Archief

terug uit zonnige oorden
gebruind voel ik mij
een vreemde in eigen dorp
in eigen straat

in mijn hart leeft
ook jouw pijn
die verlaat mij nooit
ook niet ginds

voorzichtig in de zon
wou ik je warmte sturen
maar hier was er
ook volop

dan maar woorden
begrijpend zacht 
geprent in modern geheugen
geheimzinnig digitaal

ons feest hier
viel helemaal
in het water
letterlijk

welke pijn ook
het loutert mij
maar ook jou
en ieder mens.

dala

bij zonnig weer
schitteren
de kleuren
die treuren
in de regen

ook mijn gelaat
is onderhevig
aan weerhumeur

ik straal mee
met de zon
en neem mij niet kwalijk
want ik ben soms somber
bij mist en regen.

dala

Ons dorp is Stalhille, deelgemeente van Jabbeke,  waar jaarlijks van eind juni tot eind september het kleinschalig project KiS (Kleur in Stalhille) loopt



op de kleurenkoer
in 't bruin café
van ons dorp
hangen meerdere
bijdragen

die werden gecreëerd
in voorbije jaren
maar ook recent

zo zijn ze
tentoongesteld
drie zomermaanden
reeds acht jaren
na elkaar.

dala

elk jaar evengoed
de eerste verlofweek
krijg ik een klop
alleen de inspanning
blijft overeind
een paar harde
lege dagen
zich voelen
als een lila bloem
op dorre grond
gedoemd vlug
ten onder te gaan
of te verteren
in het vuur.

dala

vermoeidheid
ebt langzaam weg

de rust
de zon
griekse beelden

maar vooral
jij
het sluitstuk
van mijn leven

geven mij
het goede gevoel
terug.

dala

als bij ons
de zon
naar dertig gaat
zoek je enkel de schaduw op

wrevelig reageer je
op ieder woord
of helemaal niet

dan loop ik
oude knar
dartel in de zon
en houd me verder stil.

dala

De foto toont de baai van Sigri op Lesbos. Daar had ik geen rugpijn en daar moest ik ook geen tuin onderhouden. Voetjes onder tafel elke dag en zon en zee.

als ook hier
het weer
hitte wordt

helder water
als ginds
dat mis ik wel

dan blijft
onze zee
troebel omroert

maar het kan
niet op
zo'n vakantiestart.

dala

doorgestuurd
bekeken
bijgeleerd

uitwisselen
eenvoudig
leerzaam

dala

een elfje schreef
in het gastenboek
iets neer
het raakte mij

poëzie is
een echo
die een schaduw
vraagt
om in te dansen

op aeolean
staan afvalkruiken
waar ik enkel
naar kijken
durf

maar ook hier
is de agressie
geland
slaat dat sierlijk
lege ding
zo maar stuk

anoniem geweld
in de nacht.

dala