warm en koud

Nu ik opnieuw in blijheid leef schrik ik wel even van het onderstaande gedicht. Ik schreef het toen ik geen oplossing zag voor een bepaald probleem.

helaas

opnieuw

het duister in

de eenzaamheid

opnieuw

geen zon meer

ook geen maan

ik loop verloren

in een kille droom

gelijkend op de dood

opnieuw kom ik

naar je toe

om hulp

opnieuw

ga ik heen

met enkel wat raad

was het de laatste keer

ik weet het niet

dan is het voorgoed voorbij.

dala

mijn model

in mijn verbeelding

of je het wilt of niet

zie ik je

in al jouw glorie

in je blootje staan

ik geniet ten volle

gewoon zo maar
ja ten volle

van vorm en kleur

als kunstenaar

zonder meer 

jouw geur reëel erbij

maakt het plaatje vol

een compleet
verzonnen model

bijgedachten

niet mijn terrein

och ja
jij mag er zijn

zo kom je
in mijn verbeelding

af en toe

in je blootje te staan

dan schieten mijn vingers
vlug op gang
en schets ik
jou
zoals ik denk
dat je bent

het lukt
niet echt

het gewrocht
heeft
nog steeds
hoe ik ook
probeer
geen ziel

ik heb nood
aan
een echt model.

dala

de angst

hij kwam

uit de verleden tijd

denkbeeldig zat hij hier

in mijn brein

nu is hij verbannen

voorgoed

uit mijn hoofd

is hij heen

naar waar hij hoort

in het land

van het voorbije zijn

en ik hoor bij jou

nu wacht ik

op jou mijn lief

vol verlangen

tot de thuiskomst

met heel jouw hart

dat ik dan omsluit.

dala

Er zijn zo van die dagen dat alles tegen valt, dat je er geen gat in ziet.  Gelukkig zijn dat, nu eens rap, dan weer traag, voorbijgaande ogenblikken. Alles klaart dan plots weer uit.  November is altijd een harde noot om kraken.

helaas

opnieuw

het duister in

de eenzaamheid

opnieuw

geen zon meer

ook geen maan

ik loop verloren

in een kille droom

gelijkend op de dood

opnieuw kom ik

naar je toe

om hulp

opnieuw

ga ik heen

met enkel wat raad

was het de laatste keer

ik weet het niet

dan is het voorgoed voorbij.

dala

mijn orchidee

zonder bloem

is de plant

wat banaal
gebeurt wel eens

zonder lach

ben ook jij

mijn orchidee

te schraal

zonder erg

misschien

benam ik jou

die bloei

uitdrukkelijk

na wat was

belet ik jou

dat je treurt.

dala

herfstzon 

het stoort mij erg

recht in de ogen

boort mij de zon

verblindend aan

zonnewering

hier en nu

wil ik vermijden

die warmte

doet zo’n deugd

gelukkig voor mij

heeft mijn bril

het vlug begrepen

en verdonkert spontaan

zo kan ik

zonder verpinken

in de herfstzon

volop genieten

zo veel ik wil.

dala

waarden

geboren

op de maansikkel

van het verleden

getogen

in de toekomst

van weleer

ik stel nog vragen

maar krijg

geen antwoorden meer

het verhaal

van dode dingen

tot leven gebracht

in de eeuwigheid

van geest

ben ik dan een vriend

van doodgewaande waarden.

Nooit twee zonder drie zegt men dan. Het lukt waarempel om wat vrolijker te worden.  Wie had dat gedacht.


leuke muze   

jij zeldzame bloem

in mijn tuin

eenzaam droom ik

een droom tegen somberheid

verlangend naar licht

tegen duisternis vol pijn

in die duisternis

ben jij hoop

voor mijn toekomst

als een pinkelende ster

die over mij waakt

de glans van jouw gelaat

smelt mijn treurnis weg

in mijn geheugen

leef je als bloemengeur

ja bloemengeur

vol  tederheid

jouw lach beurt mij op

buiten jouw wil

blijf je boeiend

bij me dag en nacht

zo lukt het jou opnieuw
mijn leuke muze te zijn.        

dala

De blijheid komt niet zo vlug terug. Daarom nog een zomergedicht dat hopelijk zal werken als een blijheidspil.

bloem

mijn zachte stekelbeen

jij grillige pluim

toch mijn blije lief

ik loop even maar

weg uit mijn zure gedachtegang

heb nu genoeg aan de rust

van deze tuin

voor jou en om jou

groeiend tot een bedwongen wildernis

bloeiend naar jouw verlangen

geplant waar jij het wenst

jij bent de bloem

die dit gedicht

heeft doen ontstaan.

dala