eerste lentedag

zwijgend leven

gewoon met jou 

kom dichtbij

met onvolgroeid verlangen

zwijg ons leven vol

met tederheid

denk de toekomst

naar het heden

mag verbondenheid

in stilte overvloeien

herboren verleden tijd

in leven met jou.

dala

tranen van verdriet

tranen van verwarring

tranen van vreugde

U neemt mij bij de hand

leidt me naar de vreugde

diep in de stilte van mijn zijn

waar geen ellende mij nog raken kan

daar hoor ik de taal

van liefde hoop en verlangen

onuitgesproken woorden

geschreven in mijn ziel

die mij raken tot in eeuwigheid.

dala.

zorgen meer dan je wilt

zijn nu wat voorbij

morgen sta ik niet meer alleen

dan ben jij hier elk moment

vreugde belt weer aan

aan de poort van mijn bestaan

een ingehouden toon

zodat ik mezelf niet storen zou

kom naar binnen

dan gaan we weer buiten

aan de andere deur

binnen in onze omsloten tuin

zo lang duurde jouw afwezig zijn

moest ik leven zonder zoen

zonder knuffel

zonder jouw karige woorden

we zijn dan voortaan alleen

er zijn geen trappelende voetjes

levendig taterend kroost

enkel zo af en toe.

dala

doorn in hun oog

in mijn vinger

in mijn been

ik kan er niet van uit

rechtdoor is mijn weg

helemaal alleen

in eenzaamheid

een schop hier

een hard woord daar

de kleur verdwijnt

ginder en overal

grijze grijns

nare droom

gelukkig maar
gebeurt wel vaak.

dala

Als alles stilvalt en enkel nog mijn zetel wat rust kan brengen scharrel ik wat in de oude doos en haal er een of ander gedicht uit van vroeger dat mijn gevoelens van nu ongeveer weergeeft.

geboren

op de maansikkel

van het verleden

getogen

in de toekomst

van weleer

ik stel nog vragen

maar krijg

geen antwoorden meer

het verhaal

van dode dingen

tot leven gebracht

in de eeuwigheid

van mijn geest

ben ik dan een verloren vriend

van doodgewaande waarden ?

dala

als vrouwen goden waren

dan had ik in mijn hemel

strenge godinnen van de discipline

knappe van het  woord

en zachte van de lieve lach

moesten jullie bloemen zijn

dan stonden in mijn tuin

rozenstruiken van unieke kleurenpracht

beveiligd door stevige doornen

exotische passiebloemen rankend

langs de hoge muur van de droom

en zachtroze enige lelies

als symbool van jeugd en toekomst

het nadeel van deze godinnen...

dat nog menig ander ze aanbidt

maar het voordeel van die tuin

die is enkel van mij.

dala

Dromen zijn geen bedrog.  Wil je ze bewaren dan moeten die binnen het kwartier na het ontwaken opgeschreven zijn.

Dan moet je in je geest met de droom praten en hem dan loslaten.  In een droom kan je niet leven maar hij kan wel je leven kruiden.

Zo babbel ik met de droom van hieronder. Door die droom heen praat ik rechtstreeks met de met de schitterende mutipele creatuur. Het is een zeer oud gedicht en een echtgebeurde droom.

droomvrouw

grijpend naar jou

met gretige bedoeling
jij prachtige vrouw

met een duizend gezichten
gelukkig of helaas
je wordt prompt omgetoverd

daar sta ik dan

een volle welriekende tuil

droombloemen

in mijn nog uitgestoken hand
bij het ontwaken
blijft een  gevoel 
van gelukzaligheid.

dala

wintersokken

sneeuwden onder

natte tenen

koude rilling 

bibberen

de uitgestorven zang

van dode mussen

stilte in de nacht

versteende verlegenheid

vorige zomer

heb je zoals weleer

een klaver vier geplukt

en is je geest

aarzelend meegegaan

op de adem

van blijheid.

dala

geen woord

je bent er niet

tijd is schraal
zo alleen

de deur piept

opgeschrikt

uit korte dut

het is de wind

deur op een kier

symbool van verlangen

naar jouw komst

kan nu elk ogenblik.

dala

laat mijn oren met rust

ga spelen in de tuin

zo vaak gehoord

zo vaak zelf gezegd

zoveel tranen gedroogd

zoveel zelf gelaten

ieder vind zijn draai

de een vanzelfsprekend vlug

de ander neemt zijn tijd

alles komt uiteindelijk terecht

niets krijg je voor niet

wordt zelden in de schoot gelegd

vechten voor je brokken

wat ruw gezegd

maar een werkelijkheid.

dala

de winter hangt

met haken en ogen

los aan mekaar

te warm

te koud te nat te droog

geen normale gang

seizoenen op hun kop

mensen draaien zot

wat knoeien wij er toch op los

sprekend gevat in één woord

mensdom

we weten reeds lang wat er knelt
toch komt er geen veandering
hoe lang nog kan het duren

vooraleer de hele boel vergaat?

dala

humeurigheid

op mezelf uitgewerkt

rusten wordt piekeren

alleen zijn

nuttig bezig zijn

lukt maar niet

onnodige angst

zonder enig motief

de spade rust

blinkend in de zon

mijn rug klaagt mij aan

met scherpe pijn

treuren om het verlangen

naar rust

die maar niet wil komen

omwille van eenzaamheid.

dala

waar ben je nu

op dit eigenste ogenblik

midden in de nacht

jij die niet begrijpt waarom

al dat lijden dag na dag

maar niet wijken wilt

uitgesproken of geschreven woorden

brengen wat soulaas

stilte schenkt een weinig vreugde

steeds hechtere vriendschap

brengt meer en meer begrip

sterkte komt uit het zogezegde niets

oren kijken mekaar nooit aan

luisteren naar de taal van de stilte

universeel zonder woorden

geven in liefde vol begrip

steeds weer hoop op steun

stilte brengt rust

rust maakt sterk

je wordt geleid

door de onzichtbare vaderhand.

dala

zwijgen

is stilte

voelbaar verlangen

dat schrijft

voor jouw ogen

waarin ik ook kan lezen

dat je blijft

om samen te groeien

naar het raadsel toe

van dat eeuwig zwijgend zijn

zwijgend

te spreken

tot de verbeelding

van hen die zwijgend leven

in eenzaamheid

dala

kwatrijn in de nacht

de stille nacht

die naar je lacht

de slaap onderbroken

het afkoelend bed dat wacht

dala

zulke bloemen pluk je niet

die worden gekoesterd

op de zachte glooiing  van de herinnering

maar de kleine madelief

blijft mijn lievelingsbloem

het hoe en het waarom

behoren tot de geheimen van mijn ziel

o vrouw met de duizend gezichten

ik leef in een aureool van pijn

dat mijn vreugden tooit

alles gaat zo snel voorbij

niemand kan peilen hoe diep

mijn ziel jouw schoonheid viert

dragen mijn dromen soms de naam visioen.         

dala

liefde 

beeld in je geest

mijmeren bij geweest

dromen over wat nog kan

verlangen naar het feest

dala

Zo heb ik kennis gemaakt met deze bijzondere vorm van dichten.  Een kerngedachte, gevat in steeds weer vier verzen waarvan er drie rijmen.

's Nachts wakker in het uitgestorven huis
hoorde ik het bezig water van de sluis.
Toen riep men mij met name - twee, drie maal.
Een slaan van luiken en een groot geruis.

uit 'Kwatrijnen in opdracht'1948 van Ida Gerhardt