Donderdag 30 maart 2006
Omgeving van kasteel
We hadden een wandeling gepland vanuit Bruyére
naar het meer van Robertville.
Afdalend in het dal om alzo te genieten
van het prachtig zicht op het kasteel en
de hoogste natuurlijke waterval in België.
Door smeltende sneeuw werd die nu goed gevoed.
We zouden terug keren langs Walk naar Waismes.
De natuur besliste er helemaal anders over.
Wandelen ging in het begin erg goed, maar de 1ste hindernis
op onze weg was de houtkap..
De wandelwegen rond het meer van Robertville
waren voor de helft versperd door gekapte bomen en
de wandelweg was verdwenen ,
dus even langs de baan en een alternatief zoeken op de kaart.
2 de onoverkomelijke hindernis...spiegelgladde afdalingswegen
naar de vallei.
Eerste deel was er nog een kabel om je vast te houden,
maar nadien niets meer ,
Alleen een beijzeld paadje met een gapende afgrond.
Het bleek verstandig terug voorzichtig naar boven te klauteren.
Toen, noodgedwongen de vallei laten liggen en
andere route gevolgd door bossen
weiden en dorpjes om terug
aan te belanden na 12 km aan onze tent.
We hebben de waterval dus niet kunnen aanschouwen.
Vorig jaar was het maar een dun straaltje water
dat naar beneden kwam ,dus hoopte we nu
een waterval in vol ornaat aan te treffen.
Geraakten we toch niet beneden zeker.
Dus een beetje ontgoocheld.
naar het meer van Robertville.
Afdalend in het dal om alzo te genieten
van het prachtig zicht op het kasteel en
de hoogste natuurlijke waterval in België.
Door smeltende sneeuw werd die nu goed gevoed.
We zouden terug keren langs Walk naar Waismes.
De natuur besliste er helemaal anders over.
Wandelen ging in het begin erg goed, maar de 1ste hindernis
op onze weg was de houtkap..
De wandelwegen rond het meer van Robertville
waren voor de helft versperd door gekapte bomen en
de wandelweg was verdwenen ,
dus even langs de baan en een alternatief zoeken op de kaart.
2 de onoverkomelijke hindernis...spiegelgladde afdalingswegen
naar de vallei.
Eerste deel was er nog een kabel om je vast te houden,
maar nadien niets meer ,
Alleen een beijzeld paadje met een gapende afgrond.
Het bleek verstandig terug voorzichtig naar boven te klauteren.
Toen, noodgedwongen de vallei laten liggen en
andere route gevolgd door bossen
weiden en dorpjes om terug
aan te belanden na 12 km aan onze tent.
We hebben de waterval dus niet kunnen aanschouwen.
Vorig jaar was het maar een dun straaltje water
dat naar beneden kwam ,dus hoopte we nu
een waterval in vol ornaat aan te treffen.
Geraakten we toch niet beneden zeker.
Dus een beetje ontgoocheld.
Geschreven door marylou om 00:00
