Naar de inhoud

Wie Weet

bloggen om te leren
waaroemni-805px.png

Categorie: flora

Zaterdag 2 oktober 2010

Bingelkruid


B    i    n
B     b    B     b    9 n (4)
Bingelkruid
Bingelkruid (Mercurialis) is een geslacht uit de wolfsmelkfamilie (Euphorbiaceae).
Het geslacht omvat zowel kruidachtige planten als overblijvende, verhoutende planten.
Er zijn afhankelijk van het taxonomische gezichtspunt acht tot tien soorten die in Europa voorkomen.
Eén soort komt in Azië voor.

De plant houdt van schaduw en kalk en groeit in loofbossen en struikgewas met veel ondergroei in Midden-Europa, Voor-Azië, Noord-Afrika en het gebied rondom de Middellandse Zee.

Engels : mercuries
Duits : Bingelkräuter
Frans : mercuriales

750025-cd41690923d24d0302745b4dcd2232e0.jpg
éénjarig bingelkruid
Mercurialis annua L.
auteur : Leo Michels    CC 3.0
In het voorjaar is het bingelkruid een van de eerste planten, die in vochtige, schaduwrijke beuken- en hooibossen uit het donkere aardrijk breekt en zijn nog lichtgroene stengel naar het licht keert.
Omdat het bovengrondse deel van de plant voortkomt uit het wijdvertakte knokkige wortelstelsel groeit bingelkruid steeds in groepen.
Bij de keuze van een groeiplek kiest bingelkruid plaatsen waar water doorheen stroomt.
De kleine onopvallende bloemen van het tweehuizige bingelkruid hebben een geelgroene kleur en bloeien van april tot mei.
Zoals bij alle tweehuizige planten komen de vrouwelijke en mannelijke bloemen aan verschillende planten.
De gehele plant is in de grond al kant en klaar gegroeid, zelfs de bladeren en bloemen zijn al aangelegd.
Zo gauw de gekromde stengel zich gaat ontplooien lijkt zich dit "geestelijke plan" steeds meer met leven te vullen en de plant manifesteert zich in zijn materiële vorm.
Eerst vlijen de bladeren zich nog dicht tegen de vierkante stengel van het jonge compacte plantje aan.
Als de plant zich meer strekt ontplooien zich vervolgens de gezaagde, lancetvormige bladeren en tonen hun blauwgroen glanzende bladschijf.

750025-6ac4d6dad35177d6077782aa28aae46c.jpg
bingelkruid
Mercurialis perennis
auteur : Leo Michels    CC 3.0
Hoewel de hele plant met name op het moment van rijping van de vruchten als zwak giftig wordt aangemerkt zijn geen vergiftigingsgevallen bij de mens bekend.
Bij vee kan er na het eten van grote hoeveelheden nier- en leverbeschadiging optreden.
Vergiftigingssymptomen zijn: niet eten, scheefstand van de hals, apathie en een rood-blauwe verkleuring van de urine.

Al bij Hippocrates, in de vijfde en vierde eeuw voor Christus, werd het bingelkruid gebruikt.
De plant werd lang vooral gebruikt voor de behandeling van menstruatieklachten en andere vrouwenklachten.
De schrijvers van kruidenboeken in de middeleeuwen adviseerde het gebruik van de thee bij oedeem, verstopping, slijmvorming in de bronchiën, gebrek aan eetlust en reuma en jicht.
In de homeopathie wordt het extract soms gebruikt bij reumatische klachten.
In de volksgeneeskunde was thee van het verse kruid geliefd als laxerend en vochtafdrijvend middel.
Voor deze toepassingsgebieden wordt het verse kruid tegenwoordig wegens zijn sterk prikkelende werking niet meer gebruikt.

750025-9ae55cda60a64a39c0d7b4c8527d400f.jpg
bingelkruid
Mercurialis ovata
auteur : Kurt Stueber    CC 3.0
In de gebied rond de Middellandse Zee viel bingelkruid onder Mercurius, de god van de genezing, en daaraan dankt het ook de geslachtsnaam Mercurialis.
Ook de Noord-Germanen hadden veel waardering voor het bingelkruid en wijdden het aan de god Wodan/Odin.

In de middeleeuwen was het bingelkruid bestanddeel van heksenzalven, die volgens een oud recept de volgende negen kruiden moesten bevatten: slaapbol, ijzerhard, godskruid (Mercurialis), huislook, lievevrouwenhaar (muurvaren), heliotroop (Heliotropium), bilzekruid, wolfskers en aconitum (Monnikskap).

Een verdere bijzonderheid is het kleurgedrag van bingelkruid.
De inhoudsstof hermidine verandert, al naar gelang de verwerking, in een blauwe, rode of bruine kleurstof.
Bij de uitscheiding veroorzaakt het een roodverkleuring van de urine, maar de plantendelen kleuren bij het drogen blauw.
Wegens deze diepblauwe kleuring werd het bingelkruid eerder ook beschouwd als indigo.
Door de eveneens bij het drogen optredende, licht onaangename geur kreeg bingelkruid in de volksmond de bijnaam "Stinkerich ".
Bron :  - Wikipedia    CC 3.0
            - www.walavita.nl

flora

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door waaroemni om 10:31 4 reacties Reageer op dit bericht
Dinsdag 28 september 2010

Bilzekruid


B    i    l
B     b    B     b    9 l (10)
746942-e45eb33d57b8a4d25a9b42bbc46ee897.gif    Bilzekruid
Het Bilzekruid (Hyoscyamus niger) is een één- of tweejarige, 0,3-0,6 m hoge plant uit de nachtschadefamilie (Solanaceae).

De gehele plant is zeer giftig.
De belangrijkste gifstoffen zijn de zogenaamde tropane alkaloïden scopolamine, hyoscyamine, atropine.
De verschijnselen zijn een opgezwollen buik en hevige krampen.
Hierop volgt eerst verlamming en ten slotte de dood.

Engels : Henbane, stinking nightshade of black henbane
Duits : Schwarze Bilsenkraut of Hexenkraut
Frans : jusquiame noire

746942-13c5a29dd15e245c398945b23223fd48.jpg
bilzekruid bloem
auteur : H.Zell    CC 3.0
Aan de kleverige stengel zijn de onderste bladen stengelomvattend en de bovenste gesteeld.
De wortel is spoelvormig.
De bladeren zijn langwerpig en grof golvend getand.
De onderste bladeren zijn stengelomvattend, de bovenste bladeren smal en gesteeld.

De trechtervormige bloem is vuilgeel van kleur en violet geaderd.
De bloemen staan in de bladoksels.
De vrucht is een circa 1,5 cm lange, klokvormige doosvrucht, die bij rijpheid openspringt.
Deze wordt door de kelkbladen omvat.
Het zaad is grijsbruin en tot 1 x 1,3 mm groot

746942-3c904b232789c45293c289e76e91233a.jpg
bilzekruid - Hyoscyamus niger
auteur : Fornax    CC 3.0
Het bilzekruid werd vroeger veelvuldig gebruikt vanwege zijn hallucinerende en narcotiserende werking.
De psycho-actieve eigenschappen zijn onder andere visuele hallucinaties en een gevoel van vliegen.

Dat is dan ook de historische bron voor de legende dat heksen konden vliegen op hun bezemsteel:
niemand heeft ze ooit daadwerkelijk zien vliegen, maar de heks (lees: kruidenvrouwtje) had zelf het gevoel gehad dat ze gevlogen had en toen ze dit aan haar omgeving vertelde vond die haar natuurlijk behoorlijk vreemd.

In die tijd moest alles wat ‘vreemd’ was met wortel en tak worden uitgeroeid volgens de kerkvaders.

746942-008618418a8d4d4ed24b17d163e65ee4.jpg
bilzekruid
auteur : Fornax    CC 3.0
Door hedendaagse heksen wordt de plant niet meer gebruikt voor medische of magische toepassingen, omdat een verkeerde dosering dodelijk kan zijn.

In een grijs verleden werd bilzekruid gebruikt als deel van een kruidenmensel dat aan sommige bieren werd toegevoegd als smaakmaker en om de houdbaarheid te verlengen.
Dat kruidenmengsel, gruit genoemd, is later vervangen door het minder giftige hop.
Bilzekruid is een oeroud geneeskruid, dat al voor 2000 v.Chr. in gebruik was bij de Sumeriërs.

Gifstoffen uit deze plant werden wel gebruikt als middel om bekentenissen van politieke gevangenen af te dwingen!

De bedwelmende eigenschappen werden ook gebruikt tegen kiespijn.
Bron :  Wikipedia    CC 3.0

flora

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door waaroemni om 10:21 1 reactie Reageer op dit bericht
Zaterdag 25 september 2010

Billbergia


B    i     l
B     b    B     b    9 l (6)
Billbergia
Billbergia is een geslacht van bloeiende planten die deel uit maakt van de bromeliafamilie en behoort toe tot de onderfamilie Bromelioideae.
Het geslacht is vernoemd naar de Zweedse bioloog Gustaf Johan Billberg (1772-1844).
Er zijn meer dan 60 Billbergia-soorten en zijn inheems in de tropische oerwouden van Mexico tot Zuid-Brazilië en Noord-Argentinië.

744508-1daacad38f9dff65b9ac714968ef626a.jpg
Billbergia pyramidalis
auteur : Xiangying Wen
De soorten leven epifytisch (op planten groeiend) op bomen.
Indien zij uit hun boom vallen, zullen ze gewoon wortel schieten en op de grond verder groeien.
De planten hebben vaak stugge bladeren die groeien in rozetten.
De bladeren zijn vaak getand en zijn omgebogen tot gootjes die het water opvangen.
Aan de basis van het blad bevindt zich een schede, waardoor een waterhoudende bladkoker wordt gevormd.
De bladeren kunnen gevlekt, gestreept, bont, of gewoon groen zijn.

Billbergia's bloeien vaak maar kort, maar de bloemen zijn meestal vrij spectaculair.
De meeste Billbergia-soorten hebben een hangende bloeiwijze, maar bij sommige soorten staan de bloemen rechtop.
De bloemen hebben vaak een variëteit aan kleuren zoals paars, roze, blauw, geel, groen of wit.

De bloemen groeien uit het hart van de rozet.

744508-47d3924e06ed7c927eda3b6e9f259b69.jpg
Billbergia Hoelschler-L
auteur : bromsandpalms
Twee Billbergia-soorten treffen we regelmatig aan als kamerplant: Billbergia nutans en Billbergia ×windii.
Vooral de eerste is een onverwoestbare kamerplant.
De bloeitijd is afhankelijk van de temperatuur tijdens de overwintering: staat de plant 's winters koud, dan valt de bloei in de nazomer;

overwintert hij in de huiskamer, dan bloeit hij al in de lente.

744508-6821cfb7daa6f8a3da0f2e07ccc4870e.jpg
Billbergia euphemiae
auteur : Elton M.C. Leme
Bron :  Wikipedia    CC 3.0

flora

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door waaroemni om 08:54 2 reacties Reageer op dit bericht
Donderdag 16 september 2010

Bijvoet


B    i    j
B     b    B     b    9 j (21)
Bijvoet
De bijvoet (Artemisia vulgaris) ook wel sint-janswortel genoemd, is een plant uit de composietenfamilie (Asteraceae).

Het is een zwak aromatische plant met bladeren die aan de onderzijde witviltig behaard zijn.
Bijvoet komt in België en Nederland algemeen voor, bijvoorbeeld op braakliggend terrein en langs wegen.
De plant prefereert een zandhoudende grond.
De stengel is 60-120 cm lang en heeft vaak een roodachtige kleur.

Bijvoet bloeit van augustus tot september met roodbruine of gele bloemen.
De bloemen zijn vrij klein en staan in lange smalle trossen aan de top van de stengel.
De stengel is vaak rood/paars aangelopen.

Engels : Mugwort ook gekend als Felon Herb, Chrysanthemum Weed, Wild Wormwood, Old uncle Henry, Sailor's Tobacco, Naughty Man, Old Man en St. John's Plant (niet te verwarren met St John's wort).
Duits : Gewöhnliche Beifuß of Gemeine Beifuß ook gewoon Beifuß maar ook Besenkraut, Fliegenkraut, Gänsekraut, Johannesgürtelkraut, Jungfernkraut, Sonnenwendkraut, Weiberkraut, Werzwisch, Wilder Wermut of Wisch
Frans : Armoise commune ook gekend als herbe aux cent goûts, herbe de la Saint-Jean anique, armoise citronnelle, artémise, herbe royale, remise

737576-718c4ef0eb0ae42007cae76b52e6ffd5.jpg
lenteblad van de bijvoet
auteur : Rita Erfurt    CC 3.0
Artemisia was de zus en vrouw van de Grieks/Perzische koning Mausolus en ze regeerde na zijn dood in 353 v. Chr. over Halicarnssus en deze omgeving.
Om haar te ere bouwde ze een geweldig graf, Mausoleum genaamd, dat één van de zeven wereldwonderen is.
Artemisia was ook een beroemd plantkundige en medische onderzoekster.
Tweehonderd, bijna allemaal aromatische planten, zijn van het geslacht Artemisia en zijn naar haar vernoemd.

Culpeper beval het kruid aan voor alle maagproblemen, het voorkomen van misselijkheid na de maaltijd en het wekt de eetlust op, maar als het te sterk is, bederft het de smaak.

In de middeleeuwen dacht men dat Johannes de Doper een krans van bijvoet om zijn middel droeg en daarom noemt men de plant ook wel sint-janswortel.
De wortel van bijvoet werd tegen de muur van een huis gespijkerd om de duivel of andere boze geesten te bannen.
Er werden ook gevlochten kransen van bijvoet aan een huis of schuur bevestigd om het te beschermen tegen brand en blikseminslag.

Bijvoet wordt van oudsher gebruikt om vermoeide reizigers te laten opknappen en hen tegen boze geesten en wilde dieren te beschermen.
Romeinse soldaten legde het in hun sandalen tegen pijnlijke voeten, vandaar de naam 'bij'-voet.
In 1656 schreef William Coles: "Als een infanterist het 's ochtends in zijn schoenen legt, kan hij voor de middag 40 mijlen afleggen zonder vermoeid te worden."

Bijvoet werd door arme mensen als tabak gebruikt, afzonderlijk of met andere kruiden.

Ook bier werd met Bijvoet gekruid.

737576-7cdda55921eff1101f4680f15e677b9c.jpg
bijvoet in bloei
Bijvoet onder het kussen beschermt tegen nachtmerries.

In China worden van bijvoet geneeskrachtige staafjes (moxa staafjes) gemaakt en worden gebruikt in de acupunctuur.

De wierrook wordt gebruikt bij rituele reiniging van mensen en ruimte.
Om wierrook zelf te maken (alle Artemisia soorten zijn bruikbaar) plukt u de knoppen, vlak voor ze in bloei komen.
Maak stukken van gelijke lengte (ongeveer 15 cm) en laat ze ongeveer twee dagen drogen.
Maak een bundel van 2,5 cm doorsnee en bind ze samen met katoendraad (gebruik geen kunstvezel).
Steek een kant aan, blaas de vlam uit en laat de staafjes smeulen.

Bijvoet wordt van oudsher gebruikt als middel tegen wormen en moet dan gedurende lange tijd in een lage dosering worden ingenomen.
Bijvoet wekt de eetlust op, stimuleert de spijsvertering en helpt eveneens bij het opgang brengen van de menstruatie.

737576-9a8f4e221e535cd40a20b4026925afd0.jpg
moxa therapie
Zoek tijdens een lange, vermoeiende wandeling naar bijvoet.
Kauw op enkele bladeren of bloemtoppen en uw vermoeidheid zal afnemen, doordat de bittere aromatische stoffen uw geest en blik verhelderen.

Stimulerend voor het zenuwstelsel, menstruatie opwekkend en regulerend, zweetdrijvend, galopwekkend.

Kompressen van bijvoetazijn zijn goed bij kneuzingen en ontstoken gewrichten.

In beginstadia van verkoudheden en koortsen.
Bij indigestie met weinig eetlust en maagkrampen.
Bij misselijkheid met zware hoofdpijn.
Bij depressie met lever- en ingewandsstoornissen.
Tegen nervositeit bij verzwakte mensen.
Nuttig bij artritis en jicht.
Bij ingewandswormen.

wordt gebruikt als thee en wordt verwerkt in etherische olie.

Het is een kleurloze tot lichtgele vloeistof met een bitter-zoete, kamferachtige geur.

Door het hoge thujon gehalte is de olie giftig en daarom minder geschikt voor gebruik in de aromatherapie.
Bron :  Wikipedia    CC 3.0

flora

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door waaroemni om 09:14 Reageer op dit bericht
Vrijdag 10 september 2010

Bijgoed


B    i    j
B     b    B     b    9 j (11)
Bijgoed
Met bijgoed worden in de bollenteelt alle bol-, knol- en wortelstokgewassen bedoeld, die niet behoren tot de tulpen (Tulipa), hyacinten (Hyacinthus) en narcissen (Narcissus).
De term is afkomstig van het feit dat deze gewassen geen hoofdgewassen waren en er bij gedaan werden.

Daarnaast wordt de term ook buiten de bollenteelt gebruikt, zoals bij stinsenplanten.
Tot bijgoed worden o.a. de volgende gewassen gerekend:

- Allium
- Anemone
- Crocus
- Dahlia
- Freesia
- Fritellaria
- Galanthus
- Gladiool
- Iris
- Lilium
- Muscari
- Ornithogalum
- Oxalis
- Ranunculus
- Scilla
Bron :  Wikipedia    CC 3.0

flora

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door waaroemni om 06:26 Reageer op dit bericht
Vrijdag 27 augustus 2010

Bijenorchis


B    i    j
B     b    B     b    9 j (6)
Bijenorchis
De bijenorchis (Ophrys apifera Hubs) is een orchidee.
De plant is in Nederland en België wettelijk beschermd.
De Nederlandse naam wordt ontleend aan het feit dat onderste lip op een honingbij lijkt.
De plant lijkt op de iets kleinere hommelorchis (Ophrys holoserica) .

Engels : Bee Orchid
Duits : Bienen-Ragwurz
Frans : Ophrys abeille

723024-3a112b59378c0b2760d5133a43e88bda.jpg
bijenorchis
auteur : Hans Hillewaert    CC 3.0
De bladeren zijn punt-ellipsvormig. De bloem kent zelfbestuiving. Het patroon varieert sterk.
Het patroon zou kunnen helpen om bijen aan te lokken ten behoeve van bestuiving.
De bloeiperiode loopt van begin juni tot half juli.
De bloemen staan verspreid langs de stengel.
De plant wordt tot 50 cm hoog.
De sepalen zijn breed lancetvormig.
De kleur varieert, maar is meestal licht- tot donkerroze.

723024-0183c2c09e031b476f5c6d2e63208f3d.jpg
bijenorchis bloem
auteur : Hans Hillewaert    CC 3.0
Het verspreidingsgebied beslaat het westelijk Middellandse Zeegebied tot in Midden- en Noordwest-Europa.
De plant groeit op kalkhoudend, vochtig zandgrasland als in duinen en industrieterreinen.
De plant groeit zowel in de volle zon als op licht beschaduwde plaatsen.
In Nederland loopt het verspreidingsgebied vanuit het westen (Noord- en Zuid-Holland) via Zeeland en Nederlands Limburg naar België; de plant is de laatste jaren in opkomst.

723024-f27d7c8cf6da7ce7bad453714b400ac6.jpg
Ophrys apifera Hubs
auteur : Rita Lüder    CC 3.0
Bron :  Wikipedia    CC 3.0

flora

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door waaroemni om 14:56 1 reactie Reageer op dit bericht
Dinsdag 17 augustus 2010

Biggenkruid


B    i    g
B     b    B     b    9 g (4)
Biggenkruid
Biggenkruid (Hypochaeris) is een klein geslacht uit de composietenfamilie (Compositae of Asteraceae).
In België en Nederland kwamen/komen drie soorten voor :

- Gevlekt biggenkruid (Hypochaeris maculata) (in Nederland uitgestorven)
- Gewoon biggenkruid (Hypochaeris radicata)
- Glad biggenkruid (Hypochaeris glabra)

715025-f1f12d57a1cf22f92a2cfe6fae9ec36f.jpg
Het gevlekt biggenkruid (Hypochaeris maculata) is een kruidachtig overblijvende plant van de familie der composieten.

Het komt voor in de Belgische Ardennen. In Nederland is de plant uitgestorven.
De bladeren waarop roodachtige middennerven zich aftekenen en vaak gekenmerkt zijn door zeer eigenaardige bruine vlekken, vormen op de grond een heldergroene rozet.
Op ongeveer 30 à 40 cm. hoogte dragen de stengels één of meer citroengele bloemkopjes.
Deze hebben een doorsnede van 4 tot 5 cm.
Het gevlekte biggenkruid is een bedreigde plant.

Engels : Spotted Cats-ear Duits : Geflecktes Ferkelkraut
Frans : porcelle tachetée, porcelle à feuilles tachées

715025-4b503165ffa1164833fbb6b55236fbc4.jpg
foto : 715025-8672ade65405b3591dff22e622dd5eca.jpg     Pedro Tenorio Lezama
Gewoon biggenkruid (Hypochaeris radicata) is een plant uit de composietenfamilie (Asteraceae). De plant heeft vertakte, onbehaarde stengels die met melksap gevuld zijn. De soort wordt 20-60 cm hoog en groeit op allerlei grazige plaatsen.

De bloem is geel. Er zijn alleen lintbloemen aanwezig. De buitenste lintbloemen zijn groen of grijs aan de onderzijde. Het hoofdje heeft een doorsnede van 2,5-4 cm.

Het hoofdje zit op een kale, bovenaan vertakte stengel met kleine schutblaadjes. De bloeiperiode loopt van juni tot september.

De bladeren vormen een breed langwerpig bladrozet, dat getand kan zijn of afgeronde insnijdingen kan hebben. Meestal zijn ze ruwbehaard. De eindlob is afgerond.

Gewoon biggenkruid draagt een nootje met een lichtbruine haarkroon.

Engels : Common Cat's-ear
Duits : Ferkelkraut
Frans : porcelle enracinée, salade-de-porc

715025-5d1eb433bec36397eba7a6d96bdbe3ba.jpg
glad biggenkruid                Hypochaeris glabra
Glad biggenkruid (Hypochaeris glabra) is een éénjarig bloeiend kruid.

Tijdens de bloei heeft de plant kleine bladrozetten met langwerpige bladen. De grootste breedte zit boven het midden. Ze zijn veerspletig tot getand.

Verspreiding :
Wereld : Klein-Azië en Noordwest-Afrika en West-, Midden- en Zuid-Europa. Ingevoerd in Noord-Amerika en op enige plaatsen op het zuidelijk halfrond, o.a. in Australië.

Glad biggenkruid geeft de voorkeur aan verstoorde plaatsen, zoals wegbermen, boomgaarden en tuinen, alsmede graslanden, bossen en struikgewas.

Het wordt gewoonlijk gevonden in overbeweide weidegronden.
De gele bloemen van het gladde biggenkruid lijken op de paardenbloem bloemen en zaden die worden verspreid door de wind.
Teelt kan worden gebruikt om glad biggenkruid onder controle te houden, maar begrazing, maaien of branden kunnen de groei en kieming van zaden niet tegenhouden.
Hoewel glad biggenkruid wijdverbreid is, lijken de effecten relatief klein zijn.

Engels : Smooth Cat's-ear
Duits : Kahles Ferkelkraut
Frans : Porcelle des sables, porcelle glabre
Bron :  Wikipedia    CC 3.0

flora

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door waaroemni om 09:11 1 reactie Reageer op dit bericht
Donderdag 12 augustus 2010

Biezenknoppen


B    i    e
B     b    B     b    9 e (7)
Biezenknoppen
Biezenknoppen (Juncus conglomeratus, synoniem: Juncus subuliflorus) is een dichte pollen vormende, overblijvende plant die behoort tot de russenfamilie (Juncaceae).
Het is een plant van natte, zure grond; in schraalgraslanden, duinvalleien, afgravingen, op natte heipaden en op kapvlakten.
De plant komt van nature voor in Europa, Noord-Afrika, West-Azië en is van daaruit verspreid naar Noord-Amerika.

Engels : Compact Rush
Duits : Knäuel-Binse
Frans : Jonc aggloméré

711424-23d2ae887b6dc390401478d7503063f4.jpg
Juncus conglomeratus
711424-8672ade65405b3591dff22e622dd5eca.jpg     auteur : Sakari Kauppinen
De plant wordt 20-100 cm hoog, vormt een kort, gedrongen wortelstok en heeft een dofgroene stengel met ononderbroken merg en twintig tot vijftig ruwe ribben.
De doflichtbruine, schedeachtige bladeren zitten onderaan de plant.

De glanzend roodbruine vrucht is een doosvrucht.
Op de ingedeukte top van de vrucht zit op een verhoging het restant van de stijl.
De iets kleverige vrucht wordt door dieren verspreid.

711424-75b64aaf4c6d866f894bc948ca7dd9a5.jpg
biezenknoppen
auteur : James K. Lindsey at Ecology of Commanster    CC 3.0
Biezenknoppen bloeit in mei en juni.
De schede van het stengelachtige schutblad is door de weinig ingerolde randen vrij breed.
De 2-4 cm lange bloeiwijze is meestal een tot een kluwen ineengedrongen pluim.
Bron :  Wikipedia    CC 3.0

flora

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door waaroemni om 07:07 1 reactie Reageer op dit bericht
Woensdag 11 augustus 2010

Biestarwegras


B    i    e
B     b    B     b    9 e (7)
Biestarwegras
Biestarwegras (Elytrigia juncea subsp. boreoatlantica) is een plant uit de Grassenfamilie (Gramineae oftewel Poaceae).
Biestarwegras is nauw verwant aan Kweek (Elytrigia repens) en Strandkweek (Elytrigia atherica).
De plant is zouttolerant en zoutbehoeftig, en groeit alleen onder omstandigheden waarin het bodemvocht een zoutgehalte heeft van 2%, en is dan ook uitsluitend aan te treffen op stranden.

In Nederland is Biestarwegras vrijwel beperkt tot het Noordzeestrand, waar de soort algemeen is, maar ze komt ook plaatselijk voor langs de oevers van de Waddenzee, en in de Zeeuwse wateren.
Vroeger kwam Biestarwegras ook plaatselijk voor langs de oevers van de Zuiderzee.
Biestarwegras is een van de weinige planten die thuis is op het Noordzee-strand.

Engels : Sand coach
Duits : Strandquecke, Binsenquecke
Frans : Agropyre a feuilles de jonc, chiendent a feuilles de jonc

710767-059eb11d86e80d5be4b74c4a41bcdbc8.jpg
Elytrigia juncea
foto : Sophy
De plant is in staat aanstuivend zand vast te houden en is verantwoordelijk voor de eerste aanzet tot duinvorming op het strand.
Biestarwegras groeit goed in lage zandduintjes die regelmatig door zeewater worden overspoeld.

Zodra het verzamelde zandduin te groot wordt vestigen zich andere grassoorten, zoals Helm (Ammophila arenaria) en Zandhaver (Leymus arenarius) en sterft Biestarwegras af.

Op zandplaten, zoals de Richel bij Vlieland en de Engelsmanplaat tussen Ameland en Schiermonnikoog is Biestarwegras vaak de enige plantensoort.

710767-79ddf751bf7eb38af366192813575b54.jpg
biestarwegras
foto : Sytske Dijksen    CC 2.5
De plant wordt 30 tot 60 cm hoog.
De bladscheden hebben geen oortjes en de onderste bladscheden zijn meestal voor een gedeelte glanzend roodbruin.
Biestarwegras bloeit van juni tot augustus met een aarvormige bloeiwijze.
De aartjes zijn 1,5 tot 3 cm lang en het onderste, vijfnervige kroonkafje (lemma) van de onderste bloem is stomp en heeft een kort, hard topspitsje.
De stompe kelkkafjes zijn 7 tot 11 nervig.
De vrucht is een graanvrucht.
Bron :  Wikipedia    CC 3.0
            de Vleet, Ecomare    CC 3.0

flora

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door waaroemni om 08:51 3 reacties Reageer op dit bericht
Zondag 8 augustus 2010

Biefstukzwam


B    i    e
B     b    B     b    9 e (3)
708493-5d00ccbfe25a94d7ebade53afe0120a9.jpg     Biefstukzwam
De biefstukzwam (Fistulina hepatica) is een eetbare paddenstoel uit de familie Fistulinaceae.
Het is de enige vertegenwoordiger van deze familie in de Benelux.

Engels : Beefsteak Fungus, Beefsteak Polypore of ook Ox Tongue
Duits : Leberreischling, Ochsenzunge
Frans : fistuline hépatique, foie de bœuf of meer gebruikelijk - langue de bœuf

708493-a0f3dcaad0a4316786ac101c9ef99c89.jpg
Biefstukzwam
foto : N. Velaviciene
De biefstukzwam is een vaak geziene paddenstoel aan de voet van eiken of in holten van stronken dicht bij de grond.
De zwam groeit in de herfst.

Het vruchtlichaam heeft een doorsnede van maximaal 15 cm en is alleenstaand.
Het is waaiervormig met een versmald aanhechtingspunt.
Soms is er ook een steelachtig basis aanwezig.
Het vruchtlichaam is vleeskleurig en heeft een ruwe oppervlak naar de rand toe vanwege de aanwezigheid van korrelige wratjes.

De zwam kleurt het hout roodachtig en maakt het daarom zeer geliefd bij houtbewerkers.

708493-27818092c2cd79f23c3f6a2b644df74f.jpg
Fistulina hepatica
auteur : Jirí Berkovec    CC 2.5
Deze paddestoel is eetbaar en geschikt om te verwerken in soepen op basis van zure room, in goulash of als kruiderij in azijn.
Gebruik alleen de jonge, nog sappige exemplaren.

Het vlees is tot 5 cm dik en is sappig.
Het lijkt op rauwe biefstuk en er komt ook een rood sap uit.
De smaak is zuur en iets bitter.
Bron :  Wikipedia    CC 3.0

flora

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door waaroemni om 08:12 3 reacties Reageer op dit bericht

Naar boven

Meer van Wie Weet

↑ Terug naar de berichten