Naar de inhoud

Wie Weet

bloggen om te leren
waaroemni-805px.png

Categorie: flora

Donderdag 13 mei 2010

Berghertshooi


B       e       r
B  b B  b  5 r(29)
Berghertshooi
Berghertshooi (Hypericum montanum) is een overblijvende plant die behoort tot de hertshooifamilie (Hypericaceae).
Het is een plant van vrij droge, kalkrijke grond in loofbossen en struikgewas.
De soort komt van nature voor in Europa en de Kaukasus.
In Nederland komt de plant voor in Zuid-Limburg en Gelderland.
De soort staat op de Nederlandse Rode lijst van planten als zeer zeldzaam en zeer sterk afgenomen.

Engels : Hypericum montanum, Pale St. John's-wort
Duits : Berg-Johanniskraut, of Berg-Hartheu
Frans : Millepertuis des montagnes

646268-e7ed3a1eead6980d2dc6b82cab196f17.jpg
berghertshooi
foto  646268-8672ade65405b3591dff22e622dd5eca.jpg  J R Crellin
De plant wordt 30-80 cm hoog.
De eironde tot lancetvormige bladeren zijn aan de onderzijde behaard met zeer korte afstaande of aanliggende haartjes.
Langs de randen zitten zwarte klierpuntjes en alleen de bovenste bladeren hebben met etherische olie gevulde doorschijnende puntjes.

646268-7a0b9503308934e32ac025c161ff9ba4.jpg
Hypericum montanum
auteur : Stéphane TASSON    CC 2.5
Berghertshooi bloeit van juni tot september met bleekgele, 1-1,5 cm grote, niet beklierde bloemen.
De spitse kelkbladen zijn lancetvormig.
De bloemstengel is cilindrisch en meestal niet vertakt.

Zeer zeldzaam in het Heuvelland en Gelders district.
Bron :  Wikipedia    CC 3.0

flora

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door waaroemni om 08:22 6 reacties Reageer op dit bericht
Maandag 10 mei 2010

Berggamander


B       e       r
B  b B  b  5 r(25)
Berggamander
De berggamander (Teucrium montanum) is een vaste plant uit de lipbloemenfamilie (Lamiaceae).
Het is een groenblijvende plant met een diep wortelstelsel, die onder andere in Nederland groeit, maar vooral in Zuid-Europa voorkomt.
De plant groeit in Nederland alleen in Zuid-Limburg en is daar zeer zeldzaam geworden.
Bergamander staat op de Nederlandse Rode lijst van planten en wordt dus in feite gezien als een bedreigde plantensoort.
In België komt de plant in de Ardennen voor.

Engels : Alpine Pennyroyal, Mountain Germander
Duits : Berg-Gamander, Alpenbalsam, Alpengamander
Frans : Germandrée des montagnes, Germandrée alpine

644195-0646992ffbf6f558f4c90dffd570feed.jpg
berggamander
gebruiker : Tigerente    CC 2.5
De plant wordt 10-25 cm hoog en bloeit van juni tot augustus.
De lancetvormige bladeren met omgerolde rand zijn leerachtig en van onderen grijsviltig en blijven gedurende de winter aan de plant.
De liggende stengel is aan de voet houtig.
De bleekgele of roomwitte bloem is vijftandig en staat in schijnkransen samen in een eindelings hoofdje aan de top van de stengel.

644195-35f329d8aebfed9a76c5ba195e65537d.jpg
berggamander
foto : Gianluca Nicolella
De berggamander komt voor op warme, droge plaatsen op steenachtige krijthellingen, in grasland op kalkhoudende grond, op rotswandrichels en in puin.

De plant heeft een aromatische geur, maar kan bij consumptie leverbeschadiging geven.
Bron :  Wikipedia    CC 3.0

flora

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door waaroemni om 18:11 Reageer op dit bericht
Zaterdag 8 mei 2010

Bergerwt


B       e       r
B  b B  b  5 r(22)
Bergerwt
De bergerwt (Astragalus cicer L.) is een vaste plant, die behoort tot de vlinderbloemenfamilie (Leguminosae).
De soort komt in Nederland voor in heemtuinen.
De plant komt van nature voor in Eurazië en is ingevoerd in Noord-Amerika.
De bergerwt lijkt op de hokjespeul (Astragalus glycyphyllos), maar heeft meer deelblaadjes aan het samengestelde blad en een behaarde, kortere peul.

Engels : Cicer milkvetch, Wild lentil
Duits : Kicher-Tragant
Frans : Astragale pois-chiche

642507-5bb3e594776b827e4032e58196089b9e.jpg
bloementros van de bergerwt
auteur : Kurt Stueber    CC 3.0
De plant wordt 20-70 cm hoog en heeft ruwe, holle stengels.
De samengestelde, onevengeveerde bladeren bestaan uit zeven tot éénendertig elliptische of eironde, behaarde blaadjes.

De bergerwt bloeit in juni en juli met groenachtig gele, 11-15 mm lange, geurende bloemen.
De bloeiwijze is een tros met tien tot dertig bloemen.
De bestuiving gebeurt hoofdzakelijk door hommels (Bombus).

642507-aa6cbe6a1cff94623441f916d7e218a4.jpg
bergerwt
auteur : Kurt Stueber    CC 3.0
De vrucht is een behaarde, 1-1,5 cm lange, door koolstofdioxide opgeblazen peul.
De koolstofdiozide ontstaat bij het verademen van koolhydraten.
De peul heeft een snavel en verkleurt bij het rijper worden van groen naar zwart en wordt dan tevens perkamentachtig.
De zaden zijn hardschalig en kiemen pas na stratificatie.
De zaden worden verspreid door dieren (zoöchorie).
Bron :  Wikipedia    CC 3.0

flora

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door waaroemni om 13:36 Reageer op dit bericht
Donderdag 6 mei 2010

Bergenia

B       e       r
B  b B  b  5 r(19)
Bergenia
Bergenia (schoenlapperslust) is een geslacht van tien soorten overblijvende, kruidachtige planten uit de steenbreekfamilie (Saxifragaceae).

Uiterst makkelijke plant die op bijna elke plaats en in bijna elke grond groeit.

Engels : Bergenia
Duits : Bergenien, ook Wickelwurze genoemd
Frans : Bergenia, bergénie of plante des savetiers

641179-2fc7a192f4dc210d11af2764a56d44e2.jpg
Bergenia cordifolia 'purpurea'
gebruiker : Rasbak    CC 2.5
De soorten komen van nature voor in Centraal-Azië, van Afghanistan tot China.
De planten hebben een spiraalvormig geplaatst bladrozet met bladen van 6-35 cm lang en 4-15 cm breed.
De roze bloemen groeien in een gevorkt bijscherm.

Bergenia cordifolia is met de cultivar Bergenia cordifolia 'Purpurea' de meest bekende soort die als tuinplant wordt toegepast.
De soortaanduiding cordifolia wil zeggen: hartvormig blad.
De bladeren zijn winterhard en verkleuren dan naar roestbruin tot bruinrood.

641179-8265298d49bef88aa7e551c93a9e0464.jpg
Bergenia stracheyi
auteur : Kurt Stueber    CC 3.0
Bergenia, een Saxifragaceae, groeit op alle gronden, hoewel een humusrijke grond de mooiste planten oplevert.
Het opvallendst aan deze plant is toch zeker het forse blad dat de hele zomer mooi glanst.
De vele bladeren zorgen ervoor dat onkruiden verstikken.
In principe is Bergenia een groenblijvende bodembedekker.

Bergenia cordifolia 'Purpurea', een beste bloeier.
Het oude blad sterft pas af als de plant in bloei komt.
Zelfs in de winter blijft het blad groen.
Met zware vorst krult het blad zich om een teveel aan verdamping tegen te gaan.
De bladeren zitten aan wortelstokken die naarmate de plant ouder wordt zich meer van de bodem verheffen.
Voor een goed resultaat en de vorming van een gesloten dek met bladeren moet Bergenia lang op dezelfde plaats in de border blijven staan.

641179-f38ef31e083a0da7239b057fd6216c47.jpg
Bergenia 'oeschberg'
auteur : James Steakley    CC 3.0
Bron :  Wikipedia    CC 3.0

flora

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door waaroemni om 18:28 Reageer op dit bericht
Dinsdag 4 mei 2010

Bergcentaurie


B       e       r
B  b B  b  5 r(15)
Bergcentaurie
De bergcentaurie (Centaurea montana) is een vaste plant, die behoort tot de composietenfamilie (Asteraceae).
De soort wordt veel in siertuinen aangeplant.
Van hieruit is de plant in Nederland vaak verwilderd.
Van nature komt de plant voor in Midden- en Zuid-Europa.

Engels : Centaura montana (Perennial Cornflower, Mountain Cornflower, Bachelor's Button, Montane Knapweed of Mountain Bluet)
Duits : Berg-Flockenblume
Frans : centaurée des montagnes (bleuet vivace, bleuet des montagnes of jacée des montagnes)

638962-e06fe59cf68b2f96440caf7d51702ca8.jpg
bergcentaurie
De plant wordt 30-60 cm hoog en heeft langwerpige tot lancetvormige bladeren, die van boven spoedig kaal worden.
De bladeren zijn tot 4 cm breed en lopen langs de stengel af.

638962-65ec0eb4d6d6265e876d722bcc97e53a.jpg
Omwindselblaadjes bij de bergcentaurie
foto : Arne Nordmann    CC 3.0
De bergcentaurie bloeit van mei tot september met bloemhoofdjes, die bestaan uit buisbloempjes.
De bloemkroon van de randbloemen is blauw en die van de andere bloemen roodachtig.
De omwindselbladen zijn franjeachtig ingesneden en hebben aan de top geen stekel.
Bron :  Wikipedia    CC 3.0

flora

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door waaroemni om 05:23 1 reactie Reageer op dit bericht
Maandag 3 mei 2010

Bergbasterdwederik


B       e       r
B  b B  b  5 r(13)
Bergbasterdwederik
De bergbasterwederik (Epilobium montanum) is een plant uit de teunisbloemfamilie (Onagraceae).
Het is een in Europa vrij algemeen voorkomende plant.
De soort komt voor in tuinen, bossen, heggen en kapvlakten.

De plant komt voor in Europa, Japan en Siberië.
In België en Nederland geldt de soort als algemeen, hoewel hij in sommige streken als minder algemeen voorkomt.

Engels : Broad-leaved Willowherb
Duits : Berg-Weidenröschen
Frans : L'épilobe des montagnes

638219-65b17d1e170702f96cae3e393a5c36df.jpg
bergbasterdwederik
auteur : Michael Becker    CC 3.0
De bloemen zijn roze, soms wit. De bloeitijd is juni tot en met september.
De stempel heeft de vorm van en kruis.
De bloemknoppen zijn aan de top wat spits.
De stengel waaraan de bloemstelen ontspringen, heeft alleen kromme haren en geen klierharen.
De stengel is rond en heeft geen verheven lijnen.
De bladeren hebben een ronde tot hartvormige voet en kunnen 2-8 cm lang zijn.
Ze hebben een korte steel.
Ze zijn lichtgroen van kleur en zijn tegenoverstaan aan de stengel geplaatst.

638219-2137c8375532b8b72107342fff3f3961.jpg
Epilobium angustifolium langs de Demper Highway in Alaska
auteur : Natural Born Dreamer    CC 2.5
De plant werd samen met de andere basterdwederiken in de 20e druk van de Heukels' Flora van Nederland vermeld als bergwilgeroosje.
Deze naam vond men beter passen bij dergelijke kleine bloempjes als het weerbarstig klinkende basterdwederik, maar in de 21e druk kwam men daar al weer op terug en heette de plant weer basterdwederik.
Deze naam betekent in feite niet de echte wederik.
Zo af en toe duikt echter de naam bergwilgenroosje weer op.
Bron :  Wikipedia    CC 3.0

flora

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door waaroemni om 09:38 Reageer op dit bericht
Zondag 2 mei 2010

Bergandoorn


B       e       r
B  b B  b  5 r(12)
Bergandoorn
De bergandoorn (Stachys recta) is een aromatisch geurende, vaste plant die behoort tot de lipbloemenfamilie (Labiatae of Lamiaceae).
De plant komt van nature voor van Spanje tot Klein-Azië en de Kaukasus.
De noordgrens ligt in Midden-Nederland.

Engels : Sweet Basil, Seaport Hedgenettle, Stiff Hedgenettle
Duits : Aufrechte Ziest, ook Heide-Ziest en Berg-Ziest genoemd
Frans : L'épiaire droite

637764-f743001e806dd6491b5151962dc697ee.jpg
bergandoorn
auteur : Pethan    CC 3.0
De plant wordt 25-70 cm hoog.
De stengel is zwak behaard en het blad ruwbehaard.
Het 2-5 x 0,5-2 cm grote blad is langwerpig-lancetvormig en heeft een gezaagde rand.

Bodem :
Zonnige tot licht beschaduwde, iets open plaatsen op matig droge tot matig vochtige, matig voedselrijke, kalkhoudende grond (stenige plaatsen en zand).

Groeiplaatsen :
Rotsachtige plaatsen, rivierduinen, rivieroevers, kalkgrasland, bermen, ruderale plaatsen, bosranden en lichte bossen. De rupsen van het andoorndikkopje (Carcharodus lavatherae) hebben de bergandoorn als waardplant en leven van de zaden en de bladeren.

637764-1ddd5949e1adecb373fc9637cbc45a52.jpg
637764-63f899dfc913ac37921d6d4a501bec79.jpg    Stachys recta
De bergandoorn bloeit van juni tot september met 1-2 cm lange, geelwitte bloemen, die paarse strepen op de onderlip hebben.
De bloeiwijze bestaat uit twee zes- tot tienbloemenige schijnkransen, die een schijnaar vormen.
De driehoekige kelk is behaard en heeft een stekelpuntje.
  • Nederland: Zeer zeldzaam in het oostelijk rivierengebied.
    België: Zeldzaam in het gebied van de Maas en in de zuidelijke Ardennen.
    Beschermd.
    Rode lijst Wallonië. Met uitsterven bedreigd.
Bron :  Wikipedia    CC 3.0

flora

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door waaroemni om 16:13 Reageer op dit bericht
Woensdag 28 april 2010

Berenoor


B       e       r
B  b B  b  5 r(6)
Berenoor
Berenoor (Arctotis) is een geslacht van hoofdzakelijk eenjarige planten uit de composietenfamilie (Asteraceae).
Er zijn ongeveer 50 soorten.
De Nederlandse naam berenoor slaat waarschijnlijk op de bloemen.

Sommige soorten worden als tuinplant gekweekt.
Ze hebben wollige, grijsgroene, sterk ingeneden bladeren.
De bloemen lijken op die van de gewone margriet.

Engels : "African daisy"

634328-04609f13336bbbc2dc1e104028be7bb2.jpg
Arctotis venusta
auteur : Kurt Stueber     CC 3.0
Kenmerkend voor het geslacht is de grijsviltige beharing aan de boven- of onderzijde van het blad.
Het kenmerk van de hybridesoorten is de donkerkleurige band rond de bloembodem.
Ze groeien uit tot een liggende, bodembedekkende beplanting.

Berenoor is een geschikte snijbloem.

634328-b9171b04c5e6fd8b857e4c1ea669e5ec.jpg
Arctotis grandis
Hybriden van de berenoor worden zo'n vijfenveertig centimeter hoog en breed.
De grijzige, donzige beharing zit aan de onderkant van de bladen.
Bloemen zijn tot wel tien centimeter groot.
Binnen de hybriden zijn er verscheidene tinten verkrijgbaar, variërend van gele tot warmrode tinten.

634328-2ddf9d70f08e86c2f814dba322dd84a1.jpg
Arctotis acaulis
Arctotis moet worden geplant op een goed waterdoorlatende, ietwat zandige plaats in de tuin.
De hoofdbloei van de plant is aan het begin van juni.
De verwelkte bloemen kunnen het beste worden verwijderd.
Dit verlengt de bloeiperiode aanzienlijk.
Eind augustus loopt de bloei terug.
Hybriden zijn gemakkelijk te stekken.
Dat kan op elk gewenst moment en ze wortelen snel.
Bron :  Wikipedia     CC 3.0

flora

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door waaroemni om 00:12 4 reacties Reageer op dit bericht
Dinsdag 27 april 2010

Berendruif


B       e       r
B  b B  b  5 r(5)
Berendruif
De berendruif (Arctostaphylos uva-ursi) is een plant uit de heifamilie (Ericaceae).
De soort staat op de Nederlandse Rode lijst van planten als zeer zeldzaam en sterk afgenomen.
De Nederlandse naam berendruif is afkomstig van de veronderstelling dat beren de vruchten erg lekker zouden vinden.
In Nederland komt de plant in de duinen van Terschelling voor.
Hier zijn al sinds de vijftiger jaren van de vorige eeuw drie groeiplaatsen aanwezig.
Een van de groeiplaatsen, in het reservaat de Boschplaat, is in 2004 door een grote brand getroffen, maar de groeiplaats heeft de brand overleefd.

Engels : Kinnikinnick
Duits : Echte Bärentraube
Frans : Raisin d'ours of Busserole

633573-9a8e2628d3348d4f4af53bdeb8f69c09.jpg
berendruif
auteur : Sten Porse     CC 3.0
De berendruif komt op heel het noordelijk halfrond voor:

- De soort komt voor in Europa van IJsland, Noordkaap en Noorwegen tot aan Zuid-Spanje (Sierra Nevada), Italië (Alpen) en de bergen van Noord-Griekenland.
- In Azië van Siberië tot in Turkije, de Kaukasus en de Himalaja.
- In Noord-Amerika van Alaska, groenland en Canada tot in de Rocky Mountains van Mexico.

633573-70672e1ce677b78a861adb88093c0506.jpg
Arctostaphylos uva-ursi
auteur : Walter Siegmund     CC 2.0
De berendruif is een in Nederland 30-60 cm hoog struikje met kruipende stengels, die aan de top omhoog staan.
De glanzende, groene, omgekeerd eironde bladeren blijven één tot drie jaar aan de struik zitten.
Het struikje bloeit van maart tot april.
De witte of roze bloemen zitten in korte overhangende trossen.
De bessen zijn rood.
Ze worden gegeten door vogels, maar zijn voor de mens giftig.

633573-e8a3afa67e2ca3712f59601821f36bc4.jpg
berendruif bloemen
auteur : Yvonne Zimmermann     CC 3.0 Germany
De struik wordt ook als sierplant (bodembedekker)gebruikt.
De bladeren van de berendruif worden in medicinale drankjes verwerkt.
Ze bevatten onder meer arbutine, dat desinfecterend werkt in de urinewegen.
Bron :  Wikipedia     CC 3.0

flora

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door waaroemni om 08:03 1 reactie Reageer op dit bericht
Maandag 26 april 2010

Berceau


B       e       r
B  b B  b  5 r(4)
Berceau
Een berceau (of loofgang) is een pad waarbij aan beide zijden heggen staan, die aan de bovenzijde met elkaar zijn verbonden, zodat een soort tunnel ontstaat.

Een tuinonderdeel dat al stamt uit de 17e eeuw en tegenwoordig in een moderne en aangepaste vorm steeds vaker weer wordt toegepast is de berceau.
Een ander woord voor berceau is loofgang, verwijzend naar de loofbomen waarmee de berceau oorspronkelijk werd gevormd.
Het is een duidelijk architectonisch element die een tuin gelijk een heel bijzondere uitstraling geeft.
Door te kiezen voor de juiste beplanting, kan men zorgen voor een jaar rond aantrekkelijk beeld.

632894-c5ec8ac977bca5bcdb28544973e120f6.jpg
berceau in Frankrijk
foto : Serassot    CC 3.0
Berceaus stammen uit de tijd dat het voor adellijke dames mode was er zo wit mogelijk uit te zien, om zich te onderscheiden van niet-adellijke personen die, doordat ze veel in de buitenlucht kwamen, een bruine teint hadden.
Door de berceaus kon men buiten wandelen en buiten de zon blijven.

Er zijn nog veel oude berceaus in de Belgische en Nederlandse tuinen aanwezig.
In particuliere tuinen, maar ook in openbare parken en landgoederen.

In de Prinsentuin in de stad Groningen zijn nog berceaus aanwezig, evenals op het landgoed De Braak in Eelde.
De Groene Bedstede is een 400 meter lange berceau op landgoed Mariëndaal in Arnhem.

632894-595112913f7245fb6456490779c10e06.jpg
moderne berceau
foto : Lex van Wijk Hoveniers     CC 2.0
Een berceau heeft een sterke ruimtelijke werking.
Door de lange afgesloten ruimte ontstaat een duidelijke ruimtelijke werking in één richting.
Als je aan het begin van een loofgang staat en je richt je blik op het eindpunt, dan lijkt de loofgang zich naar het einde toe te versmallen.
Dit is optisch bedrog, maar geeft wel een sterke lengte richting aan.
Een tuin lijkt daardoor ook groter.
Dit beeld kan nog eens extra versterkt worden door aan het einde van een berceau een beeld o.i.d. te plaatsen.

Naast de bekende ronde vorm, worden in de moderne tuin ook berceaus of loofgangen gecreëerd met rechte balken.
Hierdoor ontstaat hetzelfde effect, maar dan in een moderne strakke uitvoering.

632894-56e5f3bd11644ac31809ce697365afd7.jpg
perenlaantje in Hendrik-Ido-Ambacht
De maatvoering voor een berceau is erg belangrijk.
In volgroeid stadium moet de loofgang nog steeds een royale doorgang bieden.
Ga daarom uit van een minimale maatvoering van 2,5m breed én 2,5m hoog.

Naast de haagbeuk en fruitbomen kunnen alle klim- en leiplanten worden toegepast als begroeiing van een berceau.
Afhankelijk van de persoonlijke smaak en het beoogde effect zijn alle klimmers geschikt. Zoals :

Clematis (Bosrank)
Hedera (Klimop)
Lonicera (Kamperfoelie)
Rosa (Roos)
Vitis (Druif)
Wisteria (Blauwe Regen)
Bron :  Wikipedia     CC 3.0

flora

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door waaroemni om 08:03 Reageer op dit bericht

Naar boven

Meer van Wie Weet

↑ Terug naar de berichten