botten

ogen dicht
boek op de grond
rugpijn kreunt
wakker is hardnekkig
moe kan niet echt rusten
zetel klaagt krakend
ongedurig wil er uit
strompel komt recht
kreupel neemt over
wandel maakt veel goed
nors smelt weg in de zon
jij komt thuis
alles is weer goed.

dala

zacht

is jouw blik

hartelijk

jouw lach

zacht

is de lentebries

deugddoend

de voorjaarszon

zacht

spreek je me aan

aandacht luistert

naar jouw lieve woorden.

dala

zon schenkt lente

tuinarbeid

grond klaar leggen

zaaien

planten

groei

wieden

bedekken

onkruid tegen gaan

groei en tijd

oogsten

genieten.

dala

stil vallen

alleen

pijn

eenzaamheid

stilte

verwachtingen

vragen

kom jij terug

wanneer?

dala

de buitenlucht roept

de zon warmt haar eerste lentedag

slaap ik mijn vermoeidheid leeg

na wat lastig wakker worden

slaaf ik  met terugwerkende kracht

mijn laatste winterklus

na het snoeien met kettingzaag

kruipt de lente in mijn vingers

terwijl de zon oververmoeid

langzaam slapen gaat

schrijf ik mijn gevoelens leeg

in dit lentepoëem

morgen gaat de  tuinbedekking

op een hoop voor later gebruik

woel ik de aarde los

zaaien en planten komt er aan

rustig op gepaste tijd

en de oerkracht alles groeien laat.

dala

zwijgend leven

gewoon met jou 

kom dichtbij

met onvolgroeid verlangen

zwijg ons leven vol

met tederheid

denk de toekomst

naar het heden

mag verbondenheid

in stilte overvloeien

herboren verleden tijd

in leven met jou.

dala

tranen van verdriet

tranen van verwarring

tranen van vreugde

U neemt mij bij de hand

leidt me naar de vreugde

diep in de stilte van mijn zijn

waar geen ellende mij nog raken kan

daar hoor ik de taal

van liefde hoop en verlangen

onuitgesproken woorden

geschreven in mijn ziel

die mij raken tot in eeuwigheid.

dala.

zorgen meer dan je wilt

zijn nu wat voorbij

morgen sta ik niet meer alleen

dan ben jij hier elk moment

vreugde belt weer aan

aan de poort van mijn bestaan

een ingehouden toon

zodat ik mezelf niet storen zou

kom naar binnen

dan gaan we weer buiten

aan de andere deur

binnen in onze omsloten tuin

zo lang duurde jouw afwezig zijn

moest ik leven zonder zoen

zonder knuffel

zonder jouw karige woorden

we zijn dan voortaan alleen

er zijn geen trappelende voetjes

levendig taterend kroost

enkel zo af en toe.

dala

doorn in hun oog

in mijn vinger

in mijn been

ik kan er niet van uit

rechtdoor is mijn weg

helemaal alleen

in eenzaamheid

een schop hier

een hard woord daar

de kleur verdwijnt

ginder en overal

grijze grijns

nare droom

gelukkig maar
gebeurt wel vaak.

dala

Als alles stilvalt en enkel nog mijn zetel wat rust kan brengen scharrel ik wat in de oude doos en haal er een of ander gedicht uit van vroeger dat mijn gevoelens van nu ongeveer weergeeft.

geboren

op de maansikkel

van het verleden

getogen

in de toekomst

van weleer

ik stel nog vragen

maar krijg

geen antwoorden meer

het verhaal

van dode dingen

tot leven gebracht

in de eeuwigheid

van mijn geest

ben ik dan een verloren vriend

van doodgewaande waarden ?

dala

als vrouwen goden waren

dan had ik in mijn hemel

strenge godinnen van de discipline

knappe van het  woord

en zachte van de lieve lach

moesten jullie bloemen zijn

dan stonden in mijn tuin

rozenstruiken van unieke kleurenpracht

beveiligd door stevige doornen

exotische passiebloemen rankend

langs de hoge muur van de droom

en zachtroze enige lelies

als symbool van jeugd en toekomst

het nadeel van deze godinnen...

dat nog menig ander ze aanbidt

maar het voordeel van die tuin

die is enkel van mij.

dala

Dromen zijn geen bedrog.  Wil je ze bewaren dan moeten die binnen het kwartier na het ontwaken opgeschreven zijn.

Dan moet je in je geest met de droom praten en hem dan loslaten.  In een droom kan je niet leven maar hij kan wel je leven kruiden.

Zo babbel ik met de droom van hieronder. Door die droom heen praat ik rechtstreeks met de met de schitterende mutipele creatuur. Het is een zeer oud gedicht en een echtgebeurde droom.

droomvrouw

grijpend naar jou

met gretige bedoeling
jij prachtige vrouw

met een duizend gezichten
gelukkig of helaas
je wordt prompt omgetoverd

daar sta ik dan

een volle welriekende tuil

droombloemen

in mijn nog uitgestoken hand
bij het ontwaken
blijft een  gevoel 
van gelukzaligheid.

dala

wintersokken

sneeuwden onder

natte tenen

koude rilling 

bibberen

de uitgestorven zang

van dode mussen

stilte in de nacht

versteende verlegenheid

vorige zomer

heb je zoals weleer

een klaver vier geplukt

en is je geest

aarzelend meegegaan

op de adem

van blijheid.

dala

geen woord

je bent er niet

tijd is schraal
zo alleen

de deur piept

opgeschrikt

uit korte dut

het is de wind

deur op een kier

symbool van verlangen

naar jouw komst

kan nu elk ogenblik.

dala

laat mijn oren met rust

ga spelen in de tuin

zo vaak gehoord

zo vaak zelf gezegd

zoveel tranen gedroogd

zoveel zelf gelaten

ieder vind zijn draai

de een vanzelfsprekend vlug

de ander neemt zijn tijd

alles komt uiteindelijk terecht

niets krijg je voor niet

wordt zelden in de schoot gelegd

vechten voor je brokken

wat ruw gezegd

maar een werkelijkheid.

dala

de winter hangt

met haken en ogen

los aan mekaar

te warm

te koud te nat te droog

geen normale gang

seizoenen op hun kop

mensen draaien zot

wat knoeien wij er toch op los

sprekend gevat in één woord

mensdom

we weten reeds lang wat er knelt
toch komt er geen veandering
hoe lang nog kan het duren

vooraleer de hele boel vergaat?

dala