Archief

 

alleen haar donkere haar
waaiert nog losbandig

hij staart naar een brandpunt
waar rechte lijnen samenkomen

zij ademt schurend zacht
haar stem is moederloos

hij hoort haar niet
bekijkt haar open ogenblik
en haar mond verbeten trek

want ze heeft de moker
in haar buik gevoeld
waardoor ze nu haar ogen
op oneindig richten moet

hij fronst verbeten
rechte lijnen

---

de siertuin aangekleed
met gouden regen
en groene struiken zat
de randen afgezoomd
en glad geschoren gras
want wildgroei 
wordt er niet gedoogd

je kortgeknipte haar
en strenge oogopslag
heeft alles nauwgezet

maar zelf zou ik
je liever vleugels geven
zodat je bonte vlinders
volgen kan 
en struiken mag bezoeken
die buiten strakke tuinen
staan
zo mooi te wezen

---

hij sleept traag
zijn winkelwagen
heeft op zijn minst
een ligplaats
onder roestig ijzer
en slaapt soms
in een bijenkorf

ik haat de woorden
van de straat, de vloeken
als de stenen weer eens
kantelen en het water spat

de rauwe schreeuw
van 't hoertje als een pooier
haar betrapt

het dronkenmansgelal
van een zuipschuit
die te water wordt gelaten
door een bende kraaien

en de sirenenzang
als er weer een zonderling
de wereld heeft verlaten

---

hermetisch

hij stopt aaibaarheid
achter fronsen en een grimas

zijn geluid is het breken
van de stem, het knarsen
van de scheve tanden
in zijn te grote mond

zijn haar klit samen
zijn baard verzamelt
resten van een
hongermaaltijd

hij bevuilt spijt
op zijn hurken
en een bierblik

zijn hoofdstuk
hebben voorbijgangers
verworpen 
met goed koper
op de grond

---

hij ramt jongens in mekaar
met harde hand
met een ijzeren vuist
slaat hij op tafel
en buldert stoer de vloeken
van zijn vader

mannen wil hij maken
uit rauwe klei met
de ploegschaar van de boer
zijn vader

en als hij al eens teder was
dan walgde ik
zover heeft hij mij
nooit gekregen
zijn handen waren te gretig

zijn zwarte kleed tot op de grond
had mij misleid

ik roep nu nog
"hou je poten bij"
ik bulder ook zo stoer
de vloeken van zijn vader

---

Hij drijft in kleur en waardig
en tweedelig als het windstil is

hij maakt mijn kinderziel
zo dronken aan het water
met zijn rare tovertaal
en af en toe gesnater


Vroeger in mijn jeugd, woonde ik in de stad Antwerpen, in de buurt van de dierentuin. Mijn ouders waren toen gelukkige (voor mij althans) bezitters van een toegangspas, zo kon ik er bijna dagelijks wandelen. Altijd bewaarden we oud brood, voor de olifanten, de kruimels voor de eenden in de vijvers. Het was een wonderlijke tijd in de ogen van een kind, die zag hoe op een dag een olifant de hele mand naar boven tilde en genoegzaam kauwde op het riet. Toen de meid met ons de eenden voederde, haar tas omkieperde om de laatste restjes uit te schudden, tot het pasje in het water viel. Met mijn grootouders heb ik eveneens vele malen door de tuinen gestruind, en op een dag wou ik een draaideur uitproberen, ik kon niet meer terug, en tot mijn grootste spijt zijn we dan maar naar huis gegaan.

tot inkeer achter deuren
de muren kaatsen terug
en gebeden
zijn dat geen wensen
die je naar boven richt?

zoals de rook door de schoorsteen
en wat betekent dan
zwart of wit?

laatst was die rook
eerst zwart
totdat de klokken luidden

de man zijn haar was wit
maar ook zijn woorden

---