leven en dood
leven en dood
een kat
geen hond
op mijn grond
hier staat ons huis
in de houtstapel
vangt de kat
een muis
speelt er mee
mij tergend
zo lijkt het toch
zo vind ik
bijna elke morgen
een dode muis
als eerbetoon
heel dicht bij het huis
leven in overvloed
dood
met mondjesmaat.
dala
verlangen naar rust
Bij een kopje thee kan je tot rust komen maar hoe dikwijls gaat het niet zo best en dan verlang je naar rust.
verlangen naar rust
ik loop gebogen
loop verloren
zoek niet verder meer
jij blijft mij grijpen
corrigerend
duw je mij
de juiste richting uit
ik denk en rust
leef nu meer bewust
om jou
zit een poosje neer
dan sta ik op
loop recht
en vecht
voor zekerheid
voor rust.
dala
ook jijook jij
leef
dichter
bij mij
zodat ik
jouw verlangens
lezen kan
in jouw blik
voordat je
ze neerschrijft
in mijn gemoed
zwijg ons leven vol
met daden
van kunnen
en denk de toekomst
naar het heden
zodat
onze verbondenheid
in stilte
steeds maar
groeien kan
de zware
verleden tijd
is herboren
tot heerlijk leven
nu
met jou.
dala
emotie en tranenemotie en tranen
ik weet niet
of het voldoende
zou zijn
te weten
dat jij alleen
van mij houdt
maar
velen zien mij graag
durfden het te tonen
toen ik daar
in de tranenstroom
en emotiestorm
bijna ten onder ging
toen moeder
de laatste keer
bij ons was
later dan
aan tafel reeds
onwel geworden
van bijna niemand nog
afscheid heb genomen
toen ik
naar huis gebracht
wat rusten ging
alleen jij
mij wel helpen kon.
dala
het zotte verlangen
Een man blijft een man en wat hij allemaal denkt en door zijn gedachten laat gaan! Het zou uit zijn met fruit en gezelligheid.
het zotte verlangen
ik wou
dat een vrouw
alleen uit borsten
zou bestaan
mocht dan
een man
helemaal
handen zijn
ik denk
dat er zo
voor beide
geen leven
meer
mogelijk is
vlug
zou er op
de grafsteen
zoiets als
uitgeput
te lezen staan.
dala
altijd jijaltijd jij
jouw ogen
schrijven
jouw verlangens
in mijn hart
zo sta ik
meermaals
machteloos
als ik deze
tot leven
brengen wil
dan verberg jij
jouw ontgoocheling
in de plooien
van een brede
lach.
dala
andersjouw zijn
jouw lach bekoort
mijn broosheid
jouw fouten
zijn lief
zolang ik
er ook
om lachen kan
zo hou ik niet
van jouw afwezigheid
als ik bij je ben
krijgt mijn leven
diepere zin.
dala
Als de schaduw mij overvalt, dan bibber en beef ik, even toch. Het voelt zo koud, zo afstandelijk aan. Niets is meer duidelijk dan. Vergis ik mij?
toch
zo is het toch
dat jouw lach
hoe stralend ook
de diepe pijn
onzekerheid
zorgen alom
niet helemaal
verbergen kan
jij weet
dat ik weet
wat jouw kwelt
maar jij zwijgt
jou helpen
op dat vlak
kan ik niet
ik wou…
ik weet niet hoe
of toch
weet je wat
ik laat je nu
maar met rust
tot je komt
om hulp
helemaal uit jezelf
je weet dat het mag
dat het kan
elk ogenblik.
dala
de traande traan
waarom toch
pinkelt
zo nu en dan
een traan
in mijn ogen
die verdwijnt
opdroogt
door jouw lach
zodra ik
bij je ben
of enkel maar
het geluid hoor
van jouw stem
jouw lach
ver weg
of dichtbij
je bent
zo lief.
dala
als de morgenals de morgen
alleen
bij dit vroege uur
als jij
nog rusten mag
denk ik veel
ik krijg het warm
rond mijn hart
terwijl mijn tenen
kou trotseren
op de stenen vloer
wat kan het mij deren
zolang ik denken kan
hoe jij je nu
opperbest
voelen mag
zo af en toe
zal ik blijven
mijmeren
over jou
als de morgen
komt
over ons.
dala
vroeger
Om de geest eens open te trekken zodat hij niet vastroest in steeds dezelfde ideeën kan je niets beters doen dan in de winter, bij koud en droog weer, in het hout te werken.
vroeger
jouw fouten
wou ik
niet zien
maar langzaamaan
zag ik ze toch
nu eens dit
dan weer dat
waardoor je
heel dicht
bij me kwam
steeds meer werkelijk
menselijker werd
mij bekoorde
zodat ik steeds
dichter en dichter
bij je
wil zijn.
dala
het verdweenhet verdween
ooit
liep ik rond
getooid
met een masker
een grimas
van blijheid
dat mijn droefheid
verbergen zou
nu hoef ik
dit masker
niet langer meer
het verdween
omdat
mijn blijheid
echt is
om jou.
dala
kinderversjeToen we klein waren, 60, 65 jaar terug kenden we best wel enkele versjes die over warmte gingen in de winter. Ik heb er zelf een draai moeten aan geven omdat de meeste van deze versjes niet eens opgeschreven staan en vaak heel lokaal circuleerden. En ja natuurlijk, mijn geheugen is ook niet meer zo fris.
kinderversje
Kriebel-krabbel-krouw
kleine lieve kinderhand
schiet uit de mouw
bibber van de kou
vul vlug de mand
grabbel in het hout
ik breng het vlug in vlam
zo heb je niet meer koud
jij hebt het niet beleefd
jouw dichter wordt oud
het komt uit zijn kindertijd.
dala
tot jou
tot jou
hoe verlang jij
ook
naar lieve woorden
gericht tot jou
hoe warm wordt het dan
rond jouw hart
woordjes
niet zomaar uitgesproken
in het algemeen
maar oprecht
enkel tot jou gericht
zo veelzeggend
iets zoals
je bent zo lief
je bent wonderlijk
of weet ik veel
zeg mij spontaan
doet dat deugd
of niet
het komt
uit de diepte
van mijn gemoed.
dala
mijmerenmijmeren
nu moeder
er niet meer is
ik haar toch dicht
nog voelen kan
dan durf ik
haar zeggen
moeder
zo af en toe
zal ik mijmeren
over jou
als de vroege morgen
stilte brengt
in mijn hart
jij was
een sterke
taaie vrouw
ik bewonder vrouwen
zoals jij
die opgewekt
kunnen zijn
als zowat alles
tegengaat.
dala
de doodDit poëem draag ik op aan mijn nichtje Lut die zo'n speciale band heeft bewaard met metje. Een band aangehaald nu tussen ons, twee creatieve zielen over de grens van de leeftijd heen.
de dood
moeder
jouw sterven
doet mij drijven
op een meer van verdriet
gevuld met tranen
van gemengde emotie
treurnis en vreugde
hoop en verlangen
zekerheid
de drenkeling gered
door vriendschap en sympathie
elke handdruk
elke zoen in omhelzing
elke knuffel
is een eiland van leven
van geloof en hoop
een bron voor zekerheid
dat de andere kant
ook leven is
mysterieus niet te vatten
nu toch niet
moeder leeft
achter het mysteriegordijn
van de dood
moeder leeft warm
op zijn minst
in onze herinnering.
dala
waar
Hoe dikwijls zat ik naast jou toen je nog duidelijk hoorde water werd gezegd. Je was het zo weinig eens met mij maar Let, die had bij jou een stapje voor. Ik zit met zoveel vragen
waar
teveel tranen
gebundeld
in te weinig tijd
teveel emotie
waar vind ik rust
misschien bij jou
hoor jij nu
mijn kreet
ik weet het niet
zie jij
wie ik ben
mijn hoofd
mijn hart
ik ben
de richting kwijt
wat kan jij
voor mij
nu moeder
niet meer is
of is ze nu
zoveel dichter bij.
dala
stil vallenherinneringen
herinneringen
de tijd
staat stil
even maar
moeder
is niet meer
en toch
zoveel herinneringen
houden haar
levendig bij ons
als afscheid is genomen
bij de open kuil
herneemt het leven
maar anders nu
moeder blijft
een steunpunt
een baken
een band.
dala
moeder/metjeOnze moeder was een wijze werkzame gelovige volkse vrouw. Ze was eenvoudig en soms een beetje tegendraads maar iedereen kon op haar rekenen. Ze hield vooral van haar kleinkinderen en achterkleinkinderen en die hielden ook van haar.
moeder/metje
iedereen kende jou
onder de naam
metje
ook wij
jouw kinderen
noemden jou
soms metje
in de ruime familie
sprak iedereen
jou gewoon aan
met metje
voor ons ben je
en blijf je
metje.
dala