WINDT (D)

STRAUSS (D)

STRAUSS – Leipzig-Hannover --- Duitsland

1893: bietet das Leipziger Westend-Fahrrad-Geschaft. Inh.Robert Krausse, Leipzig-Plagwitz in der Erdmannstrasse 3 “Strauss-Rover an.

1897,1907: Strauss-Fahrradwerk, Diehl, Schmidt &Arenhold-Lepitre. Leipzig; Firma

1899 auch in Hannover-Döhren

1899,1925:Carl Hentschel (1925:GmbH) Grosshandlung, Hannover

1938,1953 Heinz Schulte GmbH, vorm. Carl Hentschel, Handlung, Hannover

Auch Union

Bron: Frank Papperitz

D  (DERBY  Duitsland)

D  -- DERBY  ---Cloppenburg i.O.----Duitsland

Sedert 1987 : Derby Cycle Werke GmbH (na overname van de Kalkhoff Werke 1987). Sedert 1999 ook productie van het merk Rixe.

Bron: Frank Papperitz

Derby Cycle was een Duitse fietsenfabrikant gevestigd in Cloppenburg, Duitsland.In de loop van decennia groeide het bedrijf uit tot een van de grootste fietsenfabrikanten in Duitsland, waaronder de merken Kalkhoff, Focus, Raleigh en Rixe.

Cloppenburg & Kalkhoff: Wat is er veranderd? In mei 2021 werd het officieel aangekondigd: Derby Cycle werd omgedoopt tot Kalkhoff om zo sterker voort te bouwen op de meer dan 100 jaar oude traditie van het merk Kalkhoff.  De omschakeling: Cloppenburg blijft de productielocatie voor Kalkhoff en Raleigh.Het sportieve merk Focus blijft zich richten op Stuttgart radmarkt.de

Sinds 2022 draait op de locatie Emstek (bij Cloppenburg) een nieuwe, ultramoderne productiefaciliteit voor e-bikes, die hoogwaardige modellen produceert voor Kalkhoff, Focus en Raleigh.

MÜCKE (D)

Mücke – Circa 1955-- Radsport Mücke ----------- Krefeld –------ Duitsland

Eigenaar was het Krefeldse wieleridool Clemens Großimlinghaus. In de regio Krefeld was de "Mücke"-fiets een instituut – vooral omdat hij werd gerund door een prominente wielrenner: Klemens Großimlinghaus, de zoon van Krefelds wieleridool Clemens Großimlinghaus (geboren in 1907). Clemens Grossimlinghaus was voor 1939 een zeer bekende en succesvolle wielrenner. Zijn bijnaam was de "Mücke"( de mug ).

Zijn bedrijf was wijd en zijd bekend, omdat hij op vrijdag als eerste paginagrote advertenties in de Krefelder Zeitung (krant) plaatste. En in deze advertenties maakte hij reclame voor een zeer groot aantal verschillende fietsen en onderdelen, ook de kostprijzen stonden erbij. Men kon er van alles kopen, van ventielrubber, lampen en dynamo's tot kinderdriewielers en fietsen met hulpmotoren. De volgende generatie, Klemens Großimlinghaus  junior en zijn vrouw runden de zaak verder. Großimlinghaus Junior was ook een wielrenner, hij was zelfs een tijdlang profwielrenner.

MUNDUS (D)

Mundus --- Schönebeck a. E. - Hoya a. W.----- Duitsland

Handelsmerk bescherming voor groothandelaar HARTJE die ook het fabricaat WELT-RAD verhandelde. In 1925 naar HARTJE & WELT-RAD.

Bron: Frank Papperitz

BONA (D)

Bona-Sport ----- BRD (Bundesrepublik Deutschland = West Duitsland)------ Duitsland

Plaatje: 57mm, omstreeks 1955.

Bron: Frank Papperitz

E. DE MESSMACKER (D)

Cycles E. De Messmacker --- Duisburg-- Duitsland

RAPPA (Zwitserland)

Rappa ------ Sirnach--------- Zwitserland

Rappa – een mijlpaal in de Zwitserse fietsgeschiedenis en een succes in binnen- en buitenland.

Het bedrijf Rappa produceerde speciale versnellingen en fietsen. Dit van de jaren 1930 tot 1956.

Een fiets met versnellingen was in de jaren 30 ongetwijfeld pure luxe voor veel fietsers, maar voor sommigen was het een betaalbaar gemak. Fietsers met een ruimer budget stuitten in het aanbod van de Zwitserse Rappa-fabriek op een bijzonder technisch juweeltje: een 4-speed trapasversnelling. Het uitzonderlijk brede versnellingsbereik van deze transmissie overtrof alles wat er destijds op de markt verkrijgbaar was.

Hoewel de ontwikkeling van 2- en 3-speed naafversnellingen in Groot-Brittannië al sinds de eeuwwisseling op gang was gekomen en Fichtel & Sachs in Duitsland vanaf 1907 succesvol was met de 2-speed Torpedo, waren deze technische ontwikkelingen aanvankelijk alleen financieel aantrekkelijk voor de toeleveringsindustrie, maar nauwelijks voor de fietsfabrikanten.

Eind jaren twintig realiseerden sommige fietsfabrikanten zich waarschijnlijk dat ze zich moesten onderscheiden van de concurrentie om winst te blijven maken met de verkoop van fietsen, of zelfs marktaandeel te winnen. Het uitrusten van hun eigen fietsen met zelfontwikkelde versnellingssystemen bleek een haalbare optie. Dit benadrukte de eigen technische expertise en bood tegelijkertijd een echte meerwaarde aan de klant. Trapasversnellingssystemen uit Duitsland, maar vooral uit Zwitserland, waren ontworpen om aan bijzonder hoge eisen te voldoen.

https://www.velomuseum-rehetobel.ch/asset/2017/07/Artikel-Knochensch%C3%BCttler-Rappa.pdf

https://www.velomuseum-rehetobel.ch/museum/berichte/rappa-ein-meilenstein-in-der-schweizer-fahrradgeschichte/

https://www.velomuseum-rehetobel.ch/museum/besuch/

ALLEGRO (ZWITSERLAND)

Allegro  cycles - Établissements des Cycles Allegro Arnold Grandjean S.A. Neuchâtel, Suisse (Zwitserland). Allegro werd opgericht door wielrenner Arnold Grandjean, een viervoudig Zwitsers kampioen, dat deed hij samen met zijn broers Ali, Ulysse en Tell en een andere compagnon.

In 1911 opende Arnold Grandjean een fietsenwinkel in Fleurier, in het kanton Neuchâtel. In 1914 richtte hij samen met zijn broers Ali, Jules, Ulysse en Tell en een andere partner de Établissements des Cycles Allegro Arnold Grandjean SA op in Neuchâtel . De naam Allegro komt van het gejuich van Grandjeans fans die "Allez, Gros" riepen .

Allegro bouwde fietsen en motorfietsen en wordt beschouwd als de eerste producent van racefietsen in Zwitserland. Het bedrijf was in 1939 uitgegroeid tot de grootste fietsenfabrikant van het land. Hij reed, bijgestaan ​​door zijn vrouw, met zijn eigen motorfietsen in races. Zijn broer Tell Grandjean reed ook competitief op een Allegro-motorfiets, eveneens met zijn vrouw. Jules Grandjean richtte in 1923 zijn eigen bedrijf op.

Het bedrijf bestond tot in de jaren tachtig onafhankelijk . Het werd verkocht aan fietsenfabrikant Mondia die zelf in 2013 verdween. In 2014 werd het merk Allegro overgenomen door COLAG AG, dat onder deze naam nog steeds fietsen op de markt brengt. In 2016 werd het bestaande modellengamma aangevuld met elektrische fietsen (Pedelec/E-Bikes).

http://www.swissbicycles.com/allegro/allegro-history-pre-1940/

ARNOLD GRANDJEAN

Arnold Grandjean-Perrenoud - Contesse ( Les Ponts-de-Martel ,19 november 1890 ; Neuchâtel , 6 april 1961) was een Zwitserse wielrenner. Arnold Grandjean was de oudste zoon van de horlogemaker Charles Alfred Grandjean-Perrenou-Contesse, afkomstig uit een oude familie. Hij had 13 broers en zussen. Op 16-jarige leeftijd begon hij een leertijd als horlogemaker in La Sagne,  dat lag acht kilometer verderop,  hij fietste vier keer per dag tussen zijn werkplek en het huis van zijn ouders dat op een hoogte van 1.000 meter lag. Dit bevruchtte hem om gepassioneerd te raken voor het fietsen, en hij bracht dit enthousiasme over op zijn zes jongere broers, Ali, Jules, Paul, Charles, Tell en Ulysse. Een andere bron vermeldt dat hij met zijn broers Ali en Jules werkte in een meubelmakerij in Travers.

Grandjean nam deel aan zijn eerste wielerwedstrijd in 1909, die won hij. In datzelfde jaar werd hij Zwitsers amateurkampioen op de weg . Volgens hedendaagse berichten startte hij in de Tour de France van 1911 , maar viel tijdens de eerste etappe en moest opgeven; hij is echter niet opgenomen in de Tour-annalen. In 1915 en 1916 won hij de nationale titel in het veldrijden, in 1916 won hij ook het bergkampioenschap en werd hij tweede in de professionele wegwedstrijd. In datzelfde jaar eindigde hij als 22e in de Ronde van Lombardije. Hij won ook talloze regionale wedstrijden en stond meerdere keren op het podium in de Bern-Genève-koers.  Arnold Grandjeans reed zijn laatste wedstrijd in 1919.

FRIWA (ZWITSERLAND)

Friwa Velo Motos ----- AARAU----- Zwitserland

Aarau is de hoofdstad van het Zwitsers kanton Aargau. De stad ligt aan de rivier de Aare aan de zuidrand van de Jura.

https://nl.wikipedia.org/wiki/Aarau_(stad)

VELO SACOCHE (ZWITSERLAND)

CONDOR  -- (ZWITSERLAND)

Condor -Werke AG is een Zwitsers bedrijf uit Courfaivre bij Delsberg dat werd opgericht in 1893. Het is al geruime tijd actief als fabrikant van motorfietsen en fietsen . De laatste fietsen werden geproduceerd in 1995. Het bedrijf bestond in 2012 nog onder een nieuwe naam en bouwde onderdelen voor de luchtvaart en componenten voor CNC-machines . Als onderdeel van een moratorium in 2011/2012 is de bestemming van het bedrijf gewijzigd in een import-/exportbedrijf; het bedrijf is in 2017 en 2021 opnieuw gewijzigd en heet nu Condor SA .

Het Zwitserse motor - fietsmerk Condor werd in 1893 opgericht door de Fransman Edouard Scheffer in Courfaivre als gereedschapswerktuigfabriek voor horlogegereedschap. Er werd een leegstaand gebouw gehuurd vlakbij het treinstation naast de rivier de Sorne . Daar werd in 1893, samen met zijn broer Jules, de fabriek Scheffer Frères (Gebroeders Scheffer) opgericht. In het begin werden er geen motorfietsen geproduceerd, maar vanaf 1904 werden er fietsen geproduceerd voor het postkantoor en het leger.

Tijdens de eeuwwisseling werd het bedrijf gereorganiseerd; sindsdien gebruikte ze een nieuw bedrijfslogo: een condor. In 1901 werd de naam veranderd in Manufacture Suisse des Cycles et Motos, later in Condor-Werke-AG. Ook werd besloten om, onder leiding van Otto Fricker, de eerste motorfiets te ontwikkelen met een vermogen van 1,5 pk. Het frame was een versterkt fietsframe en de motor was aangekocht. Na Motosacoche werd Condor de tweede grootste motorfietsfabrikant in Zwitserland.

Tijdens de Eerste Wereldoorlog werden ondanks een tekort aan grondstoffen fietsen en motorfietsen gebouwd. Na het einde van de oorlog kwam de verkoop van goedkope buitenlandse machines  weer langzaam op gang. In 1922 vervaardigde het bedrijf vijf exemplaren van een kleine auto met de modelnaam 10 CV.

De Tweede Wereldoorlog maakte de productie ingewikkeld. Zelfs tijdens de Tweede Wereldoorlog eiste het Zwitserse leger een motorfiets met boxermotor gebaseerd op het Duitse model zoals Zündapp en BMW. Als gevolg hiervan werd in 1944/45 een motorfiets met cardanaandrijving en een smallere boxermotor met zijbediening ontwikkeld in 1944/45 en gepresenteerd als de EC580 op de modellenbeurs van Bazel in 1945. Hij werd volledig door Condor ontwikkeld en vanaf 1947 was de EC580 de eerste motorfiets met een eigen motor in de productie van Condor.

Eind jaren veertig en begin jaren vijftig werden er verschillende tweetaktmodellen aangeboden. Vanaf het midden van de jaren vijftig werden Puch-modellen met kleine cilinderinhoud geassembleerd en verkocht.

In de jaren vijftig eiste het leger een lichtere machine, omdat zware motorfietsen grotendeels werden vervangen door terreinwagens. Eind jaren zestig herhaalde de geschiedenis zich; het leger wilde een lichte machine met meer kracht.

Militaire Fietsen:

Ordonnanzrad 05 (1931–1981), militaire fiets van het Zwitserse leger.

Fiets 93 (1993–1995), het opvolger model

GARELLI (Italië)

Garelli ---- Adalberto Garelli --------- Sesto San Giovanni ------- Italië

Garelli  was een Italiaanse fabrikant van bromfietsen en motorfietsen en blijkbaar ook van fietsen, op enkele foto’s na is er weinig of geen info te vinden over hun fietsen.

Adalberto Garelli: met een ingenieursdiploma, begon zijn carrière in 1909 bij Fiat. In 1912 stapte hij over naar Bianchi, waar hij een tweetrapsversnellingsbak voor motorfietsen ontwierp en patenteerde. Van 1915 tot 1918 stond hij aan het hoofd van het bedrijf Stucchi.

Ingenieur Adalberto Garelli richtte zijn bedrijf op  in 1919 , dat gebeurde in Sesto San Giovanni, dat is een gemeente in de metropool Milaan , in de Italiaanse regio Lombardije. Hij lanceerde er officieel zijn eigen merk, onder zijn eigen naam.

Na de Tweede Wereldoorlog richtte Garelli zijn aandacht op de groeiende behoefte aan praktisch en betaalbaar transport. In 1946 introduceerde het bedrijf de Mosquito 38A micromotor, ontworpen om een ​​gewone fiets om te toveren tot een gemotoriseerd voertuig door het achterwiel via een rol aan te drijven.

De Garelli-fabriek sloot in 1987 definitief haar deuren. Het merk werd later overgenomen door New Garelli SpA, eigendom van Paolo Berlusconi, de broer van de beruchte voormalige Italiaanse premier Silvio.

https://www.mcnews.com.au/garelli-motorcycles-an-illustrated-history/

https://en.wikipedia.org/wiki/Garelli_Motorcycles

MARA CICLI (Italië)

Mara Cicli is een beroemd in Italië gemaakt fietsenmerk. Het familiebedrijf, ontstond uit de successen van de wielrenners Michele Mara en Enrico Mara, het merk is al sinds de jaren 30 actief.

Michele Mara ( geboren op 2 oktober 1903 in BUSTO ARSIZIO – overleden in MILAAN op 18 november 1986) was een Italiaanse professioneel wielrenner. Michele MARA was een uitstekende amateur, zoals bleek uit zijn talloze overwinningen en tweede plaats op het WK van 1928. Eind 1928 maakte hij de overstap naar de hogere categorie en maakte hij, rijdend voor Bianchi, tegen het einde van het seizoen naam met een derde plaats in de Giro dell'Emilia en een zesde plaats in de Giro di Romagna. Michele zou acht seizoenen lang als prof koersen (steeds voor Bianchi), zijn kwaliteiten bevestigend.  Hij onderscheidde zich dankzij zijn snelle acceleratie waardoor hij vaak de sprint aantrok vóór de grote kampioenen van die tijd, met name Binda en Guerra. In zijn gloriejaar, 1930, wist hij zowel Milaan-San Remo als de Giro di Lombardia te winnen (na de degradatie van Piemontesi vanwege onregelmatigheden, maar Binda en Guerra eindigden achter hem), evenals vijf etappes van de Giro d'Italia (hij won er zeven in totaal) en Rome-Napels-Rome. Hij nam deel aan zeven Giro d'Italia's met als beste resultaat een zesde plaats in 1932, en hij was tweemaal het leider in het algemeen klassement.

Enrico Mara (geboren in Busto Arsizio op 7 augustus 1912 – overleden in Busto Arsizio op 7 juni 1979) Enrico  de broer van Michele en  was onafhankelijk- en beroepswielrenner  van 1931 tot 1946. De jongere broer van Michele behaalde niet dezelfde resultaten als zijn broer. Nadat hij in 1931 onafhankelijk wielrenner was geworden, reed hij voornamelijk individueel of als lid van clubs in Milaan (US Azzini, SS Genova, SC Cesare Battisti) en Busto Arsizio (SC Michele Mara). Eind jaren dertig wist hij echter een contract te bemachtigen bij de Milanese Bianchi-ploeg en reed hij zelfs de Giro d'Italia van 1938 in de wit-hemelsblauwe trui. Hoewel hij geen enkele wedstrijd won, behaalde hij verschillende goede resultaten, waaronder enkele topdrieplaatsen in etappes van de Giro d'Italia (Ronde van Italië). Na de Tweede Wereldoorlog keerde hij terug naar de racesport als individu, maar behaalde geen verdere resultaten. In 1946 beëindigde hij zijn racecarrière.

BIANCHI (Italië)

Bianchi  --- Edoardo Bianchi ---- Milaan ----- Italië

Bianchi (S.p.A. Edoardo Bianchi, later Officine Metallurgiche Edoardo Bianchi, Velo S.p.A, Milano, 1897-1967) is een historisch Italiaans merk van motorfietsen, auto's en fietsen.

Bianchi is een van de oudste en meest iconische fietsmerken ter wereld. Het werd opgericht in 1885 in Milaan door Edoardo Bianchi (1865–1946). Daarmee is het een van de oudste nog bestaande fietsfabrikanten. De geschiedenis van Bianchi loopt parallel met die van Italië, waar de onmiskenbare celeste fietsen werden gefietst. Het merk is onlosmakelijk verbonden met de kleur celeste (lichtblauw/groenig), die hét handelsmerk van Bianchi is geworden. Bianchi-fietsen werden legendarisch door grote wielerhelden zoals Fausto Coppi, Marco Pantani en meer recent ook renners van WorldTour-teams met renners als de Belg Wout van Aert.

De Milanees Edoardo Bianchi (geboren  in 1865 te Milaan) startte met een fietsenwinkel in de binnenstad van Milaan in 1885. Het pand dat hij huurde aan de Via Nirone lag op een steenworp afstand van het centrum van Milaan. Hij verkocht er onder het uithangbord "Reparatiewerkplaats" (een werkplaats voor fietsen) niet alleen dure"penny-farthings” maar ook chirurgische instrumenten, want fietsen waren slechts enkele van de objecten die erin stonden. Hij was een pionier in de fietstechniek: hij verkleinde bijvoorbeeld de wielen (van de hoge "penny-farthings") en introduceerde de kettingaandrijving op het achterwiel – een belangrijke stap in de richting van de moderne fiets.

Aan het einde van de eeuw begonnen de eerste vélocipèdewedstrijden, en Bianchi was al een hoofdrolspeler . In 1899 behaalde Bianchi zijn eerste internationale overwinning tijdens de Grand Prix van Parijs met Gian Fernando Tommaselli. Hij werd de eerste CEO van Bianchi , wat al aantoonde hoe nauw de koerswereld met het bedrijf verbonden was.

De producten waren zo goed dat na drie jaar Bianchi moest uitwijken naar een groter pand. Hij paste als een van de eersten pneumatische banden toe en experimenteerde met lichtgewicht materialen. Hij was de eerste Italiaanse fabrikant die rubberen banden gebruikte. Voor sommigen was het noodzakelijk om zich op andere sporten te gaan wagen, maar voor Edoardo Bianchi trokken de passie en een nieuwsgierigheid naar mechanica hem naar de wielersport. In 1897 bracht die combinatie hem ertoe te experimenteren met de verbrandingsmotor. Een succesvolle en vooruitstrevende keuze, aangezien er tot in de jaren 60 motorvoertuigen onder de merknaam Bianchi  zouden geproduceerd worden.

De passie verspreidde zich en Bianchi werd een bekende naam, ook in de sociale kringen. Zelfs de koning en koningin van Italië waren geïntrigeerd door dit trapvoertuig dat je zonder al te veel moeite zo ver kon brengen. Hun interesse groeide snel en Edoardo Bianchi zette hen in het zadel en volgde hen persoonlijk tijdens hun eerste ritten. Zijn inspanning werd ruimschoots beloond, want Bianchi werd de 'officiële leverancier van de koninklijke familie'.

Het merk groeide, ongestoord door de economische crisis, en in 1907 werd de naamloze vennootschap Società Anonima Edoardo Bianchi opgericht, met 400 werknemers. Bianchi had de fiets getransformeerd en ontwikkeld. Bianchi was dus niet zomaar een fietsmerk, maar een symbool van Italiaanse fietscultuur en innovatie.

In de duistere stilte van de Eerste Wereldoorlog werd Bianchi synoniem voor mechanische efficiëntie en snelheid. De naam, die al sterk was, werd een vrijwel unieke leverancier voor de Bersaglieri-soldaten. De Bersaglieri  waren een speciaal Italiaans infanteriekorps, opgericht in 1836 door generaal Alessandro La Marmora. Hun naam betekent letterlijk “scherpschutters” of “precisie­schutters”. Hun oorspronkelijk doel: snelle, flexibele troepen die zich te voet of op fiets (later motorfiets) konden verplaatsen om de vijand te verrassen. Futuristische concepten werden verwerkt in de fietsen die in 1915 voor het leger werden gemaakt. Bianchi vond de fiets met volledige vering uit, een branche waar hij enkele jaren later de leiding over zou nemen. Ze zochten slechts een beetje comfort om de enorme lasten te ondersteunen die soldaten moesten dragen. Maar het systeem was, ondanks de zware materialen, zeer innovatief.

Edoardo Bianchi zelf geldt als een soort “vader van de moderne fiets”. In die beginjaren van de nieuwe eeuw werd de kleur geboren die later de fietsen van Bianchi zou kenmerken. De Celeste Bianchi veranderde in de loop der tijd licht van kleur, werd helderder en meer groen, maar verloor niet zijn sterke band met het merk. Over de oorsprong van de kleur doen verschillende verhalen de ronde!

VAN WAAR KOMT DE BLAUWGROENE KLEUR, OOK WEL BIANCHI CELESTE GENOEMD, DIE ZO TYPISCH IS VOOR DE BIANCHI FIETSEN? 

Er doen verschillende verhalen de ronde, de ene romantisch, de andere realistischer.

De kleur van de lucht rondom Milaan: De eerste theorie is dat Edoardo Bianchi op een ochtend buiten stond voor de ingang van zijn fabriek in Milaan en keek naar de blauwgroene lucht. De meeste fietsen waren toen zwart of hadden een donkere kleur en de lucht inspireerde hem om een unieke kleur te geven aan zijn fietsen.

De kleur van de ogen van koningin Margherita van Savoye: Een tweede theorie, in alle geval veel romantischer is dat Edoardo Bianchi uitgenodigd werd door koningin Margherita van Savoye om haar en de rest van de koninklijke familie met de fiets te leren rijden. Hij zou betoverd geweest zijn door de lichtblauwe kleur van haar ogen en dit kleur vervolgens gebruikt hebben om een kleur aan zijn frames te geven. Bianchi zou haar ook een fiets als geschenk hebben gegeven. De koningin zou daarbij zo onder de indruk zijn geweest dat ze hem de toelating gaf om het koninklijke embleem te gebruiken dat sindsdien op elke Bianchi frame te zien is.

Kleur ontstaan uit overschot aan verf: De derde theorie is misschien nog de meest geloofwaardige. Edoardo Bianchi zou uit een mengsel van blauwe en grijze verf, die een overschot was van een militaire voorraad uit de oorlogsperiode, de typische blauwgroene kleur hebben gemaakt.

En waar komt de naam “Celeste” vandaan die aan deze kleur wordt gelinkt? Celeste verwijst naar het Latijnse woord  “Caelestis”, wat hemels betekent.

Interessant genoeg is Bianchi Celeste in de loop der jaren meerdere keren veranderd, soms meer richting groen en soms meer richting blauw. In de jaren 80 overwoog Bianchi zelfs om de kleur niet meer te gebruiken, omdat ze hem "lelijk" noemden. Maar nadat uit peilingen bleek dat renners hem geweldig vonden en wilden behouden, lieten ze het idee varen. De echte waarheid zou kunnen zijn dat Bianchi zich gewoon wilde onderscheiden van de rest. De meeste fietsen waren destijds zwart geverfd, waardoor het peloton er saai en eenvormig uitzag. Als dat klopt, is dat zeker gelukt. We zullen misschien nooit het echte verhaal achter Bianchi Celeste kennen, maar de kleur zal zeker blijven inspireren en mythes oproepen. Bovendien zal de kleur de meest herkenbare kleur in het peloton en de wielerindustrie blijven.

1940 en later

Bianchi wist de moeilijkheden van de Tweede Wereldoorlog en de dood van Gian Fernando Tommaselli in 1944 te overwinnen. Twee jaar later, toen Edoardo Bianchi overleed, nam zijn zoon Giuseppe de leiding van het bedrijf over. En net als wielrenners zelf, weet Bianchi het beste uit zichzelf te halen in de moeilijkste momenten.

De legende van Fausto Coppi, al bekend als een uitstekende wielrenner, ging van start in Bianchi's wit-celeste trui. De verhalen achter de overwinning in de Giro d'Italia van 1947 en de Tour de France-titel van 1949 behoren tot de mooiste en meest herkenbare in Italië.

Samen met Coppi transformeerde en veranderde Bianchi het wielrennen én Italië. Teamsponsoring kwam en het Celeste merk werd zo sterk in de wielersport dat Bianchi de teruggang van de motorfietsproductie kon opvangen. Tegen de jaren 70, tijdens de oliecrisis, opende Bianchi een fabriek in Treviglio, vlakbij Bergamo, met een oppervlakte van 75.000 vierkante meter.

De Bianchi-industrie evolueerde en kende een handvol eigendomswisselingen. In 1972 namen Angelo Trapletti en zijn broers het bedrijf over. In 1973 nam het enorme productiepotentieel een vlucht en groeide Felice Gimondi's wereldtrui uit tot een icoon van Italië , dat (niet alleen in de wielersport) nooit opgeeft en met kracht en toewijding de overwinning behaalt.

In 1991 nam Piaggio alle aandelen over en voegde Bianchi toe aan andere merken in zijn bezit.

De 20e eeuw zag een nieuwe explosie in het fietsen met mountainbikes. Bianchi volgde met overwinningen en won in 1991 samen met Bruno Zanchi de wereldtitel Downhill.

Een andere belangrijke mijlpaal stond op het punt te gebeuren. Salvatore Grimaldi en zijn bedrijf Cycleurope verschenen in 1997 op het toneel, namen het merk over en promootten het tot de 'topmerken' van Olympus, dat door de geschiedenis te combineren met het meest geavanceerde technologische onderzoek.

In 1998 won Marco Pantani, rijdend op een zeer lichte aluminium fiets, de Giro d'Italia en de Tour de France. Niet alleen in Italië was de kleine, kale klimmer, bekend als 'De Piraat', razend populair. Een paar jaar later keerde de legendarische wit-celeste Bianchi-trui terug in het peloton met de Duitser Jan Ullrich en zijn team . Ons bedrijf was de enige sponsor. Het liet de Coppi-generatie herdenken en de nieuwe generatie dromen. Julien Absalon deed dat ook en won de gouden medaille op de Olympische Spelen van Athene in 2004 op een Bianchi-mountainbike.

De Celeste Bianchi werd synoniem voor overwinningen en stijl. Het bedrijf, dat altijd streeft naar uitmuntendheid, zette grote stappen in de ontwikkeling van technologieën. In 2010 zette Bianchi een belangrijke stap in de wielerwereld, dat deden ze met een fiets die de aerodynamica verbeterde en de stijfheid en lichtheid van koolstofvezel benutte, het was de lancering  van de eerste Oltre. (Het Italiaanse woord oltre wordt vaak gebruikt in de zin van iets overstijgen of buiten de grenzen gaan).

Bianchi's innovatie zette zich voort in het topsegment. De Infinito CV bracht in 2013 een revolutie teweeg in de wielersport met de introductie van de Countervail® - technologie , een gepatenteerde koolstofvezel ontwikkeld voor NASA-ruimtevaartoperaties, die tot 80% van de trillingen kan dempen. Dit betekende een ware vooruitgang, een exclusieve functie die ook werd toegepast op het ultralichte Specialissima-model dat in 2015 werd geïntroduceerd .

Ook in 2015 won Bianchi de wereldtitel crosscountry, onder de 23 jaar, in het mountainbiken. Bianchi investeerde steeds meer in deze sector, wat in 2016 leidde tot de oprichting van de Methanol CV , een mountainbike ontworpen met Countervail® . Bianchi ontwikkelde in de loop der jaren steeds nieuwe CV-modellen met dezelfde technologie voor zowel de weg- als de offroad-sector.

TIJDLIJN BIANCHI

1865 – Geboorte van Edoardo Bianchi in Milaan.

1885 – Edoardo opent zijn eerste werkplaats in Milaan (op 21-jarige leeftijd). Start van het merk Bianchi.

1888 – Bianchi introduceert de pneumatische band (net na de uitvinding door John Boyd Dunlop).

1895 – Bianchi bouwt een speciaal ontworpen damesfiets voor koningin Margherita van Savoye. Dit geeft het merk veel prestige.

1897 – Edoardo ontwikkelt vroege modellen van motorfietsen (Bianchi wordt later ook bekend als motorfabrikant).

1901 – Start van automobielproductie door Bianchi.

1913 – Introductie van de voorvork met vering voor meer comfort (een vroege voorloper van moderne dempers).

1915–1918 – Tijdens de Eerste Wereldoorlog levert Bianchi speciale fietsen aan het Italiaanse leger (met bijvoorbeeld bevestiging voor geweren).

1935 – Bianchi is inmiddels een grote speler in fietsen, motoren en auto’s.

1939–1945 – Tweede Wereldoorlog; fabrieken raken zwaar beschadigd door bombardementen, maar worden daarna heropgebouwd.

1940 – Op 20-jarige leeftijd wint Fausto Coppi de Giro d’Italia op een Bianchi – het begin van een gouden tijdperk.

1940–1950 – Het “Coppi-tijdperk”:

- Coppi wint meerdere Giro’s (1940, 1947, 1949, 1952).

-Tour de France 1949 & 1952 gewonnen door Coppi op Bianchi.

-Coppi maakt Bianchi wereldwijd beroemd.

1953 – Coppi wordt wereldkampioen op de weg in Lugano, uiteraard op een Bianchi.

1998 – Marco Pantani wint zowel de Giro d’Italia als de Tour de France op een Bianchi MegaPro XL Reparto Corse – een legendarische dubbel.

2000 – heden – Bianchi blijft actief op het hoogste niveau in de wielersport (sponsoring van o.a. Team Jumbo, Team GreenEdge, LottoNL-Jumbo, Arkéa-Samsic, Jayco-AlUla).

2020s – Bianchi ontwikkelt naast racefietsen ook high-end e-bikes en gravelbikes, maar de celeste-kleur blijft hét herkenningspunt van het merk.

https://www.bianchi.com/

https://en.wikipedia.org/wiki/Bianchi_(company)