de vreugde
Een mens kan te overvloedig praten maar ook teveel zwijgen.
de vreugde
de woorden
die je sprak
brengen bevrijding
niet uit te drukken
in kwantiteit
integendeel
van de kwaliteit
zeg ik spontaan
die is superieur
het effect is
niet te meten
want de vreugde
in mijn hart
groeit dag na dag.
dala
de angstde angst
hij kwam
uit de verleden tijd
denkbeeldig zat hij hier
in mijn brein
nu is hij verbannen
voorgoed
uit mijn hoofd
is hij heen
naar waar hij hoort
in het land
van het voorbije zijn
en ik hoor bij jou
nu wacht ik
op jou mijn lief
vol verlangen
tot de thuiskomst
met heel jouw hart
dat ik dan omsluit.
dala
het lichtzacht
Het leven zit vol met wisselbeelden. Gisteren was goed, vandaag zit plots vol pijn, vol verlangens.
zacht
is het een droom
of werkelijkheid
een droom
van zachte zijde
een werkelijkheid
van lichtend groen
met schaduwbeeld
dat heimelijk wacht
toch vol warmte
zonder einde
maar plots
is alles koud en kil
ik ben alleen
er is geen warmte meer
geen licht
ik verlang enkel nog
naar jouw armen
zacht om me heen.
dala
blijheid
Ik wou blij zijn zoals deze dartele lentjebloempjes vrij en vrolijk zijn maar de werkelijkheid nu, is novemberweer.
blijheid
in diepe somberheid
bijna versmacht
zit ik verward
in eenzaamheid
de gedachte aan jou
o blijheid
roep ik verlangend
steeds terug
een blij lied wou ik zingen
het klonk te vals
werd heel vlug
het zwijgen opgelegd
is het daarom
dat je wegblijft
uit mijn hart
dat naar je smacht
je laat mij
veel te lang
heel triestig zijn
somber als duisternis
blijheid
wanneer toch
zo smeek ik jou
kom je bij mij
blijvend terug.
dala
helaas
Er zijn zo van die dagen dat alles tegen valt, dat je er geen gat in ziet. Gelukkig zijn dat, nu eens rap, dan weer traag, voorbijgaande ogenblikken. Alles klaart dan plots weer uit. November is altijd een harde noot om kraken.
helaas
opnieuw
het duister in
de eenzaamheid
opnieuw
geen zon meer
ook geen maan
ik loop verloren
in een kille droom
gelijkend op de dood
opnieuw kom ik
naar je toe
om hulp
opnieuw
ga ik heen
met enkel wat raad
was het de laatste keer
ik weet het niet
dan is het voorgoed voorbij.
dala
mijn muze
Eenzaam beklim ik de trap van poëzie. Ik houd vol, omdat ik weet dat hij leidt naar jou.
mijn muze
wil jij
mijn muze zijn
mijn droombeeld
die mij inspireert
mij zachtjes dwingt
tot denken
tot dromen
tot schrijven
wil jij
de schoonheid dragen
in jouw lach
in jouw houding
in jouw zijn
moge de muze
die in je huist
mijn hand doen schrijven
heel fijne poëzie
wil jij dan
de woorden lezen
uit die muze ontstaan
als vanzelf geschreven
bloeiend in mijn geest
jou teruggegeven
om in vreugde en ontroering
de toekomst verder
samen te gaan.
dala
mijn orchideemijn orchidee
zonder bloem
is de plant
wat banaal
gebeurt wel eens
zonder lach
ben ook jij
mijn orchidee
te schraal
zonder erg
misschien
benam ik jou
die bloei
uitdrukkelijk
na wat was
belet ik jou
dat je treurt.
dala
orchidee
De laatste dagen was ik triest en plots veel stiller dan gewoonlijk, toch echt niet depressief maar wat piekerend denken en ik kom er uit.herfstzon
het stoort mij erg
recht in de ogen
boort mij de zon
verblindend aan
zonnewering
hier en nu
wil ik vermijden
die warmte
doet zo’n deugd
gelukkig voor mij
heeft mijn bril
het vlug begrepen
en verdonkert spontaan
zo kan ik
zonder verpinken
in de herfstzon
volop genieten
zo veel ik wil.
dala
waardenwaarden
geboren
op de maansikkel
van het verleden
getogen
in de toekomst
van weleer
ik stel nog vragen
maar krijg
geen antwoorden meer
het verhaal
van dode dingen
tot leven gebracht
in de eeuwigheid
van geest
ben ik dan een vriend
van doodgewaande waarden.
dala
leuke muzeNooit twee zonder drie zegt men dan. Het lukt waarempel om wat vrolijker te worden. Wie had dat gedacht.
leuke muze
jij zeldzame bloem
in mijn tuin
eenzaam droom ik
een droom tegen somberheid
verlangend naar licht
tegen duisternis vol pijn
in die duisternis
ben jij hoop
voor mijn toekomst
als een pinkelende ster
die over mij waakt
de glans van jouw gelaat
smelt mijn treurnis weg
in mijn geheugen
leef je als bloemengeur
ja bloemengeur
vol tederheid
jouw lach beurt mij op
buiten jouw wil
blijf je boeiend
bij me dag en nacht
zo lukt het jou opnieuw
mijn leuke muze te zijn.
dala
bloemDe blijheid komt niet zo vlug terug. Daarom nog een zomergedicht dat hopelijk zal werken als een blijheidspil.
bloem
mijn zachte stekelbeen
jij grillige pluim
toch mijn blije lief
ik loop even maar
weg uit mijn zure gedachtegang
heb nu genoeg aan de rust
van deze tuin
voor jou en om jou
groeiend tot een bedwongen wildernis
bloeiend naar jouw verlangen
geplant waar jij het wenst
jij bent de bloem
die dit gedicht
heeft doen ontstaan.
dala
jouw gelaat
Ik was aan het wegzakken in een pessimistische zure toestand. Daarom grijp ik naar een zomergedicht dat ik vroeger schreef. De zon laat ons de laatste tijd wat in de steek.
jouw gelaat
welgekomen
voel ik mij
in de tuin
van jouw diepe lach
de wilde rozenstruik
bereid zijn pracht
voor de vroegste dagen
van jouw blij zijn
al het groen
rood en blauw
ook het geel en wit
en welke kleur dan ook
het smacht allemaal
naar licht
het smacht naar blijheid
zo is dan steeds
jouw stralend gelaat
dat sterk
de kleuren
diepte geeft.
dala
kilkil
geen zachte hand
door mijn haren
alleen kille wind
geen zoen
op mijn lippen
ook de kille wind
geen enkel gebaar
om mij binnen te houden
weg van die kille wind
moet ik dan toch
opnieuw eenzaam vechten
tegen die kille wind
met jouw woord
jouw blik
jouw lichaam
warm mij op
mijn lief.
dala
droomvrouwDit poëem heb ik zo pas, als afsluiter van mijn matinale PC-tijd uit mijn vingers laten vloeien, komend uit de diepten van mijn zijn.
droomvrouw
jij bent een stuk
van een dagdroom
onmogelijk
in alle fatsoen
zo ben jij verdriet
dat mij tergt
zonnig
voor die andere
een glimpje
gun je me wel
jouw lach
warmt mij wat op
jouw gedrevenheid
bewonder ik
alles aan jou
en nog zo veel meer
een zalig ogenblik
teruggekeerd
waar ik thuis hoor
zo vergroeid met
overvloed aan zorg
kus ik zacht
zo zacht als mogelijk
duidelijk begrijpend
dat jouw naam
als een zeldzaamheid
is toegevoegd
bij wie het ook mocht zijn
zie ik dan op
naar de geliefde
die het moeilijk heeft
omwille van mij
maar ik kom bij jou
als het lot
terug
mij brengen zal.
dala
het antwoord
Niet altijd schijnt de zon in mijn hart maar meestal wel op mijn gelaat.
het antwoord
als je me vraagt
hoe gaat het nu
met jou
antwoord ik dan
goed
al gaat het slecht
laat ik jou zo
blij zijn
als ik lieg
lukt het mij
dat ik voor jou
mijn pijn verberg
mijn eenzaamheid
camoufleer
met een lach
zachtjes wegkwijn
voor jouw oog
ongemerkt.
dala
angstIk was jarig, zeventig. Nooit voorheen had ik een akeligere verjaardag. Alleen zijn en plots was ik in paniek en heb er geen uitleg voor. Angst voor het ouder worden. Misschien.
angst
mijn wereld is door elkaar geschud
de orkaan paniek
heeft met sterke kracht
mijn denken krank geveegd
gekraakt
gekwetst
in elkaar gedoken
onzekerder dan ooit
helemaal klaar voor schroot
zo voelt het nu
het duister heeft
in een vluggertje van kort alooi
het licht gedempt
mij verkleund
verweesd
de levenswinter ingestuurd.
dala
jouw gelaat
Zo'n foto heb ik nodig om de mistige dag lachend en blij door te komen.
jouw gelaat
zo sereen
open en blij
zelfs bij ernst
het grijpt me aan
dan spreek ik
tot mijn verbeelding
toon het mij eens
hoe zou het zijn
als ze triestig weent
maar als antwoord
kreeg ik prompt
dat moet zij
zelf jou tonen
omwille van
veel te intiem.
dala
oeijejoei