toen

eeuwige congé

boulevard naar

de eeuwigheid

pensioen

alle tijd

tijd te weinig

begrijp me goed

eindelijk kiezen

vandaag dit

morgen dat

haast geschrapt

werk is bezigheid

er op uit

thuis

overal

rust.

dala

luister mijn lief

het is

vier uur in de morgen

als ik verkiezen zou

tegen jou aan te liggen

maar ik ga
en mijn handen

zoeken niet 
de zo bekende vormen
van jouw rijke zijn

althans voor mij

maar zoals zovele vrouwen

wil ook jij

de soms dwaze toer op

van lijnen
en verslanken

echter

het hoeft niet

zeker niet voor mij

maar dat arme lijf

blijft nog steeds

jij.

dala

mysterie van  leven
mysterie  van dood
van liefde en vergeven

onwennig nu
onomkeerbaar
vaarwel
ook jij bent nu
herinnering
voor altijd

ons leven is
even enkel denken
dan gaat het verder

elkeen  krijgt
zijn bepaalde weg
mysterie van het lot.         

eenzaamheid

prangend

grijpend naar de keel

lege zinnen

verdwaalde geest

en plots

zinvol leven

een doel

blijheid

vult

mijn eenzaamheid

wie je ook bent

ik ben

bij jou

jij vult

triestig of blij

mijn eenzaamheid

samen

blij

verdrietig

om het even

zo ben ik

nooit meer alleen.

dala

is dit een afscheidslied

woorden die snijden

pijn

genadeloos

naar het oppervlak

gebracht

weerloos treuzelen

geen richting vinden

bevrijd

hun weg zullen gaan

onbeantwoorde vragen

even pijnlijk

als absoluut verdriet

waar ik mee leven moet

daarvan sterf je niet

het ga je beter

en beter

tot goed

en mooi
ik heb verdriet.

dala

de wildernis

gesnoeid

opgekuist

geborgenheid verdween

geheimen opgegeven

zo is ook merel

heen gevlogen

op zoek

naar ik weet niet wat

ik weet ook niet waar

in de verte hoor ik wel

een lied

begrijpen doe ik wel

of het mijn merel is

dat weet ik niet.

dala

leven in een droom                      

van steen                  

hout en glas             

een overvloed aan woorden      

waarvan geen duizendste part       

geschreven                

zelfs niet gesproken is      

een weelde                

aan gevoelens              

van vreugde               

maar ook van pijn         

wat zou mijn tuin         

met zon               

zonder regen zijn

dala

ik ga naar blankheid

van onbeschreven toekomst

even nog ben ik hier

in het dreigende heden

ik verdwijn

in tumultueuze verleden tijd

mijn vrijheid is geen keuze meer

het lot is opgelegde oefening

ik
moederziel alleen

hier

boulevard naar de eeuwigheid

geen keerpunt meer

één zekerheid

het is voorbij
nu komt alles goed.

dala

leven en dood

dood en leven

mysterie

wetenschap

langer leven

geloof

eeuwig leven

liefde

haat

vrijheid

keuze.

dala

ziek was je

slap vol pijn

je liet me binnen

half verdoofd

je woont zo alleen

ik betrad jouw ellende

en hielp je weer in bed

jouw kleed viel even open

zo ontroerend

klein maar volmaakt

jouw borstjes

hemelse tepels

even maar

een volgroeide glimp

ik schreide roerloos

tranen als lenteregen

je zei

dank je voor alles

ween maar niet

ik genees wel vlug

vertederd

pinkte ik een traan

uit jouw ellende weg

liet je rusten in jouw pijn

machteloos stond ik op de stoep

verdwaald als een puber
vol verwarde gevoelens

even later
jouw afscheidsbericht.

dala

ben ik ontevreden

omwille van zo weinig ijs

van dooi in mijn geheugen

mijn hart  vol pijn

bij het denken aan jou

die mij een oorveeg gaf

omwille van mijn lach

jij schrok niet weinig

toen het een schater werd

in plaats van een traan

verklaarde mij zot

en liep in strakke pas

je dood tegemoet

hoe pijnlijk toch dat verleden.

dala

stilte

alles rust

behalve ik

langzaam lezen

schrijven uit overvloed

dan is alles goed

denken aan

jou warmte

ik verlang

naar je lach

jouw lieve woorden

jouw hand

de zoen.

dala

de woorden

de zon

de maan

tonen zich niet

de wolken

het grijs

eenzaamheid

in overvloed

wij

met te veel

piekeren

waar is positief?

dala

er is niemand

er is ik

er is iemand

dat ben jij

de grendel

de olie

het gedacht

ik doe maar wat

wit zoekt kleur

vermijdt zwart

dat bederft de pret

want alles wordt grijs.

dala

allen even lief

soms wat venijnig

jij bent allen

jij bent me lief

ik zal het koesteren

jouw zwijgen

jouw spreken

jouw voelbare lach

de kommer in het oog

de pijn in het hart

de zorg die dwingt

de blijheid die swingt

jij geeft

jij krijgt

nu eens blijheid

dan weer verdriet.

dala

de toekomst gaat open

in het huidig ogenblik

sluit zich onmiddellijk op

in een onzeker verleden

mijn denken gericht

op wat komt

mijn aandacht

op wat is

jullie woorden indachtig

vergeet

vergeet het voorbije

het komt niet terug.

dala

zij spreekt tot mij

half luisterend

in geschreven woorden

vol geheimenis

bloeiende taal

waarin jij leeft

met al jouw blijheid

met al jouw verdriet

blijvend boeiend

sterk deinend

als een wilde zee

in een donkere nacht.

dala

zie ik jou

telkens weer

slank of buiten maat

waar het werkelijk

om gaat

is jouw pijn en verdriet

jouw lach en werk

verdoken huilen

volg ik jouw praten

hoor ik goed

jouw afweer

bij mijn luisteren

je hoeft helemaal

niet om mij

bezorgd te zijn

ik red me wel

zeg je dan

net als de anderen

het ga je dus goed

kranige meid

zeg het maar

een afscheid

is het niet

het lot beheerst.

dala

die vogel fluit

een eigenaardig lied

luisteren denkt soms

hoor ik nu een muis

of is de ekster aan de haal

met het vlotte woord

of de spotvogel op de loop

met het lied

misschien zijn wel

mijn oren doof

door buur lawaai

het kan ook mijn vragen zijn

interesse raakt wel eens

in de knoop

met nicht nieuwsgierigheid

wat kan leven

toch ingewikkeld worden

gelukkig is daar nog

de afwisselende heldere zang

van  merel op de nok

bij buurman op de schuur.

Dala