Belenois java

geschiedenis

B  b B  b  5 l (8)

Belenois creona

Belenois creona (syn. Anaphaeis creona, Anaphaeis wordt tegenwoordig gezien als ondergeslacht) is een dagvlinder uit de familie van de Pieridae, de witjes. Belenois creona komt versrpreid voor in het Afrotropisch gebied.

Belenois creona auteur : Svdmolen     CC 3.0

De vlinder heet in het Engels "African Common White", wat er op duidt dat het in Afrika een van de veelvoorkomende witjes is. De spanwijdte bedraagt tussen de 40 en 45 millimeter.

Belenois creona vrouwtje in het nat seizoen auteur : Svdmolen     CC 3.0

De waardplanten van Belenois creona komen uit de geslachten Capparis en Maerua.

Bron :  Wikipedia     CC 3.0

fauna

geschiedenis

B  b B  b  5 l (7)

Belenois aurota

Belenois aurota (syn. Anaphaeis aurota, Anaphaeis wordt tegenwoordig gezien als ondergeslacht) is een dagvlinder uit de familie van de Pieridae, de witjes. Het imago heeft een spanwijdte van 40 tot 50 millimeter. Het vrouwtje heeft aan de onderkant van de voorvleugel in het natte seizoen een donkerder kleur dan in het droge seizoen. De vlinder is bekend als trekvlinder, die in de zomer en herfst naar het noordoosten trekt.

Belenois aurota auteur : Ravi Vaidyanathan     CC 3.0

Belenois aurota komt voor in het Afrotropisch gebied, en van het Arabisch schiereiland en het oosten van Turkije tot en met het Indisch subcontinent en het gebied ten noorden daarvan.

Belenois aurota auteur : J.M.Garg     CC 3.0

De waardplanten van Belenois aurota komen uit de geslachten Boscia, Capparis en Maerua.

Bron :  Wikipedia     CC 3.0

fauna

B  b B  b  5 l (6)

Belegeringswapen

Een belegeringswapen is een wapen dat, zoals de naam al aangeeft, voornamelijk wordt gebruikt bij een belegering. Deze wapens zijn vaak gemaakt om te proberen stadsmuren of andere vestigingen open te breken, dan wel ernstig te verzwakken. Belegeringswapens worden al eeuwen gebruikt in oorlogen. Een van de oudste belegeringswapens is de stormram, gevolgd door de katapult. Een van de eerste Mediterrane volkeren dat gebruik maakte van belegeringswapens waren de Carthagen, die belegeringstorens en stormrammen gebruikten tegen de Griekse kolonie op Sicilië.

Replica stormram bij Château des Baux, Frankrijk foto : ChrisO    CC 3.0

De trebuchet is een laat middeleeuws belegeringswapen. In die tijd waren ze doorgaans heel groot en waren er veel mannen voor nodig om hem te bedienen. Wanneer de trebuchet voor de muren van een belegerde stad verscheen gaf men zich vaak al snel over. Men was bang dat er b.v. kadavers met enge ziektes de stad in zouden worden geschoten. De ballista is eigenlijk het beste te vergelijken met een enorme kruisboog. Het laden ging langzaam maar de ballista behoord wel tot 1 van de nauwkeurigste belegerings wapens. Ontworpen rond ongeveer dezelfde tijd als de onager.

oude Romeinse ballista    auteur : caiozip

De ontwikkeling van belegeringswapens ging tot ver in de 20e eeuw door. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd bijvoorbeeld de Dikke Bertha ontwikkeld om door moderne verdedigingswerken te breken. Belegeringswapens worden vandaag de dag echter veelal gezien als overbodig door het gebruik van onder andere bombardementen met vliegtuigen.

Bron :  Wikipedia     CC 3.0

geschiedenis

geschiedenis

B  b B  b  5 l (5)

Belegeringstoren

Een belegeringstoren, evenhoge, wandeltoren of stormtoren is een middeleeuws werktuig om bij een belegering een stad of vesting te kunnen innemen via de muren. De belegeringstoren werd meestal gebouwd met wielen. De hoogte van de toren varieerde per stad, omdat de hoogte van de toren gekozen werd naar aanleiding van de hoogte van de stadsmuur. Een belegeringstoren was net zo groot of iets groter dan de stadsmuur. In de toren kon je naar boven klimmen door middel van ladders en de vorm van de torens was meestal rechthoekig. De toren was soms bekleed met doeken of dierenhuiden die nat gehouden konden worden. Dit ter bescherming tegen brand.

tekening van een belegeringstoren     auteur : Eugène Viollet-le-Duc

Wanneer de torens hoger waren dan de stadsmuur, was dit om over de stadsmuur heen te kunnen schieten met boogschutters. Deze werden geplaatst op de top van de toren. Een toren was doorgaans 5 tot 15 meter hoog, maar werden soms wel 30 meter hoog gebouwd. Om de toren te verplaatsen gebruikte men meestal duwteams, welke de toren op de juiste plek neerzette. Belegeringstoren werden in de geschiedenis zowel in het Verre Oosten als in Europa gebruikt. De torens waren bijna niet te verplaatsen en werden daarom vooral op het terrein zelf gebouwd. Aangezien het bouwen van dergelijke torens veel tijd in beslag nam werd dit vooral gedaan als de fortificatie niet overmeesterd kon worden met ladders, door de muren te ondergraven of door de muren of poorten te slopen.

aanval met een belegeringstoren     auteur : Eugène Viollet-le-Duc

In een belegeringstoren zaten soms ridders of kruisboogschutters die pijlen op de verdedigers schoten. Vanwege de grootte van de toren en het gevaar dat zo'n werktuig kon betekenen voor een belegerde fortificatie was deze vaak het eerste doelwit van kanonnen of andere grote projectielen. Belegeringstorens werden gebruikt om troepen de fortificatie binnen te laten dringen; als de belegeringstoren dicht bij een muur was werd een loopplank neergelaten tussen de toren en de muur. Soldaten konden hierdoor via de muren het kasteel of de stad binnendringen.

Bron :  Wikipedia     CC 3.0

bouwkunde

geschiedenis

B  b B  b  5 l (4)

Belegeringsmunt

Een belegeringsmunt is een noodmunt aangemaakt in een belegerde stad, meestal van onvolwaardig materiaal.

Belegeringsmunt, Leiden 1574 auteur : CNG    CC 3.0

In Amsterdam, Leiden (Leidens ontzet) en Groningen (Groningens Ontzet) zijn vroeger belegeringsmunten geslagen om onder andere de soldij te betalen aan het verzet.

Belegeringsmunt, Antwerpen, 1814 auteur : CNG    CC 3.0

Belegeringsmunten van volwaardig materiaal zijn vaak souvenirs voor de belegeraars of de belegerden.

Bron :  Wikipedia     CC 3.0

geschiedenis

geschiedenis

B  b B  b  5 l (3)

Belbus

De belbus is een vorm van vraagafhankelijk openbaar vervoer. Deze busdienst rijdt alleen als er is gereserveerd. De naam bel-bus verwijst naar de veelal telefonische reserveringsmogelijkheden. Belbussen zijn ingevoerd om dunbevolkte gebieden te bedienen, waar een regelmatige busdienst onrendabel zou zijn omdat de bussen meestal leeg zouden rijden.

Een belbus heeft een aantal vastgestelde haltes maar rijdt niet volgens een vaste route of een vaste dienstregeling. De bus stopt enkel aan de haltes die vooraf zijn aangevraagd. Om van de belbus gebruik te maken moet men vooraf reserveren bij de vervoermaatschappij (bijvoorbeeld De Lijn in Vlaanderen of Arriva in Nederland) en aangeven aan welke haltes waar men wil op- en afstappen en op welk tijdstip men wil aankomen. De maatschappij deelt dan het uur van vertrek mee. Een rit met de belbus kost evenveel als een rit op een normale buslijn.

Belbussen zijn in de regel kleiner dan normale bussen ("minibussen" met een capaciteit van ca. 10-15 passagiers). Over het algemeen zijn belbussen ook geschikt om een autonoom reizende rolstoelgebruiker te vervoeren. Het vervoer van de belbus kan worden uitgevoerd door de openbaar vervoerder zelf of door een onderaannemer (bijvoorbeeld een lokaal taxibedrijf).

De eerste belbus in België was deze van Veurne-Alveringem-Roesbrugge (nu belbus 59 Veurne Zuid-West genoemd) in de Westhoek. Die ging van start eind 1991. Ondertussen bestaan er in Vlaanderen al 123 belbusgebieden (12 in de provincie Antwerpen, 35 in Limburg, 31 in Oost-Vlaanderen, 15 in Vlaams-Brabant en 30 in West-Vlaanderen).

Ook in de Rotterdamse deelgemeente Hillegersberg-Schiebroek rijdt een Belbus. Het betreft een vrijwilligersproject van de Stichting Wijkvervoer Hillegersberg-Schiebroek.

Bron :  Wikipedia     CC 3.0

varia

B  b B  b  5 l (2)

Belaz

Belaz is een vrachtwagenmerk uit Wit-Rusland. In 1958 werd het merk Belaz opgericht in de machinefabriek Djormasj, waar al eerder landbouwvoertuigen en bouwmachines werden gemaakt. Het bedrijf gebruikte de letters MAZ in het bedrijfslogo, wat stond voor Minsk Auto Zadov.

Belaz 320ton

Belaz produceerde vanaf het begin zware voertuigen voor speciaal vervoer. In 1961 kwam het eerste type uit, de MAZ-525. Dit was een kiepwagen met een laadvermogen van 25 ton. Vanaf 1975 verdween de afkorting MAZ en werd gewoon Belaz gebruikt om de voertuigen van deze fabrikant aan te duiden.

Belaz MOAZ 75296 betonmixer

In 1990 stopte Belaz met het maken van vrachtwagens. Het bedrijf heeft zich vanaf dat moment gespecialiseerd in luchthavenvoertuigen. Tegenwoordig produceert Belaz alleen nog luchthaventrekkers met een laadvermogen van 32, 45 of 55 ton.

Belaz truck-standbeeld buiten de fabriek in Zhodino auteur : Wafulz    CC 3.0

Bron :  Wikipedia     CC 3.0

voertuigen

B  b B  b  5 l

Belarus (tractor)

Belarus, opgericht in mei 1946, is een trekkermerk uit de Minski traktorny zavod in de Wit-Russische hoofdstad Minsk, dat niet alleen tractoren, maar ook andere landbouwmachines, toebehoren en stationaire (diesel)motoren levert. Nog niet zo lang geleden produceerde Belarus 100.000 trekkers per jaar. Een groot deel daarvan werd uitgevoerd naar de toenmalige Oostbloklanden.

Belarus 8345

De Belarus tractoren worden uitgevoerd naar 60 landen, waaronder ook de VS en Nederland. Er werkten ooit meer dan 30.000 arbeiders. Belarus produceerd nog steeds 8% van alle tractoren wereldwijd.

Belarus 570

Belarus DT75 Crawler geproduceerd in Volgograd Tractor factory.

Belarus 701 4WD (1991)

Bron :  Wikipedia     CC 3.0

voertuigen

geschiedenis

B  b B  b  5 k (6)

Beklierde ogentroost

De beklierde ogentroost (Euphrasia rostkoviana) is een plant uit de bremraapfamilie (Orobanchaceae). De soort staat op de Nederlandse Rode lijst van planten als zeer zeldzaam en zeer sterk in aantal afgenomen. De soort komt in Frankrijk met uitzondering van het Middellandse Zeegebied overal voor. De plant komt ook elders in Europa voor zoals in Duitsland en Oostenrijk. Frans : Euphraise glanduleuse Duits : Wiesen-Augentrost

Beklierde ogentroost gebruiker : Rasbak    CC 3.0

Beklierde ogentroost is een halfparasiet op grassen en cypergrassen. De wortels van de plant onttrekken water en zouten aan de wortels van andere planten, maar de plant is zelf in staat tot fotosynthese. De plant komt voor in grasland op kalkhoudende grond.

Beklierde ogentroost - bloem auteur : Michael H. Lemmer    CC 3.0

Beklierde ogentroost is een eenjarige plant, die 10-25 cm hoog wordt en bezet is met veel lange klierharen. De plant bloeit van mei tot september met witte bloemen die vaak een lichtpaarse bovenlip en een gele vlek op de onderlip hebben. De beklierde ogentroost wordt bij oogontstekingen, maar ook bij hoofdpijn en maagpijn gebruikt.

Bron :  Wikipedia     CC 3.0

flora

geschiedenis

B  b B  b  5 k (5)

Beklierde duizendknoop

De beklierde duizendknoop (Persicaria lapathifolia, basioniem: Polygonum lapathifolium) of knopige duizendknoop is een algemeen voorkomende, eenjarige plant uit de duizendknoopfamilie (Polygonaceae). De plant komt van nature voor in Eurazië. Engels : Pale Persicaria, Kellogg's Knotweed, Curly-top knotweed, Dock-leaved smartweed, Dock-leaf Smartweed, Heart's-ease, Water smartweed, Nodding smartweed Frans : renouée à feuilles d'oseille of renouée à feuilles de patience Duits : Ampferknöterich, Ampfer-Knöterich

Beklierde duizendknoop auteur : Olaf Leillinger    CC 2.5

De plant wordt 0,1-1,2 m hoog en wortelt vaak aan de onderste knopen. De bladeren zijn 2,5-9 cm lang, groen, lancetvormig en gaafrandig met soms in het midden een donkere vlek. Op de onderkant van het blad zitten ronde, gele kliertjes, waaraan de plant haar naam te danken heeft. Op de stelen van de bloeiwijze zitten geen klieren. De stengelomvattende, vliezige steunblaadjes zijn vergroeid tot een tuitje. Er wordt soms onderscheid gemaakt tussen ondersoorten, de beklierde Persicaria lapathifolia subsp. lapathifolia en de viltige Persicaria lapathifolia subp. pallida. Bij deze laatste zijn de onderste vijf tot zeven bladeren behaard. De witte, groenachtige of roze bloemhoofdjes zijn in schijnaren gerangschikt en bloeien van juni tot in oktober. Beklierde duizendknoop lijkt veel op perzikkruid (Persicaria maculosa), maar onderscheidt zich door de hangende schijnaren en kliertjes op de onderkant van de bladeren. De vrucht is een nootje.

Beklierde duizendknoop foto : Kristian Peters     CC 3.0

De plant komt in West-Europa algemeen voor op akkerland, braakliggende gronden, in bermen langs wegen en oevers en in plantsoenen. Een andere naam is onder andere 'witte smerte'.

Bron :  Wikipedia     CC 3.0

flora

geschiedenis

B  b B  b  5 k (4)

Bekken

Een bekken of cimbaal is een slagwerkinstrument zoals dat bijvoorbeeld in een drumstel gebruikt wordt. De diverse uitvoeringen van het bekken worden vaak met de Engelstalige benaming (cymbal) aangeduid: Crashbekken Hi-hatbekken Ridebekken Sizzler Splashbekken Hangend bekken Chinees bekken De cimbaal bestaat uit een ronde, iets gekromde metalen schijf die in het midden opgehangen is of met een riem wordt vastgehouden. Ook in de slagwerksectie in klassieke muziek worden bekkens toegepast. Cimbalen behoren samen met castagnetten, de crotales en de tingsha tot de familie van percussieinstrumenten waarbij de klank wordt geproduceerd door het tegen elkaar slaan van gelijke voorwerpen.

handcimbalen auteur : Andrew Alder    CC 2.0

In de hoofdstad Constantinopel (nu Istanboel) leefden ooit de Turks-Ottomaanse sultans met hun elitetroepen, de Janitsaren. Avedis Zilçan, die deel uitmaakte van dit keurkorps, zou in 1623 de cimbalen hebben uitgevonden. Een gerucht is dat de legering ervan is uitgevonden toen een alchemist goud probeerde te maken. Oorspronkelijk werden ze gebruikt als oorverdovend afschrikkingswapen. Uit oudheidkundige vondsten blijkt echter dat Assyriërs (800 v.Chr.), Chinezen, Egyptenaren en Grieken (500 v.Chr.) reeds cimbalen kenden.

Griekse cimbaal 500-480VC (Musée national archéologique d'Athènes) gebruiker : Marsyas    CC 2.5

Een cimbaal wordt vervaardigd van een geheim gehouden legering die grotendeels uit brons bestaat. Deze wordt verhit en wordt dan in kleine porties gekoeld in water en olie. De bronsbroodjes worden opnieuw verhit en worden dan verschillende keren door een wals geplet. Uit de aldus verkregen bronzen plaat wordt een ruw bekken gesneden waarin een cup of bel geslagen wordt. Ingrijpend temperen bezorgt de vereiste flexibiliteit nodig voor het hameren. Elk bekken krijgt zo’n 1000 hamerinslagen. Op een draaischijf wordt elke cimbaal geschoren met een beitel, zo ontstaan toongroeven. Er bestaan ook cimbalen vervaardigd uit plaatstaal (Java), maar die hebben eerder een signaalfunctie dan een muzikale toepassing.

stevig gebruikte cimbaal auteur : christina rutz     CC 2.0

Cimbalen hangen doorgaans op een statief, schuin naar de drummer toe, en worden bespeeld met houten stokken, of met brushes. Handcimbalen worden met de holle zijde tegen elkaar geslagen, rand tegen rand, en doorgaans in een verticale schuifbeweging daar de luchtweerstand horizontaal tegen elkaar slaan verhindert. Cimbalen zijn prominent aanwezig in onder meer : Hector Berlioz : Harold en Italie (Orgie des brigands) en Symphonie Fantastique (Marche au supplice) Alexander Borodin : Polovtiaanse Dansen (uit zijn opera "Prins Igor") Piero Coppola : Symphonie in la-mineur

Bron :  Wikipedia     CC 3.0

muziekinstrument