Eenzaam volg je twee wandelaars over het verlaten strand.

Je merkt het als je dichter komt, hand in hand.

Maar plots sta je daar, alleen voor de lens,

op dit verder verlaten strand.

Dan draaft een eenzame ruiter je voorbij,

Hij kent de uren van het getij.

Zo ben je nooit eenzaam

er is altijd iemand bij.

O, gij gloeiende bol

daar hoog aan het firmament.

Je bezorgt ons warmte

dat doet ons goed.

En samen met af en toe een regenbui

groeien onze planten goed.

Gij zijt geliefd bij groot en klein

dat maakt het juist zo fijn.

Het oude Duffla, een samenvoeging van dubro en lo(cus) wat betekent: plaats bij het water, wordt voor het eerst vermeld in 1059. De gemeente kende een bewogen en rijke geschiedenis.
Slechts weinig gemeenten kunnen er prat op gaan dat hun naam vrijwel over de ganse wereld gekend is. Dat Duffel zijn naam gaf aan de Duffelcoat, is alleszins een feit waar onze gemeente niet weinig trots op is. Het is een blijvende herinnering aan een bloeiperiode uit de plaatselijke geschiedenis, toen zingende weefgetouwen rond 1500 hier welvaart brachten, en Duffel tot ver in het buitenland gekend stond als een "zeer plezante, schone plaats".

Ook vandaag is Duffel nog steeds een "zeer plezante, schone plaats", waar het aangenaam verpozen is in de natuur en langsheen de Netedijken, omringd door verschillende parken en wandelgebieden.

In deze aangename en fraaie omgeving komen de talrijke monumenten in Duffel goed tot hun recht.

Info gevonden op website van Duffel

Samen met het Antwerpse Steen behoort het kasteel Ter Elst in Duffel volgens sommigen tot de oudste gebouwen in de provincie Antwerpen. De vroegste geschreven bronnen verwijzen naar de 12de eeuw. Van 1356 tot de Franse Revolutie was het kasteel in het bezit van de abdij van Tongerlo. Deze bouwde het kasteel uit tot een prachtige warande die diende als residentie voor de abten en hun gevolg, wanneer zij op doorreis waren of in de streek vertoefden. Tijdens de 17de eeuw groeide Ter Elst uit tot een kleine abdij. In 1914 werd het kasteel gedeeltelijk verwoest tijdens de Slag aan de Nete. Nadien geraakte het in verval. Pas in 1971 kocht het gemeentebestuur van Duffel het goed aan om de verdere aftakeling te stoppen. Men werkte een restauratieplan uit en in 1982 kon het gedeeltelijk hersteld kasteel voor het publiek opengesteld worden. Voor die gelegenheid legde men ook het park Ter Elst opnieuw aan.

Info gevonden op:

http://www.flickr.com/photos/erfgoed/270318138/

Hoop dat je ervan kan genieten.

Het is een samenspel van de fotograaf

de camera en het benutte licht.

Stilaan rukken de verkavelingen op

naar deze natuurgebieden.

Er moet blijkbaar op lage wijze gebouwd worden

om het zicht van deze verkavelingen

een ander zicht te geven vanop de grond.

Calmeynbos en Oosthoekduinen zijn echte parels van natuur.

Honderde foto's heb ik er van genomen,

het was een droom, zo vakkundug uitgevoerd.

Op de vloedlijn en door de plassen op het strand.

Schitterend zo een mooie sport.

Terwijl wij gezellig voor televisie zaten,

het weer en de wind buiten raasde.

Haalde de Seaking en een reddingsboot van de Panne

iemand van dek van een vissersboot.

De Seaking volgde op de terugweg nog even de reddingsboot

maar deze kwamen door hun kunde veilig aan land.

Bij hoge tij en valavond

daagden de vissers op,hun netten onderwater.

Dan voeren zij, langzaam de bokken uit het water halend

gestaag verder op hun tocht.

Telkens herhaalde zich dit weer.

Elkaar ontmoetend, met een gebaar van herkenning.

Tot hun ruim beladen en de nacht hun vriend was.

Als men al de voorbereidingen gadeslaat

en men ziet hoe proffesioneel deze mensen

hun hobby uitoefenen.

Dan kan dit alleen respect afdwingen van de kijker.

Laag gelegen in een kuip,

juist de nek boven , voor het zicht op de weg.

En dan volle windsnelheid zoeven over het strand.

Moet een ongelooflijk buikgevoel geven.

Chapeau.

Aan de ingang vonden wij deze tekst.

Voor mij was dit voldoende.

Ik kende ze reeds van in de winter,deze plaats.

Nu lente, en allemaal zand waar je tot aan je enkels in verdwijnt.

Maar doordat er eeen gids met zeeklassen rondliep

ook even wat uitleg aanhoord, heel boeiend.

Aan allen die mijn blog bezoeken

aan allen die ik nog niet ken

een zalig Paasfeest

Liefs Rik en Mik

Eeen meerpaal met ijzeren rand onder water bij hoogtij,

snijdt al een mes aan de rand.

Toren in Kokzijde en beeldende kunst.

Tot in de Panne een beeld op een tot nu toe godvergeten plaats

Een doek van de Baufort kustwerken.

Op een morgend zagen wij ze lopen

allen met een zeilwagentje bij zich.

De pret was tot boven te horen

de vreugde was heel groot.

Zalig om af te zien.

De panne was drie dagen een opmerkelijke stad.

Veel aangeduide plaatsen waar je niet mocht parkeren.

De laatste dag missen wij toch heel de koers.

Enkel de heli's en de laatste renners

die binnen kwamen zagen we nog.

Een groot feestelijk gebeuren,

met massa's toeristen en camera's.

Als de zon schijnt en de terrasjes lonken.

De strandwagens opgefrist de aandacht trekken

Als de poezen je uw gang laten gaan,

en onverstoord in de lens kijken.

Dan zijn er nog de bloesems die je aandacht trekken

met hun specifieke schoonheid.

Zalig om dan buiten te zijn op wandel.

Enig mooi om te zien,

en voor hen die het doen

een fijne ervaring, zo op de vloedlijn rijden.

Zon, zee en paarden

waarschijnlijk goed voor de conditie van ruiter en paard.

Dan voel je de zee in jezelf.

je ademt de lucht

je proeft het zilte

je kijkt naar de einder.

 Ziet schepen varen op een lange rij.

diep in je binnenste ben je blij

dat dit een deel mag zijn van jezelf.

Als de regen zich van de grens van Frankrijk

naar ons verplaatst, ziet alles er opeens anders uit.

Storm boven zee. De wind en de regen komen snel dichterbij.

Een geluk wij zitten droog op ons dakappartement.