Berichten van 1 januari 2003 tot 31 december 2003

De straatlichting brandt vandaag de ganse dag. Milieubewust, en vooral bewust van het feit dat ons belastingsgeld wordt  verkwist, stuur ik een briefje naar de milieudienst van onze gemeente:

Aan de Mannen van het Licht,

Beste Mannen van het Licht

       ‘k voel het als mijn burgerplicht

u te melden, dit bericht:

De lichten in de Binkomstraat

        blijven heel de dag door schijnen,

ik voel dan mijn belastingsgeld

        in een duister gat verdwijnen.

Als de Man van 't Licht heel gauw

        aan de knop zou willen draaien,

zou er op zo'n klare dag

        niet nodeloos veel geld verwaaien...

Even later krijg ik van een eveneens dichterlijk bezielde gemeentebeambte het volgende antwoord:

Geachte mevrouw,

Al zijn wij zelf ook burgers die evenveel als jou betalen

Toch kunnen wij hier niks besparen

De mannen van het licht bevinden zich in Linden

Waar je ze op de PBE kan vinden.

Onze mensen van OW (Openbare Werken)

zullen nu wel eens naar ginder bellen,

maar indien ze ‘t daar vergeten

laat het hen dan rechtstreeks weten.

Alvast bedankt.

Namens de milieudienst

N.J.

Leuk he?

© Karlijn Koninckx

Welja, dacht ik zo, een mens moet niet altijd zijn voet breken. 

Dus heb ik deze keer mijn vinger gebroken ...  Hoe ik dat geflikt heb?  Met korfbal te spelen dinsdagavond.  Het was superleuk (de korfbal bedoel ik), we waren met velen en het spel was bijzonder spannend. Ik was in topvorm, had reeds vijf doelpunten gescoord, en bereidde me (in alle bescheidenheid) voor om uitgeroepen te worden tot topscoorder van het jaar.  Op het hoogtepunt van het succes, onze ploeg stond duidelijk voor, sloeg het noodlot toe.  We grabbelden met twee naar dezelfde bal, de bal is weliswaar ontsnapt, maar we hoorden beiden een duidelijke "krak".  Terwijl mijn tegenspeelster nog volop aan 't zoeken was waar die krak vandaan kwam, voelde ik aan de pijnscheuten in mijn ringvinger onmiddellijk dat er daar iets mis was gegaan.  Nog steeds in de euforie van de nakende overwinning speelde ik nog even verder, maar bij een volgend balcontact hield ik het niet meer van de pijn.  Ben dan maar afgedropen naar de cafetaria en heb daar mijn hand in een zak ijs gestopt.

    Om een lang verhaal kort te maken:  er is een stuk van het onderste kootje van mijn ringvinger afgebroken, en dat stukje kan door de tractie van de vingerstrekker die erop aanhecht onmogelijk vanzelf terug aan zijn oorspronkelijke plaats vastgroeien.  Dus volgt er een ziekenhuisopname (er was enkel nog een bed vrij op de materniteit, maar ik heb er geen extra kindje aan overgehouden ...), en een volledige narcose voor een chirurgisch ingrijpen waarbij een stuk ijzerdraad dwars door mijn vinger heen werd geboord.  Aan boven- en onderkant van de vinger is het ijzeren pinnetje met een loodje verzekerd, zodat het niet per ongeluk uit de vinger schuift. Met die ijzerdraad wordt het losgeslagen stukje bot weer netjes op zijn plaats gehouden gedurende de eerstvolgende vijf weken. Daarna, als alles weer naar behoren aan mekaar is gegroeid, mag ik nog eens naar het ziekenhuis om die ijzerwinkel er terug uit te halen!

Afijn, waartoe een balletje leiden kan ...

© Karlijn Koninckx

Kleuren

Groen

         is de kleur van het gras

         waarop ik lig

 

Blauw

de hemel op een zalige lentedag

 

Geel

klinkt als de zon

zo helder in je oren

 

Rood

geurt naar het ziekenhuis

 

Grijs

het gevoel bij het horen

dat de ziekte alweer de kop opsteekt

 

Wit

de kleur van de donkere leegte

waarin een gouden bloem voor mama

ieder weer de moed geeft

om te geloven dat ze ooit

weer beter wordt

 

© Sofie   -  febr 2003