de leemte

Moeder Laevens    ELODIE VANDECASTEELE
is heel zacht van ons heen gegaan op vrijdag 1 februari kort na 13 u.  Het onderstaande gedicht, op de laatste strofe na schreef ik een viertal jaar geleden toen ze nog tenvolle genoot van haar lang verblijf in het rust en verzorgingstehuis MAARTENSHOVE  te Loppem. Het gedicht is anoniem opgenomen op het bidprentje dat op de uitvaartplechtigheid wordt meegegeven aan de aanwezigen, nadat het unaniem werd aangenomen door alle broers en zussen.

moeder

moeder, metje

melodie van vreugde

met een refreintje van klein verdriet

een grap, een grol

toegankelijk in hartelijkheid

sprankelend van echt leven

met zonneschijn en regen

moeder, metje

melodie van eerlijkheid

met gevoel voor wat rechtvaardig is

en legendarische handigheid

heb jij, met bijna niets

ons allen groot gebracht

binnen de normen

van jouw religie en tijd

moeder, metje

melodie van goedheid

je droeg diep in jouw warme hart

groot,  maar bij voorkeur klein

een lach een traan

in volle menselijkheid

je was op jouw manier

dankbaar voor elk bezoek

moeder, metje

melodie uit het verleden

rust nu in de eeuwige vrede van de Vader

ons door Jezus beloofd

aan mensen die leven

zoals jij deed

in grote liefde en oprecht geloof.                 

dala

blijheid

die lach

jouw lach

maakt je enkel

mooier

en lief

zeer lief
maakt je

dierbaar

voor mij

moge ik

nooit

de oorzaak zijn

dat die lach

verdwijnt

al is het

even maar.

dala

het is een droom                 
 

in de diepte

van jouw ogen

wordt mijn geheugen

opgefrist

ik kijk bijna

de mijne  uit

op de rijkdom

daar verborgen

mij getoond

zo nu en dan

mijn droom

komt uit

ik geniet

van zodra

jouw blik

de mijne raakt.

dala

de stilte             

blijft

mij bekoren

werkt

helend diep

twee mensen

zonder woorden

denken

kijken

samen zijn 

elk moment

 telkens herboren

herbeginnen

elke dag opnieuw

denken aan jou

weet hoe ik verlang

dat je er bent

ook voor mij

je werkt en slaaft

en bent benomen

komt er dan geen moment

dat we eens rustig

zonder al die zorgen

hand in hand

samen zullen zijn.                    

dala

kom     
 

wat er niet is

heb ik niet

verlies ik

uit het oog

wat ik wel heb

is er

door jou

dat wil ik

koesteren

in ere houden

en zeker

niet

verspelen

door dwaas

te verlangen

naar wat er

niet

komen kan.

dala

gebrek aan vertrouwen kan leiden tot onzekerheid.  Hoe verwoord ik het?

hoe

denk ik aan jou

krijg ik het warm

spreek ik met jou

voel ik me goed

en toch

voor de rest

geen woorden

vind ik gepast

om jou te zeggen

wat ik reeds

zolang

en nog altijd

zeggen wou

misschien

maak ik mij

zorgen

voor niets

weet jij perfect

wat mijn wensen zijn

door mij

niet te verwoorden.

dala

moeite

de wind

was geweldig

fel en grillig

zo plots

verscheen hij

om uren later

weer te verdwijnen

hij schonk mij rust

geplande werkjes

met glas

werden uitgesteld

naar latere datum

er aan ontsnappen

kon ik niet

maar nu

heb ik rust

voor onbepaalde tijd.

dala

dan

altijd weer

opnieuw

het verlangen

om te praten

te knuffelen

lief te zijn

denken

aan jouw

eens alleen

als ik doende ben

dikwijls te veel

te lang

te intens

pijn mij overvalt

ik wou

dat je dan

bij me was.

dala

even maar

zo nu en dan
jou dicht
mogen nemen
zacht
jouw hoofd
tussen mijn handen
jouw droefheid
jouw vreugde
even peilen
geen woord
enkel een blik
in de diepte
van jouw ogen
zodanig
dat ik weet
hoe veraf
ik beter blijf
hoe dicht
ik kan komen
hoe ik jou
helpen kan.

dala