WANDERVOGEL (D)

PARTHENIA (D)

PARTHENIA (1921,1935) --  handel gebroeders  Müller-- fabricaat  door Welt-Rad ---- Borsdorf bei Leipzig --- Duitsland.

Parthe = rivier bij Leipzig

De rivier Parthe (Duitsland)

Ligging: Saksen, Duitsland.

Lengte: Ongeveer 60 kilometer.

Bron: Bij Colditz, in het zuidelijke deel van Saksen.

Monding: In de rivier Weiße Elster, bij Leipzig.

Steden/dorpen langs de Parthe: Naunhof, Taucha en delen van Leipzig.

De rivier stroomt door het Partheland, een groen en recreatief gebied met fietsroutes en natuurparken.

DROMOS (D)

DROMOS Leipzig

1928,1938 DROMOS-FAHRRAD-WERK Richard Stölzel GmbH, Leipzig C1 Sebastian Bach Strasse 39-41, geregistreerd in  1906.

1950: Dromos-Fahrradbau, VVB Land Sachsen, Fahrzeugbau ( VVB = Vereinigung Volkseigener Betriebe)

1951 VEB Dromos-Fahrradbau, örtl. Industrie der stadt Leipzig, vermoedelijk nog in 1951 einde van de fietsenproductie.

Bron: Frank Papperitz

DEUTSCHER WANDERVOGEL (D)

DEUTSCHER WANDERVOGEL --- Leipzig ------Duitsland

In 1935  naar Bravour

Bron: Frank Papperitz

NÜRBURG (D)

Nürburg ----  Curt Fiedler --- Leipzig --- Duitsland

1935:  Curt Fiedler, groothandel .

Bron: Frank Papperitz

FELDBERG (D)

Feldberg---  Johann Hilmers ------ Freiburg i.Br. , Höchst a. M.  ----- Duitsland

1913, 1935: Johann Hilmers, Suddeutsche Fahrrad-Industrie, Grosshandlung (groothandel), Freiburg: firma en merk bekend tot circa 1958.

1935, 1955: C. Dillman & co., A.G. Grosshandlung, Höchst a. M. 

Bron: Frank Papperitz

FRANKLIN (D)

FRANKLIN --------- Suhl/ Berlin (Berlijn) ------------- Duitsland

Vermoedelijk een exportmerk van SIMSON/SUHL.

In 1906 naar SIMSON; in 1938 naar BSW en in 1939 naar GUSTLOFF.

Het merk Franklin kwam ook voor in Denemarken.

Bron: Frank Papperitz

VORWÄRTS (D)

Vorwärts   ----    J.A. Sniegocky ----------  Münzstrasse 2  ------Berlin C.25  --------Duitsland

1921 -1938: Joseph A. Sniegocky----handel – Berlijn C.25

In 1932 naar WYCO.

Bron: Frank Papperitz

Berlin/ Berlijn C.25

Door de snelle bevolkingsgroei werden postdistricten en postkantoren opgericht, die vanaf het stadscentrum een ​​opeenvolgende nummering kregen. Vanaf de jaren 1870 zette de postdienst deze nummering voort, die aanvankelijk eindigde bij "99" tot en met "115". Een richtlijn van het Keizerlijk Algemeen Postkantoor in 1873 combineerde de oude nummering met een windrichting om een ​​nieuwe aanduiding voor postdistricten te creëren: beginnend bij het Gerechtspostkantoor op de hoek van de Königstraße en de Spandauer Straße , werd het toenmalige stadsgebied van Berlijn aldus verdeeld in negen postdistricten, genoemd naar windrichtingen (C, O, ZO, Z, ZW, W, NW, N, NO) of de richting van de respectievelijke eindstations. Deze aanduidingen waren de plaatsnamen binnen het centrum van Berlijn vanaf 15 mei 1862 tot de invoering van viercijferige postcodes in 1962 in West-Berlijn en in 1965 in Oost-Berlijn.Postkantoor C (Centrum) 25   - (aan) Königsgraben  20, sinds het begin van de 20e eeuw Alexanderplatz, centrum.

https://de.wikipedia.org/wiki/Berliner_Postbezirke_zwischen_1862_und_1920

FOREVER (D)

Forever cycle ------- Berlijn ------- Duitsland

Was een fabricaat van FINSTERWALDER

In 1924 naar FEDIA

Bron: Frank Papperitz

ARGUS (D)

ARGUS—Heinrich Bonnin --- Berlin S. 14  (Berlijn) --------------Duitsland

Heihrich Bonnin, Großhandel mit Nähmaschinen, Fahrrädern

Adressen:

ALTE JACOBSTRASSE 24 ( in 1903) BERLIN S. 14

DRESDENER STRASSE 43 ( in 1922) BERLIN S. 14

Het opschrift " ARGUS — Heinrich Bonnin — Berlin S.14" verwijst naar een historische Berlijnse fietsenfabrikant.

Hier is een korte samenvatting:

ARGUS was de merknaam van de fietsen.

Heinrich Bonnin was de eigenaar of fabrikant.

Berlijn p.14 verwijst naar het voormalige Berlijnse postdistrict (zuid, district 14), dat tegenwoordig ongeveer overeenkomt met de oppervlakte van Kreuzberg of het omliggende gebied.

Dit type bedrijfsafdruk is vaak terug te vinden op fietsborden, catalogi of frameplaten uit de periode tussen ongeveer 1900 en 1930.ARGUS-fietsen van Heinrich Bonnin zijn nu begeerd door verzamelaars van vooroorlogse fietsen of vintage fietsen, vooral als de originele onderdelen of de frameplaat bewaard zijn gebleven.

Die Aufschrift „Fahrräder ARGUS — Heinrich Bonnin — Berlin S.14“ verweist auf einen historischen Berliner Fahrradhersteller. Hier ist eine kurze Einordnung:

ARGUS war der Markenname der Fahrräder.

Heinrich Bonnin war der Inhaber bzw. Hersteller.

Berlin S.14 bezeichnet den damaligen Berliner Postbezirk (Süd, Bezirk 14), was heute in etwa dem Bereich Kreuzberg oder Umgebung entspricht.

Diese Art von Firmenaufdruck findet man häufig auf Fahrradschildern, Katalogen oder Rahmenplaketten aus der Zeit zwischen etwa 1900 und 1930. ARGUS-Fahrräder von Heinrich Bonnin sind heute bei Sammlern von Vorkriegsfahrrädern oder Oldtimer-Fahrrädern begehrt, insbesondere wenn originale Teile oder die Rahmentafel erhalten sind.

LINDCAR (D)

Lindcar ---- Berlijn-Lichtenrade ---- Duitsland

Lindcar werd oorspronkelijk opgericht als Lindcar-Auto AG in Berlijn in 1920 en produceerde auto's tot ongeveer 1925. De autoproductie van Lindcar begon op het industrieterrein aan de Kochstraße 37 in het zuiden van Friedrichstadt (later onderdeel van de wijk Kreuzberg ).

In 1922 verplaatste het bedrijf de productie naar de fabriek van de voormalige Lichtenrader Metallwaren-Fabrik GmbH in Berlin-Lichtenrade. Vanaf ongeveer 1922 begon Lindcar ook met de productie van fietsen in Berlijn-Lichtenrade. De overgang van de productie van auto's naar fietsen toont de aanpassing aan de economische en technologische veranderingen van de jaren 1920 en 1930.

In 1926 werd de naam veranderd in Lindcar Fahrradwerk AG, nadat de aan de vakbonden gelieerde Bank der Arbeiter, Angestellten und Beamten AG een groot deel had overgenomen. De oorspronkelijke meerderheidsaandeelhouders van Lindcar-Auto AG, de broers Carl en Gustav Lindemann, werden in 1927 veroordeeld wegens frauduleuze manipulatie van de aandelenkoers.

De productie van fietsen ging door tot ongeveer 1936, toen het bedrijf werd ontbonden. Het is onduidelijk of er geïnteresseerden waren om de fietsproductie over te nemen; in plaats daarvan werden de fabrieken in Lichtenrade overgenomen van de brievenbusfabriek Hermann Herdegen. De faciliteiten werden grotendeels verwoest door geallieerde bombardementen tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Aan het begin van de jaren 1930 was Lindcar een van de grotere werkgevers in Lichtenrade met wel zo'n 500 werknemers.

Lindcar was opmerkelijk omdat de rijwielfabriek werd geëxploiteerd met deelname van de vakbonden – geen typische structuur in de periode voordat de nazi's aan de macht kwamen.

Naast fietsen werden er ook een tijdlang motorfietsen (hulpmotor) en naaimachines geproduceerd om de wereldwijde economische crisis tegen te gaan.

De fietsen waren voorzien van het merk Lindcar en werden onder meer verkocht in filialen en verkooploodsen. Tegenwoordig worden originele Lindcar-fietsen beschouwd als zeldzaamheden voor verzamelaars.

Er zijn geen aanwijzingen dat Lindcar vandaag de dag nog bestaat als actieve fietsenfabrikant. Het bedrijf werd in 1936 ontbonden. Voor technische gegevens/fabrieksspecifieke informatie van de modellen is de informatie schaars - veel informatie komt uit historische archieven en verzamelobjecten.

https://de.wikipedia.org/wiki/Lindcar_Auto

https://vorkriegs-klassiker-rundschau.blog/2022/01/31/fund-des-monats-ein-lindcar-4-12-ps/

 BERLIJN-LICHTENRADE:

Lichtenrade is een Duitse plaats (Ortsteil) binnen hetstadsdeel (Bezirk)Tempelhof-Schöneberg, Berlijn. Tot 2001 maakte het deel uit van het voormalige stadsdeel Tempelhof.

De plaats werd voor het eerst genoemd in 1375, toen het Lichtenrode heette. De autonome Pruisische gemeente van het voormalige district Teltow , Lichtenrade, werd in 1920 bij Berlijn ingelijfd met de " Groot-Berlijnse Wet ". Tijdens de Tweede Wereldoorlog was in deze plaats een afdeling van het concentratiekamp Sachsenhausen gevestigd.  Na 1941 werden krijgsgevangenen uit Oekraïne in het kamp geïnterneerd. Tijdens de Koude Oorlog was het een deel van West-Berlijn, grenzend aan Oost-Duitsland . De lange grens met Brandenburg werd van 1961 tot 1989 omringd door de Berlijnse Muur.

FEDIA (D)

Fedia---- Frankfurt a.M. , Berlin/Berlijn ----- Duitsland

-1909,1921: H.W. Abel junior, Groothandel Frankfurt a.M., later verhuist naar Berlijn

-1924,1938: H.W. Abel junior, Groothandel, Berlijn S 42

-Rond 1940: Behnke K.G., voorheen H.W. Abel, firma na 1945 in Wilhelmshaven. Ook AJAX, FOREVER, MARATHON, RAJA.

Bron: Frank Papperitz

MUSTANG (D)

MUSTANG – Oppermann – Berlin (Berlijn) ---Duitsland

1990 zelfklevend

Bron: Frank Papperitz

Marathon – Berlin  en  Wilhelmshaven – Deutshland/Duitsland

THALIA (D)

THALIA --- Leinefelde----- Duitsland

1907, 1913: Merkbescherming voor Philipp Bernhardt jr.  Handel.

1907, 1913: Markenschutz für Philipp Bernhardt jun.  Handlung.

Bron: Frank Papperitz

MIELE

Het Duitse bedrijf Miele, vermoedelijk 's werelds grootste familiebedrijf in toestellen, stond op een gegeven moment in zijn lange geschiedenis ook bekend als fietsenfabrikant. De fietsen waren gemaakt voor het dagelijkse gebruik, wat vooral handig was in tijden van oorlog. Miele maakt geen fietsen meer, maar Miele-fietsen kunnen nog steeds worden gekocht bij een Canadese fabrikant die onder licentie de naam Miele heeft aangenomen.

Miele werd in 1899 opgericht. Carl Miele en Reinhard Zinkann tekenden in juni 1899 een contract om op 1 juli 1899 Miele & Cie. op te richten, dat was een fabriek voor het vervaardigen van roomafscheiders. Het jonge bedrijf, gehuisvest in een oude zaag- en korenmolen in de gemeente Herzebrock bij Gütersloh In Duitsland, begon met een personeelsbestand van elf medewerkers roomafscheiders te produceren.

In 1924 was het eindelijk zover: de uitgebreide Miele-fabriek in Bielefeld begon met de langverwachte productie van fietsen. Het bedrijf produceerde haar eerste lijn fietsen, waaronder een enkele dames- en enkele herenfiets, ontworpen voor dagelijks zwaar gebruik. De fietsen van Miele stonden bekend om hun kwaliteit en duurzaamheid, en slechts drie jaar na de introductie van hun eerste producten breidde het bedrijf zich uit en begon het nieuwe modellen te maken, waaronder toer-, sport- en stadsfietsen. De fietsen werden aangeboden in diverse kleuren en met opties in type stuur en framemaat.

Miele had de reputatie om sterke en betrouwbare fietsen te bouwen. Zelfs onder de druk van concurrenten die fietsen goedkoper verkochten, bleef Miele vasthouden aan zijn productiemodel, in de overtuiging dat mensen meer geld zouden betalen voor een kwaliteitsproduct. Het bedrijf legde zijn filosofie uit via krantenadvertenties en beweerde dat Miele-fietsen geen massaproductie waren, maar gemaakt waren met alleen de beste materialen en met veel aandacht voor detail. Met elk onderdeel van een Miele-fiets werd rekening gehouden. Zadels waren voorzien van hoogwaardig leder, frames waren gemaakt uit één stuk stalen buizen en de lak werd op elke fiets vier keer aangebracht.

Het bedrijf bleef groeien van in de jaren dertig tot zestig en verkocht in die tijd meer dan 1,2 miljoen fietsen. Miele breidde zijn productlijn in 1960 uit met vaatwassers. De geboorte van de Miele-vaatwassers luidde een nieuw tijdperk in voor het bedrijf, toen Miele de focus verlegde naar huishoudelijke apparaten. De fietsenfabriek in Bielefeld werd omgebouwd tot een productiefaciliteit voor apparaten, omdat de bekende Miele-fietsen werden uit gefaseerd.

De naam Miele staat nog altijd synoniem voor kwaliteit. Dit bracht het Canadese bedrijf Procycle ertoe om in 2000 opnieuw Miele-fietsen onder licentie te gaan bouwen. De in Saint-Georges, Quebec gevestigde fabrikant maakt hybrides, mountainbikes, BMX, speciale fietsen en kinderfietsen. De nieuwere fietsen in de Miele-versie zijn prestatiegericht en hebben afstand genomen van de gebruiksstijl van de originele Miele-fietsontwerpen. In 2006 heropende Miele zijn historisch museum na een ingrijpende renovatie en wijdde een tentoonstelling aan zijn fietsen, waaronder het Saxonette-model, de eerste gemotoriseerde fiets van Miele.

TRAUSNITZ (D)

TRAUSNITZ---- Landshut i. By. 

1938, 1953: Hermann Gast groothandel.

Geregistreerd in 1927.

Bron: Frank Papperitz

ROTTAL (D)

ROTTAL ---- HWP ROTTAL RAD--- Pfarrkirchen i. By.

In 1928 naar ROFIN

Bron: Frank Papperitz

STYX (D)

Styx  ---  Klein auheim a. M. ----- Duitsland

In 1932 naar BAUER.

Bron: Frank Papperitz

BAUER (D)

FAHRRAD- UND METALLWERKE L. BAUER & CO

KLEIN AUHEIM a. M.   BAD WILDUNGEN ------ Duitsland

Die Fahrrad- und Metallwerke L. Bauer & Co. in Klein-Auheim was een voertuigfabrikant die vanaf 1922 fietsen produceerde en vanaf 1936 gemotoriseerde voertuigen zoals de Bauer Saxonette en de Bauer B 100 motorfiets .

Het bedrijf werd in 1911 in Frankfurt-Heddernheim opgericht als fabrikant van metaalwaren. Met de verhuizing naar Klein-Auheim in 1914 lag de focus van de ontwikkeling en productie van het productassortiment op fietsen en de bijbehorende accessoires, vooral fietsdynamo's en lampen, maar ook vanaf 1936 op motorfietsen met Sachs-motoren en vanaf 1948 , met Ilo-motoren. In 1936 kwam de Bauer B 100 op de markt, een kleine motorfiets met een 98 cc Sachs-motor, 2,25 pk, tweeversnellingsbak en kickstarter.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog was Bauer, net als veel andere bedrijven, een bewapeningsbedrijf en vervaardigde hij behuizingen voor handgranaten en  Panzerfäuste (antitankwapens).

Direct na de oorlog begon de productie van kookpotten en andere huishoudelijke artikelen, evenals fietsen, die de belangstelling trokken van het in Hanau gestationeerde Amerikaanse leger en in grote aantallen naar de VS werden geëxporteerd. Al in 1947 werden er dagelijks bijna 1.000 fietsen geproduceerd. In 1949 waagde Bauer zich op het gebied van de motorfietsproductie door tweewielige modellen te produceren met een cilinderinhoud van 98 cm³, die waren uitgerust met Sachs- en Ilo-motoren met een cilinderinhoud van 123, 147 en 174 cm³. In 1952 werd een motorfiets bekend met een zelf ontwikkelde eencilinder viertaktmotor, met een cilinderinhoud van 248 cm³ en OHV-klepbediening , die niet in serieproductie ging. De verdere ontwikkeling van dit ontwerp overtrof de financiële mogelijkheden van Bauer en leidde tot het einde van de motorfietsproductie in 1953.

In 1968 vroeg Bauer-Fahrradwerke het faillissement aan en werd gekocht door Rowenta , die tot 1993 ongeveer een derde van het personeelsbestand overnam en metaalproducten in de fabrieken vervaardigde.

De Bauer-Fahrradwerke sponsorde tot de jaren vijftig zijn eigen wielerteam en wist succes te boeken met de renners die zij steunden. Op de UCI Wereldkampioenschappen wielrennen in 1952 wisten Heinz Müller en Ludwig Hörmann bijvoorbeeld de eerste en derde plaats te behalen op Bauer-koerfietsen.

https://de.wikipedia.org/wiki/Fahrrad-_und_Metallwerke_L._Bauer_%26_Co.