Naar de inhoud

Wie Weet

bloggen om te leren
waaroemni-805px.png

Categorie: flora

Vrijdag 11 juni 2010

Bernagie


B    e    r
B  b B  b  5 r(72)
Bernagie
De bernagie (Borago officinalis), ook vaak komkommerkruid genoemd, is een gemakkelijk herkenbare, ruwharige, eenjarige plant met blauwe bloemen.

De plant is oorspronkelijk afkomstig uit het Middellandse Zeegebied.
Ze behoort tot de pioniervegetatie op vochtige zeer voedselrijke bodem.
We zien haar dan ook op akkers, ruigten, puinhopen, langs wegen en andere ruderale terreinen

De plant wordt gekweekt in tuinen, en komt vandaar verwilderd in de Benelux voor.
Eenmaal gezaaid ziet men volgende jaren de plant vaak weer op dezelfde plaats terug, doordat de plant gemakkelijk uitzaait.

Engels : Borage of starflower
Duits : Boretsch of Gurkenkraut
Frans : bourrache officinale

667153-214ba79eeed8770de53017f2e396dfdf.jpg
Bernagie bloem
auteur : Sonja Schlosser    CC 3.0
De plant wordt 45-90 cm hoog.
De dikke stengels zijn vertakt en hol.
De bladeren zijn 7-20 cm lang en puntig ovaal van vorm.
De onderste bladeren zijn meer eirond en gesteeld, de bovenste meer langwerpig en stengelomvattend.

De plant behoort tot de Ruwbladigenfamilie (Boraginaceae), en alle onderdelen van de plant (stengels, bladeren, en bloemknoppen) zijn dan ook bedekt met korte haren.
Voor de bladeren geldt dit voor zowel boven- als onderzijde.

De bloeitijd valt vanaf mei of juni tot de herfst.
De bloemen zijn mooi felblauw met een wit hart, met fijne kroonblaadjes en zwarte helmknoppen.
Een enkele maal kunnen de bloemen ook roze of wit zijn.
De kelk is 0,5 tot 2 cm lang.
De hangende bloemen staan in schichten aan het eind van de stengel.
De kelkbladen zijn 0,5 tot 1,5 cm lang en puntig van vorm.
De meeldraden zijn zo geordend dat er zich een kegel vormt.

667153-bcd4fe157b1b864e87de28fe2673b053.jpg
Roze gekleurde bernagiebloem
auteur : Simon Eugster    CC 3.0
De soortaanduiding officinalis geeft aan dat aan de plant geneeskundige werking werd toegeschreven.

Een aftreksel kan enkele malen per dag als thee worden gedronken tegen reuma, nierontstekingen, ter bevordering van urine-afdrijving, en tegen borst- en slijmvliesontstekingen.
Dosering: twee eetlepels bloemen met 1 liter water, even koken en laten trekken.
De werking is twijfelachtig.
In wijn zouden de bloembladen helpen tegen neerslachtigheid.
Reeds bij de Grieken stond de plant om zijn opbeurende werking bekend.

667153-ce34540cf471e242c5fd353b61d0f581.jpg
Borago officinalis
auteur : H.Zell    CC 3.0
Bernagie- of Borage-olie bevat een hoog gehalte aan Gamma-linoleenzuur (GLA) evenals zink, magnesium, vitamine B6 en biotine.
Als een van de voornaamste natuurlijke bronnen van GLA heeft Borage-olie een grote vlucht genomen in de voedingssupplementen industrie.

Als voedsel wordt de plant vooral in het Middellandse Zeegebied gewaardeerd als onderdeel van salades en andere zomerse gerechten.
Ze heeft een komkommerachtige smaak, de naam komkommerkruid heeft ze hieraan te danken.
Behalve de bloemen worden ook de jonge blaadjes als sla of als spinazie gegeten.
Ten slotte kunnen de bloemen gebruikt worden om azijn blauw te kleuren.

667153-7d79a565736fb596e679e291b6a0100e.jpg
witte gecultiveerde bernagie
667153-63f899dfc913ac37921d6d4a501bec79.jpg    auteur : Victor M. Vicente Selvas
Het oog wil ook wat.
Daarom werken veel keukenpieten met eetbare bloemen waarmee ze hun schotels letterlijk en figuurlijk opfleuren.
De bernagiebloempjes zijn daar uitermate geschikt voor.

Je kan er zowel bowls, salades of ander groenteschotels mee opfleuren.
Je kan de bloempjes versuikeren (zie recepten), ideaal als dessertversiering.

Ook de bladeren hebben hun rol in de keuken.
Die smaken enigszins naar komkommer en doen het dus prima in combinatie met andere groenten zoals tomaten, boontjes en kool.
Je soepen krijgen eveneens iets aparts met wat bernagie.

Tenslotte kan je de bladeren eveneens als spinazie bereiden.

667153-9141fee456f53b851ef8e285578c0157.jpg
Ravioli met bernagie en ricotta
recept :    Ministerie van eten en drinken
Bron :  Wikipedia    CC 3.0

flora

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door waaroemni om 09:39 9 reacties Reageer op dit bericht
Maandag 7 juni 2010

Bermooievaarsbek


B    e    r
B  b B  b  5 r(68)
Bermooievaarsbek
De bermooievaarsbek (Geranium pyrenaicum) is een vaste plant uit de ooievaarsbekfamilie (Geraniaceae).
De plant komt van nature voor in West-Europa en Azië.
In Nederland is de plant vrij zeldzaam.

Engels : Mountain cranesbill
Duits : Bergstorchschnabel
Frans : Géranium des Pyrénées

664240-28412fa873aa385489bdb50687888311.jpg
bermooievaarsbek
auteur : Kurt Stueber    CC 3.0
In België vrij algemeen in het Maasgebied en in de zuidelijke Ardennen.
Elders vrij zeldzaam en zeer zeldzaam in de Kempen en de Hoge Ardennen.
De bloemen staan met 2 bij elkaar in losse bloeiwijzen.
Ze zijn paarsrood, roze of soms wit en 1,4 tot 2 cm groot.
De kroonbladen zijn 2-spletig.
De kelkbladen zijn 4 tot 5 mm lang en toegespitst.

664240-3a30b6b824167cee46d187bc9b8861f7.jpg
Geranium pyrenaicum
auteur : David Fenwick
De bloeitijd is van mei tot oktober.
Ze komen voornamelijk voor op open, min of meer vochtige, voedselrijke grond aan wegbermen en rivier- en spoordijken.
De plant wordt 20-60 cm hoog en heeft naar boven toe steeds meer klierharen.
Bron :  Wikipedia    CC 3.0

flora

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door waaroemni om 08:12 1 reactie Reageer op dit bericht
Zondag 6 juni 2010

Berkenzwam


B    e    r
B  b B  b  5 r(67)
Berkenzwam
De berkenzwam (Piptoporus betulinus) is een schimmel uit de familie Fomitopsidaceae.

Deze gaatjeszwam is een typische zwakteparasiet gebonden aan één enkele houtsoort namelijk de berk.
Wegens haar specialisatie op verzwakte of gekwetste berkenbomen wordt zij in de volksmond ook wel eens berkendoder genoemd.

Berken die in moerassen of op een beschaduwde plaats staan lopen het meeste gevaar om door de schimmel te worden aangestast.

Engels : birch polypore, birch bracket, of razor strop
Duits : Birkenporling
Frans : Polypore du bouleau

663498-a1eb4ae75c619d0133e2573b72090604.jpg
berkenzwam
auteur : Jean-Pol Grandmont    CC 3.0
De nog levende zwam heeft een roestbruine kleur, de dode zwam is bedekt met een korzelig, wit vlies.

De buisjes van de zwam staan altijd horizontaal, hoe de tak ook aan de boom zit of op de grond ligt.
De sporen kunnen zich hierdoor altijd verspreiden.

Bomen die besmet zijn met de berkenzwam, leggen vroeg of laat het loodje.
In berkenbestanden kan deze parasiet grote schade aanrichten.
De bomen sterven na infectie versneld af, waarna de zwam als saprofiet met de afbraak in staande of liggende stammen verder gaat.
Opvallend is de bestendigheid van berkenschors tegen aantastingen, in vergelijking met het snel verterende hout.
De schors bevat betuline die naast zwammen ook dierlijke organismen weerhoudt van vraat.

663498-f8e6c835993ae1b65a6b9b3dc3cf031e.jpg
Piptoporus betulinus
auteur : Túrelio    CC 2.5
Gedroogd zijn ze heel lang te bewaren.
De droge zwam open snijden lukt nauwelijks.
Het verdroogde mycelium is taai.
Het vlees wordt verkocht onder de naam polyporus en wordt door entomologen gebruikt om gedroogde insecten op te prikken voor verzamelingen.
In de natuur worden de droge zwammen opgevreten door larven van de zwamkever.
Alleen het witte vlies is ook voor deze kevers onverteerbaar.

Van de berkenzwam is bekend dat het stoffen bevat voor medicinale toepassingen.

De 5300 jaar oude ijsmummie Ötzi had gedroogde berkenzwam bij zich, vermoedelijk om medicinale redenen.
In de meer recente geschiedenis werd de berkenzwam aangewend als vloeikussen en om scheermessen te slijpen.
Bron :  Wikipedia    CC 3.0

flora

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door waaroemni om 06:18 7 reacties Reageer op dit bericht
Zondag 30 mei 2010

Berk


B    e    r
B  b B  b  5 r(54)
Berk
Berken zijn bomen die tot het geslacht Betula horen.
De bomen van dit geslacht komen verspreid voor over het noordelijk halfrond: ze zijn uiterst winterhard.
Ze zijn de enige boomsoorten die van nature voorkomen op Groenland en IJsland.
Berken zijn pioniersplanten.

Kenmerkend voor berken is het in horizontale banden afbladderen van de bast op de stam.
De nieuwe bast is soms wit, maar kan afhankelijk van de soort ook rood of zoals bij de meeste soorten bruin zijn.

Engels : Birch
Duits : Birken
Frans : bouleaux

658493-94ca60b5e3a034471a0a9bce5bca95a9.jpg
ruwe berk - Betula pendula
De mannelijke bloeiwijze van berken heeft gele, hangende rupsvormige katjes, die reeds voor de winter aanwezig zijn.
De staande vrouwelijke bloeiwijzen onder aan de mannelijke bloeiwijzen zijn met knopschubben omgeven.
De vrucht is een klein dubbelgevleugeld nootje.

Berken hebben voor en bij het uitkomen van het blad een zeer sterke sapstroming en kunnen daarom alleen in de herfst en winter gesnoeid worden.

Berken leven in symbiose met bodemschimmels en moeten daarom met een grote kluit verplant worden.
Alleen tot drie jaar oude bomen kunnen nog zonder kluit verplant worden.
Één van deze schimmels is de vliegenzwam.

658493-bce1f032bd897253bc80558ac2e2263a.jpg
berk met kanker
gebruiker : MarkusHagenlocher    CC 3.0
Bij voorkeur groeit de berk in moerassige streken, maar hij stelt weinig eisen aan zijn omgeving en komt dus in alle milieus en grondsoorten voor.
In het hoge noorden of tegen de boomgrens kan de berk zich niet meer overeind houden en kruipt dan als een struik over de grond.
Daar is de dwergberk (Betula nana) één van de laatste bomen die nog opgewassen is tegen de barre omstandigheden.
Ook in de toendra krimpt ze tot het formaat van een kleine struik.

Berk is afgeleid van het Oudindische woord bharg wat glanzend betekent en waarschijnlijk betrekking heeft op de witte schors.
Betula heeft te maken met het Keltische woord betu wat slaan betekent en betrekking heeft op het slaan met berketakken op het lichaam na een sauna om de bloedsomloop te stimuleren.

658493-93d9751ca0fd8bc6b6565a73e38804e0.jpg
doorsnee door stam, met vals kernhout (aantasting)
De buitenste laag van de schors van een berk is voortdurend bezig zich te vernieuwen en valt soms in dunne repen naar beneden.
Deze repen hebben een groot weerstandsvermogen tegen bederf omdat de schors betuline bevat.
Deze eigenschap maakt het mogelijk om van de schors kano's, schoenen en dakspanen te maken.
Ook zijn deze repen dunne schors buitengewoon geschikt om, ook als het nat is, als vuurstarter te gebruiken.
In Amerika en de Scandinavische landen werd de schors als dakbedekking gebruikt omdat deze licht, waterafstotend en zeer duurzaam is.
De Saami gebruikten traditioneel de schors voor jassen en beenbekleding en de Zweden maken tasjes en mandjes van gevlochten repen berkenschors.
Het sap wordt ook wel toegepast in berkenwater.
Dit kan volgens sommigen gebruikt worden als algemeen versterkingsmiddel en als middel ter bevordering van de haargroei, maar de werking is nooit wetenschappelijk bewezen.
Daarnaast worden ook de knoppen en bladeren gebruikt om er werkzame stoffen aan te ontlenen, zoals: saponinen (zeepstoffen), looistof, hars, vluchtige olie en glycosiden (suikerachtige stoffen).

658493-0fb0a93b1a0fddd65af5410820695ed8.jpg
berkenblad - Betula pendula
Volksgebruiken

In Noorwegen, Zweden en Schotland worden op de midzomeravond van 23 juni de huizen versierd met berkentakken.

Op sommige plaatsen in Engeland worden op de eerste pinksterdag de huizen en kerken versierd met berkentakken.

De meiboom was oorspronkelijk een berk.
In Noord-Duitsland kent men het zgn. "Maibaumpflanzen", waarbij in de tuin van mensen die in ondertrouw zijn, op het punt staan communie te doen, vrijgezellen en bij zelfstandigen 's nachts een berkentak in de tuin wordt gezet. De dag erop gaat men alle huizen weer langs om de "boom" te begieten.
Er wordt aan de deur een lied gezongen en als beloning krijgt men een drankje aangeboden.

658493-620ca09ab961b580347326397e17d97a.jpg
berkenkatjes - Betula pendula
Sagen & Mythen

De berk was een mysterieuze en een heilige boom van de Noorse volkeren.
De geest van de berk was een rijpe vrouw die af en toe vanuit de wortels verscheen.
Als een mens van haar melk dronk vertienvoudigde zijn/haar kracht.
Bij de Finnen zat de wereldgeest als adelaar op de berk.
Voor de Germanen was de berk de boom der wijsheid.
Zij kenden aan bladeren, twijgen en sap magische en geneeskrachtige eigenschappen toe.
Zij geloofden dat berken de aardse behuizing vormden van de godin Freya.
Bij de Kelten is de berk gewijd aan Bergha of Brigit, godin van het onderricht in de dichtkunst, waarzeggen, geneeskunst en smeedwerk.
De heilige Bridget van Kildare was de godin van de wedergeboorte.
Op 1 februari wordt in Ierland nog steeds het feest van de Heilige Bridget gevierd.

Een oud Fins liedje beschrijft hoe berken klagen en wenen omdat kinderen elke lente opnieuw hun stammen openrijten en uit hun buiken de levenssappen roven, dat de herders uit hun witte gordel korven maken, de meisjes hun takken afsnijden om er bezems van te maken.

Bonifatius noemde de berk een duivelse boom omdat hij hoopte daarmee de heidense gebruiken uit te roeien.
Bron :  Wikipedia    CC 3.0

flora

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door waaroemni om 10:24 Reageer op dit bericht
Woensdag 26 mei 2010

Bergzuurzak


B       e       r
B  b B  b  5 r(50)
Bergzuurzak
De bergzuurzak (Annona montana) of bergannona is een tot 15 m hoge groenblijvende boom met een brede kroon.
De plant heeft afwisselend geplaatste bladeren, die leerachtig en van boven glanzend zijn en een gave rand hebben.
De tot 25,6 x 8,5 cm grote bladeren zijn breed-lancetvormig en stomp puntig.

Engels : Mountain soursop, wild soursop
Duits : Schleimapfel
Frans : corossolier bâtard

655765-6ff2743c780c0b79b483388c8ff90d01.jpg
Annona montana
Het vruchtvlees wordt net als bij de zuurzak (Annona muricata) voor frisdranken gebruikt, maar geldt als minder lekker.

De bergzuurzak komt oorspronkelijk van de Caribische eilanden.
Hij wordt ook in de rest van tropisch Amerika gekweekt tot hoogtes van 1000 m.
Zelden treft men de bergzuurzak aan in Afrika en Azië.

655765-95956e3f29ec6bfe3abdc7ac23976391.jpg
bergzuurzak
De geelgroene bloemen groeien solitair of in paren aan de stam en aan dikke takken.
De bergzuurzak is een eivormige, tot 18 x 14 cm grote verzamelvrucht.
De schil is zilver-groen met een ruitjespatroon.
De ruitjes lijken op schubben en dragen een 2 mm lange stekel.
Het vruchtvlees is rijp lichtgeel, zacht-vezelig, zeer sappig en smaakt zuur of zoetzuur en bitter.
De vrucht bevat vele tot 2,4 cm grote zaden.
Bron :  Wikipedia    CC 3.0

flora

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door waaroemni om 13:53 3 reacties Reageer op dit bericht
Zaterdag 22 mei 2010

Bergpersimmon


B       e       r
B  b B  b  5 r(42)
Bergpersimmon
De bergpersimmon (Diospyros montana) is een groenblijvende, middelgrote boom met een dicht bladerdek en overhangende taken.
De schors is zwart en ruw. De bladeren zijn afwisselend geplaatst, leerachtig, glanzend en lancetvormig of ovaal.
De bloemen groeien in korte bloemtrossen in de bladoksels.

Er zijn aparte mannelijke en vrouwelijke bloemen.
De bloemen zijn wittig of bleekroze van kleur.

Engels : Mountain persimmon
Duits : Tandam
Frans : Plaqueminier

652746-5ee8584f5dec4ade52591d2d5f34b5d8.jpg
bergpersimmon
De vruchten zijn oranje besvruchten met een vlezige schil.
De vruchten hebben een zoetzure, aromatische smaak.
Rijpe vruchten worden als handfruit gegeten.
Onrijpe vruchten bevatten veel tannines en smaken bitter.

652746-41fe23bf0ea34a34992a384fd8ba79a2.jpg
Diospyros chloroxylon
auteur : J.M.Garg    CC 3.0
De vruchten worden ook tot marmelade verwerkt of gedroogd.
Ook wordt er een alcoholische drank van bereid.

De bergpersimmon komt van nature voor in Zuidoost-Azië en in delen van Australië.
Bron :  Wikipedia    CC 3.0

flora

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door waaroemni om 05:48 Reageer op dit bericht
Donderdag 20 mei 2010

Bergpapaja


B       e       r
B  b B  b  5 r(39)
Bergpapaja
De bergpapaja (Vasconcellea cundinamarcensis, synoniem: Carica pubescens) is een plant uit de familie Caricaceae.
Het is een nauwe verwant van de papaja (Carica papaya).

De plant vindt zijn oorsprong in de Andes op hoogtes tussen 1200 en 3000 m van Peru tot Panama.
De plant is geschikt om verbouwd te worden in tropisch hoogland op plekken waar het voor de papaja te koud is.
Ook is deze soort resistent tegen virusziekten die andere papajasoorten aantasten.
De plant wordt verbouwd in Zuid-Amerika, Florida en op sommige plekken in het bergland van Sri Lanka en Zuidoost-Azië.
Chili en Peru zijn de voornaamste productie-landen.

Engels : Mountain Papaya
Duits : Bergpapaja
Frans : papaye des montagnes

651324-631a7de784c1993171938b41e12103b0.jpg
bergpapajaplant
auteur : Melburnian    CC 3.0
Het is een 3-5 m hoge boom met een pruikachtige kroon.
De plant is alleen aan de bovenkant vertakt.
De bergpapaja verschilt van de papaja door een sterkere vertakking en minder diep ingesneden en sterk behaarde bladeren.
Aan de stam zijn duidelijk de littekens van de afgevallen bladeren zichtbaar.
De plant bevat een wit melksap.
De bladeren zijn langgesteeld, handvormig gedeeld, leerachtig en groot.
De plant is tweehuizig. De mannelijke bloemen zitten in vertakte, tot 15 cm lange bloeiwijzen.
Deze bloemen zijn buisvormig en geelwit.
De vrouwelijke bloemen zijn groter en gelig.

651324-fe93b5a4098ca236c63c85da36c7a393.jpg
rijpende papaja's
auteur : peaksurfer    CC 3.0
De vruchten zijn kleiner dan de papaja, breed-peervormig, stomp vijfkantig en sterker aromatisch dan de papaja.
De vruchten zijn 3-8 x 6-15 cm groot en rijp geelgroen of geel.
Het vruchtvlees is glazig, groenig of gelig, zeer sappig, smaakt zuur en ruikt zeer fruitig.
Het midden van de vrucht is gevuld met vele 7 x 5 mm grote, bruine zaden.

De vruchten hebben een duidelijk hoger gehalte aan het eiwit-splitsende enzym papaïne dan de gewone papaja.
De vruchten worden over het algemeen gekookt of gestoofd als groente gegeten.
In Zuid-Amerika en op Java wordt de bergpapja tot conserven en marmelade verwerkt.
In verschillende Andeslanden wordt uit het vruchtvlees een frisdrank bereid.
Bron :  Wikipedia    CC 3.0

flora

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door waaroemni om 00:15 Reageer op dit bericht
Dinsdag 18 mei 2010

Bergnachtorchis


B       e       r
B  b B  b  5 r(36)
Bergnachtorchis
De bergnachtorchis (Platanthera chlorantha, synoniemen: Platanthera montana en Platanthera bifolia subsp. chlorantha) is een orchidee.
De soort komt voor in Eurazië.
De bergnachtorchis komt voor op de Nederlandse Rode lijst van planten als zeer zeldzaam en matig afgenomen en wordt in Nederland en België wettelijk beschermd

Engels : Greater Butterfly-orchid
Duits : Grünliche Kuckucksblume
Frans : platanthère à fleurs vertes, platanthère à fleurs verdâtres, orchis des montagnes, orchis verdâtre

649862-ee1eef344d2a5ac4920a186c5bdc1de9.jpg
Platanthera chlorantha
foto : BerndH    CC 3.0
De plant wordt 20-50 cm hoog en bloeit van eind mei in het zuiden van Nederland tot begin juli in het noorden.
De bladeren zijn lancetvormig, eirond en iets gegolfd.
De bloemstengel is kantig met enkele schubachtige bladeren.
De vrij lange aar is losbloemig.
Het helmbindsel, het groene deel van de helmknop tussen de beide helmhokjes, is twee maal zo lang als breed.
De helmhokjes staan bovenaan dichter bij elkaar dan onderaan.

649862-1ce71c24f60ba27833c897189fee8530.jpg
bergnachtorchis met boswitje
foto : Djoni    CC 3.0
De bergnachtorchis lijkt veel op de welriekende nachtorchis (Platanthera bifolia) maar verschilt daarvan door de vorm van het helmbindsel, de plaatsing van de helmhokjes en de vorm van de top van het spoor.

De bergnachtorchis komt voor op matig vochtige, vrij voedselarme grond in lichte loofbossen en graslanden.

De plant heeft twee knollen, een oude en een jonge voor de opslag van reservevoedsel.
Nederland: Zeldzaam in Zuid-Limburg en zeer zeldzaam in het oosten van Gelderland, langs de Overijsselse Vecht en in Zeeland.
Beschermd.
Rode lijst. Matig afgenomen.
België: Vrij zeldzaam in het Maasgebied en in de zuidelijke Ardennen. Zeldzaam in aan Zuid-Limburg grenzend België.
Beschermd.
Rode lijst Vlaanderen. Bedreigd.
Wallonië: Bijna bedreigd.
Bron :  Wikipedia    CC 3.0

flora

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door waaroemni om 07:49 9 reacties Reageer op dit bericht
Zondag 16 mei 2010

Berglook


B       e       r
B  b B  b  5 r(34)
Berglook
Berglook (Allium carinatum) is een overblijvende plant die behoort tot de lookfamilie (Alliaceae).
De plant komt van nature voor in Zuid- en Midden-Europa en is in Nederland zeer zeldzaam.
De plant wordt ook als sierui in de siertuin gebruikt.

Er zijn twee ondersoorten :
Allium carinatum L. subsp. carinatum
Allium carinatum L. subsp. pulchellum

Engels : Keeled garlic
Duits : Kiel-Lauch, Gekielter Lauch
Frans : Ail caréné

648316-825821a89dcf6fa74ed248d2308cabea.jpg
Allium carinatum carinatum
auteur : Tigerente    CC 3.0
De plant wordt 30-90 cm hoog, vormt een bol en de stengel is rolrond.
De bijna vlakke bladschijf is niet verdikt, 2-5 mm breed en met merg gevuld.
De bladschijf is van onderen geribd en de schede omvat de onderste helft van de bloemsteel.

Berglook bloeit van juli tot september met roze tot purperen, 4-6 mm grote bloemen.
De niet aan de voet vergroeide meeldraden steken ver buiten de bloem uit. De stijl kan tot 6 mm lang worden.
De tweedelige schede van de bloeiwijze is tijdens de bloei teruggeslagen.
De bloeiwijze is een schijnscherm.
De bloemen zijn meestal onvruchtbaar, maar in de bloeiwijze worden wel broedbolletjes gevormd.

648316-c4745d250d0d1db148722b8cf3037627.jpg
Allium carinatum pulchellum
auteur : H.Zell    CC 3.0
Biotoop :
Bodem: Zonnige, soms licht beschaduwde plaatsen op droge, matig voedselrijke, grazige grond.
Groeiplaatsen:
Bosranden, grasland en bermen.

Nederland: Zeer zeldzaam ingeburgerd bij Beetgum in het noorden van Fryslân en aan de Hollandse binnenduinrand bij Leiden en Scheveningen.
België: Zeer zeldzaam ingeburgerd in Wallonië. Niet in Vlaanderen.
Bron :  Wikipedia    CC 3.0

flora

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door waaroemni om 06:39 Reageer op dit bericht
Vrijdag 14 mei 2010

Berghuislook


B       e       r
B  b B  b  5 r(31)
Berghuislook
Berghuislook (Sempervivum montanum) is een plant uit de vetplantenfamilie (Crassulaceae.
De soort komt voor in de gebergtes van Midden-Europa tussen 1700 en 3400 m hoogte.

De plant kan water opslaan in zijn vlezige bladeren en slaagt er zo in de frequent voorkomende droge periodes in de bergen te overleven.

Engels : Mountain houseleek
Duits : Berg-Hauswurz
Frans : joubarbe des montagnes

647052-82c684b8ae5c4b8c6588b4656b59f7d9.jpg
Sempervivum montanum stiriacum
auteur : Tigerente    CC 3.0
De bladen vormen kleine, vrijwel geheel gesloten rozetten.
Ze zijn lichtgroen, behaard en vlezig met vaak een rode top.
De vermeerdering gebeurt door uitlopers.
Ook de stengel is vaak roodachtig en behaard.
De bloemen zijn 2-3 cm breed en hebben twaalf tot zestien purperrode kroonbladen met in het midden een donkere streep.
De meeldraden zijn bleek gekleurd.
De planten bloeien van juli tot september.

647052-5440e02117f7b4d36d5e3ee25414fac4.jpg
Sempervivum montanum
auteur :     Kurt Stueber
De plant komt voor in schrale bergweiden, tussen rotsen en puin, op kalkarme bodems, tussen de 1700 en 3400 m hoogte.
De soort is voornamelijk te vinden in de Alpen, de Apennijnen en de Pyreneeën.

De plant wordt gebruikt als sierplant in rotstuinen.

Er zijn vier ondersoorten:
- subsp. montanum is de nominale vorm. Het heeft het grootste assortiment en komt uit het Maritieme Alpen in het zuidwesten aan de Hohe Tauern vóór.
- subsp. stiriacum lost het subsp. montanum van de Hoge Tauern en nu is het aan de grens Stiermarkse bergen in het oosten te vinden. De rozetten hebben een diameter van 4-5 cm en zijn open, gebogen rosetbladen, fijne zachte haren. De uitlopers zijn kort en slank. De bloemen zijn karmijnrood.
- subsp. burnatii komt voor van de Grajische Alpen tot aan de Cotti Alpen en in de Maritieme Alpen voor. Het heeft veel grotere rozetten.
- subsp. carpaticum is in de Karpaten verspreid.
Bron :  Wikipedia    CC 3.0

flora

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door waaroemni om 16:45 Reageer op dit bericht

Naar boven

Meer van Wie Weet

↑ Terug naar de berichten