ziekenbezoek
ziek was je
slap vol pijn
je liet me binnen
half verdoofd
je woont zo alleen
ik betrad jouw ellende
en hielp je weer in bed
jouw kleed viel even open
zo ontroerend
klein maar volmaakt
jouw borstjes
hemelse tepels
even maar
een volgroeide glimp
ik schreide roerloos
tranen als lenteregen
je zei
dank je voor alles
ween maar niet
ik genees wel vlug
vertederd
pinkte ik een traan
uit jouw ellende weg
liet je rusten in jouw pijn
machteloos stond ik op de stoep
verdwaald als een puber
vol verwarde gevoelens
even later
jouw afscheidsbericht.
dala

