Naar de inhoud

Joe Harris en The Pink-Umbrellas

Geyskens Paul.
akke.beakke.be

joskeharris2fs.gif welcom2ddiamond5to.gif
De tijd van toen, wie zou die niet willen overdoen... Image and video hosting by TinyPic Vanwege de omvang van dit blog gelieve de archieven te raadplegen in de rechterkolom... Veel plezier Paul

Joe Harris dood,1-6.2003. Zelfmoord?????

Ik heb gisteren mijn blog een beetje bijgewerkt, en heb ook nog wat foto's gevonden van vroeger die ik nog moet scannen en bij op mijn blog plaatsen. Telkens als ik naar foto's kijk van Joe Harris vraag ik mij af, wat is er feitelijk gebeurd 1 juni 2003.
Zelfmoord? Jos goed kennende, als hij verkozen had er een einde aan te maken, zou hij dat ZEKER niet op deze manier gedaan hebben, van water had hij een broertje dood. Op die drie maand dat wij in Blankenberg gewerkt hebben is Jos geen enkele keer in zee geweest, ja, voor een foto sessie voor de boekskes, tot onze knieën in het water, Jos dacht al dat hij ging verdrinken, en dan nog wetende dat hij dat vies water ging slikken, zelfmoord ? Is voor mij zeker uitgesloten.
Langs de andere kant, juist een hartaanval krijgen als ge op de rand van het kanaal staat, in Brugge, is mogelijk, maar????
Ofwel heeft iemand Jos er gewoon ingekieperd, niemand zal het zeker weten. Maar zelfmoord is voor mij 100% uitgesloten.

Hoe vind je dit bericht? 4 stemmen
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Een titel of je eigen website toevoegen

Naar het front vertrokken zonder geweer.

Ik vind van mezelf dat ik als 25 muzikant in alle opzichten stip in orde was, altijd op tijd ter plaatse, kostuums en instrumenten in orde, zeker nooit te laat aankomen , heb zelfs één keer een taxi moeten nemen van Antwerpen naar Blankenberg daar mijn auto het begeven had, maar ik was wel op tijd om te beginnen spelen.          Behalve.....
Wij hadden voor het een of ander tv programma een opname, orkest plus " den Harris". Voor de opname werden wij zoals altijd uitgelegd hoe ze het zouden gaan opnemen, natuurlijk play-back. Met plakband werd er op de vloer een kruisje geplakt waar wij moesten gaan staan, en ook hoever wij ons mochten verplaatsen om niet uit het beeld te geraken. (zo gebeurde het jaren  later ook nog, mijn Nederlandse groepen moesten daar altijd om lachen.)
Toen het zover was dat wij het matriaal moesten binnen halen, bleek het ongelooflijk maar waar te zijn, "ik was mijn sax vergeten."
De impressario Rijmen volop in paniek, zijn wagen in, en in volle "vites" vertrokken. Na een half uurtje was hij er terug, hij was gewoon naar de muziekwinkel geweest waar hij al verschillende zaken gekocht had, en had een sax in leen meegekregen, het was wel een "Alto," en voor het "soloke" dat moest gespeeld worden moest het wel een " tenorsax" zijn, maar geen kat zal de gezien hebben, ook niet dat wanneer ge goed keek op tv , het prijskaartje onder aan de" pijp" te zwieren hing.
Later heb ik hetzelfde gezien met THE SHAKES-SPAERS, Ron, de saxofonist poseert op de foto met zijn??? sax, waaronder het prijskaartje te zwieren hangt. Ik heb daar ergens een foto van, als ik ze vind" plak" ik dit wel bij in dit berichtje. Waarschijnlijk had hij hetzelfde aan de hand als ik.
Hoe vind je dit bericht?
Reageer op dit bericht

Hoe en wanneer zijn de minder goede tijden voor muzikanten begonnen.

De jaren 1960-70 waren goude jaren voor muzikanten, in ieder dorpje, hoe klein ook, werd voor de één of ander vereniging een feesttent opgebouwd, twee of drie dagen muziek. Met kermissen in ieder café jaz, dat zijn dingen die er momenteel om zeggens niet meer zijn Klein dancings die vroeger met orkesten werkten, nu met dj.
1 Volgens mij is het ooit begonnen met die Autoloze Zondagen ergens midden jaren 70, als ge een goede reden had kon je op het ministerie wel een vergunning krijgen, ik was er als eerste bij om eentje te krijgen ( in het begin kreeg je die nogal vlug) ik had kontrakten meegenomen die ondertekend waren door de groep ( salix alba) en door de inrichter, en die moesten afgewerkt worden. Maar wat gebeurde, minder volk in de zalen, minder geld in de kassa van de inrichters, dan maar een goedkope dj, en wat minder volk, maar evenveel in de kassa.
2 Dan werd er ineens fel opgetreden op jeugd onder de 18 en die niet vergezeld waren van hun ouders. Ik heb dat een paar keer meegemaakt zo'n  inval, ik moest direkt denken aan nog vroeger, toen die grijze mannen van over de streep hier de baas kwamen spelen. In Putte heb ik zo'n inval gezien, de jeugd die kort aan het podium vluchte gewoon achter het podium, er zaten er zelfs de kisten waar de zanginstallatie werd verpakt, echt zoals in een oorlogsfilm.
3 Dan het ergste van al, "wie is de werkgever" ik geloof zelfs dat het tot op heden nog niet opgelost is. Sommige inrichters zouden socialelasten moeten betalen MET TERUGWERKENDEKRACHT van af 1 januarie 1970 ( en dat is een pak geld) en andere weer niet. Om het dan maar gemakkelijk te maken, werd er dan maar beslist, wij zullen dat maar op de rug van de " lijders " van het orkest te schuiven.
Wat heeft dat nu opgebracht????
1 Minder benzine, minder in de staats kas. Dan maar de BTW verhogen
2 De jeugd onder de 18 jaar.? Nu zouden ze een wet gaan maken dat ze vanaf 16 wel mogen boem boemen. Van wie moeten de balinrichters het hebben, gepensioneerde? jonge gasten die juist getrouwd zijn?
3 Klein dancings zijn blijven werken met dj.
grotere zal heel dikwijls ook.
Of zit de schrik er nog een beetje in aangaande sociale toestanden.
Misschien kunnen de muzikanten het hedendaags muziek niet spelen, niet moeilijk, zo een computergedoe, is ook niet te doen
Ooit kom dat misschien wel terug, ik zou niet weten wat ze nu nog kunnen uitvinden.

Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Reageer op dit bericht

Van Macel trompettist zelf gehoord.

De vrouw van Trompettist Marcel had hem gevraagd vlug naar de beenhouwer te gaan om vlees te gaan halen voor s'middags. Door grote dorst ging hij effe in een café om een pintje, dat liep een beetje uit. Hij kwam na zes maand pas terug thuis. De reden? Hij had wat "héél" teveel op, in het terug naar huis rijden knalde hij tegen een paar geparkeerde wagens, en kwam pas tot stilstand, toen hij ook nog een verkeesrslichtpaal in de prak reed. Toen de rijkswacht erbij kwam, wilde hij deze ook nog eens wat leren, tot slot, hij kreeg zesmaand gevang. Zijn zoon liet regelmatig plaatjes draaien op de radio voor zijn vader, "Glaasje op, laat je rijden."
Sorry Marcel als ge dit moest lezen, maar je hebt het ons zo verteld, en dat Uw achternaal Vervaet is, heb ik niet gezegd.

Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Reageer op dit bericht

Dit wil ik toch nog even "kwijt".

Toen ik afgeschreven was als muzikant met mijn toen scheve "smoel", iets wat mij een dikke mercedes had gekost, en ook volendam had opgegeven, omdat ik met zo'n gezicht niet meer de baan op kon, ik had zelfs schrik als de telefoon ging, omdat de mensen mij bijna niet verstonden, moest ik wel uit de pijp komen, ik had toen niet alleen mijn vrouw maar ook vier snaken rondlopen. Ik had vroeger als monteerder ( montage van metalen gebinten, hoogte werker dus) gewerkt. Ik was nu 46 jaar geworden. Na mijn tweede telefoon die ik deed kon ik een proef als lasser monteerder gaan afleggen, wat ik ook deed, en ik kon s'anderen daags beginnen. Ik vergeet nooit mijn eerste werkdag, op de koolmijn van Beringen.Een ploeg monteerders had een werk afgemaakt, en onder lag "nen hoop" oude ijzer, en dat moest opgeruimd worden, niet te vergeten, dat lag zowat verspreid in een vuile natte "slammassa" ( slam= héél fijn koolstof)Ik heb nu wel geen schrik van werken, maar ik durf wel te zeggen dat ik tranen in mijn oger kreeg. Een paar maanden terug gewerkt met grote artiesten, en nu met mijn voeten in de slamsmodder, maar ik dacht, wacht maar een beetje.
Na enkele dagen kreeg ik eindelijk het echte werk, lassen en branden.
Na een 6 tal maanden ben ik en drie medewerkers van baas veranderd, een aannemer van Tessenderlo. Eén van deze mannen Jean,werd aangesteld als chef monteur, hij was daar zeker bekwaam voor. Maar na enkele maanden ging hij terug naar zijn vorige baas ( hij kreeg een veel dikker loon dan vroeger)
Mijn baas van Tessenderlo stelde mij aan als "chefmonteur" en toen ben ik er wel ingevlogen. Ik nam de " plans"  mee naar huis, bestudeerde deze glad van buiten, ik durf wel zeggen dat ik kon  planlezen.
Tot ik na een zestal jaren later op het werk mij niet zo goed voelde en naar de dokter ging, werd daar vastgesteld dat ik beter op ziekekas ging ( ik wist nog niet dat dat bestond), ik mocht van hem niet hoger dan 1 meter klimmen, niet meer dan 10 kgr tillen, geen machines bedienen, er " schoot" niet veel meer over.
Nu dat ik dat weer aan de hand had, heb ik wel een jaar in mijne zetel gezeten gelijk ' ne zombie", tot mijn vrouw mij aanspoorde om een hobby te gaan doen, ik ben naar een vriend fotograaf gegaan, heb mij een fototoestel met de nodige lenzen aangeschaft, en heb mij op fotografie gestort. Hierover vertel ik wel meer in de rechter kolon van mijn blogske.
Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Reageer op dit bericht

De zeven onrustigste dagen en nachten uit mijn leven.

Het was in de tijd dat ik nog voor Volendam werkte met Nederlandse popgroepen. Op zekere dag, de deurbel rinkelde, ik ging de deur openen, en daar stond een heer, ik ben gene kleine, maar die was nog kop en nek groter dan ik, en dubbel zo breed.
Kom binnen, en zet U. Met wat kan ik U helpen?
Mijnheer Geyskens, U plaats Nederlandse groepen hier in Belgie.
Nee, ik bemiddel tussen de inrichters en de groepen, dus als tussen persoon.
Dus U bent wel de werkgever..
 NIET.Die man " dramde "maar door, en het ging maar van WERKGEVER, en met terugwerkendekracht Januri 1970, ik was er echt niet goed van.
Na een uurtje vertrok hij eindelijk, ik zou nog wel van hem horen.
Ik belde direct Volendam, en ik moest zo vlug mogelijk die man bellen en een afspraak regelen, wat ik ook deed. Die afspraak was geregeld voor juist een week later, Volendam zou bij mij thuis komen met hun boekhouder ( gene gewone)
Zeven dagen en nachten was ik niet om aan te spreken. De beruchte dag was aangebroken, Jaap was er al een uur voordien met hun boekhouder, dhr List.
Mijnheer de hoofdkontroleur begon weer van werkgever en met terugwerkende kracht, en List die lachte maar, en hoorde nog niet de helft van wat die heer vertelde, ik was razend. Als mijnheer de hoofdkontroleur uitgesproken was begon List, die scheen de Belgissche wetgeving beter te kennen dan die mijnheer, die ik als maar kleiner en kleiner zag worden. Na een uur was hij vertrokken, hij ging alles eens uitpluizen, ik heb er wel nooit nog iets van gehoord.
Natuurlijk was ik geen werkgever, ik sloot geen kontrakten af, ook niet ondertekenen, ik ontving geen "gage", en ik betaalde de groep niet uit. Maar ge moogt gerust zijn,
IK WAS DAT NIET.
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Reageer op dit bericht

ROCK AND ROLL

ROCK AND ROLL.

Dit is een aangenamer epistel, dat was" efkes den goeien tijd" de jaren 60-70, de tijd dat de jeugd nog kon dansen, de ene wat beter dan de andere, maar toch.
Rock, boogie-woogi, swingkes, dat was wel héél aangenaam om te zien dansen, maar ook plezierig om te spelen, er zat nog melodie in de muziek, af en toe een " soloke sax", een soloke gitaar", op de knieen,de sax in de lucht, de gitaar in de nek, en de muziek ging maar door.
Ik begin al zowat te spreken zoals mijn grootvader vroeger, als ik als 12 jarige naar Jazz muziek zat te luisteren zei hij dat het juist
negermuziek was, is het misschien omdat ik ook als grootvader de muziek ( dat electronisch gebulder) van tegenwoordig niet zo kan " apriciëren" of zijn er nog zo'n mensen.

Hoe vind je dit bericht?
Reageer op dit bericht

DRUGS.

Drugs.

Muzikanten worden wel eens aanzien als druggebruikers, wel, ik heb op mijn 25 jaar muzikant toch wel met een paar honderd muzikanten gewerkt, de enige drugs die ik heb zien gebruiken waren een paar pintjes bier, een hoop sigaretten, en soms een sterk drankske. Ik denk dat het momenteel nog altijd zo is. Wel als ik soms op TV, die" mega dancings" zie, en daar een paar duizend, ik dacht te zeggen dansers, ik weet niet hoe ik dat moet noemen, laat mij zeggen, huppelendearmzwierende jeugd bezig zie, en die dat als het moet 48 uur volhouden, denk ik wel dat in dat millieu meer gebruikers zijn dan onder de muzikanten.
Ik spreek hier niet over de HEEL GROTE namen, dat zijn de mannen die al 87 vrouwen thuis hebben gehad, al wat drank betreft hebben gedronken, een paar miljoen op hun bankrekening, grote villa's in het buitenland,27 auto's voor de deur hebben staan, ergens een JET op een vlieghaven, een jacht in ik weet niet waar, die spuiten en snuiven hun lichaam vol met dat spul, en denken dan nog dat ze beter spelen, dat denken ze, maar niets is minder waar.
 Hopelijk ook dit recht gezet.





Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Reageer op dit bericht

SEX??? DRUGS??? ROCK AND ROLL!!!!

SEX.

Muzikanten worden meestal omschreven als echte "lady-killers", niets is minder waar. Ik ga U hier niet vertellen dat er soms geen "graantje" meegepikt werd door sommige, maar niet omdat ze muzikant zijn, wel omdet ze het op een schaaltje aangeboden kregen. De roddels die hier overgaan zijn fel overdreven. Juist zoals wij in onze jonge tijd, al eens " stoefte" tegen onze kamaraden als we weer eens met een meisje waren uitgegaan, wij vertelde dan sommige dingen waar geel "fluit" van waar was. Ik heb véél later ondervonden dat de meisjes, ook de jonge vrouwtjes wel eens dingen vertelde tegen hun vriendinnen, waar ook geen " fluit" van waar was, maar zo krijgen de muzikanten wel een minder goede naam. Wat ik wel moet zeggen, als ge boven op het podium staat, denken vele " waw", beginnen zelfs te gillen als ge opkomt, en dan hebt ge nog geen noot geblazen.
Het zijn niet altijd de muzikanten die iets uitlokken, de vrouwtjes staan niet achter. Ik heb hopelijk met deze de goede naam van muzikant een beetje rechtgezet.

Hoe vind je dit bericht?
Reageer op dit bericht

BIOGRAFIE van PIET VEERMAN
    zanger van THE CATS.
Terwijl geen einde aan de verschrikkingen van de oorlog, die al bijna drie jaar duurt, wordt hij geboren op 1 Maart 1943. Dankzij de liefde en toewijding van zijn ouders,de ligging van Volendam aan de boorden van de Zuiderzee met zijn mogelijkheden tot ruilhandel en de (verse) koeiemelk van de boeren, groeit hij op zonder echt op een oorlogskind te lijken. Eerder het tegenovergestelde, want zijn moeder bezigt het standpunt: een stevige jongen is een gezonde jongen.
Als leadzanger/ componist/  , tekstschrijver , gitirist heeft Piet Veerman, samen met de CATS en sinds 1985 als solozanger, meer dan 30 gouden, platina, en diamanten albums in ontvangst mogen nemen
Solo heeft hij alweer 12 albums op zijn naam staan, waarvan Rolling On A River, Back To You, The Best of, My Hart en Soul, Cry Of Freedom, en In Between de gouden status behaalden.
De " Sailing Home" cd die als titel zijn eigen naam
 mee kreeg om het publiek ervan in kennis te stellen dat er een einde was gekomen aan de CATS periode na de tour van 1985 en hij zijn muzikale weg alléén zou vervolgen is bijna twee keer PLATINA geworden, met natuurlijk de singleSAILINg Home als trekker, die 5 weken op de eerste plaats stond in Nederland en België.
Zijn buitenlandse reizen.
Zweden-  Noorwegen-  Duitsland-  Zwitserland-  Oostenrijk-  Frankrijk- Spanje-  Indonesië-
Waar hij en zijn jongens van de CATS min of meer aanzien werden als de ambasadeurs van Nederland
Discografie.
1 Sailing home.
2  Walking together.
3  A new tomorow.
4  Whenever you need me.
5  Go on home.
6  Cry of freedom.
7  Fellow me.
8  Boy from nowhere.
9  Mexical girl.
10 Soledad.
11 My special prayer.
12 Arms of Mary.
13Goog year for the roses.
14Free.
15 Walk in the room.
16Ticket to heaven.
17 La Paloma.
18 Recuerda.
19 Onder the boardwalk.
20Heaven stoog still.
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Reageer op dit bericht

Korte biografie van GEORGE BAKER

Toen in de sombere oorlogsjaar 1944, en wel op 08 December,een kleine baby, genaamd Hans Bouwens, in een ziekenhuis in Hoorn, zijn eerste kreetje slaakte, bevroede niemand dat hier eens de wereld vermaarde zanger, componist, tekstschrijver, en platenproducer George Baker uit zou groeien. Toch kwam zijn muzikaliteit snel boven drijven, n.m.l op vierjarige leeftijd kreeg de kleine Baker van zijn oma een monharmonika en tot grote verwondering van familieleden en buurtbewoners wist hij al snel de toenmalige populaire deuntjes van de radio na te spelen. Zijn zangtalent kwam al op 6-jarige leeftijd boven drijven toen hij, overigens met grote tegenzin naar de Zondagsschool moest van zijn moeder.Later vertelde hij vaak in interviews, dat de stichtelijke woorden van de juffrouw z'n deur voorbij gingen, maar dat het zingen in het kinderkoor het feest van de week was. Wilden zijn vriendjes brandweerman, politieagent of piloot worden, hij zei steevast, ik word zanger.
Hoe vind je dit bericht? 5 stemmen
Reageer op dit bericht

THE Cats stoppen met optreden.

Het aller allerlaatste optreden van THE CATS in Belgie.

Op zekere dag kreeg ik het bericht van Jan Tuf, de CATS stoppen met optreden. Ik kreeg van Jan nog één datum voor een optreden in Belgie. Ik keek in mijn agenda, en zocht wie het eerste de CATS hadden geboekt in hun begin stadium van de optredens in Belgie,en ik vond dat die inrichter de voorkeur kreeg, die hapte natuurlijk direct toe. Dus na dat optreden was het afgelopen, geen optredens meer in Belgie. De eigenaar van de Thierbrau in Torhout belde mij of het niet mogelijk was de Cats nog éénmaal in zijn zaak te krijgen voor een optreden, dat was voor 99% uitgesloten, maar beloofde hem toch dit te proberen. Een paar dagen later moest ik in Volendam zijn, en wie zaten daar, de Cats, de volledige groep. Na wat "geklets", en een paar pintjes, kwam ik te voorschijn. Eerst was het van "neen", gedaan is gedaan, tot iemand van de groep zei, luister, Paul heeft zich vroeger uit de naad gewerkt voor zijn Nederlandse groepen, dit kunnen wij voor hem wel doen.
De dag van hun allerlaatste optreden in Belgie was aangebroken, ik was al om 18 uur in Torhout, bijna terplaatse bemerkte ik dat aan kruispunten zoveel politieagenten stonden om het verkeer te regelen, ik dacht eerst dat er een fietskoers of zoiets moest passeren, maar nee, het was voor het allerlaatste optreden van de CATS
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Reageer op dit bericht

Als ik sommige berichtjes lees die ik binnen krijg, ben ik wel wat verlegen. Sommige van hen denken dat ik een uitzonderlijk muzikant was, maar niets is minder waar, ik was gewoon " goed", dan hebt ge nog héél goede, héél héél goede, nog meer goede, Nee ik kan zowat in alles " mijne plan trekken" Moest ik al eens invallen in één of ander fanfare of harmonie, geen probleem, dat gebeurde regelmatig in de tijd dat ik nog een" manneke" was. Was er een concert in Meerhoutgestel, gingen een paar muzikanten van Tessenderlo helpen, en omgekeerd gebeurde ook. Terwijl mijn vrienden naar feestjes of kermissen gingen, ging de Paul wat" nootjes" blazen, in feite deed ik dat graag, en heb er ook veel van geleerd.
Waar ik altijd echt op geoefend heb was op de " klank ( toon)".
Als ge veel van die grote binken van jaren 30 sax hoort spelen, wat improvisatie betreft formidabel, maar veel hadden wel " nen toon gelijk" nen lege emmer " , zo'n bibberend gedoe. Als ge tenor blaast, moet die tenor klinken, speelt ge bariton, moet die bariton klinken , ik heb wel een héél aantal bekken ( monstukken), en rietjes gekocht en uitgegeprobeert, en uiteindelijk ook gevonden.
Een goede raad aan opkomende saxofonisten
De sax is een gevoelsinstrument, die moet kunnen kraken als er gekraakt moet worden, en ge moet die kunnen bespelen dat de haren op Uw armen rechtop komen staan. Koop ge een nieuwe sax, smijt die bijgaande " bek" weg, probeer bekken, want mondstukken en rietjes zijn héél belangrijk.

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Reageer op dit bericht

WAT HAD IK MISSCHIEN BETER GEDAAN???
ZOU IK OPNIEUW DEZELFDE KEUZE DOEN??
1 Ik had mijn diploma metaalbewerker, spec. draaier-frezer-mecanica.
Ik was ingelijfd bij het leger bij de ORDENANCE. Na 8 maanden opleiding werd ik sergant specialist klas3. Ik werd naar SIEGEN overgeplaatst om daar te werken? in garage voertuigen op wielen, moto's, kleine rupswagens (brencarriers  +Loyd) Wij deden de 6 maandelijkse inspecties van die voertuigen. Mijn taak was dat ik voertuigen teste, en de mekaniekers herstelde de gebreken die ik had genoteerd, dag in dag uit, van s'morgens tot s'avonds. Toen mijn legerdienst bijna ten einde liep werd ik bij de companie officier geroepen, die mij vroeg om eventueel bij te tekenen, ik mocht mijn strepen houden, nog wat verder studeren, zo zou ik kunnen ADJUDANT scecialist. klas 1. worden. Had ik dat gedaan, had ik nu wel een pensioentje zeker het huidige X 4.
Waarom heb ik dat niet gedaan? Mijn saxofonneke.
2 Mijn vader had conecties met een grote firma. Op zekere dag belde mijn vader mij van uit Brussel, of ik geinteresserd was om in de Congo te gaan werken als onderhouds technieker in een brouwerij. Ik was toen 21 jaar, dus was het in 1954, dat was nog de goede tijd in Congo. De enige vereisten waren; ik moest eerst trouwen, en 6 maand stage lopen in Nederland. Dat zouden dan 3 termijnen van 3 jaar, met telkens één jaar verlof (door betaald) tussen in, dus in toteel 11 jaar, het verlof meegerekend, dus een dik pensioen op 32 jarige leeftijd.
Waarom heb ik dat niet gedaan? Voor mijn grootmoeder, en ook voor mijn saxke.

Als iemand mij moest vragen of ik opnieuw zou kiezen voor muzikant??????

"AWEL" JA.   maar ik zou geen contracten van drie maand meer doen, zeker als er thuis iemand is zoals toen,op drie kinderen moest letten, zeker weten!!!!!!!!!
Hoe vind je dit bericht? 4 stemmen
Reageer op dit bericht

Geschenk van mijn petekind SILVANA.

Silvana en ook mijn schoonzoon hadden mij vroeger eens horen zeggen dat ik spijt had indertijd mijn instrumenten verkocht te hebben, al was het maar om ze ergens op een mooie plaats op statief te installeren. Waarschijnlijk had de klein ( ze was toen 5à6 jaar) haar vader aangespoord om op zoek te gaan naar een sax. Bij eerstkomende vaderdag had ze mijn instrumentje bij, een
oudje, maar wel volledig vernieuwd en bespeelbaar.
Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Reageer op dit bericht

Einde Nederl. groepen - Einde orkestoptredens.....30/30

Na dat tornooi met Beckers B.B gespeeld te hebben, ging ik terug naar de tandarts om een nieuwe foto van mijn gebit, en ja, mijn tand was gebroken in het tandvlees. Die man wist dat ik muziekant was, en dat die voortanden zeer belangrijk waren, daarom stelde hij voor de tand niet te trekken, maar een gat te boren van onderkant tand tot in de wortel, en daar een PIN in te kloppen, niet zo plezierig, en ik ben al geen tandartsfreek. Ik kwam daar "bezweet van schrik" buiten, zo rond 14.uur, pijn pijn  pijn, nog erger dan voordien, maar ik veronderstelde dat die pijn wel zou minderen. s'Avonds was die verdoving   "presies" nog niet uitgewerkt, dat voelde allemaal zo raar aan, mijn vrouw kreeg mij in de mot, mijn mond hing half open, mijn rechteroog ging niet meer dicht, ik zag er wel prachtig uit. De volgende morgen was dat allemaal nog veel erger, ik stapte direct naar de huisdokter, die gaf daar zo'n mooie Latijnse naam aan, en hij stuurde mij direct naar een specialist. Die wist mij te vertellen dat het ontsteking was op de hoofdzenuw, ergens aan het oor komt die zenuw  uitde schedel, en bediend, 1 naar het voorhoofd ( fronsen) 2 naar de ooghoek ( plimpen) 3 naar de mondhoek, en 4 naar de kin, op ieder van die plaatsen stak hij een naald ( ik zeg naald, maar het waren "presies" vogelpikpunten. Die pinnen waren verbonden aan een machine, en moest dan trachten te " fluiten", daar kwam geen "fluit" uit, dit kan ik nu nog niet, fluiten. Hij wist mij ook te vertellen dat die verlamming waarschijnlijk kort van duur was, 2à3 weken, in uitzonderlijke gevallen "blijvend", bij mij dus. Ik ben bijna 2 jaar naar de kinesist gegaan ( als zelfstandige), zelfs de Zaterdag mocht ik gaan,, dus zesdagen per week, ik heb wel een heleboel electriciteit te slikken gekregen, genoeg om een gans jaar een lamp van 100 wat te laten branden, maar het was allemaal "nopi"
Met de Nerderl.groepen ging het ook minder, ik kon met zo'n gezicht niet de baan op,ik had schrik als de telefoon ging, want de mensen verstonden mij bijna niet. Eten en drinken (ook roken) was een probleem, in t' kort "ik was een vrak"
Na twee jaar ben ik naar een homeopaat gegaan, de eerste sessie duurde bijna 2 uur (die mannen vragen de pieren uit uwen neus) Ik kreeg een voorschrift voor mijn pillen, een doos met 30 stuks, genummerd van één tot dertig, in die volgorde moest ik die innemen. Na die maand ging ik terug, ik kreeg weer zo'n lading, na opnieuw deze ingenomen te hebben, stond mijn gezicht terug op zijn plaats, alleen mijn voorhoofd aan de rechterkant fronst niet zo fel als links, dat is wel niet zo erg, erger,de spieren van mijn bovenlip zijn niet stevig genoeg om de "bek" van mijn instrument te omklemmen ,als ik blaas op mijn sax, vliegt de wind naar alle kanten, behalve in mijn pijp,( met pijp bedoel ik wel mijn sax) ik ben niet " winddicht".
Ik heb in mijn leven dikwijls zware klappen gekregen, maar buiten sterfgevallen van naaste familieleden, was deze klap wel de zwaartste, "het niet meer kunnen spelen."
Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Reageer op dit bericht

Meer van Joe Harris en The Pink-Umbrellas

↑ Terug naar de berichten