Archief

 

Donderdag 12 mei 2005

78^ste poëzie-avond in de reeks

De Muzeval

met gastauteur

DIDI DE PARIS

de galeiboef van ’t kofschip

aanvang 20 uur TOEGANG VRIJ

na afloop en pauze:

Vrij Poëzie Podium

Vrijpodiumcafé "De Muziekdoos" (bij de Waterpoort)

Verschansingstraat 63, ANTWERPEN-Zuid

Dagelijks open vanaf de vooravond (dinsdag gesloten)

Bus 6, 23, 34. Tram 8 (Museum S.K.)

..

“DE MUZEVAL” vindt plaats elke tweede donderdag van de maand.

een windekind noemt ze zichzelf
haar gevleugelde woorden
hebben draagkracht
ze is bij tijden onstuimig
bijtijds een zonnebriesje

hierboven staat dus de inleiding tot een gedicht!


***
ze roept tegen de wind in
en hartsgrondig haat ze
het verwaaide woord 
dat zich tegen haar keert

zij had een bomenrij geplant
rechtop en fier de stammen
nog jong en groen
de aarde aangestampt

ze breken wel de wind
maar zelf niet, ze buigen
wel de woorden zachter
maar onverstaanbaar

haar taal is de hunne niet
zij fluisteren in de wind
hun eigen weerwoord

---

hij ligt op zijn zij
verloren in een zetel
en alles aan hem
werd zacht gemaakt
de klauwen de tanden
zijn mond is klein
met rode lippen

zij heeft met haar elfjeslach
hem nog vaarwel gezegd
en komt zeker nog wel terug

hij zegt me niets stomweg
ligt hij op zijn zij

zij praat honderduit met hem
's avonds in het grote bed
en hij vertelt haar dan
van de dagen op zijn zij

---

 

Het wisselwoord is voor mij zowat mijn eigen interpretatie van een synoniem, met dit verschil dat ik zoek naar woorden die meer duidingskracht hebben dan het originele.

Inmiddels heb ik dus mijn verzameling al een beetje uitgebreid, het levert soms leuke combinaties op, waar ik bijtijden zelf versteld van sta.

Een woord waar ik zeker een patent op heb (zoek het maar op in google) is "tovertaling". De tovertaling is voor mij het symbool van de verbeelding, tovertaling is een gedicht, een betovering met woorden.

Onlangs heb ik het woordje "treurwilligen" gelanceerd, een treurwillige is sentimenteel, iemand die in zijn gevoelens graaft, daarom staat hij/zij ook aan de waterkant.

Een "watergraaf", iemand die tevergeefs in zijn verleden graaft, al zijn zekerheden glippen door zijn vingers.

zou het kunnen dat ik water-
graaf geworden ben
en mijn handen enkel graaien
naar een landverloren droom

---

verwacht van mij geen lofbetoog
geen woorden geen waarderen
daarvoor is mijn mond te droog
de grote woorden blijven steken

het gebeurt soms
dat ik mijn hart ontbloot
maar nimmer doelbewust

het zwerft graag
tussen volle zinnen rond
maar altijd op zijn hoede

---

Af en toe bereiken mij verhalen
van hartzeer en verscheurdheid
dan voldoen gewone woorden
als troost en medeleven niet meer

dan zoek ik naar die ene zin
en rafel ik een schorre kreet
dierlijk en ruw met de tanden
op mekaar, ze breken af

de wolf huilt naar de maan
met holle klank verbeten
en mijn ziel begraaft zich
in zwarte koude aarde

maar alles wordt vroeg of laat
ook begraven, dat is het lot
de zin, het einde

het herhalen blijft
---

Misschien is dít wel heimwee
dat ik nog heimelijk blijf vechten
om iets dat al lang verloren is

ik heb het met sluiers verhuld
tot het eindeloos verstikte
en het naamloos achterbleef

misschien moet ik wel eerst
de naam terug vinden

---