de verandering

luister mijn hart

zwijg gij losse tong

bewaar mijn gedachten

stilte

geeft waarheid

kracht

komt uit inzicht

wees niet bang

deze woorden spreken niet

verbergen zowel  het geheim

van mijn treurnis

als van jouw verdriet.

dala

ik ben tot inkeer gekomen

eindelijk

zwijgende blijheid

wil alles verwerken

in mijn hart

de babbelfontein

wordt afgesloten

luisterend handelen

wie zal dat verstaan?

dala

treurig in gedachten

blij in woorden

leeg de geest

klaterend de mond

hartenpijn

verdoken door een lach

angst

in een woordenstroom.

dala

een lach

die chagrijn verbergt

gevoelens van pijn

een blijheid

die denkmantel is

voor eenzaamheid

verborgen treurigheid

zwartgallig spel

met woorden

raken de vreugden niet

in de persoon verborgen

overvraagt in zorgen

diep genietend

van elk blij moment

dala

de lente trekt zich terug

de jonge botten zijn er

zullen ze de kou weerstaan

al mijn botten kraken

bij al die gure windstoten

voelen ze zo pijnlijk aan

en in de garage

staan mijn botten klaar

sneeuw zal het hier niet zijn

maar opnieuw wordt het ploeteren

door slijk en ore

van het polderland.

dala

ogen dicht
boek op de grond
rugpijn kreunt
wakker is hardnekkig
moe kan niet echt rusten
zetel klaagt krakend
ongedurig wil er uit
strompel komt recht
kreupel neemt over
wandel maakt veel goed
nors smelt weg in de zon
jij komt thuis
alles is weer goed.

dala

zacht

is jouw blik

hartelijk

jouw lach

zacht

is de lentebries

deugddoend

de voorjaarszon

zacht

spreek je me aan

aandacht luistert

naar jouw lieve woorden.

dala

zon schenkt lente

tuinarbeid

grond klaar leggen

zaaien

planten

groei

wieden

bedekken

onkruid tegen gaan

groei en tijd

oogsten

genieten.

dala

stil vallen

alleen

pijn

eenzaamheid

stilte

verwachtingen

vragen

kom jij terug

wanneer?

dala

de buitenlucht roept

de zon warmt haar eerste lentedag

slaap ik mijn vermoeidheid leeg

na wat lastig wakker worden

slaaf ik  met terugwerkende kracht

mijn laatste winterklus

na het snoeien met kettingzaag

kruipt de lente in mijn vingers

terwijl de zon oververmoeid

langzaam slapen gaat

schrijf ik mijn gevoelens leeg

in dit lentepoëem

morgen gaat de  tuinbedekking

op een hoop voor later gebruik

woel ik de aarde los

zaaien en planten komt er aan

rustig op gepaste tijd

en de oerkracht alles groeien laat.

dala

zwijgend leven

gewoon met jou 

kom dichtbij

met onvolgroeid verlangen

zwijg ons leven vol

met tederheid

denk de toekomst

naar het heden

mag verbondenheid

in stilte overvloeien

herboren verleden tijd

in leven met jou.

dala

tranen van verdriet

tranen van verwarring

tranen van vreugde

U neemt mij bij de hand

leidt me naar de vreugde

diep in de stilte van mijn zijn

waar geen ellende mij nog raken kan

daar hoor ik de taal

van liefde hoop en verlangen

onuitgesproken woorden

geschreven in mijn ziel

die mij raken tot in eeuwigheid.

dala.

zorgen meer dan je wilt

zijn nu wat voorbij

morgen sta ik niet meer alleen

dan ben jij hier elk moment

vreugde belt weer aan

aan de poort van mijn bestaan

een ingehouden toon

zodat ik mezelf niet storen zou

kom naar binnen

dan gaan we weer buiten

aan de andere deur

binnen in onze omsloten tuin

zo lang duurde jouw afwezig zijn

moest ik leven zonder zoen

zonder knuffel

zonder jouw karige woorden

we zijn dan voortaan alleen

er zijn geen trappelende voetjes

levendig taterend kroost

enkel zo af en toe.

dala

doorn in hun oog

in mijn vinger

in mijn been

ik kan er niet van uit

rechtdoor is mijn weg

helemaal alleen

in eenzaamheid

een schop hier

een hard woord daar

de kleur verdwijnt

ginder en overal

grijze grijns

nare droom

gelukkig maar
gebeurt wel vaak.

dala