NIEUW: Blog reclamevrij maken?
Mijn ervaringen in mijn stamcafé
Foto
Hieronder Kathleen en Luc
Foto
lachend door het leven
Foto
Inhoud blog
  • Vogelzangse perikelen (oktober & november 2008)
  • Vogelzangse perikelen (juni, juli, aug. & sept. 2008
  • Vogelzangse perikelen (februari, maart, april & mei 2008):
  • Vogelzangse périkelen (december & januari 2008)
  • Vogelzangse perikelen (oktober & november 2007):
  • Vogelzangse perikelen (juli, augustus en september 2007):
  • Vogelzangse périkelen (mei & juni 2007)
  • Vogelzangse périkelen ( maart & april 2007)
  • Vogelzangse périkelen ( februari 2007)
  • Vogelzangse périkelen (dec.. 2006 & Jan. 2007)
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Gastenboek
  • Zomaar een bezoekje
  • Lieve weekendgroetjes
  • kanarie
  • Groetjes van het fietserke
  • Hallo Raspoetin, een fijne vrijdag

    Druk oponderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek

    Zoeken in blog

    E-mail mij

    Druk oponderstaande knop om mij te e-mailen.

    Archief per jaar
  • 2008
  • 2007
  • 2006
  • 2005
    Zoeken in blog

    Willekeurig SeniorenNet Blogs
    lunic
    blog.seniorennet.be/lunic
    Foto
    De Vogelzanger

    28-11-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vogelzangse perikelen (oktober & november 2008)
    Het is een speciale uitgave deze keer, in november 2003 heb ik de eerste périkelen geschreven, dus exact vijf jaar geleden. Hierbij dank ik in de eerste plaats Kathleen voor haar talent om van de Vogelzang een aangename en sfeervol stamcafé te maken waar je steeds een luisterend oor vind, een meevoelende persoonlijkheid, die een grote steun is voor de vele problemen die sommigen toch hebben in hun leven. Maar ook een gangmaker wanneer de boel eens op zijn kop gezet moet worden, wanneer ze “in form” is kun je horen en zien van ’s morgens, aan de muziek die luidop aan het spelen is, haar haren half gekamd, een wilde blik, dromerige ogen…ewèl ’t is van datte, dan is ze niet meer te houden hé...Ook de vele stamgasten moet ik bedanken, om er zo goed de sfeer in te houden, voor de vele interessante gesprekken die we met zijn allen gevoerd hebben, soms nog heftiger dan in het parlement, ook voor de luisterbereidheid, de een voor de ander, het respect voor elkaar, en is al eens een keer een conflictje, dan wordt dat direct onder de strenge leiding van Kathleen opgelost met een handje en een totje, zoals vroeger... Dát alles hé, maakt van een gewone café, zoals er duizenden zijn, een spéciale café, een tweede thuis, een toevlucht, dus een “stamcafé”. Moesten er méér mensen een stamcafé hebben, zou de geestelijke gezondheid, de stress bij de mensen, de onverdraagzaamheid, de nijd en haat er allemaal vééél beter door worden, dat is nu eens van een “kenner” gezegd zie…. Bij dit alles mogen wij zeker niet, de dochter, de zoon, de schoondochter en de schoonzoon, de goede vrienden, vergeten die steeds het café helpen beredderen wanneer Kathleen het moet opgeven voor ziekte en kwetsuren. Nu, genoeg bedankt, we gaan verder naar de “tien” jaar Vogelzangse périkelen. Ondertussen heeft Ilse haar kindje gekocht, “Zita” een gezond meisje, dus de toekomst van de Vogelzang is weeral verzekerd zie, Zita staat voor “heilige” dus we gaan er een “model cafébazin” van maken hé…De eerste keer dat Kathleen voor die kleine moest zorgen…één uurtje maar, werd ze bijna zot van bezorgdheid, alléé dat kind lag er zo rustig slapen bij dat onze bazin dat toch ietske té rustig vond, ze dacht al direct op erge dingen, die rotte fantasie sloeg op hol, ze ging toch eens een tikske geven op dat wangetje, voorzichtig roepend (we konden het horen tot op straat), maar dat engeltje hoorde dat maar niet hé, toch nog eens aan dat vingertje getrokken, heen en weer dat armpje geslingerd…aan die beentjes getrokken, en ja hé…eindelijk schoot dat kleine ding huilend wakker (ge zou van minder verschieten)…en nu was Kathleen content hé, dienen kleine leefde nog. In ieder geval zal die kleinen tegen een stootje moeten kunnen zulle, want de zachtaardige handelingen van de kersverse grootmoeder zijn légendaris, je moet eens zien hoe ze die koffiebak behandeld, hoe ze die filter op die machine sleurt en ze die gebruikte koffie eruit klopt…nie te doen, de technieker moet er iedere week nieuwe “zwangs” opsteken, hij heeft ál zijn collega’s reeds meegebracht om naar deze gooliganistische behandeling te kijken…maar ge moet toegeven, ze kent zichzelf en zweet bloed en tranen wanneer ze die kleine zelfs maar moet oppakken. Vorige keer heb ik verteld van onze wereldreiziger (buschauffeur) J.P. die waarschijnlijk op het terras zat te broeden op een volgende reis. Ewel, j’is wéér weg…naar Gambia deze keer, voor veertien dagen, hij heeft daar een dertig tal jaren geleden eens een maand bij een donkere schone geleefd en hij wil dat nog eens terugzien of toch tenminste weten wat er van geworden is…misschien heeft hij daar wel een dochter of een zoon lopen van rond de dertig…wie weet, ’t zijn mooie mensen die “mulatjes” hé…we horen er nog wel van. Tot ziens,

    28-11-2008 om 09:41 geschreven door raspoetin

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (1)
    10-10-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vogelzangse perikelen (juni, juli, aug. & sept. 2008
    Net als de vorige keer is het weeral ietske te lang geleden dat de Vogelzanger terug verscheen hé, maar ja, de gezondheid van de auteur liet nogal te wensen over, wat niet wil zeggen dat hij zijn aangename verpozingen in de Vogelzang naliet, nee, maar het waren er wel veel minder en mijn ludieke, komische ingesteldheid had een serieuze deuk gekregen zodat diezelfde ludieke toon van deze périkelen in het gedrang kwam, en dan schrijf ik liever niets. Maaaar…dat is allemaal achter de rug én wij starten weer hé. Wat is er allemaal weer gebeurd, ha ja, ons Kathleen (én team) heeft een “Nieuwenhove zingt” georganiseerd in de weide naast het café, een prachtig initiatief maar, de miserie begon al wéken voordien,….regen, natte regen, water gieten, wolkbreuken…alle dagen van datte, en die datum kwam steeds naderbij, Kathleen razende van ellende bad, riep en schelde alle watergeesten en heiligen de huid vol, het moest en zou stoppen met regenen tijdens “Nieuwenhove zingt” ze beloofde zelfs van op bedevaart te “lopen” naar Scherpenheuvel…(en ze kán lopen zulle, de keren dat ze Kortrijk-Brugge zou lopen zijn niet meer te tellen…) en “naar ik gehoord heb” zou JP als verzorger en masseur achter haar rijden met zijn bus, vol klanten van het café om haar aan te moedigen én te drinken en eten op háár kosten…. En wonder boven wonder een half uur voor het begin van het evenement stopte het met regen….en zowaar de zon kwam te voorschijn, we hadden ze in geen wéken gezien, en van pure blijdschap heeft Kathleen en de helft van Oostkamp ook trouwens, de ganse avond de ziel uit haar lijf gezongen, gedanst op de weergaloze klanken van “ik spring uit een vliegmachien” van Eddy Wally en vooral de keel gesmeerd met de nodige flessen witte wijn, is ze ’s nachts doodmoe maar zielsgelukkig in haar bed gekanteld….’s Anderendaags moest ze dan, met een hoofd die op springen stond, V.H. helpen om al die koeienvlaaien terug in de weide én op de juiste plaats te déponeren…ja, die boer had geëist dat alles terug moest zijn zoals het geweest was hé. Nu nog afwachten of die tocht naar Scherpenheuvel doorgaat hé…. Verder is er nog méér goed nieuws , jullie weten al, van de vorige keer, dat Kathleen grootmoeder gaat worden hé,…ewel ze zal nóg ne keer grootmoeder worden zie, dit keer van Ann-Sofie haar schoondochter, het geluk kan niet op bij onze cafébazin, niet altijd tot grote tevredenheid van de twee jonge vrouwen, want sedert ze dat weet zit ze voortdurend met argusogen die twee buiken in de gaten te houden, te betasten, te luisteren naar het geringste teken van beweging of geluid. Maar nu loopt Ilse ‘op haar laatste’ zoals ze zeggen…ze heeft een buik, mijne mens, enorm, daar zit er zekers een van zes (6) kilo in. Wanneer ze binnenkomt in het café, zie je eerst die buik binnenkomen en Ilse komt daar dan een beetje achter hé, enigszins waggelend, met de beentjes open loopt ze naar de barkruk en kreunend trekt ze zich op die stoel die een meter van den dis moet staan, ik geef toe, uit eigen ervaring, (nochtans niét in verwachting) het ís lastig zulle om met zo een buik rond te lopen. Nu is Kathleen enigszins gerust zie, ze moet niet meer om de haverklap bellen om te weten of ze nog niet naar het moederhuis vertrokken is, haar dochter is weer bij haar, ze kan ze weer in de gaten houden, vertroetelen zoals we dat hier zo sappig zeggen, en na grondige inspectie van de buik en de algemene toestand (een dokterspecialist kan daar nog iets van leren), worden wij terug bediend met haar betoverende glimlach, grootmoeder in spé is gelukkig. Voor de rest zijn er niet speciaal veel nieuwtjes, toch niet waar ik bij aanwezig was, zoals een dagfietstocht, een weekend met de moto’s, Kathleen alléén in verlof (géén mens weet waar….), er zijn enkele klanten verwoede pogingen aan het doen om van dat roken af te geraken, ze zien af gelijk de beesten, ‘zeuren’ af en toe (stiekem eentje vragen aan de cafébazin) maar uiteindelijk zullen ze er wel in slagen denk ik, de aanhouder wint. JP geniet ondertussen alle dagen met volle teugen (die teugen zijn ook letterlijk te nemen) van de laatste maanden tijdskrediet (een jaar) die hij heeft, ik ben echt curieus wat hij vervolgens gaat doen, zoals ik hem zie zitten op het terras met een halve liter bier voor hem, zit hij zekers weer ergens op te broeden. Tot ziens dan maar weer hé.

    10-10-2008 om 09:35 geschreven door raspoetin

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (1)
    30-05-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vogelzangse perikelen (februari, maart, april & mei 2008):
    Het is nog nooit gebeurd, vier maanden zonder de vogelzanger, maar ja, den auteur ervan was efkens buiten dienst hé, ingewijden weten waarom. Maar hier is hij weer, met terug waargebeurde verhalen enigszins gekleurd maar toch echt gebeurd. Eerst moesten we afscheid nemen van “Poubelle” (voor wie niet verstaat wat poubelle betekend, er zijn zulke mensen, poubelle is het franse woord van vuilbak) den pirusche van de Vogelzang, de mascotte mag je zeggen, voor zijn eigen gezondheid is hij verbannen uit het rokerige, van alcohol, ammoniak en vliegdodende spray verzadigde lucht in het café naar de frisse geur van de living. Op een dag in maart sloeg echter het noodlot toe, de afvoer van de spoelbak liep niet goed meer door, en vrezend voor gemene verstopping tijdens een “coup de feu” (dus, wanneer er veel volk is) zou Kathleen efkens drastische maatregelen nemen, ze nam een “twintig liter pot” zette dat op het vuur en goot dat vol azijn (bij deze een tip voor wie thuis met een verstopping zit), volle bak vuur daaronder en weg was Kathleen, haar klanten mochten niet wachten hé. Maar ja hé, zingend van “heb je even voor mij”, draaiend met de kont en tussendoor massa’s bier tappend (ja, het was donderdagmorgen hé) vergat onze Kathleen die azijn…. In de keuken was ondertussen dienen azijn heftig aan het koken, eerst vulde die lucht zich met alcoholdampen… Poubelle voelde plots een zalige zweverigheid over hem komen, hij voelde zich plots zó goed in zijn vel dat hij dacht dat hij een leeuwerik was…néé een kanarie en floot en floot waarachtig gans het repertoire van Eddy Wally én Bobbejaan Schoepen …maar toen werd hij toch efkens ladderzat en fezelde zowaar tussen zijn tanden, wiegelend en zwalpend op zijn stokske, “zze kunnn ollemolle den pot ip” “ gif ter mien mo nog eeenen…kèn dust”. En ja, dat werd daar door de stoom almaar warmer en warmer…zodanig dat, dat vogelke begon te koken, gelukkig voelde hij er niet veel van, gezien zijn toestand…het kwam zover dat hij een veerke wilde goedsteken…en ’t viel af…hij wilde naar een ander stokske vliegen, sloeg zijn vleugelkes open en die vleugelkes vlogen weg… zonder hem…hij schudde (beseffend dat zijn laatste seconde geslagen had) met zijn kopke…dát vloog óók al af…en ’t was gedaan hé met onzen poubelle. Kathleen heeft dat vogeltje dan plechtig ten grave gedragen in die groene container vanachter…. Er is nóg triestig nieuws, in de straat naast de Vogelzang stond (met de nadruk op “stond”) het vol met hoge oude olmen, een prachtig zicht, zelfs van in mijn jeugdjaren (én dat is reeds een hele tijd geleden) kende ik die dreef…’k heb er nog mooie romantische herinneringen aan zelfs…Nu een goeie maand geleden, trok ik weer eens klokslag tien uur naar de Vogelzang, met gezwinde pas, de wind van achter…even vóór de café zag ik een leegte…een lééééégte, mijne mens, wát was datte…ál die bomen weg, of toch bijna, één enkele boom stond er nog, die naast de Vogelzang, ik zuchtte van verlichting, denkend “ze hebben er toch ééntje laten staan”, maar eens binnen, na een paar pintjes zegt Kathleen “kom eens kijken, ze gaan die laatste ook omzagen” , en we stonden daar hé…met vier voor het raam, zwijgend, ontzet, roerloos, te zien hoe die boomzaag door die boom sneed…en traag viel hij…het was alsof de seconden uren werden en dan een doffe plof, een klein aardbevinkje die we voelden in onze voeten…’t was gedaan, géén boom meer, zonder iets te zeggen gingen we allemaal terug naar onze plaatsen en dronken in stilte onze pint leeg… Je moet nu niet denken dat het allemaal slecht nieuws was hé, er zijn ook goeie. Ondermeer, onze Kathleen wordt grootmoeder van één, twee, drie of méér…kleintjes, Ilse is zwanger en is gelukkig en Kathleen is nóg niet zwanger maar nog gelukkiger. Toch is er één minpuntje, grootmoeder dat klinkt zo oud hé, dat is voor menskens van in de tachtig maar niet voor iemand van tegen de vijftig hé…, en nu is de vraag…hoe gaat die kleinen (of kleintjes) haar noemen, Oma, Granny, Marraine, metje, metten, mammie? In ieder geval, naar ik gehoord heb…ik weet niet of het waar is, maar zou Kathleen liefst aangesproken worden met…metje Kathleen…zegge het voort hé. Nog goed nieuws is dat onze J.P. goed en wel terug is van een driemaandelijkse tocht door Cambodja, hij is ginder niet gebleven want naar zijn zeggen is de inflatie daar te hoog, hij had speciaal enkele miljoenen dollars meegedaan om daar te investeren…maar hij heeft ze weer meegebracht hé. Alléé tot ziens maar weer hé,

    30-05-2008 om 08:44 geschreven door raspoetin

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    01-02-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vogelzangse périkelen (december & januari 2008)
    Het is weeral eens donderdag, klokslag tien na tien ( alle uurwerken van gans de wereld zijn nu aan het glimlachen hé) en dus zit ik weeral eens te mijmeren op mijn vaste stek, aan de verste hoek van den dis, een arm op den dis, de andere op de leuning van de barkruk , een pint vóór mij, zachtjes keuvelende klanten…..ewel…zo kan ik het uuuuuuren volhouden zie. Vandaag is er wel nog een dimensie of twee méér, ten eerste ons Anneke is prachtig gedécolleteerd…zeg nou zelf, die zachte rondingen met die donkere geheimzinnige vallei daartussen…dát heeft iets hé. En ten tweede, onze kernfiguur, ons hoofdpersonage , dé motor van de Vogelzang, Kathleen, is ongeveer weer in haar gewonen doen, er wordt weer ferm heen en weer gezwansd en over flamoezen ( wie dat niet begrijpt, kijk in den Van Dale…) en de te grote of de te kleine tepels van Ann Van Elzen gedébatteerd enz. enfin…uiteraard uitbundige, hilarische gesprekken van zéér hoog niveau hé, alleen het draaien met haar kont lukt Kathleen nog niet erg goed. Het is een maand geleden wél eens anders geweest…normaal hé, juist vóór Kerstdag geopereerd aan de rug én juist vóór Nieuwjaar wééral vandatte, een snee van achter, een snee van voor én een snee ja…niet wat je denkt, in haar “voet” wou ik zeggen, alléé, je zou van minder een beetje dépri worden, dus Kathleen buiten dienst voor wééééken…de helft van Oostkamp hield hun hart vast met de vraag “zou Kathleen haar café moeten sluiten gedurende al die weken?????”, de andere helft, die van “’t Zoutte” van Oostkamp, waren zich voorzichtig in hun handen aan het wrijven bij het vooruitzicht van een onverwachte méérverkoop bij de tijdelijke sluiting van hun belangrijkste concurrent, rampscenario’s speelden zich in menige geest af, de apotheker van recht over de deur heeft een reuze voorraad anti dépressiva ingedaan, zelfs de beurs is gekelderd en Busch heeft gisteren op tv nog aangekondigd dat de economie zich wel terug zou herstellen wanneer Kathleen genezen was….Maar dank zij de vrienden én familie van Kathleen was al die paniek niet nodig geweest, iedereen heeft zijn steentje ertoe bijgedragen dat de café openbleef, Ilse (de dochter) en David (haar vriend), Dieter (haar zoon) en zijn vriendin Ann-Sofie, Luk (Stavros) en natuurlijk ook Anneke en nog anderen hebben zich tot groot genoegen van de klanten uit de naad gewerkt om het café open te houden én zijn gezellige aard te laten behouden. Maar dát ligt allemaal achter ons hé, onze vriend JP (autocarchauffeur) is ondertussen bij mij komen zitten, juist terug van drie maand Indië. Je moet het maar doen hé, een maand met een bus vol Ieren “over land” naar Indië, een maand ter plaatse (zonder verkeersregels) rondtoeren én een maand terug reizen. Boemvol anekdotes die hij dan op zijn eigen sappige manier verteld, ondermeer dat het water in Iran véél meer kost dan de mazout of de nafte…hier kunnen we daar alleen maar van dromen hé. Jammer dat daar geen prachtige documentaires van gemaakt worden van dergelijke reizen. Maar ja, van JP zijn we al het een en ander gewoon hé. Nu gaat hij stoppen met busreizen geloof ik, er is niet meer genoeg aan te verdienen zegt hij, en over die strenge wetgeving over de rij en rusttijden is hij van géén kanten te spreken, in feite is hij al die wetten en regeltjes, die verregaande betutteling zodanig beu geworden dat hij nu uitkijkt naar een stek in de wereld om “rustig” van zijn oude dag te genieten. Daarvoor vertrekt hij volgende maand voor drie maand naar Cambodja, dát is nou een plaats zie waar hij nog niet geweest is…een van de weinige, hopelijk zien we hem zonder al te veel kleerscheuren terug… Je moet weten dat hij in midden Afrika beschoten én bestolen is geweest, In Ghana moest hij hals over kop vluchten voor een oversekste én trouwlustige zwarte schone, in Australië kwam hij met een platte band te staan, midden de woestijn, zonder reserveband én in gezelschap van drie zagende én klagende liftsters, in zuid Afrika is hij bij een overval in zijn chalet de helft van zijn schedel kwijtgeraakt en in Argentinië is hij dagen op een paard moeten blijven zitten tussen wilde gaucho’s (cow-boys) tot de helft van zijn zitvlak bleef plakken aan zijn zadel, enz. ik heb nog verschillende landen vergeten waar hij verbleven heeft maar ik hoop één ding en dat is, dat hij op een dag zijn echte stek vind, hij verdient het. Tot ziens,

    01-02-2008 om 08:40 geschreven door raspoetin

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (6 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    03-12-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vogelzangse perikelen (oktober & november 2007):
    Het is de laatste woensdag van de maand dus zit ik voor mijn pc om de Vogelzangse périkelen te schrijven, morgen is het Remidag zoals Kathleen het altijd zegt. Van Kathleen gesproken…morgen zal ik met de grootste omzichtigheid die cafédeur een beetje opendoen…uiterst voorzichtig mijn hoofd (oplettend voor mijn hoed) door die kier steken ondertussen eventueel met een spierwitte zakdoek zwaaiend kijken hoe onze cafémadam eruit ziet na drie dagen zonder sigaret…Ja, ze móet stoppen van haar dokter, je weet wel, die dokter gelijkt nu een beetje op dienen Duits met zijn zwarte moustache en die bles op zijn voorhoofd…althans zo ziet Kathleen hem nu zo ongeveer denk ik, want ons bazin moet geopereerd worden en zoals dat tegenwoordig steevast gebeurt moet ge dan stoppen met roken hé. Wordt ge geopereerd aan de kleine teen….stoppen met roken, een tand trekken…stoppen met roken, longen vervangen…stoppen met roken, enfin, ze overdrijven een beetje zekers hé. Hopelijk doet de nieuwe regering daar iets, de gezondheidszorg splitsen en ter compensatie aan de walen “gratis” sigaretten voor hen…iedere keer dat ze willen zeggen “non” een karrevracht sigaretten… Maar ja, het is niet zozeer dat stoppen met roken dat ons, habitués verontrust, maar we moeten binnenkort ons bazin weeral missen, nog een geluk dat ze vervangen wordt door de eveneens bevallige Anneke die ons, om ons verdriet te doen vergeten, weer zal vertroetelen, verwennen en bemoederen met koekskes en pateeekes en muziek van Eddy Wally enz…. Maar ja, dat is allemaal voor later hé, nu eens nadenken wat er allemaal gebeurd is de laatste twee maand: -Er hangt nu een nieuwe houten armatuur in het café hé en daar kunnen we op zien in welke humeur Kathleen zich bevind, wanneer ze zich goed voelt dan hangt er “good girl” dan kunnen we ons gangen gaan hé, zingen en dansen op muziek van den dienen van de Haze, maar….wanneer hij op “bad girl” hangt zoals morgen waarschijnlijk zal zijn, dan moeten wij op onze sokken binnen komen, in twee woorden praten, gééén bruuske bewegingen maken, óók niet als we een beetje de wind in de zeilen hebben, als je weet wat ik bedoel, én vooral gééééén boze blikken werpen wanneer het allemaal een beetje trager gaat… -Daarna is er nog iets gebeurd…op een donkere avond, ’t was volle maan, gure wind…er zat daar een klant aan de dis rustig te genieten van zijn consummatie en te luisteren naar de belevenissen van Kathleen tijdens de nacht van Halloween, toen plots…iets boven op hem viel…een énorm léééélijk schepsel mét een pokkelneus en vervaaarlijke tanden keek hem scheelkijkend recht in de ogen. Die man schrok zich een ongeluk hé, hij is ten andere nog in behandeling van slachtofferhulp, hij denkt nog steeds dat het zijn schoonmoeder was die teruggekeerd is van het hiernamaals. Het was de levensgrote heks die in het café staat die omgevallen was, door de trillingen van de muziek zekers??? -Er was ook die keer dat L. totaal overstuur het café binnenkwam in gezelschap van haar al even “overgestuurde” dochter… het is namelijk zo dat de mama haar dochter aan het leren rijden is, én dat ging duidelijk niet van een leien dakje, van geen enkel soort dak eigenlijk, dat ging zo naar ik ietske later gehoord heb: Thuis kruipt ‘d’ (voor het gemak zal ik de dochter “d” noemen) achter het stuur en “L” neemt reeds lijkbleek van de zenuwen plaats naast de dochter en “d” wil De sleutel in het kontact steken maar: “STOP” roept L. “ge moe ièst kieken ot jut vitesse stot!!!!” d. “kèn al gekeeken” dochter start de motor en rijdt voorzichtig de oprit af, ondertussen de richtingaanwijzer naar rechts aanzettend, “STOP” roept L. “’t is do nen ooto, zieje gie da nie!!!“ d. “mo maa jès nog hoendert meeter verre!!!” L. “messand nie, kzittn ier te trillln èp mien biènen!!“ d. wacht tot die auto gepasseerd is en rijd verder, “STOP” roept L. “zie je da mens tevoete doar nie komn!!” d. “mo ma ze lopt an den andre kant van de stroate” L. “da mesand nie, je wèt nooit wa ze doen, wacht mo” dochter lief wacht geduldig tot die voetganger uit het zicht verdwenen is, en een beetje verder komen ze aan een kruispunt (de Nieuwenhovelaan) en… “STOP” roept L. nu reeds bloedrood van de zenuwen “ier moei goe kieken wè, ze komn ier van alle kantn!!!” dochter begint nu ook al te zweten, alleen al door de zenuwachtigheid van haar moeder, en rijdt na goed in drie richtingen gekeken te hebben, linksaf richting Kortrijkse baan…bang afwachtend wat het nú gaat zijn, want dat is de grote baan, geen bijstraatjes meer… “Mo nú moeje héééél goed opletten wè!!! das hier de groote baane zulle!!! Enfin na rechts af geslagen te hebben balorig van de opmerkingen heen en weer, komen ze aan de Vogelzang en roept de mama “stopt hier mo wè, kèn nen porto nodig, èn nen grootn” ze hadden juist geteld zeshonderd meter gereden…. En zo zijn ze dan allebei binnengekomen hé “tèndend alle stroate” zoals wij zeggen…én ze moesten nog naar “de statie” een zevental kilometer verderop…. Zo, dat was het dan hé, Tot ziens,

    03-12-2007 om 09:51 geschreven door raspoetin

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 1/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    05-11-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vogelzangse perikelen (juli, augustus en september 2007):
    Eindelijk ben ik er weer, na in augustus enorm gesukkeld te hebben met mijn computer (crash  panikeren, mijn haar uittrekken, zot worden, eerst alles kwijt en na dagen, weken zoeken, alles terug), van pure alternatie en tien jaar ouder, dan maar een week verlof gaan nemen in Frankrijk. Maar een ongeluk komt nooit alleen hé, want tot overmaat van ramp was daarna Kathleen voor twee weken gesloten…..Tweeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee weeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeken. Ons madam (Kathleen) was er tezamen met ons reserve madam (Anneke) van onder getrokken naar Turkije voor een uitgebreide vakantie, alle zon hadden ze hierbij van hier meegenomen naar ginder zodat wij hier twee weken in de regen hebben gezeten. Kun je je dat voorstellen, een volle drie weken heb ik mijn stek aan den dis moeten missen. Een volle drie weken heb ik niet in de decolleté van Kathleen en Anneke kunnen kijken én bovenal,….drie weken géééén heerlijk bier met liefde getapt, in de ogen lonkend, voor mijn neus gezet gekregen…. Dit gezegd zijnde, zit ik zo eens na te denken wat er de voorbije drie maand allemaal gebeurd is in de Vogelzang. Ondertussen is Kathleen haar voet terug in orde, ze kan weer met stappen van twee meter door het café flaneren, maar…ze heeft weer last van haar rug, zo direct na een verlof is dat toch efkens verdacht hé, de habitués zijn er stillekes van overtuigd dat ze zich in Turkije weeral eens volledig laten gaan heeft hé, ze heeft daar zeker de bloemekes zwaar buitengezet en die kleine “Turkskens” eens de “flamenco” leren dansen met haar heupen en borsten zwierend tezamen met Anneke….mijn fantasie slaat weer op hol zie. Het hondje van L (zie vorige vogelzanger) is ondertussen geopereerd én tot verwondering van sommigen, volledig hersteld. Luc heeft het verschot van zijn leven opgedaan, dat ging zo: Gedreven door een razende honger is Luc op zoek naar iets om te eten, iets waar hij niet teveel werk aan heeft zo…en plots ziet hij daar een doos staan mét de lekkerste gerechten op getekend…hij had het gevonden hé, een pasklare maaltijd, hij neemt dat pak….doet de deur van de microgolf open…legt die doos daarin…deur dicht, op maximum, drie minuten en wachten…er kwam daar toch een beetje rook uit…ja, dat zal dan al klaar zijn hé, hij haalt dat pak uit, opent dat, en wat ziet hij….kolen, rokende kolen in de plaats van heerlijk eten…hij had toch wel een “instant barbecue” willen opeten zekers, van ’t verschot heeft hij dan maar een been van den hond opgegeten. Die vervloekte barkruk staat hier ook nog altijd. Je moet weten dat al de barkrukken in het café mét leuning zijn hé…uitgenomen één…die heeft géén leuning, met het gevolg dat er daar geen mens wil opzitten hé. Je moet je eens inbeelden…je zit op jou kruk gezapig de ene na de andere pint te drinken, ze smaken, je voelt je goed…en van pure gelukzaligheid leun je heerlijk achteruit diep in de ogen kijkend van Kathleen…ogenblikkelijk een verdieping lager, je mag het niet dromen dat je dát overkomt hé…dus wij (de habitués) zitten niét op die kruk, met het gevolg dat tegen ’s avonds die kruk zeker tien keer de ronde van het café heeft gedaan onder de ogen van een gniffelende Kathleen. Er is ook iets ernstigs gebeurd in de Vogelzang, enfin het kon ernstiger geweest zijn. In het café wordt regelmatig aan “nagelen” gedaan, voor de mensen die dat niet kennen, dat is een grote boomstam die in het café staat, de spelers moeten daar een grote nagel inkloppen met een klauwhamer, het komt erop neer dat je niét de eerste mag zijn die de nagel er volledig inklopt maar ook niet de laatste. En ja…R. ging ook eens mee doen hé, R. is een grote flamboyante man, een man van de wereld zoals ze zeggen hé, een die atijd klaar staat voor een grapje. Het spel was spannend, zéér spannend…hij moest nog één slag doen zie…hij haalt uit, zijn rechterarm omhoog, spieren tot barstens toe gespannen, die gevaarlijke klauwhamer vastgeklemd in zijn hand, hij buigt zijn hoofd vooruit om beter die kop van de nagel te zien…(nu komt er een moment van spanning hé…ik schrijf niét verder vooraleer je die spanning kunt voelen tot in je blaas, ga nu efkens pissen…ok), die hamer komt (zoeft) naar beneden om zwaar die kop van die nagel te raken maar in die baan zit iets anders in de weg…ook een kop…een andere van vlees…met zeer weinig haar op…en patat hé niet meer te ontwijken hé… met die klauw in de kop hé…dienen andere nagel bleef onaangeroerd fier rechtop staan…en R was verweesd aan het zoeken waar zijn hamer was, uiteindelijk hebben ze er die hamer terug uitgehaald hé, Kathleen vond het géén zicht…den 100 gebeld en weg was R. Al bij al viel het naderhand allemaal nog goed mee, met een draadje of veertien was alles terug dicht… en het stond hem nog redelijk goed ook, het was alsof hij terug een beetje haar had…. En nu houden wij hem een beetje discreet in de gaten hé…ze zeggen niet voor niets “hij heeft een klop van den hamer gehad” hé. Allee tot ziens maar weer hé,

    05-11-2007 om 13:58 geschreven door raspoetin

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    10-07-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vogelzangse périkelen (mei & juni 2007)
    Het is donderdag, dus…bibi zit weer eens te mijmeren én te genieten van een perfect getapte pint. Het is weeral een tweetal maanden geleden dat ik nog eens de Vogelzangse périkelen geschreven heb, dus ik zit zo na te denken over de gebeurtenissen van de jongste twee maand: Eerst was er die paasboom die daar maar blééf staan hé, verdord, kaal en krom stond die boom daar, die “boom” zeggen ze altijd maar eigenlijk is dat maar een tak van een krulwilg hé. De helft van Oostkamp is komen kijken en vragen aan Kathleen waarom ze die “tak” maar niet wilde wegdoen…maar de duistere reden hebben wij niet te horen gekregen. En nu onlangs was hij weg, foetsie…waarschijnlijk in stof verandert? Wie zal het zeggen…Kathleen niet. Daarna kwam die zaterdagmorgen, toen D. de glazenwasser binnenkwam, je moet weten dat D. een echte macho is en een boom van een vent…én die kwam binnengewandeld met twee piepkleine hondjes aan de leiband…en als ik zeg “piepklein” ís dat klein zulle, het hoogste punt aan hun lichaam was maar tien centimeter verwijdert van hun laagste punt (onderste van hun zolen). Je had dát moeten zien, al de klanten keken lachend van beneden naar boven, opmerkingen makend van “moeten ze gèn mulleband aandoen dè?” en “ot’regent moet je ze toch wel ippakken of ze verdrinken zekers?” en Kathleen “ k’gon mo de katte butensteken anders peist ze dat t’muzen zien” enz. enz. of hoe twee kleine hondjes (chiwawa’s) een ganse café kunnen doen lachen hé, na een tweetal pintjes is D. lichtjes rood terug verder getrokken…. En dan was er die keer dat het volle maan was…Toen ik binnen kwam die keer had ik direct in de gaten dat er iets raars aan de hand was…Kathleen mét haar haar in de war, de muziek loeiend hard (Frans Bauwer heeft afgedaan geloof ik), haar kont heen en weer zwierend én met haar ogen draaiend vroeg ze wat ik wilde drinken, al de klanten waren haar verwonderd in de gaten aan het houden. Ondertussen was L. (die vrouw die zo goed kan lopen, zie vroegere périkelen) eveneens binnengekomen, én dié had eveneens van die draaiende ogen én met een wilde blik vroeg ze een porto aan Kathleen. Op mijn vraag wat er gebeurde zeiden ze beiden… ’T is volle mane, en wiender zien nie t’hoeden vandage!!!!” en wijzend naar haar bezem én haar lange zwarte zweep (die hangt daar om al te opdringerige klanten ietske te kalmeren) én vanavond gaan we ne keer de bloemekes buiten hangen zie. Het schijnt dat de meeste vrouwen hun kuren krijgen tijdens volle maan…dat weten we nu ook al weer zie, ik ga toch eens kijken deze nacht naar die maan…je weet maar nooit dat ik er Kathleen zie voorbij vliegen hé. Enkele dagen daarna kwam L. terug binnen met een intrieste blik in haar ogen, de tranen stonden in haar ogen van verdriet…op onze vraag wat er gebeurd was, zei ze dat haar lieveling (haar hondje) kanker had én die namiddag moest geopereerd worden én alsof dát nog niet genoeg was…had haar man, die snoodaard, die hellebrok, die onverlaat haar gevraagd of die hond dat nog wel waard was…Toen ze uitgeraasd was zei Kathleen zo nonchalant langs haar neus weg zo…”ewel, van mien zu tje ook een pikeure kriegen!!!”… Je had dát gezicht moeten zien, ‘k had er compassie mee, het was alsof gans de wereld haar én haar hondje in de steek liet…toen de nonkel van Kathleen een beetje later binnenkwam deed L. haar beklag bij hem, kwestie van een beetje steun te krijgen…maar die antwoordde direct (familie van Kathleen hé) “ewel, je moe da ding dood doen, of je goat joen dô blauw an betalen”. Toen gaf ze het op, ze heeft haar porto opgedronken en met haar hoofd diep tussen haar schouders is ze diep ontgoocheld, in de mensheid terug naar huis én haar hondje (niét haar vent, die schobbejak) vertrokken. Later heb ik gehoord dat alles terug in orde was met haar hondje, én na een bos vuurrode rozen mag haar ventje weer bij haar slapen. Maar het ergste moet nog komen…er is opnieuw een drama gebeurd in de Vogelzang…dat ging zo: Een van de klanten bestelt één van de vele soorten koffie aan Kathleen, dus met gracieuze bewegingen verplaatst ze zich richting koffiemachine denkend aan de wilde nachten die ze beleefd heeft tijdens de volle maan periode…met uitermate voorzichtige precisie (m.a.w. bruut geweld) pakt ze die volle filter vast…klopt daarmee op de lade (iedere nieuwe klant springt nu een meter achteruit, de habitués zijn dat verzamelde geweld al gewoon) het is alsof ze hout aan het kappen is, de inhoud van die filter ligt al lang in dat, speciaal voor haar versterkte schof,…daarna twee draaien aan die koffiemolen én met een zwier (swoeng) waarvan een bouwvakker jaloers op zou zijn sleurt ze die filter terug in de koffiemachine (het handvat van die filter brengt haar op eigenaardige gedachten denk ik), nu wil ze een kop nemen van boven de machine, ’t zijn nieuwe, iedereen heeft er al mee geboft (er kan méér in voor dezelfde prijs), dus ze pakt die “tasse” op (nu komt het hé)…ze heft ze een paar centimeter boven die onderstaande kop…brengt het met een horizontale linksdraaiende beweging tot vóór het koffieapparaat….krijgt de kramp in haar wijsvinger…haar duim verschiet daarvan én gaat open…resultaat  die tas kan niet zweven, dus door de aantrekkingkracht van de aarde, begeeft die tas zich richting aarde (naar beneden dus), die tas valt op de kast die tussen hem én de grond staat…verschiet daarvan én van ’t verschot breekt hij…en nu moet het lukken hé…ééén (1) uno scherf heeft een zeer scherpe kant, én die valt en valt, draait zich met de scherpe kant naar beneden…maar daar is een tweede obstakel…namelijk de voet van Kathleen, en daar Kathleen op grote voet leeft kan die scherf niet meer missen én boort zich diep in die voet, ondertussen van pure frustratie eveneens de pees van die voet doorsnijdend…als dát geen drama is dan weet ik het niet meer. Een zuiver arbeidsongeval is dat hé, wij zouden het er ons eens lekker van pakken hé, zes weken rust, we zouden het trekken tot 10 à 12 weken zelfs, maar een cafébazin is toch iets anders hé, waar moeten wij dan weeral naartoe hé. Gelukkig hebben wij nog ons Anneke die altijd klaarstaat in noodgevallen én het mag ook eens gezegd worden, de kinderen Ilse en Dieter, plus Luc (alias Stavros) en de schoonkinderen staan eveneens altijd klaar om te helpen. Dus de goede werking ons stamcafé is verzekerd totdat ons Kathleen terug op de been is. Aléé tot ziens maar weer hé,

    10-07-2007 om 08:56 geschreven door raspoetin

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (1)
    03-05-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vogelzangse périkelen ( maart & april 2007)
    We zijn alweer een tweetal maanden verder zie, de winter was in maart al weer reeds gedaan nog vóór hij echt gestart was én de zomer is nu reeds een maand bezig nog vóór hij begonnen is…van raar weer gesproken zeg. In ieder geval, om deze kronieken verder te zetten moet ik ook eerst een twee maandekes terug gaan in de tijd, toen Kathleen nog niet te lang terug was van skiverlof, ewel, …daar heeft ze waarschijnlijk een beetje te veel van links naar rechts geswingd op haar latten, dát gecombineerd met het nachtelijk dansen van de lambada en de cha cha cha, het op en af de tafels springen én het ploeteren door de diepe sneeuw…heeft het hem gelapt hé…na een week thuis had ze het aan haar rug hé…van ’t werken…dus Kathleen naar de dokter, dan naar de specialist….en…die kwam daar af hé… met een pikuur (naald in ’t west Vlaams) van een halve meter lang en een duim dikte…, normaal gezien is Kathleen niet bang van zo iets dergelijks…maar had ze nu niet vastgebonden gelegen zat ze zeker binnen de 10 minuten in Timboektoe…dienen dokter, waarschijnlijk een gepensioneerde veterinair, poeft (ploft) die mastodont van een naald in die rug…Kathleen zakt nog een halve meter naar beneden in dat bed en zet dat ganse ziekenhuis op stelten door met haar sopraanstem op luidste volume gedraaid die “dokter” te vervloeken en te verwensen voor al dat schoon en lelijk was, ze heeft zelfs gedreigd dat ze Michel Van den Bossche van Gaya zou verwittigen. Enfin, met daarna nog een kleine ingreep, en het gevolg was dat onze cafébazin enkele weken niet meer mag werken hé, dus ons Anneke is weer van de partij. Wij dachten natuurlijk direct aan de koekskens en de pateekes van onze kleine lieftallige interim cafébazin…maar de “oude” bazin houdt discreet een oogje in het zeil hé…want Anneke kán vrijgevig zijn zulle…toen ik onlangs rustig zat te genieten van mijn koel pintje kwam er een klant binnen die voor bij zijn koffie een “gewoon” cognacje vroeg…tja, dat was nu den eerste keer dat iemand dat vroeg aan Anneke …dus haar trapje gepakt en daarboven een groot glas genomen…haar trapje terug verzet om aan die fles cognac te kunnen en dan hé….begint ze me daar te gieten hé…die vent zijn ogen werden alsmaar groter…die van Kathleen ook…en toen het glas zo goed als vol was vroeg Anneke met een fijn stemmeke “zou dat genoeg zijn denk je?” die klant was al druk doende met te knikken van ja, maar Kathleen was in twee stappen tot bij haar zeggende “daar kunt ge er gemakkelijk drie van maken zulle”…zo zie je hé al doende leert men, ons koekske is er ook niet meer bij. Je weet misschien nog wel van de vorige Vogelzanger over die perikelen in de skilift in Oostenrijk hé, ewel er is hier ook al iets dergelijks gebeurd zie, Kathleen hééft iets met kabelliften…dat ging zo. Uit pure verveling van dat “zalig” nietsdoen vertrok Kathleen voor een daguitstap naar onze West-Vlaamse bergen, we hebben er welgeteld “drie” hé, één van twee meter, één van twee en een half én één van drie en een kwart meter hoog, en er zijn er dan nog twee van verbonden met een kabellift, dus onze bazin op weg om te genieten van de vergezichten én de berglucht zie. Daar aangekomen moest er eerst, om in de stemming te komen, eens geproefd worden van die wereldvermaarde picon die ze daar verkopen, na alle soorten geproefd te hebben (mét jenever, zonder jenever, mét champagne, zonder enz), vond Kathleen het absoluut nodig om met de kabellift van de zwarte berg naar de kemmelberg te voyageren zie. Heupwiegend (ja dat kan al weer een beetje) ging ze naar die man die gans dat spel bediende en zei, diep in zijn ogen kijkend “schat, ik ben juist geopereerd aan mijn rug, kunt ge een beetje voorzichtig zijn met mij????” die vent (een oud gediende van Flanders Fields) was kompleet van slag… én weg was ze hé, rustig rondkijkend vanaf die grote hoogten in de Vlaanders, genietend tot in de toppekes van haar tenen, met dat mooie weer zat die kabellift boemvol. Maar toen ze terugkwam bij die man zwaaide ze eens sensueel met haar hand…en…die kerel sleurde (trok) daar die rem naar zich toe, alsof zijn leven ervan af ging, …die lift springt in noodstop, juist op het ogenblik dat Kathleen hem passeerde, zodat hij haar kon helpen uit die lift. Door die heftige stop waren al die passagiers deftig geschrokken, én heen en weer zwaaiend in de wind moesten ze wachten tot ons madam voorzichtig uit dat stoeltje geholpen werd door een overijverige oude galante vent. In ieder geval, wij mogen tegenwoordig niet klagen zulle, we worden nu door twee prachtdames bediend, dus wat kan “nen oude mens” nog meer verlangen hé.

    03-05-2007 om 09:00 geschreven door raspoetin

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    01-03-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vogelzangse périkelen ( februari 2007)
    Enkele weken terug is onze Kathleen terug vertrokken op haar jaarlijkse skiuitstap in Oostenrijk. Propvol stress, oververmoeid, en krom van het werken is ze ginder aangekomen in de zekerheid van daar, nu ne keer direct iets aan te doen zie. In dat weekske dat ze daar was zou ze eens duchtig de bloemekes buiten zetten zie én tegelijkertijd die Oostenrijkers laten zien hoe je moet skiën én après skiën, vooral dat laatste hé. Later heb ik gehoord dat dat aprës skiën héél goed gelukt is, maar dat skiën…dat was toch een serieus pak minder hé…het ging namelijk zo: De eerste dagen moest Kathleen nog een beetje trainen hé, als echte sportvrouw, zie haar marathon- en voetbalcarrière, kent ze haar grenzen hé, eerst de kleine heuveltjes (door de sneeuwruimers gemaakt tussen de verschillende terrassen) van een tweetal meter, waarna ze, van emotie en schrik, alle lokale dranken proefde om zich moed in te drinken voor die hogere bergen ’s anderendaags… Daarna begon ze de toch serieuzere bergskens te nemen, je moest ze zien glijden zeg, schuddend met haar g… en mét een “swoeng” van een echte prof zoefde ze naar beneden zie. Zo fier als een gieter heeft ze dan van in de namiddag, tot ‘s avonds…tot ‘s nachts… genoten van alle goede dingen des levens hé…zodanig zelfs, o drama, dat ze ’s anderendaags haar bed niet uitkon…hondeziek was ze, waarschijnlijk dat “eten” hé dat ze niet gewend was…. Maar dan was ze er door hé, en overmoedig, bomvol energie, zoals we ze kennen, heeft ze dienen rotdag van gisteren willen inhalen… én heeft ze direct enkele bergen overgeslagen (qua moeilijkheidsgraad hé), recht naar de top, zei ze, en…die lift in en weg was ze, hoger en hoger…en dan hé….daar ver op die hoogte hé stapte ze uit, bond haar skilatten goed vast schoof als een echte oude rot in het vak naar de rand…zette haar skistokken klaar…kéék naar beneden tussen die twee gebogen punten van haar latten, en….die latten zijn nog nóóit zó rap van haar voeten geweest zie…zeggende “maar dáár ga ik niét af zulle”…en ‘t was gedaan hé, iedereen mocht zeggen dat ze wilden…geenen vance hé, ze zette zich met haar g.. (kont) in de sneeuw én ging in staking. Uiteindelijk moest de “liftmeister” er aan te pas komen want normaal gezien kun je niet naar beneden met die liften…niemand wíl eigenlijk naar beneden op die manier, maar onze Kathleen wél…nè…Uiteindelijk, na enkele aanpassingen, kon ze plaatsnemen op die lift, én nagestaard door de helft van Oostenrijk was ze weg naar beneden, haar muts diep over haar bloedrode wangen getrokken, diep zuchtend van ellende, dacht ze ervan af te zijn…maar een klein eindje vóór ze aan het station beneden kwam kondigde een luidspreker galmend aan, met ongeveer 120 decibels, plus echo, dat er per hoogste uitzondering een “passagier” naar beneden kwam…waarop de tweede helft van Oostenrijk naar omhoog keek…Haar één meter negenen negentig werd ogenblikkelijk anderhalve meter én ze is nog nooit ergens zó rap verdwenen én den après ski heeft ze dan maar afgewerkt met donkere bril. Tot daar het relaas van de skireis van onzen Kathleen. Maar ze had voor ons gezorgd hoor, anders liggen wij (haar klanten) op sterven na dood van de dorst, maar nu had ze ons in de zorgende én bekwame handen gelaten van Anneke. Efkens hebben we wel een beetje moeten wennen hé, want bij Kathleen moeten we altijd naar omhoog kijken en nu …recht omlaag hé, ons Anneke is namelijk niet erg groot zie je, we moeten haar in feite altijd een beetje zoeken…maar je zult ons niet horen klagen zulle want we werden verwend, super verwend, tussen onze drankskens een koekske, een patéétje, massa s pralines, de café geparfumeerd zodat mijn vrouw een beetje raar opkeek toen ik thuiskwam, theelichtjes brandend in zen-pottekes, en vooral haar stralende glimlach als ze zag dat wij tevreden waren. Ze had den eerste dag wel een verschot opgedaan toen ze voor het eerst oog in oog kwam te staat met de Mechelse herder van Kathleen…dienen hond liep dodelijk gefrustreerd zijn neus achterna, de ganse ochtend was hij al aan het zoeken achter zijn bazinnetje…niet te vinden hé, Poubelle was hem kompleet aan het negéren en plots…staat daar een klein menske voor zijn neus…je zou van minder verschieten zeg, en wat doe je als rechtgeaarde waakhond, die naam waardig, je laat wel eens een grolleke horen hé, zo om te zeggen “kzien ier ook nog hé”…maar ja toen ik goed keek zag ik dat het dat nieuw bazinneke was die me de volgende dagen den overschot van die pateekes ging geven…en we werden direct vrienden zie. Ondertussen is onzen J.P. (buschauffeur en wereldreiziger en voormalig cafébaas) ook terug van Argentinië zie, hij mankeert deze keer niets zie ik, alleen zijn g.. doet zeer, want hij heeft daar bij een boerke gelogeerd die de grootte had van beide Vlaanderen, met cowboys (gaucho’s) en al en op vraag van één van die mannen om eens mee te gaan met hen heeft hij nen ganse dag op een van die paarden gezeten, weigeren durfde hij niet want die kerels zijn halve wilden hé…ze snijden jou ballen af voor minder dan dat zulle, maar…iemand die iets van paardrijden wéét, kent de gevolgen daarvan wanneer je dat onvoorbereid doet…’s avonds is hij dan doodmoe en onder de gniffelende blik van die cow-boys afgestapt, én de helft van zijn billen achterlatend op dat zadel heeft hij onmiddellijk besloten dat dát de laatste keer geweest was…De rest van zijn verblijf heeft hij zich voorzichtig verplaatst (ieder putteke vermijdend voor zijn billen) met een jeep. En nu is hij welgedaan terug onder ons hé, weer een avontuur erbij zie. Mvg,

    01-03-2007 om 09:13 geschreven door raspoetin

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    24-01-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vogelzangse périkelen (dec.. 2006 & Jan. 2007)
    Het is een beetje laat maar door een serieuze printerpanne heb ik een maandje moeten overslaan. Bij deze wens ik toch iedereen een gelukkig en gezond Nieuwjaar zonder al te veel zorgen. Weet dat 90% van al jou zorgen zichzelf oplossen. Dat 5% van de resterende problemen oplossen door een kleine ingreep. Dat 2.5% van de resterende problemen oplossen na een grondige ingreep. Dat de resterende 2.5% gewoon niet op te lossen zijn. Dit gezegd zijnde starten wij met goede moed met onze maandelijkse kroniek over de gebeurtenissen in de Vogelzang, zijn eigenaardige bazin en de soms nog komiekere klanten. Januari zal voor eeuwig gekenmerkt zijn als de zachtste maand ooit, maar ook als de maand met enorm veel wind, zoals verleden donderdag én de donderdag ervoor…storm, eentje die je maar zelden tegenkomt zie. Mijn madam had reeds verschillende malen, zo voorbij haar neus, gezegd dat het géén weer was om een hond buiten te jagen…ondertussen mijn gezicht bestuderend…maar bibi gaf geen krimp hé, het was donderdag en om klokslag 10.00 uur AM begon den dezen hier zich aan te kleden om naar zijn stamcafé te trekken, achtervolgd door de meewaardige blikken van een vrouw die zichzelf hoofdschuddend stond af te vragen of haar ventje voor háár óók zo door de gietende regen en storm zou ploeteren. Enfin dat zal ze nooit weten hé…. Dus onder een hoek van 45° voorover gebogen, met de linkerhand mijn hoed vasthoudend en met de rechter mijzelf voortsleurend van boom tot boom strompelde ik tot aan de grote baan…eindelijk, nu nog een vijftigtal meter mét rugwind tot aan de klink van de voordeur van de Vogelzang. Aan de overkant van de baan zie ik P. (man van de NMBS) eveneens onder een hoek van 45°, maar dan achterwaarts, voorbijvliegen….ja, hij een grotere massa dan ik hé, dus meer pak op de wind…als hij maar zijn doel niet voorbijvliegt zeg, dát zou pas een ramp zijn…maar zoals een professioneel treinbestuurder betaamt weet hij nog juist op tijd zijn remmen dicht te smijten, en de helft van de “zeulen” van zijn schoenen op de baan achterlatend stapt hij, gevolgd door mijn persoon, ons nirwana binnen,…verwelkomend, omarmd en geknuffeld door een breed glimlachende Kathleen. Een momentje later waren wij, elk op onze plek aan de toog, (P. uiterst links en ik uiterst rechts, zou dat iets zeggen over onze politieke overtuiging????) aan het genieten van een pint (voor mij) en een koffie. Naar dat gure weer buiten kijkend zien we met enige leedvermaak de mensen zwoegen tegen die storm, hier binnen stormt het niet, hoogstens in een glas water maar nooit in een glas bier hé. Onze tweede NMBS-man stapt ook binnen zie, R. eveneens treinbestuurder, is nog maar pas in prépensioen én hij is met overvolle teugen aan het genieten van zijn massa vrije tijd. Hij zit uiteraard direct naast zijn ex-collega, eveneens een koffie bestellend, exact dezelfde van P. (tweemaal trekken aan de koffiemolen een wolk melk en één enkele korrel suiker). Je zal die mannen van den “ijzeren weg” nu eens nooit zien alcohol drinken hé, dat is wel eens anders geweest vroeger. Ik zie dat er nog een vaste klant binnenkomt, ik zal hem voor alle veiligheid maar X. noemen want voor zijn vrouw ís hij gestopt met roken, maar…bij Kathleen staat er een pakje. Hij besteld rap een wit wijntje en razende van de goesting smeekt hij, kijkend als een poedel die een aaike wil, om een sigaretje bij Kathleen…haar moederhart breekt iedere keer als hij dat doet hé, ze haalt dat sigaretje uit dat pakje die aan de kant staat, al haar bewegingen worden met arendsogen gevolgd door X., en dan hé…, zijn eerste trek hé…een orgasme gelijk,… hij blijft trekken,…en trekken, met verzadigd gezicht legt hij dan, plechtig de resterende filter (want de rest is reeds opgebrand) in de asbak, waarna Kathleen reeds klaarstaat met zijn tweede sigaretje die hij dan normaal oprookt op zijn gemak met nog een glaasje wijn, hij is terug mens zie…en bij zijn vertrek krijgt hij er nog een tweetal mee naar huis om daar stiekem een trekje te kunnen doen hé, tot ‘s anderendaags. Er hangt reeds nogal wat rook in de gelagzaal én wij zien plots Kathleen naar die zekeringkast gaan ….. gealarmeerd houden de habitués hun drank, hun hoed, enfin alles wat ietwat los staat, vast want… ze zal de rook afzuiger aanleggen… het is een nieuwe en met haar gevoel voor degelijkheid én om zeker te zijn dat hij zijn werk aan kan heeft ze er een degelijke motor ingestoken…Ze had namelijk de keuze tussen een formule 1 en een F16-turbinemotor…ze heeft den F16 gekozen, je kunt gaan denken hé, als die aangaat stormt het óók binnen…alles wordt opgezogen, indien je dááronder durft te passeren (wat nieuwkomers al eens zouden durven doen) zijn gegarandeerd alle peeltjes en luizen uit jouw haar verdwenen, ik heb horen zeggen dat de leerlingen van de vrije basisschool na de vakanties, tezamen met meester J. daaronder moeten passeren om zekers te zijn dat er géén luizenplaag zou komen in klas…’t is van horen zeggen hé!!! Je moet er niet aan denken dat je, fier als een gieter, daaronder passeert met een pruikske hé…ik zou het willen meemaken. Na een vijftal minuten legt Kathleen die machine af, ja, … die rook was al verdwenen van de eerste honderdste van een seconde, en wij weer op ons gemak, we bestellen, bleekskens allen weer ons drankje (alles was weggezogen) en we konden weer een woordje plasseren zie, we moeten er van profiteren hé want Kathleen spreekt van verbouwingen te doen én zal enkele dagen tot één volle week moeten sluiten. Maar daarover eind februari méér. Tot ziens maar weer hé.

    24-01-2007 om 15:46 geschreven door raspoetin

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    30-11-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vogelzangse périkelen (november 2006)
    Begin deze maand ging het niet al te best met onze Kathleen, ze ging weeral lichtjes over haar toeren, de pinten bier belandden weer bij de koffiedrinkers én omgekeerd, met moorddadige wilde blikken begon ze rond zich heen te kijken naar iets of iemand die er ook maar aan dácht om een opmerkingsken te maken. Ze zong niet meer, schudde niet meer met haar g.. eh…kont, enfin, de fut was eruit. Wij, de habituéés, zagen het allemaal gebeuren hé, we hadden dat al eerder meegemaakt hé…(plus minus vier à vijf keer per jaar). Kathleen moest er zéér binnenkort weer eens tussen uit voor een paar dagen (hopelijk maar een páár dagen) naar de Ardennen zie, haar batterijen opladen, wandelen, gezonde lucht, absoluuuuuuuut gééééén stressss. Dus dit waren de voorbodes hé, ondertussen heeft er zich weeral eens een drama voorgedaan die de vakantie nog heeft bespoedigd….haar hond (Mechelse herder) heeft wééral eens gebeten, je moet weten, dát is geenen normalen hond zulle, het begint smorgens al hé….Kathleen gaat met een klein hartje naar zijn kooi om te gaan wandelen, voorzichtig opent ze die kooi…”zachtjes” pratend, zodat den apotheker zich aan de overkant van de straat klaarwakker uit zijn bed verschiet, dus duidelijk ervoor zorgend dat dat roofdier wéét dat zij het is, nu die halsband om, de riem rond haar hand gedraaid én weg zijn ze….dat beest schiet vooruit…Kathleen al van de eerste seconde een lengte achter…de volgende seconden ook overigens (zo heeft ze indertijd leren marathons lopen hé), onmogelijk zijn ze te stoppen vóóraleer dat beest zonder adem zit, én iedereen gebeten heeft die in zijn weg loopt,…dus hoe het dan met Kathleen gesteld is wil je niet weten…enfin, de helft van Oostkamp heeft ondertussen reeds kennis gemaakt met de bijtgrage muil van Kathleen haar hond. Dus nu is het wéér van datte. Er kwam daar een chauffeur een levering doen…stapte gezwind uit zijn cabine…losgebroken hond liep even gezwind naar chauffeur, zette bij wijze van goedendag alle zesendertig tanden in die vette bil…resultaat…chauffeur nu niet meer gezwind maar toch redelijk rap terug in zijn cabine…Kathleen naar buiten roepend &é@”’(§^$ùµ (wat dát wil zeggen wil je óók niet weten), gelukkig was het maar stoffelijke schade, dienen broek flenten vaneen en van die zesendertig gaatjes in dat been werd er niet gesproken hé…een soort acupunctuur zeker die met enkele gratis pinten met de mantel der liefde uitgewist werd. Enfin dát deed de deur dicht voor Kathleen…én voor de hond want dié zit nu achter de sleppen van Sinte Pietere én zij in haar sleppe in d’Ardennen én wij…in onze sleppe thuis. Een “volle week” nadien kwam ik terug binnen en was er een andere oorlog uitgebroken, een tegen de vliegen. Met dit warme weer zijn die vliegen waarschijnlijk nog rap aan hun tweeëndertigste nest begonnen want het krioelt ervan…dus Kathleen eveneens gewapend met tweeëndertig vliegenmeppers, slaat, kletst, vernietigd onverbiddelijk die twee miljard vliegkens…enfin ze probeert toch…om ook niet in de slagen te delen houden wij onze cafébazin én die vliegen nauwlettend in het oog én wanneer ze (beiden) te dicht komen kunnen wij nog juist wegspringen onder den dis of tafel of wegduikend in de WC, desnoods ín de pot… Tussen de vliegepisoden wordt er zoals altijd rustig gekeuveld over alles en iedereen, verleden week ging dat onder andere over de liefdesperikelen van Wendy Van Wanten, met haar nieuwe man. In feite interesseerde die man ons geen bal, maar die ba.…van Wendy des te meer…tot er een dikke onverlaat in het café plots zei “ewel da past nu ne keer nie zi, vur een oede doze van in de veertig”….plots algemene stilte…iedereen hield zijn adem in, je moet weten dat Kathleen eveneens in de veertig is, zelfs een eind óver de helft, er heerste plots een diepvriestemperatuur in de gelagzaal…aangestaard door iedereen begon die vent met zien vuile baard te beseffen dat hij hier met zijn leven aan het spelen was én na uitgebreide excuses én liters bier werd het hem vergeven al moet hij nu wel héél erg op zijn woorden letten of hij wordt een K.A.K. klant. Tot ziens maar weer hé.

    30-11-2006 om 08:25 geschreven door raspoetin

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    01-11-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vogelzangse périkelen (oktober 2006)
    Genietend van mijn lekker pintje kijk ik door het venster naar buiten, het is prachtig weer, zomer bijna (ik begin er hier nu zelf op te letten dat ik bijna iedere maand begin met te vertellen welk weer het is hé). Ik zie dat er al weer onkruid aan het groeien is in de perkjes langs de baan, er ligt weer vuil op straat…, dat is nogal wat anders hé dan enkele weken geleden. Zelfs tot één dag vóór de verkiezingen is er gekuist, gefrot, gevroedt, gewied, geschoffeld dat het een lieve lust was….waar al die gemeentemannen uitkwamen den duivel is’t wijs, hadden ze gedurfd dan hadden ze de banen gesymoniseerd met zwarte lakverf. Onkruid was de grootste verschrikking van die mannen, met vier vijf tegelijk sprongen ze op een klein teer stengeltje van amper een dagsken oud, gewapend met bezem, schoffel, schop, kettingzaag en kruiwagen, in de verte stond versterking in de vorm van een camion én een bulldozer klaar om dat groen gevalleke te lijf te gaan zie. Ook de haagskens moesten gekapt en geschoren worden enz.. We zijn in ieder geval kunnen gaan stemmen in de properste gemeente vanaf De Panne tot in Timboektoe. Ik wordt uit mijn mijmeringen gewekt door iemand die de “gazet” vraagt om te lezen…nu zal het commentaar komen zie…Kathleen heeft namelijk enkele weken terug besloten om de krant in een stok te steken, zoals je dat in de bibliotheken kan zien hé, ( in welke stemming zij dán was mag ik door de censuur niet mededelen). Ewel… dat stond nu ne keer niemand nie aan zie, die stok zit nu eenmaal altijd én overal in de weg hé, de vloeken, commentaren en opmerkingen zijn niet uit de lucht maar Kathleen houdt het been (lees stok) stijf. Ten einde raad heeft ze een gebruiksaanwijzing gemaakt die we nu allemaal moeten toepassen….Hier volgt de “gekuiste” versie: 1) Men neme de stok (vergewis u dat het dagblad erin zit, anders staat dat een beetje sullig) in de rechterhand, constateer dat het langste eind waar géén dagblad meer inzit, de onderkant is. 2) Ga nu in gespreide zit (met je benen open hé) op een stoel of barkruk plaatsnemen. 3) Steek met een zwierige beweging die stok (de onderkant dus) in je reet, of anus, bij mensen van het vrouwelijke geslacht mag dat ook iets hoger zijn… 4) Zwier vervolgens jouw rechterbeen over jouw linker en jouw dagblad komt automatisch op ooghoogte, én je hebt nu jouw twee handen vrij om de bladzijden om te slaan én een pint te drinken terwijl je een sigaretje rookt… Je kunt je nu gaan indenken wel beeld dat dát nu is in den Vogelzang… alléén nog wachten hoelang dat nog duurt hé. Ik moet tegenwoordig ook een beetje voorzichtig zijn hé met mijn opmerkingen of ik wordt ingedeeld bij het nieuwe soort van klanten die Kathleen nu uitgevonden heeft…namelijk de K.A.K. klant, de afkorting zegt in feite al veel hé, het is de afkorting van “Kategorie Ambetante Klant” . Wanneer je dáárin terecht komt heb je niet veel meer te goed van Kathleen hé…wanneer je besteld kan het enkele minuten duren vooraleer je iets krijgt, haar lieve glimlach wordt een grijns, haart ogen doen je bevriezen, je moet éérst betalen, ieder woord dat je spreekt moet je eerst drie keer rondraaien in je mond én steeds met twee woorden spreken…dus we zijn allemaal voorzichtig geworden hé. Intussen komt Ann-Sofie (de toekomstige schoondochter) binnen om te vragen of Kathleen de kat van Dieter in de kattenkooi wil stoppen…die kat moet namelijk verhuizen, maar…. Toen Ann-Sofie Dieter leerde kennen wist ze waarschijnlijk niet dat Dieter reeds getrouwd was hé…namelijk met een kat die hij gekregen had van jongsaf. In feite is het omgekeerd, die kát is getrouwd met Dieter én is moordend jaloers op haar husband en overal waar hij gaat of staat of ligt….die kat gaat, staat en ligt met hem mee, ’t is echt aandoenlijk. Je zult het maar tegenkomen hé…Ann-Sofie die háár Dietertje óók graag ziet én ne keer wil dicht tegen haren geléé trekken wordt daar steevast geconfronteerd met een blazende, razende, krabbende jaloerse kat zeg, je zou van minder de kriebels krijgen hé. Enfin die kat moet verhuizen naar een betere locatie. We gaan er mee stoppen voor vandaag zie, Tot volgende maand hé.

    01-11-2006 om 08:09 geschreven door raspoetin

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    28-09-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vogelzangse périkelen (aug. & sept. 2006)
    Begin augustus waren we blij met een “spat” regen, na een maand van extreme hitte, droogte, verbrande huid, onlesbare dorst en overvloedig zweten, maar we wisten toen nog niet dat die “spat” een rivier, een beek, een zee van water zou worden die een hele ganse verdomde maand duurde, die de temperatuur omlaag duwde zodat we op bepaalde momenten eraan dachten om onze stove aan te steken. Enfin, de maand september was dan weeral een héél stuk beter. In dit verslag heb ik twee maanden tezamen genomen omdat Kathleen, en ik ook eigenlijk, op vakantie waren juist op de maandwissel, dus daarom. Dat wil niet zeggen dat er niets gebeurde hé: In augustus vierde de plaatselijke voetbalploeg zijn jubileum, die ploeg is zo een beetje te vergelijken met “FC De Kampioenen” , evenveel overwinningen en enorm veel “dagschotels”. Nu hadden ze toch de fout begaan zekers om de vrouwelijke supporters uit te dagen, én uit te lachen, én te zeggen dat ze géééééén schijn van kans hadden tegen hun mannelijke voetbalkunsten (van stoefen gesproken hé), tegen hun “professionalisme” (dikke nekken), tegen hun wilskracht én uithoudingsvermogen (???)….nu, die vrouwelijke supporters lieten zich van geen kanten doen én er werd direct een match afgesproken tussen de beide seksen. Maar ja he, die mannen hebben daar nen pil geslikt dat ze van zen leven niet meer zullen vergeten zie. Ze hadden namelijk vergeten dat de vrouwen over verschillende geheime wapens beschikten, die ze dan ook schaamteloos én ruimschoots gebruikten ook. Ze hadden namelijk vóór de match die mannen ruimschoots voorzien van “dagschotels” (geheim wapen 1), het moet gezegd worden dat de vrouwen zichzelf ook ruimschoots voorzagen van dat geestrijk nat. Maar daarna….die mannen op het veld hé mét bolle buik, puffend (van ’t bier), die vrouwtjes dansten daar rond hé, wiebelend met kont, billen en borsten vlak voor hun neus (geheim wapen 2), die venten wisten niet meer hoe ze het hadden hé, hoe zou je zelf zijn. En iedere keer dat de bal dicht bij het mannelijk doel kwam, trokken de vrouwen hun voetbaltruitjes omhoog (geheim wapen 3),…daarbij hun volle borsten (sommige toch) tonend aan den keeper (doelman)…die stond daar naar dat alles te kijken, te genieten, te bewonderen enz….enfin , naar alles te kijken uitgenomen naar die bal….die bal interesseerde hem van gééééén kanten meer zie….en ja het onvermijdelijke gebeurde hé, den eenen na de andere goal hé. Het moet gezegd én geprezen worden dat de mannen met een uiterste krachtinspanning én zelfbeheersing toch soms nog gevaarlijk deden aan het vrouwelijke goal, maar… met enkele goedgerichte knijpjes (geheim wapen 4) in de aller-edelste, gevoeligste, pijnlijkste delen van iedere mannelijke speler werd dit in de kiem gesmoord hé. Dus de vrouwen hebben gewonnen, én de kieper werd met den brancard weggevoerd tot in de kantine om direct afgekoeld te worden met de nodige dagschotels. Wat is er nog gebeurd in de Vogelzang….ach ja, die keer dat Kathleen midden in de nacht wakker schrok van haar blaffende honden, je moet het maar eens meemaken hé, den hond binnen als een razende aan het blaffen, die hond buiten ook al, de péruche (je weet wel…Poubelle hé) brak zijn kot af, de wagens van de politie die in volle vaart mét sirenes voorbijvlogen…dat alles deed Kathleen één volle meter boven haar bed verschieten zè. Nadat ze geland was liep ze in volle vaart naar beneden hé, denkend dat de “bende van Baeckeland” in de biercentrale een cola aan het stelen waren, ze wapende zich met een kurkentrekker en een bierflesopener én stormde onversaagd naar buiten, het gevaar tegemoet….die bestond uit een tractor die de maïs aan het afmaaien was, dus gevaar geweken hé. Het volgende gevaar kwam eveneens in de donker binnengevlogen, een gruwelijk ding van wel een halve meter groot….enfin op het eerste gezicht hé, én door de schrik werd dat beest met de minuut een paar decimeter groter natuurlijk. Dus iedereen onder de tafels gedoken…Kathleen was eerst in dat klein frigootje gekropen achter de dis…maar door de koude is ze dan maar verkropen onder de koffiemachine om hulp roepend, bellend naar de 900, den 100, den 101 en voor alle zekerheid naar den 112…maar de redding kwam van de hoogste politieke instantie van Oostkamp…neen, niet de burgemeester want die drinkt alleen Wittoen én dat verkoopt Kathleen niet, maar wél door iemand die wel eens burgemeester zou kunnen worden (ik ga hier zijn naam niet noemen hé, discretie is gewenst). Hij kwam binnen,…ziet het gevaar,…ageert razendsnel,…immobiliseert het gevaar,…en gevaar geweken én nu heeft Kathleen een souvenier in de vorm van een prachtige nachtvlinder (een Windepijlstaart). Zie zo, dat was het weer eens, Tot ziens,

    28-09-2006 om 08:22 geschreven door raspoetin

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    03-08-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vogelzangse périkelen (juli 2006)
    Oefffffff, eindelijk een spat regen, na een volle maand gebraden, gekookt en gestoofd geworden te zijn, komen we terug mens onder de mensen. Liters verkoelend bier hebben we deze maand gedronken in de Vogelzang, gekoeld van binnen, én van buiten door zesendertig ventilatoren die Kathleen overal in het café had geplaatst, we moesten ons vals gebit met twee handen vasthouden tijdens het drinken of ze werden uit onze mond geblazen. Het was druk in het café, je kunt wel denken hé, droge lucht, heet, snikheet, iédereen in verlof, ziek, pensioen, staking…enfin alles was goed om maar niet te hoeven werken hé…niémand wil en wou werken in dat weer hé…uitgenomen,…ééééééén enkele persoon moest werken in het zweet des aanschijns…en ja ’t was onze Kathleen. Diep gedécolleteerd en voor de rest weinig aan, flaneerde ze van terrastafel naar terrastafel, ze had namelijk alles vol gezet met terrastafels,… de parking, de biercentrale, háár slaapkamer, de WC’s…alles stond vol, én zát ook vol met dorstige mensen. Er zijn in die maand miljoenen verdient denk ik. En zo gebeurde er bijna een drama…tijdens die drukke periode vroeg Ilse aan haar moeder om eventjes voor haar katje te zorgen. Natuurlijk, dierenliefhebster als ze is, ze heeft namelijk drie Mechelse herders, die al eens luidruchtig kunnen zijn, ‘s nachts wanneer er dieven langskomen, dit tot gróót ongenoegen van één iemand die een kilometer ver op een appartement zit te kniezen, één pirusche die “poubelle” (wat een naam…) noemt, een paar muizen waar ze niets van weet, en een kieken….ah, nee dat kieken is gesneuveld tijdens de vorige vogelziekte…dus een betere dierenverzorgster is er niet hé. Liefdevol legt ze dat jong dartel diertje met haar halsband vast aan een van de zonneparasols, en zet er een kommeke water bij, niet te dicht want ze zou het anders kunnen omverlopen én dát zou pas een ramp zijn hé…met dit weer én géén drinken… Dus Kathleen terug aan de slag hé, en dat katje zag daar van alles, rond haar, alles was nieuw en ze liep maar rond en rond, overal heen kijkend, naar den apotheker, naar dienen pilaarbijter op het appartement, naar Zulma, Theresa en Vitelma (die koeien van de wei) enfin naar alles, de wereld was prachtig, ze had er waarachtig dorst van gekregen, ze liep naar haar bakje…maar…ondertussen was dat riempje rond die stok gedraaid én dus steeds maar korter geworden…te kort om nog aan dat bakje te geraken én het was nog te jong en te onervaren om te weten hoe ze moest lopen om dat riempje terug langer te laten worden…. Uiteindelijk, na enkele uren herinnerde Kathleen zich plots dat er daar nog een katje lag aan die parasol, en ze ging eens kijken of het nog geen honger had, daar aangekomen dacht ze bij zichzelf ‘je moet nu kijken, er heeft iemand een matje klaargelegd om het katje op te liggen’..;dichter gekomen zag ze echter geen katje ‘verdomme die rotkatte is weggelopen é!!!???’ maar plots zag ze een klein bewegingske aan dat matje, …en toen zag ze het hé, dat was geen mat maar een kat…dat beestje lag daar zo plat als een chique op de grond om ook maar het kleinste beetje koelte op te vangen, dat tongske lag centimeters ver uit dat bekske, het laatste druppelke vocht dat nog aanwezig was liep uit haar ééne oogske, ze had warempel géén traantje meer over voor dat andere. Kathleen zag direct dat binnen enkele seconden dat beestje de geest zou geven, dat beestje was oververhit én uitgedroogd. Ze nam dat katje liefdevol in haar armen, het gloeide…daar zou ze direct iets aan doen zie…den diepvries open én die kat daarin, daar zou ze toch wel afkoelen zekers…maar na een tijdje begon ze toch te twijfelen, zou die diepvries misschien toch niet een beetje te koud zijn? dacht ze. Ze haalde dat beestje halfbevroren terug uit de diepvries en stak het vervolgens voor een half uur in de frigo, daar kon het tenminste op zijn gemak wat afkoelen. Na een half uur én een pint bier, kwam er wonder boven wonder toch weer leven in, en nu loopt dat katje met twee van negen levens minder terug dartel rond. Verder is er weinig nieuws te vertellen, de nieuwe breedbeeld televisie hangt na twee maanden eindelijk aan de muur (dat werd gekocht om de wereldkampioenschappen voetbal te volgen…), We (de klanten) hebben Kathleen geleerd hoever je een bos kan inlopen…(tot ons groot leedvermaak, wist ze het niet!!!), waarop ze op een griezelige manier naar voor bracht hoe en wanneer een verdronken persoon boven water komt, dat een dondervlaag van géén kanten de zee opkon tijdens de vloed én nog veel dingen méér….dus véél en véél wijzer zijn we uiteindelijk toch buiten geraakt en na Rodin De denker goeiendag gezegd te hebben zijn we dan maar naar huis gegaan. Mvg,

    03-08-2006 om 14:57 geschreven door raspoetin

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    09-07-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vogelzangse périkelen (juni 2006)
    Reeds twee maanden klagen we steen en been over het slechte weer hé, ewel bij deze zullen wij dát nu niet meer doen zie. We zijn sedert één maand aan onze tweede hittegolf toe én er belooft nog meer aan te komen, de wereld is duidelijk aan het opwarmen én de mijne ook, want het is niet echt gemakkelijk met mijn honderd én zeven kilo,… incluis postuur van een Michelin manneke. Volgens Kathleen heb ik een postuur van een sumoworstelaar, maar dat was nádat ik haar er aan herinnerde dat er een marathon plaatsvond in Oostkamp…. Enfin, dat warme weer heeft ook zijn voordelen, de kortere rokjes én de diepere décolletés waar je soms gans Parijs in ziet hé (mannen weten waarom…). Zoals die keer dat Kathleen een “commande” (bestelling) aan het opschrijven was, diep voorovergebogen met haar twee volle borsten halfbloot,… die vent vóór haar blééf maar bestellen, zijn ogen vielen bijna in de diepe décolleté van Kathleen, én toen ze efkens “onschuldig” opkeek en zag waar die man naar keek vroeg ze onschuldig “nog iets meneer?” Waarop hij haar de halve biercentrale liet opschrijven, tot beider genoegen. Waartoe die decolletés al niet kunnen dienen hé. Maar dat weer heeft ook nadelen, want iedereen lijkt half in slaap te liggen, er gebeurt hier in Oostkamp haast niets meer…geen enkele man die slagen gekregen heeft van zijn vrouw, geen enkele vrouw die vreemdgegaan is, ze vroeg steevast eerst de voornaam…, geen enkele zatlap die “het zoute” op stelten gezet heeft, alleen een manifestatie van de politie waarbij ze zo fier als een gieter konden vertellen hoeveel honderden menskens ze gepakt hebben die één à twee kilometer te rap gereden hadden, hoeveel dieven ze laten lopen hadden uit puur menslievendheid, hoeveel wildplassers ze levenslang gegeven hadden en hoeveel duizenden parkeerboetes ze geschreven hadden… We waren onlangs in het café aan het bekomen van de warmte én tegelijk ons van het nodige vocht te voorzien….op doktersadvies, want er moest véél, zéér véél gedronken worden heeft hij gezegd. Ze zeggen het zelfs in de televisie, én al wat dáár gezegd wordt, is evangelie hé… Dus we waren zo een beetje aan het keuvelen,…die gezellige, zalige momenten waar in alle rust, tijdens het nuttigen van de gepaste dranken, de ganse wereldpolitiek besproken wordt, het nieuws van achter naar voor becommentarieert wordt, het liefdesleven van Kathleen én Ilse in alle bescheidenheid maar niettemin intens gevolgd wordt…. Zo kwam de marathon Kortrijk Brugge ook ter sprake, je moet het maar doen hé met dergelijke temperaturen, en toen… zei er een van de klanten (een klein frêle knap vrouwtje, van tegen de veertig), “maar ja, wanneer je ervoor getraind hebt, én genoeg drinkt onderweg, moet dat toch te doen zijn zekers!”, ondertussen nippend aan haar tweede porto…waarop Kathleen, als ervaringsdeskundige, als oude rot in het vak, répliceerde “ewel ik durf te wedden tegen u, dat ge voor vijf porto’s niét tot aan de dreef (vijfhonderd meter verder, bergop) kunt lopen, nè!!!”….ons madammeke kijkt en schat de afstand….in zichzelf mompelend, schat ze dienen afstand nóg ne keer, waarop ze luidop concludeert, ”maar dát moet ik toch wél kunnen zekers!!” onze belangstelling was nu duidelijk gewekt, zou ze het doen…of niet. Ze ging nog een keer naar buiten om van daar nog eens die helling én de afstand in zich op te nemen, en toen kwam ze terug binnen en met een staalhard gezicht zeggende, “ ik kán dat, én ik zal het doen ook zè!!!” waarop Kathleen antwoordt, duidelijk zeker van zich zelf, “ én wanneer je loopt naar de dreef én terug….krijg je een ganse fles porto!!!” Nu was het hek helemaal van de dam hé, ze belde naar huis om haar turnpantoffels te brengen en drinkende van haar porto begon ze zichzelf mentaal op te peppen, te prépareren, en wat weet ik nog allemaal….Eventjes later werden de pantoffels gebracht en Kathleen die nu doorhad dat het menens werd vroeg toch, enigszins ongeruster wordend,…” én wat als ge verliest, wat geeft gij dan in de plaats?” Waarop vanuit de andere klanten spontaan allerlei suggesties geroepen werden zoals, een striptease ( de gijlaard), een tournee generale (dat was ik), twee tournees generale (die had zekers grote dorst),…er kwam er al ene af met een barbecue ( nen dikke profiteur ja). Enfin dat is nooit duidelijk geweest, wat het eigenlijk zou worden. En toen…met een verbeten gezicht, nen echten flanderien, begon ze te lopen…én te lopen, bergop…hoe dichter die dreef kwam, hoe zwaarder die voeten, die benen, die armen werden, het werd allemaal loodzwaar, de wereld begon rond te draaien, maar…niet opgeven hé, dát woord stond niet in haren woordenboek zulle! Aan de dreef gekomen moest ze toch even op adem komen, je moet weten, het was méér dan dertig graden hé. Kathleen zei al hoopvol “ze kán niet meer!”…maar plots, met hernieuwde kracht, met nen pure vlaamschen blik, draaide ons vrouwtje zich om en met haar slanke, korte beentjes, pekkelde ze terug naar het café, alwaar ze enkele minuten later op en top bezweet en doodmoe binnenkwam, terecht zo fier als een gieter én onder het applaus van gans het café, waarop Kathleen, sportief, met lichtjes gebogen hoofd en hangende schouders (zoals het een verliezer past) de verdiende fles porto overhandigde…ondertussen was Luc de voorraad porto aan het natellen want…je weet maar nooit of er nog kandidaten volgen hé, in de verte van mijn gedachten voel ik ook de neiging om eens te wedden, dat ík die dreef ook wel zou halen, maar dan voor een fles Ricard hé…enfin in de verre verte van mijn gedachten dan hé. Tot ziens maar weer hé,

    09-07-2006 om 09:10 geschreven door raspoetin

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    02-06-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vogelzangse périkelen (mei 2006)
    Vorige maand sprak ik al van triestig weer….èwel t’is nóg triestiger geworden. Mijn chauffage ligt weeral aan, mijn winterkledij heb ik weer moeten uithalen én ik ben waarlijk al van plan geweest om mijn hoed terug boven te halen. We zijn efkens van de winter naar de herfst gesprongen. En ramp boven ramp, we zijn weeral reeds van de buitenwereld afgesneden, voor de zoveelste keer mogen we weer kilometers rondrijden. Nu moeten ze werken doen aan de brug over de autostrade, dus wij (die in de achterbuurten van Oostkamp wonen) mogen wél door naar de dorpskern (kwestie van de horeca, of “het zoute” niet te veel te ontrieven), maar we kunnen niet meer terug….of we moeten 7 à 8 kilometer omrijden. We kunnen ook te voet of per fiets gaan, want dan kunnen we wél heen en terug onder de brug passeren. Maar over die werken aan die brug valt er toch het een en het ander te vertellen hoor. Het begon allemaal in het begin van de maand, op een blauwe maandag begonnen ze met groot geweld de volledige linkerkant af te zetten. Om de automobilisten in goede banen te leiden had den aannemer een madammeke ingehuurd (waarschijnlijk de matrone van hemzelve)….in de vorm van een Michelin manneke, minstens ne meter tachtig, honderd twintig kilo droog, mét een enorme gsm (een “marriage” tussen een betonblok en een baksteen) op haar borst én een klein rond rood en wit plakkaateke die ze te pas en te onpas voor uw neus zwaaide én…indien dat niet genoeg was sprong ze zowaar voor uwen auto mét moordende blik incluis én ware doodsverachting, zo volbracht ze haar taak mét duitse grondlichkeit, menig chauffeur heeft op dát punt een half hartinfarct geriskeerd of toch minstens een verschot opgedaan om u tegen te zeggen. Die brug half afzetten met platen heeft zowaar een volle week in beslag genomen, eerst begonnen ze met een klein tunnelke te bouwen, ik dacht dat het een voetgangerstunnelleken ging worden, den aannemer had zéker die vrouw van hierboven niet als voorbeeld gebruikt, want die kon er naar mijn mening niét door. Maar…het was géén voetgangerstunnel…het was waarlijk een tunnel voor fietsers én bromfietsers…niet te geloven. Na dat tunnelleke werd de rest afgezet, je hoorde kloppen, zagen, boren, roepen én een transistorradio, waarvan de luidsprekers half doorgeslagen waren, op zijn maximum brullen met ongedefinieerde muziek. Enfin een lawaai van jewelste, maar….na een week was die “coufrage” gedaan én moesten die mannen eindelijk aan die brug zelf beginnen hé, en dan hoorde je plots…niets, nietske meer, nada, nul…géén geluid meer, absolute stilte…of rust, wie zal het zeggen, niemand kon daar nog binnen kijken. Ze zullen in ieder geval wel voortgedaan hebben zeker want ze zijn van gisteren aan de andere kant bezig. Maar die fietstunnel is zodanig smal dat zowaar de helft van Oostkamp met geschonden ellebogen rondrijdt, in het begin moest je in de pikkedonker erdoor rijden ’s avonds, maar nu hebben ze er toch een kerstverlichtingske in geplaceerd, en met dit weer miskomt het dan nog niet ook hé. Ondertussen is onze Kathleen ook tevreden, want ze had verwacht dat veel van haar klanten zouden achterwege blijven met die brug, maar dan blijkt niet het geval te zijn, haar klanten blijken zeer trouw te zijn én hebben er een omwegsken voor over om haar bezig te zien of te horen vertellen, zoals nu: Ze begon er mee met te zeggen dat er op de autostrade een héél groot accident gebeurd was…ze stopte…de spanning opdrijvend... héél het café plotseling met volle aandacht luisterend én vragend…”en wat is er gebeurd?” Nu was Kathleen in haar element zie, ik zag dat ze genoot, ze zegt erop “de brandweer- én de politiemannen stonden allemaal te huilen!!!!” er viel een dodelijke stilte in de gelachzaal…iedereen zijn fantasie kreeg astronomische hoogten én de moedigste onder ons vroeg met bevende stem “wat is er dan wél gebeurd?, zijn er veel doden en gewonden?” waarop onze Kathleen gierend van het lachen antwoordt…”er is een vrachtwagen met “ajuinen” gekanteld op de autostrade….” Dáár geniet ze nu van zie, tot in de toppekes van haar tenen, al die bedremmelde gezichten die haar beschaamd aankijken. We hebben dan maar rap een pint besteld, denkend aan een mogelijkheid om haar ook eens vast te hebben hé…of moet ik weer beginnen over haar marathon dat ze nog moet lopen van Kortrijk naar Brugge….maar wedden dat ze dan direct weer begint over “poubelle”…. Met vriendelijke groeten,

    02-06-2006 om 15:02 geschreven door raspoetin

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    08-05-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vogelzangse périkelen (april 2006)
    Met een dergelijk triestig weer zoals in april kunt ge eigenlijk het best een pint gaan drinken hé, rustig genietend van een koele pint, géén “INBEF”-pint, want wij, professionele bierdrinkers protesteren. Dat inbef zijn pinten zèlf drinkt, ze mogen ze in hun g…steken, ’t zou moeten vergif worden, zomaar mensen op straat zetten, onzen vlomschen Hoegaarden vermonsakreren en het opperste van slechtheid, verdorvenheid in het kwadraat….ze hebben onze pint opgeslagen….wij zouden moeten méér betalen voor onze “krop sala” onzen geliefde “dagschotel”. Maar néé hé dát nemen wij niet én daarom gaan wij nog méér naar Kathleen om er eene te drinken zie, want dáár krijgen wij er nog een “goedkope”… van Primus. Enfin, toen ik deze morgen binnenkwam in de Vogelzang was Kathleen vol stress aan haar nagels aan het bijten…, géén vingernagels hé maar teennagels, het vergt wel enige training om dát te kunnen zulle, ik heb het geprobeerd én ik heb er een navelbreuk aan overgehouden. Maar kennelijk zit het in de familie, want vroeger wanneer ze alle drie naar de TV aan het kijken waren, zaten ze alle drie met hun teennagels in hun mond te sabbelen dat het een lieve lust was, én het toppunt van gezelligheid was toen ze elkaars grote teen mochten afknabbelen hé…zalig gewoon. Kathleen was ondertussen al aan nagel vijf bezig toen ze begon te vertellen van die dieven die ’s nachts aan haar deur gestaan hadden….Dat ging zo, midden in de nacht wordt Kathleen wakker van haar hond die begon te blaffen, dat is niet zo erg denkt ze want dat gebeurd wel méér als iemand te dicht bij het huis komt, maar….dan begint haar tweede hond die binnen in de drankcentrale zit eveneens te blaffen, ja nu moet ze toch echt eens gaan kijken hé, nog half in slaap, want dáár kan ze nu gewoon niét tegen hé, ’s morgens rond negen uur heeft ze al alle last van de wereld om uit dat bed te geraken en nu is het nog geen…starend naar die revellie probeert ze toch iets te zien maar…néé zonder bril gaat dat niet hé, die rotte bril ligt nog in de douche om morgen mee gewassen te worden met haar eigenste ik. Enfin ’t is nacht, want het is donker. Ondertussen zijn die beide honden reeds als razenden aan blaffen, Kathleen gaat gaan kijken aan het venster en ziet daar een witte camionette met haar achterkant tegen de poort van de drankcentrale staan én twee mannen die duidelijk een ongezonde nieuwsgierigheid aan de dag leggen voor die poort. Maar nu komt het hé,… Kathleen, in haar grote onschuld, denkt dat die mensen grote dorst hebben hé, én kijken wanneer de centrale open is…midden in de nacht…Ze wil die dorstige mensen helpen en gaat naar beneden om die mensen te zeggen dat de centrale maar om negen uur opengaat én hen eventueel een pintje aanbieden, maar ja, tegen dat ze beneden was, al die lichten aan én al dat lawaai van die honden waren die mannen met grote haast terug vertrokken richting Kosovo waarschijnlijk. Tegen die tijd begon Kathleen toch ernstig aan haar eerdere theorie van “dorstige mannen” te twijfelen én kwam ze tot de conclusie dat dit waarschijnlijk dieven waren geweest en nu begon ze pas echt schrik te hebben. Ondertussen zijn er nog mensen binnengekomen die gans het verhaal gehoord hadden, en toen begon er iemand te vertellen, hoe hij onlangs gevaren had bij hem thuis. Het was ook ’s nachts, plotseling maakt zijn vrouw hem wakker en zegt dat ze iets verdachts hoort, hij denkt slaperig bij zich zelf, ja het zal weer wat zijn hé, de een of de andere kat die op jacht is zeker. Maar toch luistert hij efkens…en ja hoor, hij hoort ook iets…hij zet zich recht in zijn bed en luistert nu met gespitste oren, de vrouw zit ondertussen ook al recht, hare paternoster aan het bidden…en nu hoort hij het duidelijk zie, er is iemand beneden…hij hoort duidelijk de schuifdeur beneden beetje bij beetje opengaan… en nu hé. Rambo vier in de maak zie, …hij neemt zijn zware riotgun van op de kast, steekt daar zes kardoezen “zwaar kaliber” voor groot wild in, trekt zijn pyjamabroek omhoog…ja, want zeg nu zelf, dienen broek zou nu juist op het cruciale moment moeten afvallen zie, geeeen zicht hé. Na nog een laatste staalharde blik op zijn madam die juist aan haar elvendertigste weesgegroet bezig is, sluipt hij voorzichtig naar beneden. Daar aangekomen ziet hij dat inderdaad die schuifdeur naar de garage voor een stuk openstaat, hij ziet het goed want het is volle maan buiten en die schijnt door het raam van de voordeur naar binnen…voorzichtig gaat hij naar die schuifdeur, die zware loop vooruit, klaar om bij het minste geringste te vlammen. Hij kijkt voorzichtig door die kier en…juist op dát moment beweegt er iets in de garage…Hij aarzelt niét he en “vlammmm” een eerste schot er door, hij hoort de inslagen van die zware korrels en….”vlammmm” nog eene voor alle zekerheid, maar….nu heeft hij de smaak te pakken zie “vlammmm” roepend “schooiers, dieven, krapuul”…”vlammm” én dàs ter eene voor mijn boete dak verleden weke hèt èn zi…al zijn frustraties kwamen nu boven hé, “vlammm” “das vo mien belastingen dak teveele betald én….”vlammmm” “das omdak zeer in mien kop èn si”…hij wilde nog méér vuren maar het geweer was leeg…ondertussen stond zijn vrouwke met een lijkbleek gezicht van op de trap te kijken, de buren waren allemaal op straat gekomen denkende dat Bin Laden in de omgeving was. Voorzichtig ging hij kijken in de garage, het licht aanstekend, zag hij zijn auto…doorzeeft als een stuk gruyèrekaas. Er was een wasdraad vol versgewassen hemden gespannen van de plooideur naar de het venster…eveneens doorzeeft. Van een dief was niets te bespeuren, het was gewoon door het gewicht van die was dat die deur opengegaan was, en die beweging die hij gezien had was zijn eigen schaduw geweest door de volle maan die achter hem scheen…onder hilarisch gelach ben ik dan maar vertrokken naar huis. Mvg,

    08-05-2006 om 08:46 geschreven door raspoetin

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    02-04-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vogelzangse périkelen (maart 2006)
    We hebben weer een jaartje geluk hé, Kathleen heeft haar belastingbrief gekregen én….de Vogelzang is nog open, op de voorzichtige vraag of ze veel heeft moeten betalen, trekt ze een beetje haar schouders op en zegt ze “dat gaat nog”…Dus wij denken allemaal dat het al bij al zéér goed meegevallen is, temeer dat ze weer in de café rondzwiert als een twintigjarige kontschuddende hinde neuriënd op muziek van Marco. Ondertussen is onze JP (buschauffeur) binnengekomen, met een gezicht tot tegen de grond…oei oei dát is onweer zie, hij besteld een pint en de gazet en gaat nors aan zijn tafeltje zitten zonder al te veel woorden. Wij keken allemaal eens naar elkaar en deden verder met onze hoogstaande conversatie (over drankgebruik, vrije sex, vreemdgaan, de beest uithangen, blazen en abnormale boetes, …enz.). Nu, dat laatste deed JP opspringen zie, met een uitermate verbolgen gezicht en bevende stem vol emotie en verontwaardiging, vloog het eruit, hij was namelijk het volgende tegengekomen: Hij had zich namelijk geparkeerd op het pastorieplein van Oostkamp én zijn parkeerkaart gelegd. Dus JP was volledig in orde met de wetgevende macht, wat als uitermate bewonderenswaardig moet beschouwd worden wanneer je JP kent. Alleen al het “zicht” van iets dat verboden, verplicht of blauw is brengt hem normaal gezien in een oncontroleerbare revolutionaire bui. Nu,… gezwind trekt JP te voet Oostkamp binnen om een commissieke hier te doen, een pintje daar te drinken…nóg een commissieke doen, een goeden dag en een klapke tegen de vrienden, want hij had weeral lang in het buitenland verbleven hé, en zo stapte hij gelukkig ontspannen terug naar zijn auto…, hij deed de portier open en placeerde zich, hij wil starten en …dáár steekt een briefje tussen zijn ruitewissers én hij zag direct dat logo “Pro Justitia”. In een fractie van een seconde was hij uit zijn auto, dat papier gepakt en ja, hij was gepakt, hij wás verdomme “gepakt”, 25€ boete, voor één (1) keer dat hij alles volgens het boekje deed werd hij “godver….” nóg gepakt, hij had nochtans zijn parkeerkaart gelegd. Eerst smeet hij dat “vod” op de grond, stampte erop, spuwde erop…en raapte het uiteindelijk terug op, stapte met een verbeten gezicht in zijn auto en vloog (let op JP voor overdreven snelheid) naar het politiebureel, Hij stapte daar binnen…ja waar nú naartoe, rondkijkend ziet hij daar een “vrouwmens” zitten aan een bureauke haar haar te kammen…JP daar naartoe mét dat ondertussen onaanzienlijk vod én zijn parkeerkaart en vraagt om den “commissair” te spreken, waarop dat mens antwoordde: “è mo menèère, je moe gie den commissair nie spreken, jè gie een verkeerde parkeerkaerte gebrukt, dàs nog nen oekden da je in joen anden èt, das èènen van vo den orloge!!!” Het kwam erop neer dat JP niet wist dat die parkeerkaarten ondertussen gestandaardiseerd waren. In ieder geval bij de politie konden ze daar niets meer aan doen, die matrone raadde hem aan om klacht neer te leggen bij de gemeente…JP ogenblikkelijk naar de gemeente…dienen ambtenaar kon daar niets aan doen zei hij én raadde hem aan om klacht neer te leggen bij de politie…én zo was de radeloze JP bij ons binnengevallen zie, pertinent weigerend om ook maar een duizendste van een eurocent te betalen. Het was duidelijk zijn dag niet vandaag want een dringende brief die hij had gepost mét een postzegel erop geplakt, was eveneens teruggekomen met nog een takszegel erbij geplakt, JP had er een zegel van twintig jaar geleden opgeplakt in de ijdele hoop dat de geadresseerde wel die taks zou betalen hé…, enfin hij zou zich voor de rest van de dag beter dronken drinken hé. Kathleen heeft ook een probleem gehad, ze heeft (had) namelijk één enkele kip buitenlopen, nog een overblijfsel van Pasen in 1988, dat beest liep (waggelde) dus nog steeds rond in den hof, denkend aan vroeger, aan haar jeugd en liefde van lang geleden hé, aan de gezonde lucht, aan haar versteent ei in haar buik, aan de politiekers enz…. Enfin, met dat kiekenvirus had Kathleen maar drie keuzes, dat kieken binnen steken bij haar in de keuken, maar met dienen hond ging dat waarschijnlijk niet gaan én “Poubelle” (voor de mensen die geen Frans kennen: dat wil zeggen, vuilbak) de pirusche zou deze aanval op haar status zeker niet accepteren. Of ze kon draad spannen boven den hof, maar dat viel nogal kostelijk uit, voor één enkel kieken, dus…er was geen andere keuze, dat beestje moest geeuthanaseert worden, met andere woorden, ze moest eraan geloven, de kop af… Voor de gevoelige lezers én eventuele Gaya-onderdanen gelieve dit artikel over te slaan. In mijn jonge tijd, herinner ik mij, dat bijna iedereen kippen, eenden en konijnen hield, ze hadden allemaal hun voorzieningen voor het slachten van de dieren. Er was altijd een afgezaagde boomstam voorzien, plus een zeer scherpe bijl, dus het was een fluitje van een cent om die gasten een kopje kleiner te maken. Maar Kathleen had geen enkele van die voorzieningen, alleen een groot bot mes, ze had er absoluut geen zin in, maar ja…toen ze het vroeg aan Dieter draaide hij bijna van zijn sus, van het gedacht alleen al, Ilse, had het al voelen aankomen en verdween op volle snelheid in haar blitse car, Luc was plotseling van de aardbodem verdwenen. Dus, Kathleen met de moed in de schoenen naar dat kipperen, mét dat grote mes in haar handen, lief roepend kot kot kot…maar die kip riep terug “kot gie ne ki zelve hé” én wèg was ze, naar den andere kant van die ren, enfin na een uur rondkoersen was die kip toch gepakt hé, ze voelde zo een beetje aan die kip, die zat goed in het vlees zie, het zal wel soepvlees worden maar ja, ze voelde dat er zelfs nog een ei klaar zat, ewel, die moest eruit, er mag niets verloren gaan hé…Ze duwde en duwde op die kont, en ja daar viel iets uit…dát was een groen ei, ze had verkeerd geduwd, nog een beetje geduwd en gemasseerd én ja, daar kwam een hard geel ei uit, dat zat er zekers al een jaar in, verdomme. Nu genoeg getreuzeld hé, Kathleen legt dat kieken op de grond, met de nek gestrekt naar voor, dat kieken begint dat allemaal wreed eigenaardig te vinden…Kathleen begint daar te snijden, en te snijden….én te snijden, al het gras was al doorgesneden de grond omwoeld…er was zelfs een tak doormidden gesneden, maar die kippenek zag er nog heel uit, alleen een paar pluimkes waren eraf. Die kip begon het ook al danig op haar heupen te krijgen, Kathleen ook…zwetend pakte ze die kop vast…én begon te draaien,…én te draaien, die wilde daar niet af hé. Uiteindelijk verscheen Luc weer op het toneel, denkende dat dat kieken al lang in de pot zat, maar néé hé, hij moest de radeloze Kathleen uit haar nachtmerrie helpen, en Luc hield het lichaam vast en Kathleen de reeds twintigmaal rondgedraaide kop,…én trekken maar, en toen…gaf de kip het op hé…én die kop vloog eraf hé, die kip staat nu al een week zacht te koken, …Dat was de laatste weerwraak van onze kip, denk ik. Alléé, tot ziens hé,

    02-04-2006 om 08:33 geschreven door raspoetin

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    25-02-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vogelzangse périkelen (januari & februari 2006)
    Eindelijk zijn we er terug, maar ja, onze bazin moet nu en dan zorgen dat ze niet over haar toeren gaat hé, ze moet ons toch kunnen blijven bedienen met een sensuele lach, erotische stem én verleidelijke blikken hé… Dus…dan moet ze er eens tussenuit, zoals in januari, naar de sneeuw in noord Italië. Vol goede moed zijn ze dan maar vertrokken hé, hopend op uitstekende logies, goede én voldoende sneeuw én last but not leasd…den après- ski hé …Ze hadden onderweg reeds plannen gemaakt om het beest uit te hangen s’avonds, op de muziek van Eddy Wally en mét véél (en nóg meer) glühwein, vaten bier, én schnaps. Ewel de logies was goed, de sneeuw ook, de bergen ook, de lucht ook…álles was goed, uitgenomen …den après-ski … dat kenden ze daar niet, er was daar in de verste verte geen caféétje of terraske te bekennen. Al die mensen gingen na het avondeten met de kiekens gaan slapen…én daar zaten onze vrienden zie, aan het disje van het hotel die juist geteld een halve meter lang was, luisterend naar het énige 45 toeren plaatje dat de madam van het hotel had, een liedje van Heintje, de Duitse versie van Ave Maria, voorzichtig slurpend aan een glas warme chocomelk. Van pure frustratie heeft Kathleen zich dan maar toegelegd op het skiën, maar met die gehuurde dingen lukte dat niet zo best, ze waren krom, die punten vooraan waren zelfs omhoog gekruld van ouderdom… en dan hé…zag ze haar droom daar tegen die muur staan zie, …nagel nieuwe skilatten, blinkend in de zon, het waren er van zeer veel geld, want dat kon je zien van kilometers ver. Kijk hé dát zou haar reis doen lukken zie, de eigenaar was nergens te bekennen, om haar eigen zelf te troosten zei ze tegen zichzelf “die zal wel ziek zijn hé, hij kan ze toch niet gebruiken” en vriendelijk zette ze haar vooroorlogse lattekes in de plaats…én weg was ze hé, zwierig, elegant met haar kont zwaaiend, geeft ze dan maar al de skipistes onveilig gemaakt en vlak voor ze naar huis vertrok heeft ze, de vriendelijkheid zelve, die goede ski’s terug gaan plaatsen mét een vriendelijk briefje met “sorry” op. Neurend op een liedje van Heintje is ze dan naar huis gereden, goed uitgerust én blozend van die heerlijke berglucht zonder…après-ski. Thuis gekomen stonden al de Oostkampenaars weeral aan de voordeur te wachten, uitgedroogd, verweesd starend naar die gordijnen die maar toe bleven, speurend naar die klomp plaaster die zou terug komen uit noord Italie. Maar, ze was fit onze madam…tot ze in de brievenbus keek, daar zat namelijk een envelop in,…met een ruitje vooraan…met op de voorkant gedrukt in het groot “Pro Justitia”…iedere rechtgeaarde Belg die een dergelijke brief in zijn bus krijgt, heeft ogenblikkelijk hartkloppingen, kortademigheid, een gezwollen kop en nog veel van die dingen…dus ook Kathleen, tot ze zag dat niet háár naam daar op stond maar die van Ilse, haar dochter. Voorzichtig deed ze die brief open en……………………al die dingen van hierboven vertoonde ze op slag én in kwadraat plus nog een aantal nieuwe dingen waar nog geen naam voor bestaat. Het was namelijk zo gebeurd, …Enkele maanden geleden had Ilse een brommerke gekocht, eigenlijk een snorfietske die maar 25 km/uur mocht rijden, maar dat brommerke voelde zich zó lekker in zijn vel (metalen vel dan) dat het gerust veel rapper kon rijden, én dus dat brommerke mét Ilse erop flaneerde langs Vlaamse wegen, snorrend en brommend alsmaar rapper en rapper tot, …er zo nen dikken vetten brigang van een vent, met een kepie op, in ‘t blauw gekleed vóór haar stond met zijnen arm (der wet) omhoog, gewichtig “halt” roepend. Ilse kennende, heeft ze eerst toch effekes gedacht om dienen klucht omver te rijden, maar ja ze stopte toch. “ Ewel meiseke, zijde gij zeker da ge nie te rap rijd mè joenen brom?” vroeg hij met lage grommende stem, zijn zware Stalin moestache strelend, “ è jèt ginnen helm an?” , “ è jèt gin plak?” vervolgde hij, hier ging hij zich amuseren zie, met een nek van hier tot in Timboektoe, kolmaat XXXL, vervolgde hij “dus, je mag gie mo vuventwintig rien hé” “kiek me goan em ip de rollen zetten zi”. Ilse voelde al stront aan de knikker en glimlachte eens, verleidelijk rollend met haar ogen (je weet maar nooit voor wat het goed is hé). Maar ja die rollen hé, een paar minuutjes later zat op haar brommerke én op de rollen…”gif mo gaze, joengske” …en Ilse gaf “gaze”, dienen meter ging over de dertig, dienen flick glimlachte gelukzalig, …die meter over de veertig, dienen gast kreeg bijna een orgasme, die meter over de vijftig, dienen tiep krijgt een orgasme, …over de zestig (Ilse zit al bijna onder haar brommerke van miserie), kepieman zal vanavond met moeder de vrouw niet veel meer presteren, uiteindelijk staat dat meterke stil op zevenenzestig. Ilse kijkt van onder haar wenkbrauwen behoedzaam die grote meneer aan, klaar om eventueel te smeken, traantjes laten vloeien helpt ook al eens, maar nee hé: “ è mo juffrouwke, ge rijd gij met een moto!!!” hij deed een gebaar waar dat snorfietske driemaal in kon, “weete gij da ge daar den bak voor invliegt”. Het einde van het verhaal is dat Ilse haar brommerke kwijt is, op de politierechtbank een voorwaardelijke gevangenisstraf gekregen heeft én een astronomische boete moet betalen mét nog een voorwaardelijke boete bovenop. Een echte gangster wordt tegenwoordig minder gestraft dan iemand die een snelheidsovertreding begaat, begrijpe wie kan. Ondertussen, het is zaterdagmorgen, zit ik weer op mijn stek aan den dis (toch groter dan dat in noord Italie), mijn pintje te drinken, de gesprekken zijn weeral van hoogstaand niveau, kwestie van het nieuws te volgen hé, ze gaan van Gaia, naar hondenneukers over kippeneukers naar schapenneukers, én eventueel voor de zwaardere geschapenen, de koeienneukers, allemaal hilarisch tot in detail beschreven door de fantasie rijke klanten, waarbij Kathleen nog enkele pikante praktische raadgevingen meegeeft aan eventuele geïnteresseerden…. Alléé tot ziens maar weer hé,

    25-02-2006 om 08:42 geschreven door raspoetin

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    31-12-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vogelzangse perikelen (december 2005):
    Vogelzangse perikelen (december 2005): Hier zijn we weer zie, voor het derde jaar al, en nog steeds zorgen onze hoofdpersonages (Kathleen, Luc, Dieter en Ilse, plus de klanten) dat ik iedere maand weer iets nieuws over hen kan schrijven, zoals nu ook weer…. Rustig zit ik weeral eens te mijmeren op mijn plaatsje aan den dis, daar kan je eens echt van genieten zie, het is hier warm en buiten bere koud, mijn pint op de juiste temperatuur, voor het ogenblik géén miserie en met een half oor luisterend naar de kabbelende gesprekken in het café…enfin, je zou honderd jaar kunnen worden. Rustig kijk ik naar buiten, naar de wereld die daar op een twintigtal meter verder gaat en dan valt mijn blik plots op de Kerstman van Kathleen…Ewel in een tijd rond kerstmis waarin we warmte, kleding en voeding zouden moeten delen en geven aan onze naasten, zet onze Kathleen een houten beeld voor de deur, spiere mager…, een “Bugenwaldje” zoals mijn moeder zou gezegd hebben, en dat mager scharminkel moet dan de “Kerstman” voorstellen, want hij heeft een kerstmutske op én laarzen aan zijn voeten én verder….niets, niemendal, dienen arme sukkelaar zit daar maar in de ijzige koude met zijn armkes bij elkaar zich warm te beven zoals de honden doen. Nadenkend over betere tijden in Afganistan. Wij hadden al gevraagd aan Kathleen om hem toch ten miste een vesteke of een broekske aan te doen maar néé hé, …zelfs een jartellegordelke van haar wilde ze niet afstaan met als flauw excuus dat de kleur hem niet zou staan…alléé zeg. Kathleen, een kerstman moet dik én rond zijn. Zo ongeveer mijn postuur. Ja…over honden gesproken, enkele dagen geleden zat ik ook op mijn stek en in de verte hoorden wij een licht gejank, na een uur zoeken, gans het huis uitgekampt, van de zolder tot in de …kelder…ja in de kelder zat dienen ezel. Dat was zo gegaan…, de jongste telg van Kathleen (een jonge Mechelse herder) liep zo een beetje zijn neus achterna in de keuken, passerend voorbij Poubelle (voor de mensen die niet goed Frans verstaan, dat wil zeggen “vuilbak”) de pirusche met grootheidswaanzin van het huis, zij denkt namelijk dat ze een papegaai is, dienen hond loerend naar dienen arrogante vogel én dienen vogel terugkijkend met de meest verachtelijke blik die ze kon bedenken voor dat achterlijk schepsel dat niet eens kan vliegen…dom ding. Den hond ging uit pure verveling een beetje overal gaan snuffelen…toen hij plots onder de kast een cilindervormig ding zag liggen waarop hij nog vaag de geur van een van zijn bazinnetjes gewaar nam. Uiterst geïntrigeerd probeerde hij dat raar ding met zijn poot vanonder die kast te krijgen, wat na veel wroeten en krabben uiteindelijk lukte, maar…dat spul was plotseling beginnen zoemen en beven, Poubelle én de rest van de wereld waren terstond vergeten, zo een interessant speeltje had hij nog nooit gezien. En zo begon hij te spelen, dat spul voortduwend met zijn neus en wegtrappend met zijn poten én dat ding was maar aan het zoemen, trillen en kronkelen dat het een lieve lust was, maar wanneer het amusement het hoogst was rolde het naar de kelderopening toe en…boenke, boenke, boenke,…langs die steile trap naar beneden…’t was gedaan met ’t spel. Den hond…voorzichtig naar dat keldergat gaan kijken, het was daar allemaal donker…en die trap is zo steil, én hij hoort zijn speelkameraad niet meer…hij buigt zich nog verder, voorover met de traantjes in zijn ogen, om toch beter te kunnen horen en snuffelen, maar…niets meer. Ondertussen is zijn gewicht uit balance gekomen, én weegt hij plots zwaarder van voren dan van achter en…boenke, boenke, boenke…hij ligt ook beneden…hij krabbelt gelukkig ongedeerd terug recht maar ziet dan dat zijn speelkameraad aan gruzelementen ligt, de batterijen liggen eruit, die kop ligt eraf…zijne maat is dood en van pure frustratie is hij dan maar luidop beginnen janken….totdat Kathleen hem hoorde én vond. Maar nu moest dienen hond nog uit die kelder geraken hé, die hond had nog nooit geleerd om een trap te beklimmen, dus moest hij eruit gedragen worden,…maar dan kwam die groooote muile met die nog grooootere tanden zo dicht tegen haar gezicht hé, en dát met een gefrustreerde hond…neen, Kathleen dacht er even aan om hem te pakken met zijn gat naar boven, maar zeg nu zelf,…dat is geen zicht hé, dien hond zou er voor de rest van zijn leven een complex aan over houden. Uiteindelijk bracht haar oudere broer George redding en zonder probleem is onze jonge hond terug in zijn kooi beland, evenwel onder de treiterige blik van Poubelle. Ondertussen kwam Ilse (de dochter) binnen, met een gezicht tot tegen de grond, ze had gehoord dat er een geniepige dèl rond reed met krak dezelfde auto als van haar, en dàt na al haar werk om er enigszins speciaal, apart uit te zien. Een echte pure schande was het…én ze zou dat scharminkel eens duchtig de waarheid zeggen zie….én weg was Ilse, over de baan wegscheurend in haar blitse kar, evenwel toch niet de énige. Tot ziens,

    31-12-2005 om 00:00 geschreven door raspoetin

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    06-12-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vogelzangse périkelen (november 2005).
    Vogelzangse périkelen (november 2005). Het was deze maand echt niét de beste maand voor Kathleen, je kunt dat zo hebben hé, een periode om te balen, enfin een periode om zo rap mogelijk te vergeten. Alleen …ik zal er nog rap, efkes, een kroniekske van schrijven én dán Kathleen, beloven wij na een beetje gegniffel (wanneer je niet kijkt) om alles eveneens te vergeten, wij zullen er géén maanden over spreken én jou dat blijven herinneren, zo zijn wij niet hé. Enkele weken geleden, wij waren aan het praten over onze wedervaardigheden én onze frustraties in de keuring toen Kathleen vertelde over dié keer, een tijdje geleden, ze reed toen met een Renaultje, er was een massa volk aan de keuring, een file om U tegen te zeggen, dus…iedereen zenuwachtig op hun horloge aan het kijken…én toen…was het aan Kathleen, met sierlijke bocht glijd ze de keuring binnen zonder de poorten te raken, stiekem omkijkend naar al die mannen die achter haar stonden te wachten, dat keuringmanneke kon nog nèt opzij springen, en gezwind reed ze met haar voorwielen perfect tot op de rollen. Met gepaste trots stapte ze uit haar wagentje, haar papieren afgevende aan een zuurkijkend ventje, want het was ook zijn dag niet, hij had geen goesting, er was enorm veel volk, zijn eksteroog deed pijn én die “trien” reed hem dan nog bijna omver…, Omhoog kijkend van zijn één meter vijfenvijftig lengte vraagt hij: “madammeke, doe ne keer die moteurkappe open!!” Kathleen had in de verte al eens gehoord van een “moteurkappe” én een hendeltje in de auto, dus gedienstig haalt ze in de auto dat hendeltje over én wandelt zo fier als een gieter naar de voorkant van de auto, denkend bij zichzelf “kzal die mannekes ne kè togen dak ook weten waor da dien moteur zit zè”…met haar vinger begint ze daar te voelen en te zoeken naar dat klepke…dat ze maar niet vond hé. Dat manneke van de keuring zijn dag was op slag goed zie, met een orgastische grijns op zijn gezicht keek hij naar al die wachtende mannen…uiteindelijk was die ganse file met uiterst nieuwsgierige blikken naar de vruchteloze poging van Kathleen aan het kijken…Tot dat manneke met een zoetgevooisde stem vroeg “vindt het niet, madammeke?”waarop Kathleen, nu zonder de minste trots, bloedrood, antwoordde “ik krijg dat ding niet open, die kleppe is weg”. grijnzend van oor tot oor zegt dat manneke “zoudt ge aan de voorruit nie proberen”. Ja, wie had dat gedacht, al de auto’s gaan aan de voorkant open maar alleen “de hare” aan de voorruit hé, van brute pech gesproken. Enfin in alle stilte en met gepaste bescheidenheid is Kathleen dan maar gekeurd verder gereden én dit begeleid met de meewarige blikken van al die mannen. Met de eurolotto is het deze maand ook niet gelukt, de verwachtingen waren nochtans zéér hoog, wij zouden het ganse café plus de drankcentrale voor niks niemendal mogen leegdrinken…dus gans Oostkamp naar de Vogelzang die bewuste maandag maar…niets hé. Maar nu is er iets ergs gebeurd, iets zééééér ergs zelfs….de belastingcontroleurs zijn langs geweest. Ik zag het direct toen ik binnenkwam de dag erna (de day after…), stil, uiterst verstrooid (ik kreeg weer de koffie van Frank die het waterke van Evy kreeg en Peter kreeg mijn pint, dus…het was duidelijk niet in orde. Uiteindelijk kwam het eruit,… die venten, die pipo’s, die halve criminelen, die platgelopen schoenzolen, hadden het aangedurfd om al haar rekeningen te vragen van drie jaar ver, én het schoonste van het schoonste…haar boekhouder had zich in alle stilte tactisch teruggetrokken. Kathleen was geschokt, zij die nooit of ter nooit één frank (0.024 euro) in het zwart zou verkopen ( er zelfs niét aan dènken) werd behandeld als den eersten den besten onderkruiper die géén hart heeft voor de staat, voor zijn koninkrijk. En van pure frustratie heeft ze nu een enorm groot houten beeld voor haar deur gezet die haar symbolisch doet nadenken over hoe ze aan al dat belastingsgeld zal geraken. Misschien mogen wij alsnog ,voor niekske, de café en de drankcentrale leegdrinken???? Alléé tot ziens,

    06-12-2005 om 00:00 geschreven door raspoetin

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    01-11-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vogelzangse périkelen (oktober 2005).
    Vogelzangse périkelen (oktober 2005). Donderdag terug en waar zit ik….driemaal raden, in de Vogelzang. In het aangenaam gezelschap van een paar mensen van de spoorweg, die kun je alle momenten tegen komen hé, ze werken namelijk dag en nacht, “wekedag” en zondag, en wij maar klagen en zeveren hé als we eens één enkele kleine eenzame overuur moeten doen op zaterdag of zondag, maar dié mannen hoor je niet klagen hoor. Het mag ook wel eens gezegd zijn hé, zelfs speciaal voor hèn staat de klok in het café een volle tien minuten te vroeg…zodat ze steeds op tijd op het werk én in hun machine kunnen zitten…opdat wíj op tijd op óns werk zouden kunnen verschijnen…als dát geen service is zeg. Wat er ook opvalt is wát ze drinken, steeds koffie, hoogstens een waterke (het heeft ooit wel eens anders geweest hé) maar ja hé, Kathleen heeft waarschijnlijk zoveel sóórten koffie als er klanten zijn hé. Om verder te spreken, de postmannen drinken over het algemeen, altijd, gewoon bier, gestadig voort drinkend, genietend maar met gepaste haast drinken ze twee…drie…en één “last for the road”, én …weg zijn ze. De gemeentemannen, zijn fijnproevers, die drinken over het algemeen speciaal bier, en op één been kun je niet staan,…dus nóg een, én op drie benen gaat dat ook niet goed dus…ze proeven, en proeven…én proeven, nooit alleen, altijd met minimum twee man, kwestie van je niet eenzaam te voelen hé. En speciaal nu, want voor Ilse zijn ze een ganse vluchtheuvel aan het verbouwen…, je weet wel van verleden maand dat ik verteld heb dat die spoiler van haar nieuw wagentje maar een paar millimeter van de grond komt hé, ewèl door het vele draaien aan haar stuurwiel om toch maar ongeschonden over die vluchtheuvel te geraken heeft ze haar middelvinger zwaar gekneusd, die vinger moet tussen de spaken van het steurwiel, de handfrein én de gaspedaal blijven steken hebben én patat, nu loopt ze rond met tien kilo verband aan haar vinger die op zijn beurt met nog kilos aan de andere vinger vastgemaakt moest worden om de stabiliteit te verhogen ( later moeten die vingers terug losgesneden worden), én de ganse arm in een mitella van een (éénpersoons) donsdeken gedraaid…ja zo erg is het, om kompassie van te krijgen, én dát is het nu juist wat die gemeentemannen kregen zie, en nu moeten wij drie weken rondrijden tot die mannen die vluchtheuvel aangepast hebben aan de spoiler van Ilse…wat een service hé. Ondertussen is Kathleen haar wedervaardigheden aan het vertellen van gisterenmiddag, dat ging namelijk zo: Het was op een moment dat er niemand in het café was, én Kathleen moet nu en dan ook eens haar behoefte doen, dus, Kathleen trekt zich rustig terug in WC, rustig genietend van de verlossende watervallen van Coo en de daaropvolgende tsunami waarbij alles passend gespoeld werd, met dat kleine handdoekje alles droog gewreven, dat handdoekje terug aan de haak gehangen voor volgend gebruik en klaar is Kees, maar toen ze terug in de gelagzaal kwam was er reeds een koppeltje binnengekomen…een “oude” vent van rond de zestig en een jong wulps negerinnetje van rond de twintig zo, met een decolleté waarbij de valleien van het hymalaya verbleekten, volle rode lippen gemaakt om te kussen én een bips om te …. Toen Kathleen binnenkwam vroeg dat meisje hooghartig “ben je open?, waarop Kathleen ,al reeds misnoegd door al dat zwart geweld, antwoordde “ziet ge dat niet, de deur staat open” waarop dat meisje repliceerde “je zou het niet zeggen”…nu was voor Kathleen de kous helemaal af en na zwijgend een witte porto en een pintje geschonken te hebben, ondertussen met haar gekende moordende blik dat scharminkel in de gaten houdend, trekt ze zich terug in de hoek van de dis achter de kassa. Ondertussen zat dat “schepsel” kirrend met haar borsten te duwen tegen de arm van die “sukkelaar” die “hoereloper” die “oede vuilzak” den dienen zijn oren en ogen waren gelijk een Kocker Spaniel, zijn mond was gelijk een Deense Dog mét zever incluis, enfin hij was met al dat lekkers in zijn nabijheid hélemaal van de kaart…maar dat negerinnetje niét..en met uitdagende blikken loerde ze naar Kathleen stilzwijgend zeggend “ ik hé, wijveke met je kleine tetten, verdien in een uur wat jij in een week verdient nè” Kathleen ook niet van gisteren hóórde dat mens denken en antwoordde op dezelfde stilzwijgende manier “ en gie vulle stroatoere, je zu beetre were in joen boom, tak vuve goan kruppen in Congo” …zo is dat gesprek nog een beetje doorgegaan op hoog niveau en dan zijn ze maar vertrokken nadat ze vergeefs gevraagd hadden of Kathleen geen kamers verhuurde. Zo zie je, dat er altijd wel iets te beleven valt hé op café. Tot ziens,

    01-11-2005 om 00:00 geschreven door raspoetin

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    28-09-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vogelzangse périkelen (september 2005)

    Ewel, de septembermaand heeft véél goedgemaakt zie, een prachtige maand was dat én zoals ik voorspeld had…het warme weer begon hiér toen Kathleen met haar vliegmachien, op de duo tonen van Eddy Wally en Bauwer, boven Lanzarotte ging te zweven…of waarvoor die uitstappekes van haar allemaal niet goed voor zijn hé.

    Terwijl ik eindelijk, na twee volle weken, weer op mijn stek zit te genieten van de uitnemend, én mét veel liefde getapte, pint zie ik daar buiten, aan de overkant van de straat, terug “Rambo” met zijn witte wagen parkeren. Dat is namelijk de wagen mét de camera aan boord, de habitués rijden al terstond schijnheilig braafkens aan 49 km/uur voorbij, ze kennen dienen auto al lang, maar de rest…dát is een ramp hé, den eenen na den anderen flits en flits enz. enz.. en dat aan weerskanten van de baan, je kunt duidelijk zien dat dienen kerel zijn filmkes niet zelf moet kopen, én genieten dat èm doet hé. Plots…enfin langzaam zie ik twee gemeentewerkers in beeld verschijnen, den eenen met borstel in aanslag en den anderen met de kruiwagen en de schuppe (schop) naarstig den trottoir (voetpad) aan het vegen. Je kon het reeds van ver zien hé…dát waren nu eens mannen zie, die op elkaar getraind waren, een écht team in actie. De kadans zat er echt in, ze waren al een tweetal uur aan het werk én ze hadden al een meter of acht afgelegd hé, hier mocht geen sprake zijn van “herverdeling van het werk” dít werk was duidelijk reeds verdeeld, de man met de kruiwagen startte met te wachten tot zijn collega een viertal meter gevorderd was én alle vuil op een hoopje had geveegd, onderwijl kijkend naar het verkeer kwestie van zijnen maat niet omver te laten lopen door een of andere “passant” die geen ogen in zijne kop had hé. Dan was het zijn toer, terwijl nu zijne maat met de borstel het verkeer in de gaten hield (in bijzonder het vrouwelijk schoon) komt hij in beweging mét de kruiwagen én plaatst hem gewichtig een ietske achter dat hoopje, hij loopt goed kijkend of hij nergens in de weg loopt rond zijn wagentje én schept gezwind dat hoopje derin, waarop hij leunen op zijn schop wacht tot zijn maat zijn sigaretje gerold, gelikt én aangestoken heeft, nog een babbelke te samen om de werksfeer op hoog peil te houden én weg is den eersten weeral zie, aan zijn volgende vier meter. Maar…nu staat er een indringer in de weg, dat gedrocht van een politiewagen staat toch wel juist óp hún werkplek zeker en dan nog om mensen te kloten (sorry) die een kilometerke te rap rijden. Ze staken een tandje bij tot ze voor den auto kwamen…en dan waren plots al de tandjes der af, ze bleven maar vegen en vegen….en veg…, allemaal juist vóór de camera natuurlijk tot die politieman dodelijk gefrustreerd door zoveel vlijt en werklust (hij was dat duidelijk niet gewoon hé) naar die mannen stapte om te vragen of ze alstublieft voorbij zijn wagen verder wilden kuisen zodat hij ook kon verder “werken”. Dat deden ze redelijk gewillig,…maar een paar meter voorbij die wagen was de “borstelman” alle verkeer aan het verwittigen door met beide handen te zwaaien dat ze moesten trager rijden eveneens tekens doend naar de witte auto, zijnen maat stond strategisch opgesteld in het gezichtsveld van de politieman zodat die niets kon zien van wat achter hem gebeurde…maar ja…hij flitste niet meer, niekske géén flitske meer,… én uiteindelijk is hij dan maar vertrokken, mét de tranen in de ogen.

    Enkele dagen later zit ik opnieuw op mijn plaatske, Kathleen ligt met drie GSM’s en een gewone telefoon bij haar, een van haar zoon een van de dochter en eenen van haar zelf, je zal zeggen “dat is toch geen probleem” maar als ze allemaal beginnen bellen terwijl je moet bestellen…een koffie gewoon, eentje met weinig melk en eentje met méér melk en een pintje voor “mij” dan kan je gaan peinzen hoe dát afloopt hé…en terwijl we onze drankjes maar zelf op de juiste plaats gaan zetten horen wij dat “onze” Ilse een nieuw autootje gekocht heeft, dát gaat rap hé, nog maar nét haar rijbewijs en al een nieuwe auto, én een sportkarretje nog wel met spoilers die een halve centimeter boven de grond komen. Dat laatste is wel een “beetje” ambetant, want zonder nadenken over een vluchtheuvel rijden en het wagentje is pèr-total hé…nee je moet er zig zag over rijden, je verliest wel een beetje tijd…ongeveer een kwart uur per vluchtheuvel…maar dat haal je wel in door een beetje rapper te rijden hé (als Rambo niet in de buurt is). En mama zal met haar één meter achtennegentig in het vervolg rijden met dat vroegere sulferdozeke, mét “I am a bad girl” erop…,maar toch eerst een opschuifbaar dakske installeren hé om haar koppeke door te steken anders gaat ze problemen krijgen denken wij.

    Alléé tot ziens maar weer hé,

    28-09-2005 om 10:43 geschreven door raspoetin

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (1)
    25-08-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vogelzangse périkelen (augustus 2005)

    Het is weeral een maand verder zie, de “zomer…” is weeral bijna voorbij, een zomer om het liefst zo rap mogelijk te vergeten, op twee maanden kon je de dagen zon tellen op één (1) enkele hand, dat is een ramp hé, om dépri van te worden in het kwadraat, enfin voor diegenen die niét weg gaan hé, want Kathleen is zodanig dépri geworden dat ze eruit trekt naar Lanzarote voor twaalf maanden… (sorry schrijffout, twaalf dagen). Ja,…onze tweede moeder, onze honden kweekster, onze vogelexpert, onze dorst verhelpster, onze familiehelpster en onze koeien verheerlijkster gaat ons verwezen in de steek laten, en zo te zien aan haar gezicht zal ze ons niét al te zeer missen. Het is bijzonder jammer voor haar nieuwe collega S. die, nu hij juist gestart is met een zelfstandige zaak op te zetten, haar vernuft en intelligentie zal moeten missen bij het uitbreiden van zijn filiaal, hij zal het tezamen met zijn mooie nieuwe vriendin moeten redden, wij zullen hem zolang steunen met ónze discrete en welgemeende raadgevingen. Ja, na vijf jaar weduwnaarschap is onze S. terug verliefd geworden, hevig verliefd zelfs, hier is het spreekwoord van toepassing “od en oede scheure in brande vliegt…enz.”, na vijf jaar vergeefs in Kathleen haar ogen gekeken te hebben, patéékes en pistoleekes meebrengend voor haar, soms tot groot ongenoegen van Luc, want die kreeg niéts, is hij toch getroffen geweest door de verblindende schoonheid van een andere plaatselijke schone…mooi hé, we zullen in zoverre we dat nog niet gedaan hebben het jonge koppeltje eens een bezoekje brengen in hun nieuwe zaak.

    De nieuwe kweek van vijf puppies heeft er eveneens voor gezorgd dat Kathleen boven haar toeren ging. Je moet maar eens iedere morgen gans Oostkamp gaan afdweilen achter die hondejongen die iedere keer weglopen wanneer ze de kans krijgen, en dan nog het liefst in alle richtingen tegelijk. De teef (niét Kathleen maar de moederhond) trekt er zich wijselijk niets van aan voor dat eene momentje dat ze zelf gerust is, en dus…langs Vlaamse wegen komt men nu Kathleen tegen op zoek naar de vijf hummeltjes…ze had er eens twaalf moeten hebben….

    We hebben nóg goed nieuws, onze Ilse heeft haar rijbewijs, op de morgen dat ze haar examens moest doen heeft ze speciaal voor de examinator een truitje aangetrokken die haar volle borsten nóg beter deden uitkomen, gedécolleteerd tot op de navel én een mini, mini rokje tot juist onder de kont, naalhakken én weg was ze…die examinator heeft nooit geweten hoe en waar Ilse reed, hij was verblind, verlamd door zóveel vrouwelijk talent…en met ogen als steriliseerbokalen heeft hij dat rijbewijs getekend, savonds nog niet wetend wat hem juist overkomen was. En nu is Ilse “free as a bird”, nu kan ze overal rondtoeren in haar “sulferdozeke” met “I am a bad girl” er op.

    Tot ziens maar weer hé …én Kathleen, een goede reis hé.

    Wij gaan wel negen dagen dorstig rondstrompelen in die smoorhete nazomer die we gaan krijgen als je weg bent.

    25-08-2005 om 08:48 geschreven door raspoetin

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    29-07-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vogelzangse périkelen (juli 2005)

    Weer eens gezeten op mijn vaste stek, genietend van mijn pintje bier, was ik zo eens aan het rondkijken naar wat de anderen dronken, ik zweer steevast met een pintje, maar het viel mij al een tijdje op dat er eigenlijk niet zó veel bier gedronken wordt op café. De jeugdiger mensen dan ik drinken over het algemeen frisdranken en de iets oudere mensen…koffie en ik en een énkele zeldzame andere vogel…bier. Het is over die koffie dat ik het graag eens zou hebben, weet je dat Kathleen er nogal wat soorten op na houd…méér dan soorten bier waarschijnlijk, namelijk:

    Zéér lichte (super licht) à een tas warm water mét één gemalen koffieboon in. (gegarandeerd géén zenuwen, men kan er de ganse dag van drinken.)

    Lichte koffie (licht) à een tas warm water mét twéé gemalen koffiebonen. (gegarandeerd ietsje méér smaak, ligt niet op de maag)

    Koffie gewoon à koffie uit de thermoskan (van vandaag of gisteren of eergisteren volgens behoefte).

    Koffie extra à speciale machine én met vers gemalen koffie (eigenlijk de normale koffie).

    Koffie super à speciale machine én met dubbel hoeveelheid gemalen koffie (gegarandeerd, na consumptie van twee dergelijke koppen begint ge te beven als een riet).

    Koffie super extra à speciale machine mét 1 kilo gemalen koffie (alleen voor truckers die in een jaar niet meer wensen te slapen), hier krijg je gratis een maagpilleke bij .

    Ja, nu genoeg over koffie gesproken, ik zou er waarachtig goesting achter krijgen. Wéét je al dat er een blijde gebeurtenisse gebeurt is, Kathleen is bevallen, enfin haren hond natuurlijk…eerst was er ééntje, toen ze nog eens goed keek waren het er al drie, toen ze wéér keek waren het er al zeven, ze is toen van alternatie nen kop super extra koffie gaan drinken…en dan waren het er al tien…hevig ontroerd is ze dan dat maagpilleke gaan pakken en dán,…mijne mensen waren het er twaalf…twaalf hééle honden lagen er al naast die teef. Totaal in paniek, ontredderd van zóveel ongebreidelde bevallingsresultaten heeft ze dan de rest van de familie opgetrommeld om liters melk te gaan kopen én een vijftiental (je wéét maar nooit of er nog kwamen hé…die teef weet van geen ophouden) kleine papflesjes een grotere mand enz. enz. Ja die teef kon onmogelijk al die jongen voeden hé. Kathleen keek vol verwachting naar haar eigen kleine borstjes, weinig groter dan van haar hond…dat ging ook al niet veel helpen hé…er zat dus niets anders op dan de volgende weken om de twee uur, dag en nacht, wekedag en zondag, die hondjes te voeden. Kathleen die zó graag slaapt kruipt voor de laatste maal met een zware zucht van ellende in haar bed…’s Anderendaags reeds vrij vroeg werd Kathleen echter gewekt door Ilse met de triestige melding dat er reeds drie gestorven waren…de moeder had er, niet meer wetende waar haar kinderen allemaal waren, drie doodgelegen, siekkeplat waren ze, niet om aan te zien hé. Dus drie begrafenissen aan die groene vuilbak hé, je weet nog wel, daar is “Gerard” in de tijd ook beland. Toen ze echter terug bij den hond gingen kijken waren er wééral drie dood…in allerijl werd de veearts erbij geroepen, die kwam enkele minuten later met gierende banden toe, gevolgd door de M.U.G. …na grondig onderzoek zagen ze op de scanner dat die laatste drie gestorven waren aan een schedelbreuk…dienen veearts kon dat goed explikeren:

    Ja zegt hij…die teef staat ietsje verstrooid recht om eventjes de bloedsomloop te doen terugkeren hé, die jongen weten niet dat mamma recht gaat staan en blijven rustig doordrinken, maar plots hangen ze daar…in de lucht, met alleen hun tandvlees (kleine hondjes hebben nog géén tandjes hé) rond die tepel, dus wat gebeurd er…de zwaartekracht begint mee te spelen…ze laten los…hun koppeke is veel zwaarder dan de rest van hun teer lijfje…ze draaien om en met dat schedeltje…patat tegen dienen harde grond en ja…schedelbreuk hé. Ge zoudt er best dekens onder leggen hé. En het is zoveel…én weg was hij. Kathleen is dan maar stapels en stapels dekens onder die teef gaan leggen zodat dát in ieder geval nooit meer zou gebeuren. Terwijl ik dit zit te schrijven zijn het er maar vijf niet meer, dat laatste heeft zijn weg verloren in de dekens…uren heeft het gezocht naar zijn mamma, geschreeuwd heeft het, geroepen…maar genen vance hé niemand hoorde het en dan is het van pure stress ook maar doodgegaan hé.

    Zeven zijn er dus onder weg gestorven, die hond loopt gegarandeerd voor de rest van haar leven dodelijk gefrustreerd rond, je zou voor minder hé. Kathleen heeft in alle discretie die papflessen terug naar de “Pré-maman” gedaan en voor de koffiedrinkers is er nu voor weken verse melk voorzien.

    Tot ziens maar weer hé,

    29-07-2005 om 10:45 geschreven door raspoetin

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (4 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    30-06-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vogelzangse périkelen (juni 2005)

    Vogelzangse perikelen (juni 2005):

     

    xml:namespace prefix = v ns = "urn:schemas-microsoft-com:vml" />xml:namespace prefix = w ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:word" />Hier zijn we weer zie, ietwat aan de late kant maar…met die tropische hitte…, mijn postuur bezien…, één (1) minuut voor mijn scherm bracht al liters zweet voort, bij dit weer is voor mij “het denken aan werk” reeds een hele zware opgave. Te meer dat er, tijdens de dag, in die computer-strijk-kamer boven geen enkel raam open mocht van mijn madam. Eveneens moesten al die “lattestoors” naar beneden…ik zat daar als in mijn grafkelder, in een zwarte tombe…eentje van om en bij de 38 ° Celsius dan, het was geen doen. Dus nu de laatste woensdag van juni, eindelijk een beetje respijt met die temperatuur, en ik…direct aan ’t schrijven hé.

    Van warmte gesproken hé, terwijl wij ’s nachts zelfs naakt nog teveel gedekt zijn, moet Kathleen nog steeds een dik donsdeken op zich hebben,…én dat met die hitte…,ik begin al weer te zweten als ik er aan denk, maar ja ’t is geen gewone hé…én hoe gaat dat dan met diegene die ernaast moet slapen, onder dat donsdeken????

    Met enige treurnis, tristesse en bedroefdheid moet ik u eveneens ,in hoeverre jullie het nog niet wisten, verslag uitbrengen van een verloren veldslag…na een ongebreideld gevecht van enkele weken, tegen een niets ontziende démon is onze Kathleen met gebogen hoofd en in grote verslagenheid terug beginnen roken, dit tezamen met nog enkele anderen die ook gestopt waren,…maar in september doet ze een nieuwe poging, dus ze heeft wel een veldslag verloren maar nog niet de oorlog, we duimen voor haar.

    Ondertussen is Ilse ook teruggekomen uit Salou, met dromerige oogjes, ietwat afwezig, slenterde ze rond naar nergens, zich dat tropische oord herinnerend waar niets moest maar álles kon, die mooie  “don juans”, die heerlijke cocktails, die mooie “don juans” die prachtige muziek, die mooie “don juans”, die aartsparadijselijke stranden, en…die mooie “don juan”….Enfin, vloekend dat het nu alweer zo rap voorbij was ging ze maar weer eens haar broer helpen zeker.

    Het laatste nieuws dat we te horen kregen was dat de weide naast de Vogelzang zou gebruikt worden als landingsplaats voor een helikopter van het gemeentebestuur,… niét om de burgemeester tijdig thuis te krijgen, niét om de schepenen tijdig een laatste pint te laten drinken in de Vogelzang, maar… om Kathleen én haar klanten tijdig , zonder alcoholcontrole, naar huis of elders te vertransporteren, goed hé, zeg nu nog ne keer dat ’t zoutte aan de kerke ligt….

    Het was wel bijna gedaan met onzen “Poubelle” ook hé, voor de mensen die niét weten wat poubelle betekend, dat is het Franse woord voor “vuilbak”, én het Kathleens woord voor haar “pirusche”(vogel).

    Den Poubelle is namelijk de straatmus van de Vogelzang, maar zingt efkens niét zo goed als Edith Piaf. Enfin, het ging zo,…het was warm, zéér warm, heet, en Kathleen vond dat Poubelle wel een beetje buitenlucht kon verdragen, dus met kooi en al naar buiten, mooi in de schaduw, én Kathleen gelukkig én vogel ook gelukkig, vogel zó gelukkig dat ze aan serenade begon waarbij “Piaf” zou verbleken. Maar…het noodlot sloeg toe, door het feit dat de aarde ronddraait, en dan nog eens rond de zon draait die ook ronddraait…enz. blijft de schaduw geen schaduw, dus…stond den Poubelle plots in die heftige, stekende, moordende zon,…haar chanson de Paris verzwakte,….én verzwakte,…viel stil,…naar adem hapend, stikkend viel ze naar beneden,…daar lag ze, op haar buikje, de vleugeltjes gespreid, haar pootjes in een mooie acht gedraaid, te wachten op haar onvermijdelijke dood…en zo vond Kathleen haar, en als een reddende engel heeft ze het beestje eerst een paar uur zachtjes in haar diepvries gelegd en daarna liefdevol  nog een paar uurtjes in de frigo, en zo mensen is onzen Poubelle gered, enigszins verkouden maar terug al in staat om “lamour” van Piaf te zingen waarbij ze de krasse stem van Edith nu prachtig nadoet.

    Van al die emoties is Kathleen dan maar een gans weekend plus drie dagen op vakantie vertrokken om de batterijen op te laden.

    Tot ziens,

    30-06-2005 om 09:16 geschreven door raspoetin

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 2/5 - (4 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    24-05-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vogelzangse périkelen (mei2005)

    Vogelzangse perikelen (mei 2005):

    Enkele weken geleden, ik was rustig van mijn pintje aan het genieten op mijn vaste stek aan de dis in de Vogelzang, ondertussen een beetje naar buiten aan het kijken naar niets, toen mijn oog toch viel op een auto die parkeerde recht over het café, Kathleen zag direct dat het dienen “flick” was die regelmatig met een anonieme wagen, die gangsters, die moordenaars, enfin die zware criminelen, flitste die één (1) kilometer per uur te hard rijden. Na twintig keer heen en weer gereden te hebben stond hij goed gericht om zeker géén auto te missen. De agent, de superflick, Rambo op zijn best, stapt uit zijn auto…trekt zijn broek op…rondkijkend door zijn donkere zonnebril, en ziet met borende dodelijke ogen…dat wij door het raam aan het meekijken zijn, hij trekt zijn wapengordel recht zodat zijn enorm wapen op de juiste plaats hangt…zijn rechterhand zwevend boven de kolf, echt Clint Eastwood in “dead valley”. Nu had hij publiek hé, zijn dag was goed, met zijn buik vooruit en zijn borst ingetrokken, wandelt hij rustig rond zijn véhikel…wel een keer of tien zo, nog eens goed mikkend of zijn auto toch wel juist gericht stond stapte hij terug in zijn wagen én de radar aan en het feest kon beginnen. Natuurlijk, wij hadden een ruim zicht op de auto’s die afkwamen, die te snél afkwamen natuurlijk hé. In een mum van tijd was onze lethargische houding van daarnet vergeten en waren wij aan het supporteren hé, het was een echte sadistische vertoning met uitroepen van:

    “kiek no dien kleinen, das op trandje zulle!!”

    “ha, de dienen zit er zekers 20 km boven, den dienen gaat een pak muugen betalen zulle!!!”

    of Kathleen die plots uitriep:

    “ mo je moe nu nen ki kieken, dienen Mercedes zit er zekers 50 km boven, ewel den dienen mot ét mo weten zè, jis rieke genoeg”

    enz. enz.

    Na een tijdje waren we eigenlijk zo beschaamd in ons eigen gedrag dat we niet meer wilden kijken naar die slachting en we dronken rustig ons glas leeg, oneindig blij dat wij niet in de plaats van die chauffeurs waren.

    Ondertussen is Ilse al een keer of tien in en uit gereden met haar piepklein autootje, mét een reuze grote sticker langs achter met de tekst: “I am a bad girl” én daaronder die brave blauwe sticker met die “L” op,… zeg nu zelf, dát is géén zicht hé, maar ja, ze heeft pas haar rij brevet gehaald en nu snort ze zo fier als een gieter rond, met lachende oogjes rondkijkend alsof ze met een echte Ferrari, een Porche of een Lamborginy aan het rondtoeren is, héél de wereld ligt voor haar open…ja we kennen dat gevoel hé…van lang geleden.

    Beste mensen, op het eigenste tijdstip dat ik dit artikel schrijf is onze Kathleen reeds veertien (14) dagen gestopt met roken, dat is driehonderd zesendertig uur geen één sigaret, dat is twintigduizend honderd en zestig minuten géén enkele trek aan een sigarette !!!

    Haar gevecht is werkelijk bewonderenswaardig, met een ongeëvenaarde moed strijdt ze met álles wat ze heeft tegen die onhoudbare drang naar een sigaret. Daarom deze oproep: laten wij er allemaal rekening mee houden dat Kathleen in de tegenwoordige tijd een beetje op de zenuwen loopt, een beetje ongenietbaar is, een beetje verstrooid verder sukkelt, een beetje over haar toeren ronddoolt, hier en daar iemand efkens bij de keel grijpt, nu en dan eens met een glas smijt en een fles er achteraan mét daaraan nog de hand van Luc die niet rap genoeg weg was, dat ze een beetje zot geworden is. Dat alles is te wijten aan haar drang naar nicotine….maar ze zal winnen, ik ben er zeker van, haar vriend P heeft jammer genoeg opgegeven, maar zij strijdt voort met de moed der wanhoop,…hopend (wij ook…) dat die marteling spoedig een ietsje zal beteren.

    Tot ziens maar weer hé,

    24-05-2005 om 16:34 geschreven door raspoetin

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    07-05-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Laat me eerst mijzelf voorstellen:
    Ik ben een "jonge" man van 59 jaar, gelukkig getrouwd, en met één zoon, een schoondochter en twee kleinzoontjes (een tweeling).
    Ik ben reeds drie jaar in brugpensioen en mijn laatste actieve functie was er een als industrieel ingenieur in een Amerikaanse multinational.
    Mijn interesses gaan voornamelijk naar het zenboedhisme, de parapsychologie en de psychologie.
    Mijn hobby's zijn: lezen, schrijven, kunstsmeedwerk, en wandelen in de natuur.  

    07-05-2005 om 09:04 geschreven door raspoetin

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    06-05-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Ga ook eens kijken in onderstaande blog
    http://blog.seniorennet.be/raspoetin

    06-05-2005 om 09:20 geschreven door raspoetin

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    25-04-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vogelzangse périkelen (apr.2005)

    Het is weer donderdag, “Remidag” zegt Kathleen, omdat ik iédere week iédere donderdagmorgen stipt om tien uur tien (dan lacht iedere horloge namelijk) op míjn barkruk plaatsneem, én dat al drie jaar lang. Alleen JP is er al, hij is juist terug van een reis met zijn bus, alles is gelukkig terug in orde met hem, hij geeft namelijk terug luidruchtig commentaar op de recente politieke en “andere” gebeurtenissen, wij begonnen dat namelijk een beetje te missen ná zijn “stille periode”.

    Ondertussen ruikt dat terug verdacht véél naar ammoniak in mijn omgeving, voor alle zekerheid verwittig ik Kathleen, want ik heb reeds ervaren dat ze soms vergeet dat ze reeds ammoniak in de spoelbak gedaan heeft, en dan doet ze er mijne mensen een “klik” bij hé…, én hou dat maar eens vol, juist achter die spoelbak hé à daar zit ík namelijk…, al mijn sinussen zijn eens doorgeblazen geweest plus nog een paar waarvan ik niet wist dat ik ze had.

    En wéét je het al mensen, Kathleen en Luc zijn één van de drie béste cafébazen van het Brugs gewest!!!! Ze verdienen het, voor de klanten zijn ze de besten van gans den Belgique. Enfin na hun debuut in Focus zijn ze nu BV’s geworden hé, overal worden ze nu herkent en bekeken. Wanneer Kathleen zo fier als een gieter flaneert door “het zoute van Oostkamp”(de markt), minzaam knikkend naar het gewone volk en handjes gevend aan de burgemeester én de secretaris van Oostkamp… dán groeit ze nóg nen meter hé, én dan maakt ze haren entréé in een of andere plaatselijke horecazaak, champagne bestellend, want deze mensen mogen toch óók iets verdienen hé,…..en dan hé….is ze gelukkig, ze straalt, genietend van haar populariteit trakteert ze dan het ganse café, dit onder luid applaus van de aanwezige beroepsconsumenten.

    Ja, genoeg gedroomd nu, ik wordt uit mijn dromen geschud door het hoesten van Kathleen, dat is nu toch reeds een drietal weken dat die hoest voortduurt, maar ze is het beu, samen met P. gaat ze begin volgende maand een laserbehandeling ondergaan om te stoppen met roken, we wensen haar én P. énorm veel succes, moed, wilskracht, uithoudingsvermogen, courage, geduld,…enz. We zullen die twee in ieder geval een beetje in de gaten houden hé, want wie weet wat die laserstralen nóg allemaal veranderen…afwachten maar.

    Ondertussen gaat de GSM van Kathleen, ze was juist glazen aan het afspoelen, ze wil die GSM vastnemen, “hallo” wil ze zeggen maar dat floept daar uit haar hand recht de spoelbak binnen, het maakt een duik als een rasechte duikboot, vliegensvlug haalt ze dat uit het water, met de ammoniak, verlegen rondkijkend of er dat niemand gezien heeft, spoelt het rap in klaar water, want ramp boven ramp …dat toestel heeft ze te leen gekregen van een vriendin, om het uit te proberen vooraleer ze het zou kopen. Het is duidelijk niét haar ding hé want het was maar een sms-tje, dus dienen “hallo” was er ook eventjes naast hé,…én je moet dat model eens bekijken, het heeft de vorm van een mislukt ei, niet veel groter, en om het te bedienen moet ge, na een uitgebreide en diepe studie, daar de bovenkant van openschuiven en dan komen er piepkleine toetsjes tevoorschijn, met één druk van mijn vinger heb ik vier toetsen tegelijk ingedrukt. Ik weet bij god niet waarom ze die dingen altijd maar kleiner en kleiner maken hé. Uiteindelijk zal Kathleen dat toestelleken wel niet gekocht hebben zeker…als het nog werkt.

    Verder zit iedereen rustig verder te keuvelen over van alles en nog wat,…dát is nu juist het aangename van op café gaan zie, als je behoefte hebt om te babbelen dan kún je dat, heb je behoefte om te luisteren dán kun je dat ook, heb je alleen maar behoefte om tussen de mensen te zitten en rustig een koffie of een pint te drinken dan kan je dat ook, alles mag én niets moet, toch zalig hé.

    En onder de goedkeurende blik van de vrouwe des huizes verlaat ik om exact tien vóór twee (tweede lach van de horloge) het établissement, het was weer goed geweest.

    Tot ziens,

    25-04-2005 om 14:00 geschreven door raspoetin

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vogelzangse périkelen (maa.2005)

    Eerst wil ik Kathleen een gelukkige verjaardag wensen, weliswaar één dag te laat, maar dit artikel heb ik wel degelijk geschreven óp haar verjaardag. Een uitgeslapen verjaardag vol geluk, liefde, eten, drinken, dansen, zingen van… je weet wel hé, maar vooral géén dag van drama’s zoals vroeger nogal eens gebeurde op uw verjaardag.

    Verleden donderdag zat ik weer knus op mijn stek rustig naar het eerste lenteweer te kijken toen F. snotterend en hoestend binnenkwam met zijn madam, na zijn koffie besteld te hebben mompelde hij met een krakende hese stem “vroeger hé, sliep ik onder de blote pannen en wanneer het sneeuwde waaide de sneeuw recht in mijn gezicht én…ik werd nooit ziek, en nu mét overal chauffage heb ik het zitten!!”, zijn vrouw merkte discreet op dat, dat vroeger wel hééél lang geleden was én dat hij ondertussen (gezien zijn ouderdom!!!) wel een beetje minder weerstand had. Ondertussen zat ik ook reeds te mijmeren over vroeger, ik herinnerde mij namelijk ook die dakpannen boven mijn bed, berijpt wanneer het vroor, druppelend op mijn hoofd wanneer het dooide, de wind die huilde…alles kraakte en piepte én mijn zuster die zei dat de “spoken” rond het huis zwierven en ik die bijna dood van schrik, het angstzweet op mijn hoofd diep onder die zware dekens kroop, diep weggedoken in die matras vol met kippepluimen, dat was wel aangenaam met die matrassen, je kon daar bijna nen meter in wegzakken én wanneer het héél erg koud was kwamen bovenop die dekens nog eens een laag “pardesus” en mantels, ‘s morgens had ge dan een half uur nodig om de weg naar buiten te vinden.

    Ondertussen was P. binnengekomen, “werkt” bij de NMBS, ik zie hem een sigaretje opsteken, dus hij is nog niet gestopt, het is reeds enkele maanden dat hij alle dagen zal stoppen hé, maar ja , je moet de gepaste moment afwachten hé. R. komt blozend van energie eveneens binnen, hij “werkt” eveneens bij de NMBS en M. is ondertussen (ook bij de NMBS) ook binnengekomen. Daar aan den ijzeren weg wordt alweer niet veel uitgestoken vandaag denk ik in alle stilte want ondertussen is de “post” ook nogal wèl vertegenwoordigd in de Vogelzang én ik wens geen discussie te starten over wat het woordje “werken” nu eigenlijk is, een werkwoord of een plaatsnaam van een onbewoond eiland, ik moet eigenlijk zéér discreet, én voorzichtig zijn want ik ben fél in de minderheid, én wil ik in het vervolg nog mijn post krijgen én veilig met de spoorweg reizen, dus mag ik die mannen niet te veel voor het hoofd stoten hé.

    Kathleen is ondertussen aan het vertellen dat “poubelle” (voor diegenen die nú nog altijd niét weten dat poubelle het frans is van vuilbak hierbij nogmaals die uitleg over de naam van Kathleens geminimalizeerde papegaai, m.a.w. haar péruche ) ruzie aan het maken is met haar Mechelse herder…dat was allemaal zo gekomen:

    Op een dag slofte de hond zich steendood vervelend door de living zijn neus achterna en voorbij de vogelkooi waar poubelle inzat, nu aan de ééne kant dacht poubelle vriendelijk: “zou dienen grooten ezel met zijn lelijke zwarte neuze en zijn flikvlooiende kodde, met zien schèèèle bruine ogen én zien zièvvere aan zien muelle én kè nie stille liggen, den mislukten vlooienbak!!?***¨¨”. En van den andere kant denkt de hond uiterst joviaal kijkend en glimlachend met al zijn tanden bloot…”da lèèlèk scharmienkele van en appelblowzeegroen geklurde musche van een veugle die peisd datem het ier ál te zeggen èt mè zien lèlèke gekromde vroete, go moeten opletten of keeeten èm ip!!!??°°°**” waarna hij zijn weg vervolgde naar zijn voederbak want hij kreeg nu eenmaal een plotse honger hé (hoe zou dat komen), aan zijn bak gekomen was die….leeg, ………leeeeeeg, maar nu nen keer niiiieeeeets meer in hé,… ja natuuurlijk, zijn bazinnetje had het weer te druk gehad met te luisteren naar al die zever van haar klanten, en zijn baas had het waarschijnlijk weer razend druk gehad met te staken en te staken in de cola, …mijn jonge meester was weer overal aan het rondrijden met zijn “trukske” met drank voor de klanten (voor de klanten wel hé maar aan mij denkt ie niet), én mijn jong bazinnetje was nog aan het bekomen van een nachtje slapen in de sneeuw met min vijftien graden (onder nul nog wel) en die hersens wilden maar niet ontdooien….Dus een lege kom, én uitgelachen van een mislukte spreeuw, zijn dag was eraan, fini, kapot, hij stond daar nu te zeveren boven zijn lege pot…opeens had hij een gedacht, een mogelijkheid om zijn dag toch nóg goed te krijgen…, hij draaide zijn kar en liep terug naar de vogelkooi en juist toen die rotvogel, dienen veredelde vuilbak hooghartig één oog open deed…slingerde hij met zijn kop weg en weer, daarbij ganse klodders speeksel, zever, gel rond slingerend, allemaal op die vogel, in ieder geval…gans dat koppeke lag vol….,nu moet poebelleke nooit meer haar veren kammen want die blijven voor de rest van haar leven pijl rechtstaan van al de gel dat ze over zich gekregen heeft. En …zo is het allemaal begonnen hé, een nieuwe oorlog is uitgebroken in de living van Kathleen.

    Ondertussen is onze vriend J.P., onze globetrotter, onze wereldreiziger, onze “bon vivant” ook binnengekomen, terugkerende van Zuid-Afrika,…ik had direct in de gaten dat er iets niet in orde was met hem, en ja het kwam er direct uit, hij was in Afrika, na een week vakantie, reeds overvallen door dieven, waarbij ze hem bewusteloos sloegen om bij zijn geld te kunnen. Je moet weten dat het leven van JP reeds dikwijls aan een zijden draadje heeft gehangen, maar nu was dat draadje wel heel fijn geweest, want nu was hij met een zeer zware schedelbreuk opgenomen geweest in een hospitaal, vechtend voor zijn leven in een of ander gat in Afrika. Maar gelukkig staat hij nu reeds weer bij ons, én wensen wij hem van ganser harte een “full recovery”.

    Tot ziens maar weer hé,

    25-04-2005 om 13:58 geschreven door raspoetin

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vogelzangse périkelen (feb.2005)

    Het normale leven heeft terug zijn intrede gedaan in de Vogelzang, de “stille” periode, kenmerkend na nieuwjaar, is terug voorbij. JP (onze buschauffeur) is terug gelukkig, hij heeft namelijk enkele weken zijn bus moeten missen wegens een grondige renovatiebeurt (direct aan begonnen na die tocht naar Antwerpen met Kathleen en een deel van de klanten…??!!). Dus nu kan JP terug de wijde wereld in, voor het ogenblik zijn dat de wintersportbestemmingen waarbij hij door de dikke sneeuw naar beneden raast en sliert…en sliert, waarbij alle passagiers van pure naakte angst hun adem inhouden tot ze blauw zien, hun ogen puilen uit bij het staren naar die vervaarlijke afgronden…JP doet er met een sadistisch genoegen nog een schepje bovenop door de bus nog een beetje méér te laten slippen,…en wanneer hij dan beneden komt, kijkt hij, onder luid applaus van de overlevenden, en zo fier als een gieter, om naar zijn publiek …discreet, minzaam glimlachend, want dat drinkgeld zal weeral in orde zijn hé, en… dan stormen “en masse” al die mensen naar dat klein WC-kabientje om dat overvol te laten lopen met pure zaligheid en geluk dat ze nog leven én dat ze “zonengoeien” chauffeur hebben. Dát was natuurlijk niet zo aangenaam voor onze JP, nu mocht hij weeral gans dat wc-kotteke kuisen. Enfin…nu is hij vertrokken voor een eigen vakantie naar zuid Afrika, wat hij dáár weeral zal beleven (herinner je Gana), zal voor een van de volgende uitgaven zijn.

    Er zijn binnenkort ook nóg twee verjaardagen te vieren, onze Kathleen wordt weeral eens een jaartje ouder (ze wordt nu censuur…jaar oud) op 18/03 én op één april is het vijf (5) jaar dat Kathleen de Vogelzang openhoudt, dat kan natuurlijk niet onopgemerkt voorbij gaan hé want naar ik gehoord heb zou Focus Kathleen komen filmen als vrolijkste cafémadam van West-Vlaanderen én als marathonloopster van het jaar. Ik heb eveneens gehoord dat ze op één april (vrijdag) alléén in body-painting (zoals Gina Leesa) zal bestellen…. We zullen dat toch zeker allemaal eens moeten gaan checken hé.

    We zullen haar jammer genoeg méér dan een week moeten missen want onze pleeg-moeder, zuster, vriendin, dochter, vrouw enz. gaat op skivakantie, …de mensen daar ter plekke zijn gewaarschuwd. En hier zal weeral iedereen verloren, verweesd, eenzaam, treurend ronddolen, met de tranen in de ogen, smachtend kijkend naar die gesloten gordijnen…,hopend op een spoedige en “gezonde” terugkeer van onzen Kathleen.

    Tot ziens,

    25-04-2005 om 13:57 geschreven door raspoetin

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vogelzangse périkelen (jan.2005)

    Het is duidelijk weer de “stille” periode, je hebt dat zo een tweetal keer op een jaar, zo een soort komkommertijd, een tijd zonder nieuws (een tsunami daargelaten) dat gebeurd steeds zo na nieuwjaar en na den “congé”. Een tijd van berusten zeker of is het uitrusten, de mensen zeggen kalm hun zegje en doen terwijl ze niets aan het vertellen zijn hun best om de rest wakker te houden. Velen zijn reeds aan het dromen van de vakantie in de zomer (het is het moment om die te bestellen hé), van die hete dagen en vooral die zwoele avonden die we doorbrengen op het terras van de Vogelzang, genietend van een glas ijskoude Sangria (in plaats van warme glughwein) geserveerd door een heupwiegende Kathleen met een lambadarokje aan, gedécolleteerd tot aan de navel en een vurige rode roos in het haar, verleidelijk neuriënd van “heb je even voor mij”. Nu ben ik zelf aan het dromen hé…terug naar het heden, dus de mensen zijn aan het bekomen van de taartjes, de vele drankjes die we niet gewoon zijn en de vele nieuwjaarswensen zowel verbaal, met de post en zeker met de é-mail (is het u al opgevallen dat ge zelfs tot zes à tien keer nieuwjaarwensen van dezelfde personen krijgt? De één al beter (pittiger) dan de andere?). Wat mij wél opgevallen is, is dat Kathleen de énige cafébazin geweest is die de moeite nam van achter dien dis te komen om op de ouderwetse manier haar klanten gelukkig en gezond nieuwjaar te kussen (op de wang natuurlijk), die andere bazinnen hadden een toevallige “verkoudheid” of wuifden eens van in de verte.

    Het is toch eigenaardig hé dat in een periode van ongeveer een twintigtal jaar die gewoonte om met nieuwjaar te kussen zo stilaan aan het vervallen is, nu komen ze naar je toe met hun lippen reeds naar de noorderzon te wijzen zodat ze zeker jouw wang niet zouden raken én vóór je het weet zijn ze al weer weg want ge krijgt er maar ééne, das geen mode meer om er meer te geven. Vroeger waren er dat twee op de wang en één op de mond. Ik herinner mij dat nog van toen ik kleiner was, …die twee op de wang dat ging nog, maar dienen éénen op de mond hé, van die oude tante of een of ander mètje zonder tanden, waarbij het speeksel tot in je oren droop!!! Ruikend naar de formol…of zo iets, herinner je die nog? Dat was alleen te verdragen omdat moeder je met argusogen in de gaten hield en indien je je wou wegtrekken ge een fermen draai rond je oren kreeg!!! En wanneer we die kastijding waardig ondergingen kregen we een “spekke” en wanneer we véél “sjanse” hadden, kregen we nog nen frank ook én nen klop op onzen kop, én neepe in onze kaake…én we mochten vertrekken. Later had ik een leukere ervaring, ik was zeker rond de veertien jaar toen ik tijdens die beruchte nieuwjaarskus op de mond een echte tongdraai kreeg van een vriendinnetje…mijn éérste tongkus van mijn leven én dan nog van een prachtig meisje, ge kunt denken hé….én al is er alleen maar dát gebeurd tussen ik en haar, ik heb het toch nooit vergeten. Nog later en iets ouder werden dat er drie op de mond (nu niet meer met dát vriendinnetje) én ze duurden minuten lang, soms was het nieuwe jaar reeds een eind gevorderd wanneer we stopten en aan de volgende begonnen….en nu ben ik zelf een nonkel of een pepe geworden, weliswaar mét tanden….

    Enfin de tijden veranderen hé, maar het moet toch gezegd zijn hé,… wanneer je zo wensen krijgt van iemand waarvan je kunt zién en voelen dat ze gemeend zijn…dat doet toch deugd hé….

    Tot ziens

    25-04-2005 om 13:55 geschreven door raspoetin

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vogelzangse périkelen (dec.2004)

    Een beetje later dan gewoonlijk, maar hier zijn we weer, dat ietwat later zijn had eigenlijk te maken met de “avondparty” die de Vogelzang heeft gegeven. Je weet wel van vorige uitgave die…vette derms, sprot enz. die Kathleen zou uitdelen. Bij deze het verslag van een toch héél opmerkelijke én aangename avond:

    Het begon er al slecht uit te zien van s’morgens, wind en regen gevolgd door, regen en nog meer wind gevolgd door, nog meer regen en nog meer wind, en dat met een avondparty “buiten” in het verschiet…. Maar niet getreurd, mijn madam en ik rond zeven uur vertrokken, een half uurtje te vroeg, want eigenlijk hoopten we op nog een plaatsje vrij… “binnen” in het café, want ik had niet de indruk dat er buiten veel volk zou staan. Aan de Vogelzang aangekomen stond daar gelukkig, een stevig uitziende overdekte bar aan het terras en de zonneluifel was eveneens uitgeplooid, vastgeankerd aan de grond met een reeks stevige touwen. Kathleen was reeds in alle optimisme aan het bakken, hele kledders boter in enorme pannen kieperend, een gedeelte van de sprot wou duidelijk terug naar zee , maar ze vlogen de verkeerde richting uit en gingen richting Kortrijk , ze hadden beter hun GPS meegenomen hé. Een deel van de darmen probeerde eveneens op eigen krachten, vol heimwee, terug naar de boer te kronkelen maar belandden op de oprit van de apotheker aan de overkant van de straat, dit tot zijn groot genoegen.… Ik zag eveneens Luc en Ilse heer en weer zwaaien en zwieren , wanhopig hangend aan de rand van de zonneluifel, met uiterste inspanning proberend dat zeil te beletten om op reis te gaan naar de Ardennen….

    Heb je een beetje een beeld van hoe het was toen ik er aan kwam? Mijn madam en ik hebben ons discreet terug getrokken op mijn vaste stek aan den toog met een pintje en een koffieke. Een half uurtje nadien komt Kathleen zwetend, hijgend binnengestoven met de vermelding dat de darmen en de sprot klaar waren en dat we ze mochten gaan halen buiten, waar eveneens liters jenever en glughwein klaarstonden voor een spotprijske….enkele van de meest moedigen onder ons waagden zich naar buiten bij Luc die ondertussen het bakken voor zijn rekening genomen had, nu en dan een slok jenever drinkend (om “courage” op te doen hé, hij was daar tenslotte zijn leven aan het wagen hé!!). Enfin…een beetje later werd het toch wel iéts te gortig buiten want ik zag Kathleen, razende van de zenuwen, met haar armen vol met jeneverflessen en glughwein binnenkomen, en er zou verder “binnen” gegeten en gedronken worden…wat een zucht van verlichting. Maar dan begon het hé…ik kan namelijk niét tegen de geur, het uitzicht en nog min de smaak van “vette derms” , ik heb namelijk een traumaatje opgedaan toen ik klein was, je moet weten dat mijn vader daar verlekkerd op was én hij maakte dat klaar met smout (varkensvet) én azijn. Maar die geur van die gebakken darmen…., waarschijnlijk bewust niet helemaal goed gespoeld, (want mijn vader zei altijd dat een goeie vette darm een beetje moet smaken naar dat die erin gezeten heeft),dat was eigenlijk geen geur meer maar pure stank (stront), het was niet te harden en wij allemaal naar buiten tot mijn pa gegeten had én het huis goed doorgelucht…pas dan konden wij terug naar binnen, ik zie mijn vaders gezicht nog steeds voor mij, smekkend en zuchtend van geneugte. Hij at dat ook het liefst in putje winter.

    Nu terug naar de Vogelzang, aan weerszijden van mij zaten ze natuurlijk, hoe kon het anders, “dampende, geurende,kronkelende darmen” te eten, ik probeerde wanhopig naar iets anders te kijken, naar mijn twee sprotjes bijvoorbeeld, maar dat lukte van geen kanten hé. Gelukkig kwam mijn vriend J.M. binnen met zijn exotische vriendin, direct was mijn aandacht een beetje afgeleid, en we gingen aan een tafeltje zitten want de café begon tsjokvol te zitten, allemaal ruim genietend van spijs én drank. Liters jenever, bier en glughwein zag ik daar passeren, kilos darmen en sprot werden geconsumeerd en wanneer deze op waren werden er meterslange bloedworsten en “wulloksen” binnengespeeld, het was duidelijk het begin van de “ramadan” in de Vogelzang. Ik zag vanuit de verte (toen kón ik nog een beetje ver kijken) dat Luc nog steeds zijn schrik aan het verdrinken was want hij had discreet een fles jenever mee naar buiten gesmokkeld. Overal zag ik lachende gezichten, ze amuseerden zich allemaal en toen mijn eene oog het andere niet meer zag, insgelijks mijn vriend J.M. werden wij beiden stevig ondersteund naar huis geleid onder de welwillende troebele blikken van de overblijvende klanten.

    Dit is voor herhaling vatbaar.

    Tot ziens maar weer,

    25-04-2005 om 13:52 geschreven door raspoetin

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vogelzangse périkelen (nov.2004)

    Hier zijn we dan weer, we zijn één jaar oud, tezamen met de eerste twee uitgaven die “de donderdagmiddag” noemden is er een historie van de café Vogelzang gegeven waarvan alles wat verteld werd op ware gegevens berustte, misschien ietwat overdreven of ietwat bij het haar getrokken… soms, maar toch….Ik hoop dat je ervan genoten hebt want dat gééft mij de impuls om nóg een jaartje door te gaan.

    Het is waarschijnlijk iedereen wel opgevallen dat het hoofdpersonage steevast Kathleen was, maar ja…deze bloemrijke Kathleen ís nu eenmaal een personage waar je niet (van géén kanten) kunt naast kijken, en dat komt niét door haar omVang maar door haar omGang met haar klanten, haar ex-klanten en haar “nooit of te nimmer” klanten, haar dieren, haar muziek en… door de nooit vooraf te voorspellen soort “Kathleen” dat je gaat ontmoeten wanneer je binnenkomt.

    Dit allemaal gezegd zijnde gaan we dus verder. Nu ook weeral reeds een paar weken geleden hebben wij ons allemaal een bult “verschoten”, we stonden perplex, stom verbaast…op een gegeven moment komt Ilse (de dochter van Kathleen) heupwiegen, zingend de café binnen…je had dát moeten zien, al de klanten vielen stil, stomverbaasd, verweesd bijna zaten wij allemaal Ilse aan te staren, dat anders zo stil, bedeesd, schuchter meiske kreeg waarachtig de streken van haar moeder…en hoe, met haar kont draaiend, meezingend, dansend op een liedje van Borsato flaneerde ze rond het café, eerst dacht ik dat ze een jointje gerookt had en high was maar nee, toch niet, want Fr… (ook een vaste klant) had het direct door…Cupido heeft hier zijn pijl gelanceerd én duidelijk doel getroffen ook, zei hij grinnikend. En inderdaad…een half uurtje later komt er daar een stoere jonge bink binnen…Ilse, direct stil gevallen,…ze is terug het schuchter, bedeesd meiske (zoals we haar altijd al gekend hebben) en zit nu naast hare favoriet, met haar borstjes vooruit en buik ingetrokken kijkt ze diep in de puttekes van zijn ogen,…Kathleen houdt het koppel nauwlettend en met arendsogen in de gaten, haar klein meisje is groot geworden beseft ze plotseling. Wij laten deze prille liefde verder met rust….

    Toen ik vorige week binnenkwam in de Vogelzang, zag ik een Kathleen met de haren in de war, ogen half toe, geeuwend mijn pint tappen, ja, ze was de avond er vóór met een deel van haar klanten naar “the nicht off the proms” geweest. J.P. was de buschauffeur, hij was uitermate blij dat het niét naar Clouseau was dat hij moest rijden (na vorig jaar acht maal Clouseau was het genoeg geweest voor hem), enfin…J.P. de bus vol met bier geladen, één kartonneke cola en één flesje water (je kunt de klanten van een café géén dorst laten lijden hé), op de resterende plaatsen…de passagiers, en weg waren ze, luid zingend van “daaaar gáát ze…”. Dus aan het gezicht van Kathleen én aan het aantal ledige bakken die ik J.P. (met een gelukzalig gezicht) nu zie terug naar de biercentrale brengen, kan ik zien dat ze zich uitermate goed geamuseerd hebben. Ondertussen is Ilse (de dochter) ook in het café gekomen, ze ziet er duidelijk frisser uit dan haar moeder en overigens is ze terug normaal geworden, er zal vandaag géén bezoek komen van Adonis denk ik. Ondertussen zitten wij gemoedelijk rustig te keuvelen over van alles en nog wat, toen Kathleen opeens zegt “ ik zou de vrijdagavond vóór Kerstdag een avondparty willen geven op de terras, met van die stenen warmtefornuisen, glughwein, én een barbecue om “vette dèrms” op klaar te maken nè!!!”…iedereen was stil, en stil want het is niet voor het eerst dat ze plotseling een “statement” doet…toen ze van de zomer eveneens plotseling zei dat ze de marathon “Torhout- Brugge” ging meelopen (waar niet veel van zal in huis komen, geloof ik) waren we ook even stilgevallen, …ja…dat terrasfeest is ok, die glughwein ook….maar “vette dèrms” (voor wie niét weet wat dat is… dat is de dunne darm van een varken, én dat stinkt tegen de muren op wanneer je dat klaarmaakt), géén mens die dát nog éét…dachten we,… tot er toch iemand in het café schuchter zei “ik eet wel dat graag!!” waarop Kathleen direct opgelucht zei “ha, dan kun jij ze klaarmaken hé” , een beetje daarna is die man uiterst discreet vertrokken. Maar ja, na een beetje heen en weer gepraat waarbij het uitkwam dat er in gans Oostkamp maar vier (4) mensen (inclusief Kathleen) dat lusten, plus één mens uit Assebroek, geeft Kathleen toegegeven om voor ieder wat wils klaar te maken en zal ze eveneens sprot, poten en oren, varkensstaart (kodde), koemaag, schaapsogen voor de liefhebbers klaarmaken, dus iedereen zal wel iets van al die lekkernijen lusten hé. Nog andere suggesties worden dankbaar aanvaard ten huize Vogelzang. Dat alles rijkelijk overgoten met de nodige dranken én met de muziek van Borsato, André Hazes en Frans Bauwer (je weet wel “Heb je even voor mij”) beloofd dat terug een unieke belevenis te worden.

    Tot ziens,

    25-04-2005 om 13:50 geschreven door raspoetin

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vogelzangse périkelen (okt.2004)

    Nu reeds enkele weken geleden zat ik in de Vogelzang rustig te genieten van mijn pintje bier toen mijn vriend binnenkwam, een horeca-uitbater van hier een eindje verder, bij het consumeren van eveneens een pintje bier was hij een “beetje” zijn beklag aan het doen, hij was ontgoocheld in de maatschappij, hij was teleurgesteld, gefrustreerd enz.. Er was namelijk een dief op zijn hof geweest en had al zijn dieren meegenomen, inclusief zijn lievelingsvarken, eveneens had hij miserie gehad met de brandweerinspecteur, met zijn huurders, met de belastingen, met zijn moto, met de politie die vlak voor zijn deur wekelijks controle doet, en als klap op de vuurpijl was zijn schoondochter er eveneens onder uit getrokken, je zou van minder gefrustreerd geraken hé, ík werd er zelf ook weemoedig van. Enfin, na herhaalde consumpties heen en weer om “ons” verdriet te verwerken werden we iets opgewekter en kwam het gesprek op de koekjes die Kathleen bij de koffie geeft nu, vroeger waren dat echte koffiekoekjes of pralinnekes en nu zijn dat twee (2) speculaaskes, ja, het leven is duur geworden hé, ook voor de horéca zeg ik meevoelend, waarop mijn vriend direct terug wakker schrikt en zegt “ík geef nog chocolat bij de koffie” waarop hij grinnikend in zijn zak gaat en ons elk zo een chocoladekleurig pakje gaf, waarop ik zei “met luxeverpakking dan nog”, hij grinnikte nog méér, ik stak dat pakje onachtzaam in mijn zakken voor latere consumptie want chocolade met bier dat smaakt van geen kanten. Na enkele dagen vraagt mijn vrouw mij, met een wantrouwende blik op mij gericht, (ik ken die blik, en direct ga ik mijn geheugen af op zoek naar het wat, wanneer en waar ik eventueel iets mispeuterd kan hebben…ik vind niets) “Wat is dat wat je daar in je zakken hebt zitten?” “ik zou het bijgot niet weten” antwoord ik zo onschuldig als een baby, mij afvragend wat ze nu weer gevonden heeft, “een condoom…., en dan nog met chocoladesmaak!!!!”zegt ze op een gevaarlijk toontje. Er begint mij langzaam iets te dagen, ik herinner dat “grijnzend” gezicht van mijn vriend, en ik had mij nog afgevraagd waarom grinnikt hij zo wanneer hij dat “chocolaatje” gaf. Nu wist ik waarom, maar ja, wat antwoord ge verdomme als je vrouw vraagt waarom je een condoom in je zakken hebt zitten, ik heb dan maar de waarheid opgebiecht, dat ze mij beetgenomen hebben. Ik denk niet dat ze mij voor honderd procent geloofde, maar… het eigenaardige is…., dat condoomgeval is uit mijn zakken verdwenen, totaal verdwenen, en waar is het nu? ik kan er toch moeilijk achter vragen hé, want dan zal ze vragen waarom ik “het” nodig heb. Maar ik kan mij toch ook afvragen hé… waarom zíj dat nodig heeft,… ja toch? Enfin, ge ziet maar, hoe rap je in de moeilijkheden kan geraken hé.

    Toen ik onlangs in het café binnenkwam was Kathleen hartelijk lachend aan het vertellen over de “Pelikaan” de “Windsurfer” de “Hamburger” , ik wist van geen kanten over “wat” ze het had, maar het kwam uit, ze was speciaal naar Antwerpen geweest om penissen te zien…, naar die show “puppetry of the penis”, Luc liep er een beetje voorzichtig bij, een beetje zoals de “cowboys”, ik denk dat hij één van de drie hierboven uitgeprobeerd heeft. Alle mannelijke klanten van de Vogelzang hebben geschokt gereageerd, ge moet maar durven hé, naar Antwerpen gaan terwijl er dagelijks in de Vogelzang zelf, veertig à vijftig penissen langskomen, in alle kleuren en vormen én nu in alle staten….

    Tot ziens maar weer hé,

    25-04-2005 om 13:48 geschreven door raspoetin

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    23-04-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vogelzangse périkelen (sep.2004)

    Bij mijn binnenkomst in de Vogelzang, enkele weken geleden, was onze Kathleen duidelijk in de “mood”, op muziek van Frans Bauer, waaronder één bepaalde titel “Heb je even voor mij” was ze reeds aan het rondhuppelen achter den dis, luid meezingend, ogen in trance, met haar kont draaiend, zag ze het duidelijk zitten vandaag.

    We hebben terug een nieuwe bewoner in de Vogelzang, weeral een péruche, maar de naam die Kathleen gegeven heeft…”Poubelle”, die naam klinkt wel mooi, maar voor de één op duizend die niét weet wat het betekend…Poubelle betekend…vuilnisbak, als je dan nog weet wat er Gerard den tweeden overkomen is… maar ja, de pastoor zei vroeger “Gods wegen zijn ondoorgrondelijk” maar hij vergat erbij te zeggen “En Kathleens nog méér”.

    Ondertussen hebben we al voor de tiende keer “heb je even voor mij” gehoord, we kennen de tekst reeds allemaal van buiten, sommigen beginnen ook reeds luidkeels mee te zingen, wat Kathleen aanzet om dat liedje nog maar eens een keer of tien op te leggen.

    Maar ja hé, de leute is nu gedaan, het café is gesloten, toe, dicht, fermé, closed want Kathleen is voor tien volle dagen in verlof, ze heeft ver van haar klanten afleiding nodig om zichzelf op te laden, om ons weeral voor een paar maanden te kunnen verzorgen, te vertroetelen en te verwennen….

    Wat ze niét weet zijn de gevolgen van een gesloten stamcafé: de eerste dag, tien uur, door de macht der gewoonte gaan de meeste klanten gewoon naar het café.

    En wat zien ze daar…de gordijnen zijn gesloten…een grotere ramp kan er bijna niet gebeuren, ze zijn geshockeerd, hun draai kwijt,…voor alle zekerheid nog eens aan die deurklink getrokken…gesloten natuurlijk. Met slepende passen, hun hoofd tussen de schouders, gebogen en gebukt schuifelen ze terug naar huis, naar moeder de vrouw die reeds blij was om enkele uurtjes verlost te zijn van manlief. Zij hebben nu uuuuren te doden en weten niet met wat… dan maar naar de vrouw kijken hoe ze wast en plast en kookt enz…., en hier en daar wat goedbedoelde opmerkingetjes en raadgevingstjes, zodanig dat die vrouwen baloordig worden, ze worden er dol van, ze geraken danig overspannen dat ze “en masse” naar de dokter stappen om kalmeerpillen, maar dat is nog niet alles..; die mannen beginnen “na dagen op die gesloten gordijnen” te kijken ook dépri te worden, want ze kunnen nu helemaal hun ding niet meer kwijt, anders wanneer ze in de file gestaan hebben, het slecht weer is, Anderlecht gewonnen heeft, hun favoriete renner EPO genomen heeft, Bin Laden weeral eens een building heeft laten ontploffen, enz. enz. steeds één adres om de frustraties kwijt te kunnen …à Kathleen, maar nu is ze er niet dus ook “en masse” naar de dokter om kalmeer -en relaxpillen. Natuurlijk zitten na enkele dagen de wachtzalen van al de Oostkampse dokters proppensvol klagende, gefrustreerde, overspannen mannen en vrouwen…zodanig zelfs dat al die dokters het eveneens op hun heupen krijgen en ofwel plots op reis vertrekken, ofwel naar hun collega’s liepen omdat ze eveneens overspannen waren, een vrouwelijke dokter kocht van pure frustratie zelfs een kind. Allee het was niet te doen. De burgemeester en het schepencollege hadden bijna de noodtoestand afgeroepen maar na ruggespraak met Luc die plechtig beloofde dat de Vogelzang vrijdag terug openging, waren ze toch iets geruster, naarmate die vrijdag naderde wachtte de helft van Oostkamp in angstige spanning af, de klanten gingen dagelijks wel tien keer naar die gesloten gordijnen kijken, hopend, wachtend, zich angstig afvragend “zou Kathleen op tijd terug zijn?” “zal ze niet vergeten open te doen?” belovend… ze mag zelfs weeral een tiental keer “heb je even voor mij” opleggen, als ze maar op tijd is.

    Vrijdagmorgen 09u58: langs alle kanten en hoeken van de huizen rondom de Vogelzang staan mensen te wachten, te wachten, te wachten, de politie houdt een oogje in het zeil, klaar om het verkeer in goede banen te leiden.

    Vrijdagmorgen klokslag 10u00: eerst die eene gordijn gaat open, daarna de volgende, de meeste klanten staan ondertussen in de rij voor de deur, en daarna…een zucht van opluchting, met een blijde glimlach op haar gezicht doet Kathleen de deur open, op de achtergrond speelt “heb je even voor mij”, poubelle zingt op haar eigen manier mee, Oostkamp zucht van verlichting en Kathleen ook een beetje want ze heeft ons toch ook een beetje gemist.

    Tot ziens dan maar hé,

    23-04-2005 om 08:45 geschreven door raspoetin

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vogelzangse périkelen (aug.2004)

    Het is met een diepe droefheid en gelatenheid, dat we verleden week moeten afscheid nemen hebben van ons aller dierbare vriend “Gerard” de Vogelzang de 2de . Het heeft namelijk de Heer behaagd hem tot zich te roepen én direct zalig én heilig te verklaren voor zijn, wel zéér korte, leven van zelfopoffering en menslievendheid. Hij was namelijk steeds de eerste die s’morgensvroeg luidruchtig “mocht” goedendag zeggen tegen Kathleen zonder dat dit een kwade blik teweegbracht, zelfs vooraleer ze gegeten had. Steeds was hij bereid zich van de ene vinger naar de andere te laten vertransporteren, gans het café ging hij rond, altijd waardig rond zich kijkend terwijl hij hier en daar een kutteltje in iemands nek liet vallen.

    Maar ja, …hij is in feite (waarschijnlijk) gesneuveld in een nietsontziende, alles vernietigende oorlog die uitgebroken was tussen Kathleen en de rondfladderende vliegen. Buiten de verschillende vliegenmeppers had Kathleen zich eveneens bewapend met die oude plakkerige linten én een elektrische vliegenmepper waarop ze die beestjes met intens genot liet barbecuen tot de rook eruit kwam. Maar niks genen vanse hé, die beestjes bleven maar komen, en… toen heeft ze, dodelijk gefrustreerd, naar haar laatste en ultieme wapen gegrepen, “insecticide”, met een nooit eerder geziene moordlust waarbij “Sadam” en “Bin Laden” zouden verbleken spoot ze iedere avond liters en liters insecticide rond in het café, Luc trok zich in alle bescheidenheid discreet terug in de keuken, want dáár kon en durfde hij niet tussen komen, een dergelijke furie blijft ge best uit de weg weet hij…. En inderdaad die vliegen waren kapot, dood, gecrepeerd, en de schamele overlevenden waren piepe dada…tot s’anderendaags.

    En zo kwam het hé, er is geen enkele oorlog die géén onschuldige slachtoffers vraagt of eist, Gerard dacht toen hij die druppels “regen” naar beneden zag komen aan een weldadig buitje na al die warmte en hij spreidde zijn vleugeltjes open om zich eens lekker te laten afkoelen…niet wetende dat het puur vergif was die naar beneden kwam. Eerst voelde hij zich niet al te lekker, daarna kreeg hij het aan zijn longetjes en daarna…begaven zijn pootjes het en juist op het moment dat hij van zijn stokske viel, kwam Kathleen naar hem kijken…. Dodelijk ongerust zag ze dat dit serieus was, met de tranen in de ogen zette ze dat beestje terug op zijn stokske waar het direct met zijn pootjes omhoog terug afviel, ze wilde en kón niet aannemen dat hare Gerard aan het sterven was, eigenlijk was het waarschijnlijk al dood, ze duwde hem met zijn kopje onder water in zijn drinkbakje om te zien of er nog lucht uitkwam, indien het nog niet dood was, was het nu wel verdronken, daarna gaf ze het een hartmassage met haar duimen, waarbij al zijn ribbekes gebroken werden, maar ja in noodgevallen moet ge niet te omzichtig tewerk gaan hé, daarna trok ze zijn pluimpjes uit om te zien of er toch geen leven meer inzat,…en dan…beweert ze bij hoog en laag dat hij nog een keer piepte (hij was waarschijnlijk op dat moment al drie keer dood). Tot een klant Gerard vastnam, zijn lijkje reeds stokstijf van het doodzijn, uitstak naar haar en plechtig verklaarde dat Gerard zeker al een uur bij God op visite was en…dan geloofde ze het…”Gerard den tweede” was niet meer.

    Kathleen heeft hem dan ten grave gedragen en… voor de laatste keer laten vliegen in de wijde natuur, ze wierp hem namelijk van een drietal meter ver in de lucht…recht de groene container in, het beestje vloog niet al te goed meer zonder pluimpjes maar toch vond het zijn bestemming tussen de overblijfselen van onze moderne maatschappij. Nog een laatste gang wacht hem wanneer de vuilniskar komt om de container leeg te maken en naar het crematorium te rijden onder begeleiding van Michel Van den Bossche die met een zwarte vlag zal toekijken of Gerard de Vogelzang de 2de wel degelijk een mooie crematie krijgt.

    Laten alle vogelliefhebbers nu het hoofd buigen en een minuut stilte in acht nemen.

    Tot ziens,

    23-04-2005 om 08:43 geschreven door raspoetin

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vogelzangse périkelen (jul.2004)

    Enkele weken terug, toen ik binnenkwam in de Vogelzang, was er een nieuwe bewoner aanwezig, “Gerard” genaamd. Gerard is namelijk een kanarie die het grondig beu was om steeds in dat kooitje te zitten en had op een verstrooid moment van zijn baas het onzekere voor het zekere genomen en was de wijde wereld ingetrokken, hij was echter vergeten dat zijn lichamelijke conditie nogal belabberd was, ja…, je moet maar eens zelf jarenlang in een klein kooitje leven, dus enkele honderd meter verder was hij reeds doodop en moest hij gedwongen rusten,…en dat in het “zicht” van onze Kathleen. Kathleen, had direct in de gaten dat dat vogeltje niet in zijn beste vorm was, ze aarzelde niet, haar moederinstinct kwam boven, en ze ving dat beestje en stak het liefdevol in een mooi kooitje, Luc moest direct eten gaan kopen, een drinkbak, schelpezand enz. direct werd dat geel ding geadopteerd en ze noemde het “Gerard”, het was vanaf nu “haar” vogeltje. Maar …het noodlot sloeg een week later toe, in de vorm van een man, een griezel, die het café binnenkwam met een leeg kooitje in zijn hand en haar vroeg of ze geen kanarie gevonden had, direkt was de opgewekte stemming van Kathleen tot ver onder het vriespunt gedaald, en met een ijzige stem antwoordde ze: “ja, hij staat daar” bevend wijzend naar haar lieveling, haar kind bijna. Die man bekijkt dat vogeltje goed en zegt “dat is de mijnen, madam” waarop Kathleen met een moordlustige blik tegenwierp “hoe ziet jij dat!!!” “aan zijn veren, madam” zegt hij schuchter, want hij had waarschijnlijk reeds in de gaten dat Kathleen in géén te beste stemming was. En dus is even later den “Gerard” terug vertrokken naar zijn eerste huis, weliswaar na een betraand blikske geworpen te hebben op zijn pleegmoeder en met een laatste gebroken “tsii..iet” als groet was hij weg. Kathleen was ontroostbaar, verdrietig, treurend, haar hart was gebroken,… en van pure kompassie is Luc dan in al zijn goedheid een nieuwe kanarie gaan kopen, alleen…hij had ergens miskeken zeker, of hij had iets teveel van zijn eigen bier geproefd zeker want hij kwam thuis met een “pérusche”, maar ja, het was ook een mooi vogeltje hé en het werd prompt eveneens “Gerard” genoemd, en nu hebben wij in de Vogelzang een “permanente” bewoner bij. Je moet Kathleen bezig zien, zo trots als een pauw paradeert ze nu met dat vogeltje op haar vinger (het is reeds helemaal tam) rond het café.

    Ondertussen komt Luc het café binnen,… kletsnat, zijn haar hangt voor zijn ogen, zijn wenkbrauwen in zijn oren,(indien hij haar had gehad zou hij zo uit gezien hebben hé)… mijn vrouw vraagt verontrust of hij zoveel gewerkt heeft dat hij zo zweet,… wat direct een hilarische reactie teweegbracht bij dat andere klanten, (ik vraag mij af waarom ze zo spontaan in een lach schieten…), nee…hij was wéér eens de waterleiding vergeten af te sluiten bij het veranderen van een biervat, dit is hem nu al voor de dertigste keer overkomen, ja je kunt verstrooid zijn hé.

    Hij heeft weeral een kommetje “wullocks” mee om op te eten, zijn diepvries is namelijk uitgevallen met twintig kilo wullocks in, en die moet hij allemaal opeten voor ze slecht worden, aan iedereen die binnenkomt vraagt hij of ze geen kommetje moeten hebben, maar zonder veel succes… hij zit nu aan potje dertig, dus kilo vijftien denk ik. Later is hij serieus moeten gaan diëten heb ik gehoord.

    De groendienst is ook bezig buiten, dat is ook het zien waard hoor, ze moeten de haagjes scheren langs de baan. De ene, de baas waarschijnlijk, werkt met de haagschaar, de tweede veegt de afgeschoren takjes bijeen en de derde schept de afval in de kruiwagen en deponeert dat op een hoopje. Na een grondige studie van de omgeving en de passanten (vrouwelijk schoon krijgt speciale aandacht) begint hij met uiterste precisie en concentratie met zijn heggenschaar, hij scheert een halve meter af en…stopt, de andere twee wachten vol eerbied, gespannen en in stilte af, want de man met de heggenschaar mag niet uit zijn concentratie gehaald worden, leunend op zijn schaar bekijkt hij zijn werk langs alle kanten, hij voelt zich een kunstenaar, een Picasso, een Michel Angelo, én hij is content, gewichtig tilt hij zijn schaar op en begint aan de volgende halve meter terwijl nummer twee aan het vagen gaat en nummer drie klaarstaat met zijn kruiwagen.

    En zo gaat het verder tot aan drie meter, altijd dezelfde procedure en concentratie, aan drie meter ligt de riem er helemaal af, het is break, en na een uurtje koffie drinken gaan ze gezwind aan de slag aan de volgende drie meter, ze hebben nog vijftig meter voor de boeg, maar niet getreurd hé, morgen komt ook nog…als het niet regent, of teveel waait, of te warm is.

    Ondertussen zijn we aan het nakaarten over de marathon Kortrijk-Brugge, plots zegt Kathleen:”volgend jaar loop ik mee” uitdagend rondkijkend, plots zag ik overal lachende gezichten….uitgenomen één, haar blik verstrakte, ik ken die blik en toverde direct een serieus gezicht tevoorschijn, maar hoe meer er gelachen werd hoe overtuigender dat ze werd “en toch ga ik die marathon lopen” zei ze nog een keer “én ik zoek sponsors, want ik ga lopen voor een goed doel nè!!”. En zo, waar niemand in geloofde, zal bewaarheid worden, en is ze nu begonnen aan een professionele training en kun je haar zien lopen, gaan, wandelen, struikelen, slepen langs de vlaamse boerenwegeltjes en dit tot volgend jaar. Kathleen wij steunen je ten volle en zullen je mentaal begeleiden en sterken wanneer je het even moeilijk hebt.

    Tot ziens,

    Enkele weken terug, toen ik binnenkwam in de Vogelzang, was er een nieuwe bewoner aanwezig, “Gerard” genaamd. Gerard is namelijk een kanarie die het grondig beu was om steeds in dat kooitje te zitten en had op een verstrooid moment van zijn baas het onzekere voor het zekere genomen en was de wijde wereld ingetrokken, hij was echter vergeten dat zijn lichamelijke conditie nogal belabberd was, ja…, je moet maar eens zelf jarenlang in een klein kooitje leven, dus enkele honderd meter verder was hij reeds doodop en moest hij gedwongen rusten,…en dat in het “zicht” van onze Kathleen. Kathleen, had direct in de gaten dat dat vogeltje niet in zijn beste vorm was, ze aarzelde niet, haar moederinstinct kwam boven, en ze ving dat beestje en stak het liefdevol in een mooi kooitje, Luc moest direct eten gaan kopen, een drinkbak, schelpezand enz. direct werd dat geel ding geadopteerd en ze noemde het “Gerard”, het was vanaf nu “haar” vogeltje. Maar …het noodlot sloeg een week later toe, in de vorm van een man, een griezel, die het café binnenkwam met een leeg kooitje in zijn hand en haar vroeg of ze geen kanarie gevonden had, direkt was de opgewekte stemming van Kathleen tot ver onder het vriespunt gedaald, en met een ijzige stem antwoordde ze: “ja, hij staat daar” bevend wijzend naar haar lieveling, haar kind bijna. Die man bekijkt dat vogeltje goed en zegt “dat is de mijnen, madam” waarop Kathleen met een moordlustige blik tegenwierp “hoe ziet jij dat!!!” “aan zijn veren, madam” zegt hij schuchter, want hij had waarschijnlijk reeds in de gaten dat Kathleen in géén te beste stemming was. En dus is even later den “Gerard” terug vertrokken naar zijn eerste huis, weliswaar na een betraand blikske geworpen te hebben op zijn pleegmoeder en met een laatste gebroken “tsii..iet” als groet was hij weg. Kathleen was ontroostbaar, verdrietig, treurend, haar hart was gebroken,… en van pure kompassie is Luc dan in al zijn goedheid een nieuwe kanarie gaan kopen, alleen…hij had ergens miskeken zeker, of hij had iets teveel van zijn eigen bier geproefd zeker want hij kwam thuis met een “pérusche”, maar ja, het was ook een mooi vogeltje hé en het werd prompt eveneens “Gerard” genoemd, en nu hebben wij in de Vogelzang een “permanente” bewoner bij. Je moet Kathleen bezig zien, zo trots als een pauw paradeert ze nu met dat vogeltje op haar vinger (het is reeds helemaal tam) rond het café.

    Ondertussen komt Luc het café binnen,… kletsnat, zijn haar hangt voor zijn ogen, zijn wenkbrauwen in zijn oren,(indien hij haar had gehad zou hij zo uit gezien hebben hé)… mijn vrouw vraagt verontrust of hij zoveel gewerkt heeft dat hij zo zweet,… wat direct een hilarische reactie teweegbracht bij dat andere klanten, (ik vraag mij af waarom ze zo spontaan in een lach schieten…), nee…hij was wéér eens de waterleiding vergeten af te sluiten bij het veranderen van een biervat, dit is hem nu al voor de dertigste keer overkomen, ja je kunt verstrooid zijn hé.

    Hij heeft weeral een kommetje “wullocks” mee om op te eten, zijn diepvries is namelijk uitgevallen met twintig kilo wullocks in, en die moet hij allemaal opeten voor ze slecht worden, aan iedereen die binnenkomt vraagt hij of ze geen kommetje moeten hebben, maar zonder veel succes… hij zit nu aan potje dertig, dus kilo vijftien denk ik. Later is hij serieus moeten gaan diëten heb ik gehoord.

    De groendienst is ook bezig buiten, dat is ook het zien waard hoor, ze moeten de haagjes scheren langs de baan. De ene, de baas waarschijnlijk, werkt met de haagschaar, de tweede veegt de afgeschoren takjes bijeen en de derde schept de afval in de kruiwagen en deponeert dat op een hoopje. Na een grondige studie van de omgeving en de passanten (vrouwelijk schoon krijgt speciale aandacht) begint hij met uiterste precisie en concentratie met zijn heggenschaar, hij scheert een halve meter af en…stopt, de andere twee wachten vol eerbied, gespannen en in stilte af, want de man met de heggenschaar mag niet uit zijn concentratie gehaald worden, leunend op zijn schaar bekijkt hij zijn werk langs alle kanten, hij voelt zich een kunstenaar, een Picasso, een Michel Angelo, én hij is content, gewichtig tilt hij zijn schaar op en begint aan de volgende halve meter terwijl nummer twee aan het vagen gaat en nummer drie klaarstaat met zijn kruiwagen.

    En zo gaat het verder tot aan drie meter, altijd dezelfde procedure en concentratie, aan drie meter ligt de riem er helemaal af, het is break, en na een uurtje koffie drinken gaan ze gezwind aan de slag aan de volgende drie meter, ze hebben nog vijftig meter voor de boeg, maar niet getreurd hé, morgen komt ook nog…als het niet regent, of teveel waait, of te warm is.

    Ondertussen zijn we aan het nakaarten over de marathon Kortrijk-Brugge, plots zegt Kathleen:”volgend jaar loop ik mee” uitdagend rondkijkend, plots zag ik overal lachende gezichten….uitgenomen één, haar blik verstrakte, ik ken die blik en toverde direct een serieus gezicht tevoorschijn, maar hoe meer er gelachen werd hoe overtuigender dat ze werd “en toch ga ik die marathon lopen” zei ze nog een keer “én ik zoek sponsors, want ik ga lopen voor een goed doel nè!!”. En zo, waar niemand in geloofde, zal bewaarheid worden, en is ze nu begonnen aan een professionele training en kun je haar zien lopen, gaan, wandelen, struikelen, slepen langs de vlaamse boerenwegeltjes en dit tot volgend jaar. Kathleen wij steunen je ten volle en zullen je mentaal begeleiden en sterken wanneer je het even moeilijk hebt.

    Tot ziens,

    23-04-2005 om 08:40 geschreven door raspoetin

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vogelzangse périkelen (jun.2004)

    Het is eindelijk weer donderdag, dat eerste pintje zal weer enorm smaken zie, het namelijk van zondagmiddag geleden dat ik nog een lekker glas bier gedronken heb want mijn madam heeft mij op regiem gezet, slanklijnerseten en water. Enfin, mijn madam is er nu niet bij en gezeten op mijn vaste stek denk ik nog eens terug over de afgelopen maand want het is weer bijna tijd voor de “vogelzanger”.

    -(Enkele weken terug) Luc loopt er een beetje ongelukkig bij zie ik, hij moét namelijk mee naar Marco Borsato, hij kan die vent eigenlijk noch horen of zien, maar …hij is namelijk gestraft van Kathleen omdat hij een opmerking had over haar manier van slapen (door een mij opgelegde censuur mag ik dat hier niet beschrijven anders moét ik ook mee naar Borsato), om het nog erger te maken had hij die opmerking luidruchtig beschreven in het bijzijn van enige klanten die op een zodanige hilarische manier reageerden dat Kathleen met boze, moordende blik op Luc, zei “ en nu gaat ge zéker mee naar Borsato”, en hij had nog zo zijn best gedaan om zijn kaart door te verkopen… dus Lucske moet die zaterdag mee met afhangende oortjes en de staart tussen de benen.

    De maandag nadien was het zo ver hé, de dagtrip met de moto’s (géén brommerkes hé Luc).

    Met in de dertig moto’s waren ze en Kathleen was uitverkoren om de wegen af te zetten, echt iets voor haar hé, in lederen pak, rood zwart zoals de rijkswachters van vroeger zag ze er inderdaad imponerend uit. Met moordende snelheden van tegen de 200 km per uur zoefde ze voorbij de sliert moto’s om het volgende kruispunt af te zetten waarbij ze met ijzige blikken en haar klein rond rood wit bordje, alle chauffeurs tegen hield tot haar “kinderen” veilig waren gepasseerd. Ik heb horen zeggen (ik weet niet of het waar is) dat ze zelfs twee zwaantjes tegen gehouden heeft die haar wilden helpen, ze werden prompt naar de kant van de weg gestuurd met een blik van “waar wilde gij jullie mee bemoeien kleine vettige mannekes”,… ze zitten er waarschijnlijk nog, dodelijk gefrustreerd van wat hun overkomen was.

    Enfin, die trip was mede dank zij het goede weer en de goede zorgen van “big mama” een succes, voor herhaling vatbaar.

    Kathleen was eveneens enorm bedrijvig als haarkapster deze maand,…en ze doet het graag hoor, alleen jammer …ze heeft maar één stijl, namelijk “alles af”, daarbij gaat ze zéér creatief tewerk, eerst met de tondeuse een dwarse streep van links naar rechts over het hoofd, ge ziét ze werkelijk genieten van het resultaat, daarna met grote behendigheid en elegance een streep van het voorhoofd tot de nek af, je kunt wel denken wat een zicht dàt is hé,…dàt resultaat zit ze dan van alle kanten te bekijken, maar dan vliegt ze er nog maar goed op,…kris kras met die tondeuse over het hoofd… al de rest eraf, nu is ze pas tevreden over zichzelf zie, stralend rondkijkend naar haar publiek én eventuele volgende slachtoffers. De mannelijke klanten maken zich zo klein mogelijk om maar niet op te vallen, en ik denk dat ik in het vervolg terug mijn hoed zal opzetten, het weinige dat ik nog heb zou ik toch willen houden.

    Er is nog iets eigenaardigs gebeurd, namelijk, de boer van iets verder heeft andere koeien in de weide tegenover de Vogelzang gestoken, dat is niet erg zou je denken, maar…er zit daar een koe tussen waar Kathleen een grondige hekel aan heeft, het is een lelijkaard zegt ze (ik heb eigenlijk nog nooit een “schone” koe gezien), en laat het nu juist dié koe zijn die steeds en alle dagen door het venster naar Kathleen zit te kijken hé, t’is een lesbische koe zeker? Maar dag na dag ergert Kathleen zich meer en meer, ze spreekt zelfs met genietende gevoelens van dat “beest” dood te schieten als dien boer dat stuk lelijk verdriet niet weghaalt. Op mijn vraag waarom ze een dergelijke hekel aan dat beest heeft antwoord ze dat die kop haar herinnerd aan iemand…, ik zou niet graag in die iemands zijn plaats willen zijn zulle.

    Uiteindelijk, dodelijk vermoeid van haar escapades heeft Kathleen besloten om drie dagen te sluiten, ze zegt dat altijd een beetje beschaamd hé, want de commentaren zijn dan niet uit de lucht, zo van..; “hebt ge wéér genoeg verdient?” of “hebt ge het weeral nodig?” of “wij gaan wel gaan werken, maar madam zal wel liggen luieren met ons geld” enz., ruwe praat die eigenlijk niet anders wil zeggen dan dat ze het zullen missen.

    Na die drie dagen sluiting zien we een uitgeruste Kathleen tevoorschijn komen in …waarachtig …een kleed, iedereen is met verstomming geslagen, in die jaren dat wij in de Vogelzang komen hebben wij haar nooit in een kleed gezien, en dan nog een sexy gevalleke zo te zien, de commentaren zijn weer niet uit de lucht, aan alle kanten wordt ze gekeurd en goed bevonden. Wat is er in die drie dagen gebeurd eigenlijk vragen wij ons af?

    Ok, ik ga maar eens naar huis zeker, die pinten zitten al goed in mijn hoofd, mijn gebeur zal weer aan mijn gang merken hoeveel ik er gedronken heb, als ik maar niet weer mis van garage.

    Mvg,

    23-04-2005 om 08:31 geschreven door raspoetin

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vogelzangse périkelen (mei.2004)

    Bij mijn binnenkomst in café Vogelzang is het rustig zie ik, een koppeltje aan de dis en Kathleen, ja …met de haren in pieken omhoog, ogen half toe, zit ze op haar barstoel te geeuwen, ze is namelijk niet uitgeslapen, hélemaal niet zelfs, het ook niet verwonderlijk verneem ik later, want, door omstandigheden is ze véél vroeger moeten opstaan, een volle tien minuten zelfs. Vruchteloos probeert ze die weerspannige stressen terug in de plooi te krijgen onderwijl mopperend dat ze de ganse dag niet volledig wakker zal worden, en dat het haar dagje niet zal zijn, en dat ze oververmoeid zal geraken, enz…. Ik ben er nog niet uit of ik nu de verstrooide Kathleen krijg (want dan is het opletten geblazen), of de rustige Kathleen,(de uitbundige en de gedreven Kathleen zal het gezien haar nachtrust wel niet zijn hé). Of heb ik de vijfde Kathleen ontdekt?

    Rustig van mijn pintje genietend (die ik gekregen heb tussen twee geeuwbuien in) luister en kijk ik naar dat koppeltje, van middelbare leeftijd,aan de dis, hij een mager mannetje die steeds met volle smaak en genietend van zijn wijntje drinkt en zijn vrouw (of vriendin), een rustig en vriendelijk koppel waar het aangenaam praten mee is, ze weten ook mee te spreken over het leven want ik denk dat ze allebei niet gespaard werden door het ongeluk en tegenslagen. Beiden hebben, denk ik, een ander leven vol zorg en kwel achter de rug, maar ze hebben elkaar gevonden, en het mooiste van alles is dat het leven ze niet klein gekregen heeft, nee, ze genieten er zelfs van, en dat verdient het grootste respect.

    Ondertussen is onze S. (die met de kruiwagen) binnengekomen, met smachtende en verliefde ogen kijkend naar Kathleen…, nu zal het wel gedaan zijn met de rust denk ik, we moeten alleen vermijden van over honden te praten, van het werk of van de voetbal, dan gaat het nog een beetje.

    Het ander koppeltje komt ook binnen (die van de negerin), steeds vriendelijk goedendag zeggend tegen iedereen begeven ze zich naar de dis naast het andere koppeltje. Die vrouw heeft een hele aparte manier om die barstoel te beklimmen, ze is namelijk niet groot, redelijk klein zelfs, en die barkrukken zijn zéér hoog, en die toog ook, ik ben ook niet van de grootste dus ik kan het weten, ik kijk verder…eerst zie je een mollig armpje boven de dis uitkomen, met haar hand zoekend naar de verste rand om haar aan op te trekken, dan met de linker voet op de ijzeren trede en …hup haar hoofd verschijnt boven de dis, nu met haar poepe een kwart draai naar rechts en op de stoel, bloedrood kijkt ze dan glimlachend rond, gelukkig, het is weeral gelukt, nu haar voet uit de plaaster is gaat dat veel beter natuurlijk. Uitermate lief kijkt ze naar Stavros, sorry, naar Luc, maar die ziet haar niet, er zit een haar in de boter tussen die twee geloof ik, anders is het steeds van Lukske en Connietje, ze konden niet weg kijken uit elkaars ogen,…maar nu niet, jammer van deze prille liefde hé.

    Ik zie dat rode wagentje van de post voorbijschieten, naar achter (een beetje uit het zicht hé), iedereen moet niet zien dat Kathleen dagelijks massa’s post krijgt die met het autootje moet gebracht worden hé, de “facteur” komt binnen met zijn twee meter lengte, (voor mij steeds een vraagteken hoe hij zich in dat wagentje kan plooien) en die entréé is steeds voorspelbaar, bij binnenkomst loopt hij steevast, iedereen goede dag wensend, rechtdoor naar de andere kant van de café naar de WC, altijd hoog water denk ik, een pint bier wordt reeds préventief getapt tegen dat onzen facteur gedaan heeft met zijn arbeid in de WC, hij placeerd zich daarna aan de dis, en doet luidkeels mee aan de débatten en discussies, na nog een volgende pint verdwijnt hij zwaaiend naar iedereen terug naar zijn werk, alléé dat denk ik toch.

    De beide koppels zijn ondertussen een feestje aan het bouwen want er wordt daar danig wat afgelachen aan de andere kant van den dis.

    S. is ondertussen ook wakker geworden want hij is tegen een man van de gemeente aan het discussiëren over honden dresseur, je moet namelijk weten dat S. vroeger “apache” geweest is, geen indiaan zoals in de films (al zou ik hem wél zo gekleed eens willen zien) maar dat is iemand die honden traint voor het bijten, met een zwaar pak aan. De discussie is zéér hoogstaand want die verloopt als volgt:

    àGemeenteman tegen S. “gij hebt nog nooit een hond kunnen doen liggen jij!”

    àS. tegen gemeenteman “en gij ook niet, want het enige die gij kon laten liggen was die vrouw die daar altijd was!”

    àGemeenteman tegen S. “gij met jouw vuile poten, ge zoudt ze beter wassen!”

    àS. tegen gemeenteman “mijn poten zijn vuil van het werken, maar de jouwe zijn nog nooit vuil geweest, want gij wéét niet wat werken is gij!”

    Wijselijk ben ik het dan maar afgestapt richting huiswaarts, vooraleer ik in de discussie betrokken raakte, want de mijne zijn de laatste jaren ook niet veel vuil geweest.

    Alléé tot volgende keer.

    23-04-2005 om 08:26 geschreven door raspoetin

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vogelzangse périkelen (apr.2004)

    Terug op mijn vaste stek gezeten, met een sigaret in de mond, een lekker pintje voor mijn neus, geschonken door een lief glimlachende Kathleen, je zou honderd jaar worden hé. Er is juist sprake van een daguitstap met de moto’s. Er komen namelijk veel motorliefhebbers over de vloer in de Vogelzang én één ervan is Kathleen, met haar oud afstands motootje flaneert ze langs de Vlaamse wegen, gekleed als rambo, stoer kijkend en borst vooruit zie je ze dan afgevlogen komen aan snelheden die geen enkele flitspaal kan flitsen. Jammer genoeg doet ze dat maar één of twee keer in het jaar.

    Er komt net nog een motard binnen en de gesprekken gaan verder over de organisatie, wie bij wie gaat zitten enz., waarbij Luc zich vrolijk maakt over hun “brommertjes”….ik hield direct mijn adem in, je moet namelijk weten,… noem nooit of ter nooit het voertuig van een motard een …brommertje, daar kwets je ze mee, tot het diepste van hun hart, ze voelen zich geschandaliseerd, gekleineerd, vernederd, hun lieveling wordt gedégradeerd tot zoiets smerigs als een brommertje. Wanneer je dat zoals Luc toch doet, dan maak je kans op drie dingen, je wordt direct gemolesteerd, ofwel rijden ze een paar keer mét hun “brommertjes” over je heen, bij de hells angels wordt je zelfs direct geëxecuteerd, ofwel wéten ze gewoon dat je het niet meent. Dat laatste is tot mijn opluchting nu het geval, want na een moorddadige blik uit zes paar ogen , inclusief Kathleens, beginnen ze ermee te lachen, maar voor straf moet Luc op Kathleens motootje achteraan de groep rijden met een vlaggetje op zijn helm om het einde van de colonne aan te geven.

    Aan de andere kant van de dis zijn ze aan het praten over het rookverbod in Ierland én over het artikel in het dagblad dat alcohol ook al niet gezond meer is, jammer dat JP er niet bij is, want die heeft een bijzonder eigenaardige mening over onze toekomst. Wij zouden namelijk enkel nog mogen in onze zetel zitten mét een helm op, een veiligheidsbril en veiligheidsschoenen aan, met een glas kraantjeswater naast ons en verplicht kijkend naar “sketch a gogo” op VTM.

    Verboden is : sigaretten roken, alcohol drinken, vlees, vet, frites, eieren, m.a.w. alles wat smaakt. Kritisch spreken is niet toegelaten, want dat discrimineert altijd wel iets of iemand. Denken mag alleen over het werk, over de weldaden van onze politici en over het feuilleton “familie”. Je zou van minder dépri worden hé.

    Mijn oren worden gespitst want aan een tafeltje stelt er iemand voor om op een daluur een “happy hour” in te richten, (voor de mensen die dat niet kennen, tijdens een happy hour krijg je bij alles wat je besteld hetzelfde gratis nog eens bij, dus indien je een fles champagne besteld krijg je een fles gratis erbij, met voorwaarde dat je alles uitdrinkt natuurlijk).

    Dit had ogenblikkelijk een dergelijke bijval van iedereen dat Kathleen schoorvoetend toegaf dat ze er eens zal over nadenken. Wij mogen dat niet vergeten hé, nu en dan voorzichtig eens informeren of dat “denken” reeds over is, kan geen kwaad zou ik zo denken.

    De cliënten zijn onlangs danig geschrokken van de “paraatheid en machtsontplooiing” van onze nieuwe politiediensten:

    De politiemannen waren aan het patrouilleren in hun combi “uiterst waakzaam” met de ogen half toe en lekker achterover gezakt, zoals steeds, reden ze met een slakkengangetje langs de Brugse baan, hun schift zat er bijna op toen ze plots, juist voor de Vogelzang een oproep kregen van een diefstal enkele kilometer verder. Met gierende banden vlogen ze de parking op, er vliegen daar twee agenten uit die combi, naar achter gesputterd, die achterdeur open van die cammionet, en …er werden daar kegels uitgesmeten, gevaardriehoeken, regenvesten, dekens, een lege bak bier, condooms, visakaarten enz. enfin bijna een verhuiswagen vol tot ze eindelijk hadden wat ze zochten, hun kogelvrije vesten, na de handleiding gelezen te hebben zijn die vesten toch aangetrokken geraakt. Het waren juist Swartzenegger & Jean-Claude Vandamme, en na hun pistolen trekkensklaar gemaakt te hebben zijn ze dan na een 45 tal minuten vertrokken met gierende banden en de sirene op zijn luidst, want je kon maar nooit weten dat die dieven hun niet zouden horen hé, maar ja, die dieven waren in die tijd waarschijnlijk al terug in Libanon.

    Wat zijn we toch goed beschermd zijn hé.

    Zo zie alweer dat er steeds iets te beleven valt in de Vogelzang, tot ziens op het volgende “happy hour”.

    23-04-2005 om 08:25 geschreven door raspoetin

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vogelzangse périkelen (maa.2004)

    Terug op mijn vaste barkruk gezeten, aan de goede kant van Kathleen, want ze heeft een stijve nek, waardoor de mensen aan de andere kant steevast een tiental minuten langer moeten wachten op hun bestelling (zo lang duurt het voor haar hoofd van richting veranderd is). Is ze aan het vertellen van een vriendin van haar die ze de weg uitgelegd heeft naar Belgacom aan de achterkant van het station (Sint-Michiels). Maar die vriendin had waarschijnlijk nog nooit met een trein gereisd en nog minder in het station van Brugge geweest, dus ze had de achterkant met de voorkant verwisseld (er is bijna geen verschil in hé). Ze is daar dan op zoek gegaan naar Belgacom, eerst langs de vest, dan in het minnewater de Kathelijnestraat langs, langs de Gilde, maar uiteindelijk aan de Halletoren begon ze toch een sprankeltje wantrouwen te voelen en ,kwaad op Kathleen, heeft ze dan dodelijk gefrustreerd een bus genomen terug naar Oostkamp weeral langs de “achterkant” van het station.

    Gezeten op mijn plaatsje aan de dis hoor je soms de meest markante verhalen hé, zoals nu weer. Onze vriend van elke morgen zie ik parkeren voor de deur, zijn aanhangwagen volgeladen met van alles en nog wat, want hij koopt en verkoopt alles wat je maar kunt bedenken. Hij komt binnen en na een tiental minuten van quasi ruzie maken met Kathleen, waarbij beiden exact weten hoever ze kunnen gaan vooraleer ze elkaar zullen kwetsen, kunnen de normale gesprekken doorgaan. Als chauffeur van allerlei camions heeft hij het, na een tijdje, over de nieuwe wetgeving, waarbij chauffeurs met een rijbewijs “c” of “d” moeten,(mits betaling natuurlijk) hun rijbewijs na medische goedkeuring jaarlijks hernieuwen, zo kwam het gesprek eveneens op het onderwerp van de “brokkenchauffeurs”, daar had onze vriend het een en het ander over te vertellen….namelijk de prille en dik gevulde ervaringen van zij zoon:

    Het was namelijk reeds begonnen enkele jaren terug met zijn eerste auto. Er was een lampje gesprongen in zijn auto en hij stuurde zijn zoon met zijn nieuwe auto achter een nieuw lampje. De zoon natuurlijk zo fier als een gieter de weg op en geef maar gas, maar dat gas geven in combinatie met een korte bocht lukte niet helemaal goed,…helemaal niet goed zelfs want die bocht was tekort ofwel was die auto te lang, maar zoon en auto zaten in de kortste keren in de gracht. Er waren plotseling meer lampjes nodig en de auto was eveneens een stuk korter. Dus Pa heeft er hem dan maar uitgehaald en zelf achter lampjes gereden.

    De volgende uitstap van zijn zoon, met weer een andere auto, had hij weer geen chance. Bij het voorbij rijden van een auto(waar dat niet mocht) sloeg die auto wel voor zijn neus linksaf zeker, wie doet nu zoiets, dus zoonlief blutst de achterkant van die auto, met een bliksemsnel manoeuvre trekt hij zijn auto naar links, ….der staan daar toch wel auto’s geparkeerd zeker!!!

    Dus maar tegen de flank van die geparkeerde wagen gereden, maar hij had nogal wel wat gas gegeven en zijn auto wilde maar niet stoppen dus…tegen de tweede geparkeerde auto en om toch maar volledig stil te staan, kwestie van beleefdheid t.o.v. de andere weggebruikers die van de tegenovergestelde richting aankwamen, parkeerde hij zichzelf tegen en op de derde geparkeerde wagen. Dus pa heeft hem gaan halen.

    De derde uitstap, daar kon hij toch echt niets aan doen hé, hij was rustig aan 110km/uur aan het rijden waar hij 70 km/uur mocht, maar….daar deed een stomme chauffeur voor hem een zodanige stom manoeuvre, dat hij moest remmen, uitwijken, het verkeer in de gaten houden voor hem, achterhem en…hij moest op de baan blijven. En nu net dat laatste was er teveel aan. Het gevolg was dat hij stilstond tegen een boom…niet zoals ieder ander tegen een boom zou rijden,nee… recht op zijn neus en met de koffer elegant geleund tegen de boom. Pa is hem gaan halen. Het verhaal zou bijna af zijn ware het niet dat er nog een klein gevolgske was bij het depanneren van die laatste auto, die had namelijk achteraan geen lichten meer, trouwens vooraan ook niet meer. En pa had afgesproken met zoonlief om achter hem naar huis te rijden en zo zou pa met “zijn” auto voor lichten zorgen, kwestie van veiligheid hé, eveneens was afgesproken dat wanneer de zoon zou remmen, hij zijn hand moest opsteken zodat pa eveneens kon remmen, goede afspraken zijn de helft van het werk hé. Zo gezegd zo gedaan, zoon is aan het rijden en pa daar kort achteraan voor clignoteur en stoplicht aan het spelen. Maar het mocht niet zijn hé….bij het eerste kruispunt moest zoon remmen, uitkijken, op de weg blijven, hand opsteken, maar….dat laatste was er teveel aan, glad vergeten, ja in dergelijke omstandigheden moet ge aan zoveel denken hé. Het dramatische gevolg was dat pa in het gat van zijn zoon reed, met het gevolg dat pa ook enkele lichten verloor vooraan, toch zijn ze thuisgeraakt en zoonlief rijdt nu met een squad.

    Een ander verhaal kwam van de vroeger vermelde autocarchauffeur (JP):

    JP heeft namelijk bijna de ganse wereld rondgedweild op zoek naar avontuur,maar die keer toen hij in Ghana was overkwam hem iets dat goed begon maar….

    JP was goedgehumeurd met zijn gehuurde auto aan het rijden, lettend op de vele putten in de weg (méér putten dan weg) toen hij plots ontdekte dat hij op de verkeerde weg zat, hij was verdwaalt. Verder rijdend langs de “boulevard” zag hij op een kruispunt een agent staan die het verkeer aan het regelen was voor de twee auto’s per dag die daar passeerden, JP daar naartoe, maar…die politie was een vrouw, de schoonste, de zwartste vrouw die hij in weken gezien had…het was liefde op het eerste gezicht, het tweede gezicht en op alle andere gezichten, en dat van weerskanten, twee paar ogen stonden op tilt. Ontdaan en hakkelend vroeg JP de weg, waarop prompt de agente haar druk kruispunt verliet en naast hem kwam zitten om de weg te tonen. Niet alleen de weg naar zijn hotel maar ook de weg naar zijn kamer en de weg naar…(gecensureerd). JP op wolkjes lopend,wandelde ’s anderendaags met haar rond waarbij ze hem lief meetroonde naar allerlei winkels, en waar ze telkens, lief en smachtend in zijn ogen kijkend, mag ik dat niet hebben van je, en dat, en dat, en dat….Nu, wanneer je JP kent, moet je weten dat hij alles voor je zou doen, maar van zijn “geld” moet je afblijven. En zo begon hij toch een beetje wantrouwig te worden, zijn ogen stonden al niet meer op tilt. Maar het rampzalige einde van die prille liefde kwam toen ze hem wou meetronen naar de ambassade om te trouwen met hem en mee te komen naar Belgie. JP is nog nooit zo rap “in” zijn auto en “uit” Ghana gevlogen als toen, want zijn vrijheid is zijn hoogste goed. Nooit zullen ze hem daar nog zien denk ik.

    Wat de klanten van de Vogelzang nog niet wisten is dat Kathleen nu vogels opvangt, allerlei vogels komen nu reeds van over gans Belgie naar Kathleen. Ze is ze namelijk waarschijnlijk aan het verzamelen tegen dat ze in pensioen gaat. Het is namelijk haar droom om later wanneer ze zéér oud zal zijn, tussen de vogels te zitten in een grote clubzetel.

    Bij mijn onschuldige vraag verleden week, aan Luc, of hij er reeds aan gedacht heeft, dat het allicht de verjaardag van Kathleen is en wat voor een cadeau passend zou zijn voor haar, werden de verschillende discussies aan de dis direct opgeschort en waren de voorstellen aan Luc niet van de lucht, die voorstellen begonnen vanaf lichte erotiek tot zware pornografie, iedereen was in een oogwenk geïnteresseerd en schielijk de maat aan het nemen van bewuste anatomische lichaamsdelen, ik ben dan maar voorzichtig naar huis gegaan want het was alweer tijd.

    Tot ziens,

    23-04-2005 om 08:21 geschreven door raspoetin

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vogelzangse périkelen (feb.2004)

    Eindelijk is het weer zover, de Vogelzang is na twee oneindige weken terug open. Kathleen ziet er bij mijn binnenkomst stralend uit, die bijna onuitputtelijke vitaliteit van haar straalt mij letterlijk tegemoet. De batterijen zijn duidelijk opgeladen in die week vakantie in het rustige Kempenland. Eén week maar want de eerste week was het grote kuis in en rond de café, daarbij heeft ze al haar helpers en helpsters tot waanzin bracht door een ongebreidelde, nooit geziene kuiswoede aan de dag te leggen, waarbij het werk van een maand in een week geperst werd. Zelfs een electrieker werd erbij gehaald om elektrische schakelaars bij te zetten, een boiler te placeren, dimmers te plaatsen en nog een tal van dingen die spontaan in de uiterst creatieve geest van Kathleen opkwamen.

    Toen bijna alles gekuist was en het gezelschap uitermate vermoeid aan een tafel zaten uit te blazen, hun ogen op oneindig en niet meer in staat om nog één vinger te bewegen, zag Kathleen plotseling iets wat ze vergeten was…die voegen van de muur onder de ramen waren niet meer wit… ze waren vuil, zéér vuil en hoe meer ze keek hoe vuiler ze werden. Plots zegt ze hysterisch wijzend naar die muur, tegen haar mensen “die voegen zijn schandalig vuil, dat moet terug wit geschrobd worden!!!” in paniek kijken ze allemaal naar die voegen, voegen die er enigszins normaal uitzagen, weliswaar ietsje grauwer dan anders maar toch….

    Er was echter niets aan te doen, het moest en zou gekuist worden, maar hoe??? Opeens had Kathleen het gevonden “met een tandenborstel!!” (waarschijnlijk heeft ze in een vorig leven bij het leger geweest), verbijsterd en wezenloos keken de anderen elkaar aan, maar ja…., haar wil geschiede, en onder de mopperende fluisteringen van de mensen zijn die voegen nu terug een beetje meer naar de witte kant gekomen,… dit tot een bijna orgastische tevredenheid van Kathleen.

    Ze heeft wel een steekje laten vallen toen de electrieker, doodmoe maar zo fier als een gieter kwam vragen of de elektrische schakelaars goed geplaatst waren, waarop Kathleen verstrooid vroeg “welke schakelaars” ,door de drukte rond die voegen was ze die man volledig vergeten. Daarop is die man met zijn hoofd tussen zijn schouders, zijn armen slap naar beneden hangend, gebogen, gebroken en voor de rest van zijn leven gefrustreerd afgedropen, gestrompeld eigenlijk, naar huis om zichzelf daar lazarus te drinken op de ondankbaarheid van de mensheid.

    Maar goed, de kuis is nu voorbij en de vakantie genomen.

    Naar mijn vaste stek lopend kijk ik eerst of er geen fles ammoniak bij de spoelbak staat, dit is niet het geval, en dus kan ik met een gerust gemoed aan mijn eerste pint beginnen.

    Ik zie vandaag het koppeltje niet die er anders steevast bij is. Zij een beetje klein uitgevallen en aan de mollige kant, houd van de leute en het plezier in het leven. Ze heeft echter iets raars met haar voet, die zit namelijk reeds maanden aan een stuk in en uit het gips. Haar man zo mager als wat en met een grote snor rondkijkend met glimmende oogjes is er steeds bij, onafscheidelijke tortelduifjes, zou je zeggen al was er onlangs toch een haar in de boter naar ik gehoord heb. Er was namelijk een bloedmooi negerinnetje naast hem komen zitten, die met halfontblote borsten een wulpse knipoog wierp naar hem…, waarop hij natuurlijk vol interesse en overgave discreet (dat dacht hij toch) een dikke knipoog (zijn beide ogen toe zelfs) terug stuurde,… zijn snor krulde recht omhoog, andere anatomische dingen waarschijnlijk ook, maar… zijn madam had het in de gaten en in de kortste keren werd hij verplicht om zijn blik 180° te draaien, waarop Kathleen nog een beetje olie op het vuur deed door te spreken over een zwarte mercedes met rode zetels enz…, Luc, heeft direct op een onhandige manier het vrouwtje getroost, en gezegd dat die rode zetels wel niet zo slecht zouden staan en dat hij dat ook wel eens wou zien…, wat de zaak er natuurlijk niet beter op maakte, ook niet voor hem aan de blik van Kathleen te zien. Zo zie je maar weer hoe rap het pure geluk van een trouw echtpaar verstoord kan worden hé.

    Ja, nu moet ik toch eens mijn water gaan afvoeren na een zeven à acht pintjes, ik stel dat namelijk steeds zolang mogelijk uit, want sedert die onnozelaar van een Dutroux hebben ze de horeca verplicht om achter de mannen een deur te plaatsen, wij mogen van achter niet meer gezien worden wanneer we onze behoefte doen, dat is onzedelijk geworden. In de Vogelzang is dat natuurlijk niet anders ware het niet dat die plooideur geplaatst is op aanwijzen van een mager of slank iemand (Kathleen?).

    Want die deur is geplaatst op een 30-tal cm van de piscine, en waarbij die plooideur ook nog eens de helft van het deurgat inneemt. Dus ik die een beetje breder uitgevallen ben, aan alle kanten, moet eerst mijn ene schouder zo ver mogelijk naar binnen steken, daarna een kwartdraai naar rechts, vervolgens opzij trippelend naar links tot vlak voor de piscine, dan moet ik met mijn rug en ellebogen die deur achter mij toewerken, niet geheel in het slot want dan kom ik er nooit of ter nooit meer uit (hopelijk komt Dutroux dat ook tegen) en ik kan beginnen…, nee nog niet, want mijn edel deel moet er voor zover ik weet ook nog uit, na een heel gewriemel, mijn handen en de rest geperst tegen de achterwand lukt het zonder mijn broek zeiknat te bekladderen, nu op een behoorlijke manier heel het zaakje terug op zijn plaats duwen en plooien om daarna de omgekeerde procedure te beginnen. Dus na een twintigtal minuten kan ik terug op mijn plaats zitten. Op mijn opmerking zegt Kathleen dat ze er geen probleem mee zou hebben en demonstatief stevent ze naar de piscine en ze past er inderdaad beter in dan ik alhoewel ze toch iets mist wat wij mannen wel hebben. En ook de omvang van mijn lichaam scheelt een weinig van het hare.

    Na nog enkele pintjes op mijn gemak gedronken te hebben ga ik weeral eens naar huis, die uren zijn weer voorbij gevlogen.

    Tot ziens,

    23-04-2005 om 08:19 geschreven door raspoetin

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vogelzangse périkelen (jan.2004)
    Het is weer zover, 10u10 en ik zit terug op mijn oude stek in café Vogelzang, na de drukke dagen van de kerst-en nieuwjaarsperiode is het zalig om de rust te zien weerkeren. Onze Kathleen zit op een barkruk naar keiharde muziek te luisteren en verwezen te kijken naar de nog resterende kerstversiering die maar niet vanzelf wou verdwijnen. Kathleen is uitgeblust, haar batterijen zijn plat, die anders zo ondeugende ogen blinken niet meer. Nu moeten we opletten want we zullen de verstrooide Kathleen krijgen, we hebben dat nog al eens meegemaakt. Ik kwam eens snipverkouden binnen en gezeten op mijn vaste stek rechtover de spoelbak, goot ze beetje ammoniak in het water, (kwestie van de glazen te doen blinken of ontvetten), luttele seconden nadien goot ze terug een scheut ammoniak erbij, ik begon reeds argwanend te kijken, maar ja, ze was verstrooid hé, mijn neus die reeds dagen verstopt zat begon serieus los te komen, de tranen kwamen aan alle kanten uit mijn ogen, maar nog had Kathleen niets in de gaten want ze goot er nog een flinke scheut bij totdat alle klanten zo high waren dat ze niet meer wisten van welke wereld ze waren. en ja dan had ze het in de gaten, en met een onschuldig stemmetje vroeg "ik heb er een beetje veel in gedaan zeker". Mijn verkoudheid heeft nog nooit zo rap over geweest. Of die keer dat ze zonder gasverwarming zat, het vroor buiten zeker -6°, iedere klant die binnen kwam zei tegen Kathleen dat het binnen ook niet warm was, wij zaten ondertussen reeds met onze mantel toe, jaloers kijkend naar die ene persoon met een sjerp aan, waarop ze steevast naar de thermostaat liep en een draai hoger gaf, nog steeds gekleed in haar lichte pull van "esprit", want koud had ze niet, je moet weten dat ze een zeer goede verbranding heeft, waar een ander "normaal" mens drie tot vier maaltijden per dag nuttigt is dat voor Kathleen 12 keer, zonder de tussendoortjes. Uiteindelijk nadat iedereen zich aan het warm beven was zoals de honden doen, met ijspegels aan onze neus, druk doende warme koffie met dreupels te drinken, vroeg ze voorzichtig "zou de ketel leeg zijn misschien?" We hadden geluk want ze heeft nog elektrische verwarming en een half uur nadien zaten we gelijk in de tropen.
    Zo zie je, wanneer Kathleen haar batterijen plat zijn kun je van alles meemaken, daarom moeten wij de eerstvolgende keer dat we Luc zien hem er voorzichtig op attent maken ( indien hij dat nog niet ondervonden heeft) dat Kathleen vakantie nodig heeft, minstens een week, Luc indien je dit leest, doe het voor onze veiligheid en voor het uwe. En doe die kerstversiering weg en de kerstboom die vanachter ligt want dat werkt voor Kathleen als een rode lap op een stier.
    Uw trouwe klant,

    23-04-2005 om 08:17 geschreven door raspoetin

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vogelzangse périkelen (dec.2003)
    Het is donderdag, en het is bovendien 10.00u, toegevend aan een onweerstaanbare drang begeef ik mij gezwind stappend naar café "Vogelzang", dit is mijn wekelijkse uitstap om mij te laten onderdompelen in het bruisende,spirituele uitgaansleven van Oostkamp.

    Aan de hoek van de straat komend zie ik het al liggen, het Nirwana van Oostkamp, dé thuishaven van menige werkende, gepensioneerde, doppende, of lanterfantende mens. Met angstige spanning., mijn adem inhoudend let ik er eerst op dat de gordijnen wel open zijn., mijn adem de vrije teugel gevend, opgelucht, ja, want de gordijnen zijn open, "onze Kathleen" is op en is open. Het is namelijk zo dat Kathleen niet graag opstaat, ze heeft er zelfs een hartgrondige uitgesproken hekel aan, ze staat op in tien keer, elke keer de wekker een beetje verder zettend, eerst een paar minuten, daarna een paar seconden om uiteindelijk met een lange zucht en een moordenaarsblik op haar wekker toch uit het bed te kruipen. Na het wassen en een zeer bescheiden ontbijt van één volledig wit brood met twintig eieren en een halve hesp is ze paraat om zich te begeven naar de café waar ze klokslag 10,00u de gordijnen open schuift, daarbij kengevend dat ze er klaar voor is.

    Verder gaand zie ik dat ik reeds de eerste niet meer zal zijn, er zijn er nog die afwachtend die klokslag 10,00u afgewacht hebben. Binnenkomend is het steeds mijn eerste werk om te zien welke Kathleen we zullen hebben vandaag, wij hebben er namelijk vier, de "stille" Kathleen is te herkennen aan de rustige klik, de stille goedemorgen die ze wenst, het haar is prachtig in de vorm gekamd, ze heeft een goede nachtrust gehad, geen al te grote ruzie met haar wekker.

    Ofwel heb je de "uitbundige" Kathleen, haar ogen staan wild, de haardos is bewerkt met haar vingers, de muziek staat volle bak, in twee stappen staat ze van de ene kant van het café aan de andere kant, ze ziet het duidelijk zitten. We hebben ook de "verstrooide" Kathleen, haar ogen op oneindig, de gesprekken nauwelijks volgend en steevast mevrouw zeggend tegen een heer, een pint gevend in plaats van een rode wijn en een sterke koffie gevend in plaats van een gewone, dan zit ze duidelijk op iets te broeden. En wij hebben de "gedreven" Kathleen, dat ligt zo een beetje tussen de stille en de uitbundige, bij de gedreven Kathleen moeten wij echter voorzichtig zijn, er zijn namelijk bepaalde onderwerpen die we alleen met de grootste voorzichtigheid kunnen aanhalen, bijvoorbeeld kritiek uiten op het vrouwelijk geslacht is een onderwerp die steevast en op staande voet met een indringende blik zal beantwoord worden, als vaste klant weet je dan al dat uiterste voorzichtigheid geboden is wil je niet de volle laag krijgen, maar o wee de toevallige klant die dat niet weet.

    Vandaag hebben wij de gedreven Kathleen vast. Met gezwinde stap ga ik steevast naar mijn barkruk waar ik de volgende uren op zal vertoeven, aan de hoek van de dis zodat ik alles kan volgen. Ik drink een eerste glas bier steek een sigaret op en kijk op mijn gemak rond, een van de andere vaste klanten die reeds aanwezig zijn is een vrouw die steeds koffie drinkt en die er vroeger toch ietwat verloren bijliep, maar nu, je zou ze niet meer herkennen, tientallen kilo's lichter, jeugdiger kleren aan en gesminkt, ze heeft duidelijk haar leven terug in handen genomen, het doet steeds plezier wanneer je zo iemand ontmoet. Daar komt een volgende klant reeds binnen, de autocarchauffeur, goede morgen wensend, stevent recht naar zijn tafeltje, hij besteld steevast een pint en de "gratis" krant van de dag, voor het eerstvolgend uur hoor je hem nu niet meer, alleen wanneer er in het café de woorden, politiekers, belastingen of Clouseau vallen komt hij uit zijn lethargie en doet hij luidkeels mee aan de debatten, hij heeft namelijk tijdens het jongste Clouseauconcert een twintigtal keer heen en terug moeten reizen met luidruchtige fans, die in het terugkeren luidkeels het ganse repertoire nog eens opvoerden, sedertdien werkt de naam Clouseau op hem als een rode lap op een stier, politiekers zijn zonder meer geperverteerde, dikke, vette zakvullers en de belastingsambtenaren zijn het uitschot van de mensheid niet waardig de naam "mens" te dragen. Na exact 3 pintjes legt hij juist gepast geld op tafel en is hij weg.

    Ondertussen druppelen de volgende "morgenklanten" binnen gezellig keuvelend over van alles en nog wat, je kunt niets bedenken of het komt wel eens ter sprake, van de intrieste belevenissen tot de meest euforische toestanden. Onze Kathleen doet gedreven mee aan alle discussies, soms meelevend, soms ernstig maar meestal, en daar is ze het beste in, met een kwinkslag en een zeer grote dosis humor(eerder zeldzaam bij een vrouw), zichzelf enigszins relativerend legt ze de link tussen al haar klanten.

    Het is ondertussen reeds 11u30 geworden en de dis zit vol, bijna alle vaste klanten van s'morgens zijn gearriveerd. Ik zie door het venster nog een alom gekende klant passeren met zijn kruiwagen, zijn blik gericht op 20 kilometer verder, stappen van drie meter nemend, recht naar het containerpark , vijf minuten nadien zie ik hem terug komen, hij parkeert zijn kruiwagen netjes tussen de andere auto's, zet een veiligheidsklem op de voorband en komt breed glimlachend de café binnen, recht doorstekend naar het verste hoekje van de dis, daar aangekomen parkeert hij zichzelf op de barkruk, voor lang.zeer lang, want een 15-tal uur zal hij het uithouden, iedereen voortdurend vertellend over de honden, het werk en de voetbal, continue zal hij voor het een of het ander de aandacht vragen aan Kathleen, soms tot grote vergeefse ergernis van de uitbaatster die hem reeds verwittigd dat ze hem niet naar huis zal rijden in zijn kruiwagen.Het wordt ondertussen rond 01u00, de morgenklanten gaan geleidelijk naar huis, Kathleen is weeral aan het eten, de enorme hoeveelheden worden belangstellend gevolgd, dit met enige afgunst van sommige "gewichtige" klanten.Vooraleer de namiddagklanten nu beginnen komen zal ik mij naar huis moeten haasten, anders geraak ik niet meer weg, goede middag wensend verlaat ik het lokaal waar ik mij nog nooit een moment verveeld heb met een soort weemoedig gevoel.

    23-04-2005 om 08:15 geschreven door raspoetin

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)


    >

    Blog tegen de regels? Meld het ons!
    Gratis blog op http://blog.seniorennet.be - SeniorenNet Blogs, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!