Berichten van 5 februari 2007 tot 11 februari 2007

uit je mond

vol aarde

spruit een scheut

van liefde en verlangen

in het geweld van deze tijd

gedood

als ongeboren leven

dat zijn kans niet krijgt

een strijd

tussen goed en kwaad

die lijkt gestreden

de winnaar bekend

maar het einde

ongezien voor allen

zal ons tonen

dat liefde

dan pas zegevieren zal

geloof

de juiste weg

de enige is

voor ieder.       

ben ik ontevreden

omwille van zo weinig ijs

van dooi in mijn geheugen

mijn hart  vol pijn

bij het denken aan jou

die mij een oorveeg gaf

omwille van mijn lach

jij schrok niet weinig

toen het een schater werd

in plaats van een traan

verklaarde mij zot

en liep in strakke pas

je dood tegemoet

hoe pijnlijk toch dat verleden.

dala

dwanggedachte

luister ik

naar jou alleen

geen glimlach

spreekt

de diepe pijn

de droom blijft uit
er is voor morgen

niet één illusie meer.              

drie spatten op jouw gelaat

sinds lange tijd dooreen geroerd

de ballans op nul

een wereld in eigen kleur

gegroeid uit mijn pallet

de deur op een kier

jaren van zoeken

plots dan die beelden

in klei en op papier

die woorden ontloken in de nacht

onvoorzien

niet eens doordacht

sterk belegen als oude wijn

gekregen van uit mijn eigen zijn

inzicht en overwinnen

na levenslange strijd

elke dag nieuwe kracht

van hem die roept en wijst

de weg is pas begonnen

zonder angst

vier spatten voor nu

vijf voor morgen

zo tot aan het eind.            

dala

Een gedicht uit de verleden tijd, reeds lang geleden geschreven opgedragen aan  de nieuwe vrienden die in feite moeilijk te bereiken zijn. Ondertussen bouw ik aan andere soms vreemde vriendschapsrelaties zonder direct visueel contact, die toch ook veel deugd doen aan mijn soms eenzame geest.

torens  van gedachtegang

harken in verleden tijd

verwijten onder dwang

mijn toen zo sterke onzekerheid

mijn vriend is gegaan

komt nooit terug

een andere vriend en ook een vriendin

zoals je het maar noemen wilt

komen er aan 

hij is er bijna nooit

zij is bereikbaar maar heel druk bezet

toch is er steeds

een beetje tijd

een luisterend oor

een zacht gesproken woord

en jullie  lach leeft en beweegt

duidelijk in mijn geest

hoe ver weg jullie ook mogen gaan
ik weet

dat ik steeds

bij elke roep

gehoord zal zijn
is het niet door de een
dan toch door de andere.

Dala

Toen hij jaren terug, overleed,  heb ik in de kerk,  volgende woorden van afscheid aan mijn vriend, uitgesproken.

rust nu in vrede mijn vriend

ik heb je gekend zoals weinigen dat mochten

je gewaardeerd

van je geleerd

en teruggegeven wat ik zelf al bezat

het onvolmaakte leven

was tussen ons geweven

als een woekerplant

bij jouw sterven stond ik daar

als naakt en verwezen

maar de warmte van de herinnering

dekte mij toe

met onvolgroeide woorden

die enkel tot volheid kunnen komen

in een eeuwigheid van zijn

je komt nu rusten

in de schaduw van onze toren

na afscheid te hebben genomen

in deze kerk

dit maakt je definitief tot iemand van ons

en op jouw graf zal ik sedum telephium kweken

misschien wel wilde marjolijn

of moet het gewoon huislook zijn ?

daar hebben we het later nog wel over.

Hier nog een poëem, vers uit de pen gerold.
 

zij gunt ons variatie

het tempo veel te hoog

wat een klimaat

winter is geen winter meer

een wit sneeuwtapijt

na halve dag opgeruimd

en dat in een periode

vroegere jaren berenkoud

te hoge temperaturen lokken storm

mensen worden nukkig

zieken overal

dokters over hun toeren

op het nieuws

tekort aan huisartsen dreigt

of is het de zoveelste truc

om ons voor te bereiden

op sterk verhoogde prijzen

laat ons maar wennen

alles zal binnenkort grillig zijn

de verwarming valt regelmatig uit

storingen op onze moderne apparaten

het weer speelt mee

voor ons  zeer veel geduld

met als dagelijkse kost

aanpassen geblazen.

dala