naar de pas of zo maar gewoon of er geld in zat… Toen kon het opeens wel sneller… Er werden een paar notities genomen en ik kon gaan.. geen bedankt of we zullen zorgen dat de persoon alles terug heeft.. Ik kwam buiten met het gevoel dat die persoon in kwestie misschien zijn papieren en kaarten zou terug zien maar zijn geld … NOOIT!!

Dat zet je toch aan het denken!

Ken je ze nog?

Iedereen die op een katholieke school grootgebracht is heeft ze dagelijks afgedreund De zeven werken van barmhartigheid ?

De hongerigen spijzen

De dorstigen laven

De naakten kleden

De vreemdelingen herbergen

De zieken bezoeken

De gevangenen verlossen

De doden begraven

Waarom ik daar aan denk?

We zaten de voorbije week samen met enkele bekenden en praatten wat over koetjes en kalfjes tot er eentje recente reiservaringen vertelde… ze waren het slachtoffer geweest van oplichting. Van het ene kwam het andere en in ons groepje van 5 waren we met 4 die op reis ofwel bestolen werden ofwel opgelicht ofwel problemen hadden bij geldafhalingen en zo ook geld door de neus geboord zagen….Jammer genoeg kunnen we daar ook over meepraten zowel over bestolen zijn als over problemen bij het geldafhalen… In de meeste gevallen gaat het over vreemdelingen die op een lepe manier toeristen of anderen viseren.. en dan denk je .. het wordt er niet beter op met al die vreemdelingen die denken dat ze hier in het westen van de vetpotten kunnen profiteren. Het vet is al lang van die potten al hebben we het nog steeds goed maar zoals de regeringen nu bezig zijn zal dat rap keren … en dan zou je als brave burger op zijn minst 4 of 5 van die werken van barmhartigheid moeten toepassen?

Sorry, als je een paar keer te vaak slachtoffer geworden bent van onrechtmatigheden dan kunnen die werken je gestolen worden.. Niets dat frustrerender is dan het feit dat een ander op onwettige wijze gaat lopen met jouw duur verdiende centen.

Normaal zet ik plaatjes en foto’s op mijn blog via Tinypic.com maar de laatste tijd lukt me dat niet meer ik geraak niet meer op die site en krijg ook geen contact om een nieuw wachtwoord op te vragen! Misschien gebruiken jullie een andere app voor het omzetten van plaatjes voor de blog? Vroeger had ik image shack maar dat is nu betalend denk ik.. Ik kan dus geen plaatjes meer plaatsen en dat vind ik spijtig… Misschien kan iemand van jullie mijn probleem oplossen of helpen om terug met plaatjes en of foto’s te kunnen werken. Alvast bedankt … en een dikke knuffel en avondgroet

Ik kreeg gisteren late verjaardgaswensen al ben ik intussen 71 + 1 week. Die cijfers deden me even in de spiegel kijken maar ik zie sinds vorige week geen veranderingen. Er zijn overnacht geen rimpels bijgekomen, geen extra kilo's, ook geen nieuwe wallen of kwalen. En toch ... sinds vorige dinsdag ben ik één en zeventig. Een mijlpaal. Nog heb ik niet het gevoel dat ik dingen niet meer mag doen.

Conclusie: ik mag nog altijd dansen en swingen, ook als ik poets. Ik mag nog altijd luidkeels meezingen in de wagen als er een oude hit op de radio komt - en daarbij de vreemde blikken van andere chauffeurs aan de stoplichten negeren. Ik mag nog altijd leuke kleren dragen en ik hoef me niet af te vragen of dit jurkje, dat truitje, die laarzen of dergelijke ensembles niet meer kunnen. Nee, er is niets veranderd. Ik slaap nog altijd even goed, mijn appetijt is wat hij moet zijn, niet te veel, niet te weinig en ik geniet van een glaasje goede wijn.

En toch ... als ik zeg dat ik 71 ben, dan krijg ik te horen dat ik er goed uitzie voor mijn leeftijd al wordt dat laatste niet uitdrukkelijk geformuleerd. Daar ligt het keerpunt, beste lezer.

Zolang je jonger bent, zie je er goed uit. Punt. Vanaf zeventig zie je er goed uit - voor je leeftijd.

Anderzijds: zolang iedereen denkt dat ik nog lang geen zeventig ben, mag ik mezelf een senior noemen en denken: tussen mijn oren voel ik me nu ongeveer 55.

Een dierbare vriendin van me wordt al 81. Geen mens die het geloven wil. Ze ziet er amper 70 uit, heeft de dynamiek en de uitstraling van een vijftigjarige en de belangstelling en de agenda van een drukbezette veertiger. Elk gesprek met haar is een herbronning en een verruiming van je horizon. Spits, gevoel voor humor, wijs, de tijd vliegt voorbij.

En goede oude vriend is er vierentachtig.. Zijn taal is nog steeds veerkrachtig, zijn blik nog voor geen greintje vertroebeld.. Uren kan hij filosoferen over "zijn" en "niet zijn", over de vrije wil, over zen en boeddha en de andere godsdienstmeneren.

Twee "bejaarden" bekeken door de bril van een jongbejaarde, wat zeg ik, een piepkuiken - in hun ogen! Ik wil hun voorbeeld graag voor ogen houden! En intussen geniet ik van wat de dag me brengt.

En nu zwijgen we over die zeven en co hé?