Archief

Toen we klein waren, 60, 65 jaar terug kenden we best wel enkele versjes die over warmte gingen in de winter. Ik heb er zelf een draai moeten aan geven omdat de meeste van deze versjes niet eens opgeschreven staan en vaak heel lokaal circuleerden. En ja natuurlijk, mijn geheugen is ook niet meer zo fris.

kinderversje        
 

Kriebel-krabbel-krouw

kleine lieve kinderhand

schiet uit de mouw

bibber van de kou

vul vlug de mand

grabbel in het hout

ik breng het vlug in vlam

zo heb je niet meer koud

jij hebt het niet beleefd

jouw dichter wordt oud

het komt uit zijn kindertijd.

het verdween              
 

ooit

liep ik rond

getooid

met een masker

een grimas

van blijheid

dat mijn droefheid

verbergen zou

nu hoef ik

dit masker

niet langer meer

het verdween

omdat

mijn blijheid

echt is

om jou.

dala

als de morgen               
 

alleen

bij dit vroege uur

als jij

nog rusten mag

denk ik veel

ik krijg het warm

rond mijn hart

terwijl mijn tenen

kou trotseren

op de stenen vloer

wat kan het mij deren

zolang ik denken kan

hoe jij je nu

opperbest

voelen mag

zo af en toe

zal ik blijven

mijmeren

over jou

als de morgen

komt

over ons.

dala

de traan             
 

waarom toch

pinkelt

zo nu en dan

een traan

in mijn ogen

die verdwijnt

opdroogt

door jouw lach

zodra ik

bij je ben

of enkel maar

het geluid hoor

van jouw stem

jouw lach

ver weg

of dichtbij

je bent

zo lief.

dala

jouw zijn            
 

jouw lach bekoort

mijn broosheid

jouw fouten

zijn lief

zolang ik

er ook

om lachen kan

zo hou ik niet

van jouw afwezigheid

als ik bij je ben

krijgt mijn leven

diepere zin.

dala

altijd jij                
 

jouw ogen

schrijven

jouw verlangens

in mijn hart

zo sta ik

meermaals

machteloos

als ik deze

tot leven

brengen wil

dan verberg jij

jouw ontgoocheling

in de plooien

van een brede

lach.

dala

emotie en tranen

ik weet niet

of het voldoende

zou zijn

te weten

dat jij alleen

van mij houdt

maar

velen zien mij graag

durfden het te tonen

toen ik daar

in de tranenstroom

en emotiestorm

bijna ten onder ging

toen moeder

de laatste keer

bij ons was

later dan

aan tafel reeds

onwel geworden

van bijna niemand nog

afscheid heb genomen

toen ik

naar huis gebracht

wat rusten ging

alleen jij

mij wel helpen kon.

dala