Archief

de Vlinderman

heel luchtledig zweeft hij
over kalme waterlanden
achter waterjuffers aan
met mooie pauwenogen

bij elke zwenking
keert la Libelle anders
stomweg weg
ze speelt met hem
een zig zag lang

en even vluchtig leunt hij
 tegen glazen vensters aan
tijdens lange zomerdagen 
blaast  de wind hem
gevleugeld op weg

tot het vurig leven
hem verschroeit
want buiten dat
is er immers niets
dat zijn vlucht zo boeit

---

*

hij schreef op bladerdeeg
zijn krullen en het tafelkleed
werd wit gebloemd, de hoeken 
strak getrokken

daarna heeft hij met eiergeel
de kleuren bruin gebakken
zijn oven slikte even
de hitte door

de kleuren en de geuren glanzen
nu, zijn zinnen werden heel krokant
als halve maantjes die nog boter
lusten

---

*

af en toe tracht ik staande woorden 
voor te dragen, zo heel afstandelijk
laat ik enkel medeklinkers sterven
één voor één wek ik ze daarna op

heel weids strijk ik dan duinen glad
ringloos en met gespreide vingers 

mijn stem galmt niet luchtledig
onderaards is de grondtoon
immers zacht gebleven
hij hapert af en toe

---

de absolute waarheid is
dat wij geheel tweedelig zijn 
en alles beter weten dan

eenderwelk gehavend blad
zelfs als het ooit te lang
in plassen water heeft gelegen
want de nerven worden
daardoor veel te zwart

---

Wij laten ook het hoofd niet
zo zwaarmoedig hangen
aan wat tuinfragmenten in
een waterkleurenboek

want het klimrek is er
wel wat zwaar beladen
en vier armen zijn ons
veel te kort

---

Wij breken hier het podium af
we zagen alle stijve planken door
we houden zelfs geen zagemeel
in houten handen over
we blazen toch het stof terug
naar binnen, we roepen het in koor

wij smijten hier met onbehouwen
zinnen, een wolk van rotsig puin
zodat het bier hier bloedig 
kan gaan vloeien en je keel
niet meer zo droog zal klinken
als de lege glazen op de toog

---

*

zo luchtledig zweeft hij
over kalme waterlanden
achter een libelle aan

bij elke zwenking keert zij
anders stomweg weg 
ze speelt met hem
een zig zag lang

en even vluchtig kleeft hij
aan de kalme randen
van te lange zomerdagen

tot het vurig leven 
hem verschroeit
want buiten dat
is er immers niets
dat zijn vlucht
zo boeit

---

*

hij houdt niet van
doorweekte zinnen
en vocht teveel
met kranslagaders
rond zijn hart

oud hout klopt
daarentegen beter
want het heeft het
minnen nooit verkracht

het kraakt wel eens
weemoedig hard

---

*

hij is schenker van een bloedvol leven
en dramatiek in een zinvolle betekenis
hij is de rode offersteen die nazindert
na een bloedig treffen in het volle licht

stroperig is het rood bloed dat vloeit
en hard zijn de tranen die verstenen
maar alles wordt zwart in de rook
van te felle vuren, na het avondrood

---