Archief

rust

de tijd van

even verpozen

zit er op

de tijd van

eeuwige rust

nadert vlug

ik denk er aan

verder kom ik niet

bewust zijn ja

angst hebben nee

vertrouwen is beter

genieten van

de zon

de tijd

die me nog rest

wat ben ik blij

dat jij er bent

en jij en jij

in vriendschap

in gezelligheid.

dala

weer en wind             

ze zegende

onze wandeling

met helder licht

de zonnewarmte

getemperd ja

kille wind

voorjaarskind

dikke jas

komt dan van pas

de weg verloren

bos groter

dan verwacht

onbekend terrein

natte schoenen

de beek te breed

genieten

van weer en wind

een frisse neus

welgezind.

dala

voorjaar

ziek zijn

ze vloeien

zacht

uit een voorzichtige mond

jouw woorden

niet hoog

niet laag

luimig verdraait

ernstig

weer recht gezet

zo kennen wij jou

eigenzinnig
steeds bereid

te helpen

waar het nodig is

waar het kan

de woorden spreken

geen verleden tijd

het nu

belangrijk

zoals de ernstige beproeving

die je treft

een schoon mens

dat bewonderen wij

in jou
nu zijn wij er
voor jou.

dala

het lot                      

dauw

op mijn ziel

lentegevoel

zon

in de tuin

wolken

in mijn denken

kanker overal

struikelen

vallen

wonden likken

verdunners

spuitgraag bloed

kleine wondjes

voldoende

kanker is erg

vecht maar hoor

het lot

is zwaar.

dala

terugkomen                          

zalig

na al die drukte

terug in de poëzie

van de vroege morgen

heel stil

hoor

het natuurochtendgebed

vangt fijn gebekt aan

geleidelijk komt leven

ingetogen luistergenot

ingeduffeld

de oren vrij

ogen gesloten

de poes komt even storen

zich tegen mij aanwrijven

gaat dan verder jagen

alleen op muisjes

de rest is hoog bezig

tegenstrijdig luid en zacht

tegelijk

ik ben terug

in mijn biotoop

eindelijk

zalig.

dala

zacht

kordaat en gretig

nog altijd

reeds al die jaren

grijp ik naar jouw hand

soms lijkt het meer

op afremmen en zoeken

om toch maar zacht

jouw hand te houden

de hele wandeling lang

de nadruk leggend

op zacht

want vooral jouw hand

ligt zacht

in de ruige mijne

zelden

mocht het even niet

storing in het koppel

noemt dat dan

ja dat gebeurde

ook bij ons

hier ligt de nadruk

toch op zelden.

dala

vader

hij is niet meer

reeds bijna vijftig jaar

wat mij nu overblijft

zijn enkele woorden

hij was een goed mens

woorden gisteren tot mij gericht

jij bent een goed mens

hij was  en ik ben
de rest zijn enkel woorden

enkele foto’s in wit zwart

klein formaat zijn er ook

ergens in een vergeten album

en  veel mysterie

gebundeld in

onbeantwoorde vragen

op mijn beurt

wil ik een vader zijn

voor al wie er nood aan heeft

ik heb het verder gebracht

dan hij

ons kleinkind komt logeren

enkel dagen maar

ik wil een lieve opa zijn

deze vreugden

heeft mijn vader

nooit gekend..

dala

te druk

de inspiratie
niet opgetekend
vloeide weg
als ongebruikt bronwater

versmacht
in vele bezigheid
nam ik niet de tijd
mijn geest liep over
mijn vingers schreven niet
pleegden vluchtmisdrijf

verloren poëzie
zou je denken hé
voor mij is die gesmaakt
voor de engelen die waken
over mij
mijn gedachten lezen zij
door hen gevoed

maak je zoals ik
niet druk
om verloren gegane woorden
ze komen terug
in zinnen
anders geformuleerd
gerijpt voor de eeuwigheid.

dala

jij en ik

lang samen reeds
hechter nu
door dik en dun

door warm en koud heen

praten en luisteren
naar elkaars noden
de mijne minimaal
die van jouw

ten top gedreven

nu vooral

het blijft niet duren

alles komt goed

hoogten en laagten

blijven komen

het zou wat eentonig zijn

jij geen ochtendhumeur

ik geen  tegendraadsheid

zonder dat alles

wat een saai gedoe

het is goed

zoals het is

tussen ons

nu.

dala