Vrijdag 10 maart 2006
Wandelen in de Vallei van de
De bekendste veenrivier is de Hoëgne,
hij stroomt in een mooie ,mysterieuze en
pittoreske omgeving.
![img138/7890/258578485smallvalleedelahogne5.jpg](%5C "\\"Click")
Te koud voor hier te zitten mijmeren
de Hoëgne slingert zich al kronkelend door de vallei
een stukje bijna ondoordringbare wildernis
de snelstromende Hoëgne zoekt zich een weg in het dichte woud
Ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde
het water gaat er anders dan voorheen
de stroom van een rivier hou je niet tegen
het water vindt altijd een weg omheen
misschien eens gevuld door sneeuw en regen
neemt de rivier mijn kiezel met zich mee
om hem dan glad en rond geslepen
te laten rusten in de luwte van de zee
ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde
nu weet ik dat ik nooit zal zijn vergeten
ik leverde het bewijs van mijn bestaan
omdat door het verleggen van die steen
het water nooit dezelfde weg zal gaan
Bram Vermeulen
het bruisende water van de waterval speelt een cantate,ik luister
en glimlach..........
Het was een koude maar erg mooie wandeling
waarop we ook niet 1 mens tegen kwamen.
Door het af en toe klimmen,de gladde bruggetjes en
ondergrond, in de winter niet te doen met
ongeoefende wandelaars,kinderen en kinder of rolwagens.
Aan het einde van de vallei is een drank en eetgelegenheid.
hij stroomt in een mooie ,mysterieuze en
pittoreske omgeving.
Te koud voor hier te zitten mijmeren
de Hoëgne slingert zich al kronkelend door de vallei
een stukje bijna ondoordringbare wildernis
de snelstromende Hoëgne zoekt zich een weg in het dichte woud
Ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde
het water gaat er anders dan voorheen
de stroom van een rivier hou je niet tegen
het water vindt altijd een weg omheen
misschien eens gevuld door sneeuw en regen
neemt de rivier mijn kiezel met zich mee
om hem dan glad en rond geslepen
te laten rusten in de luwte van de zee
ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde
nu weet ik dat ik nooit zal zijn vergeten
ik leverde het bewijs van mijn bestaan
omdat door het verleggen van die steen
het water nooit dezelfde weg zal gaan
Bram Vermeulen
het bruisende water van de waterval speelt een cantate,ik luister
en glimlach..........
Het was een koude maar erg mooie wandeling
waarop we ook niet 1 mens tegen kwamen.
Door het af en toe klimmen,de gladde bruggetjes en
ondergrond, in de winter niet te doen met
ongeoefende wandelaars,kinderen en kinder of rolwagens.
Aan het einde van de vallei is een drank en eetgelegenheid.
Geschreven door marylou om 23:17
