Archief

spiritualiteit

Als westerlingen wordt ons nog al eens verweten dat we te weinig spiritueel zouden zijn. We houden ons teveel bezig met materiële zaken, we hebben geen oog meer voor het bovennatuurlijke.

we bidden geen vijfmaal per dag
we kennen geen totale onderwerping
ons ontbreekt het heilig vuur

als mens hoef ik geen heilig vuur, geen vertering noch een hunkeren naar hetgeen onbereikbaar is. Het is goed dat ik weet dat het bestaat, niets meer. Laat me toch het besef van mijn eigen onvolmaaktheid, daar kan ik mee leven. Ik hou van de verwondering, niet het wonder, van een vriendschap en niet van een onbereikbare liefde.

Mijn god is tevreden met mij, hij stelt geen bijzondere eisen, hij dwingt me nooit en is enkel af en toe teleurgesteld. Maar dat hoeft hij me niet te zeggen, dat weet ik van mezelf.

Evenals HEM, hou ik afstand en betrokkenheid is iets voor simpele zielen. Laat me eerst mijn eigen rommel opruimen, voor ik een ander te hulp snel. Ik ben geen heilige die leeft van onthouding, geen kluizenaar.

Dit is een gebed, geen aanbidding want zoiets is zinloos. Hoe kun je iets aanbidden wat onbereikbaar is?

Nu praat ik in mezelf, met mijn eigen onzichtbare ZELF, wie zei er ooit dat hij 'als god was'  in het diepste van zijn gedachten?

 .

heeft het misschien iets te maken met
het ontbreken van, zich afvragen wat ?

een verdachte afwezigheid zoals koude
een tekort aan warmte vult, en de stilte
het resultaat van een luchtledigheid is ?

achtergrondgeruis, zoals het stranden
mijn romp schuurt de rotsen gladder

't bedenken bloklettert nu nadrukkelijk
in vette letters, er volgt een vraagteken
het maakt alles nog meer betekenisloos

---

we leven in een luchtbel met regenboog-
kleuren, altijd in beweging worden we er
bedrogen, we horen hier zeker niet enkel
onszelf, ook een valse echo kaatst terug

terug keren we altijd en toch is, iedereen
antwoordt anders, zo zijn wolkenformaties
telkens anders, met een onverschilligheid
die klaarblijkelijk niet meer ter zake doet

---

en toch lijkt het alsof ik alleen maar een
droom beleef, die ik tracht te veranderen
tevergeefs te verklaren, ik weet ook niet
waarom een bevlieging luchtledig klinkt

maar ooit wil ik wel eens ontwaken, nu nog
niet, ik laat wel mijn vingernagels groeien

hij speelt vandaag zachtaardiger
gebaarde troost van 't engeltje

want zij aait soms baarden die
zich plukken laten, zij houdt van
een glimlach op een hoge troon
een pluche beertje,
een speculoosje één
marsepeinen roosje,

en haar opa
die zich graag paaien laat om
toch een handje van de sint

en de speeltuin in het park
nadien

.

hij speelt vandaag zachtaardiger
gebaarde troost van kleutervolk
zijn handen grijpen niet ze houden
vast behoedzaam voor het vallen

want zij houdt van baarden die
zich plukken laten, een glimlach
op een hoge troon, een pluche
beertje, een speculoosje één
marsepeinen roosje, haar opa
die zich graag paaien laat om
toch een handje van een sint

en de speeltuin in het park
nadien

 .

traag is een woord dat zorgvuldig
bedacht wordt en aarzelt als het
de mond verlaat

zelfs de letters haperen alsof elkeen
gelispeld moet worden, en klinkers
dienen weldadig de klanken zoals
een bronzen klok de stilte verjaagt
uit duistere hoeken zelfs de duiven
klapwieken een gevleugelde zucht

tragisch het luiden voor een uitvaart
stapvoets de stoet en zijn dragers
verkrampt de monden van mannen
zacht het snikken van vrouwen
in zwarte sluiers, de houten kist
volgt de priester in gewijd paars

ook de wierook schaduwt
een lang bevlogen gedachte

vandaag werd alweer
de vader ten grave gedragen
de stoet was als immer spijtig en statig
de troostende woorden zinderen nog na

.

.

breekbaar zoals de stembanden
van een voorzanger

hij zingt langdurig
een dwingend zachte toon
met een stem die stillevens bezoekt
om hun ingetogenheid en vervoering

in wezen
wordt een lied immers dichter met tovertaal
terwijl de klanken ondergedompeld worden
in een tragische vijver, een bodemloze vlakte
en een paarse schijn van een schemerwereld
waar de zon reeds afstand van genomen heeft

.

men neme de stad aan een stroom
een haven, een huizenboom groot 
die groeit tot haard vol ongenoegen waar
zelfs oude vijvers te vol worden gestouwd
met vreemde eenden en de regen die
maakt  alle wegen oeverloos

ik hou eerder van eendekroos en stilstaand water

ik ben geen prater, en erger me soms mateloos

aan verbetenheid, de tanden, en onachtzaamheid

met handen die wegwuiven, het schelden

 

.

een pad voor wild en jager
de wandelaar en de haastige
om snel een doel te bereiken
 
heden ten dage worden de wegen 
harder, breder en hoger, aangedamd
en het hellen kunstmatig, bebost

een jagerspad dient per definitie
om een prooi te besluipen.

tegenwoordig blijkt dat snelheid
uitstekend voldoet om te doden
omzichtigheid hoeft niet meer.

er zijn ook geen jagers
slechts gejaagden
maar het huilen hoor je wel
meer en meer

.

.

wat is vaag of moeilijk te onderscheiden
een troebele lens maakt 't zicht onscherp
mist dekt alles af met parelmoeren sluiers

vandaag zie ik alles door een waas
hier heb ik geen heldere oogopslag
maar wel weet ik dat op die plaats
onder die boom een houten bank
mij rust verschaffen kan, ik ga op
stap en bijna blindelings dus

het weten
maakt blijkbaar het zicht iets scherper
ervaring is dus nooit nutteloos, 

een pad wordt ook gaandeweg betreden
uiteindelijk legt men het met stenen vast 
alleen de vleugels kennen 'n vogelvlucht

ik volg altijd via een omweg de vogels
ook

.