Categorie: vogels

De bontbekplevier (Charadrius hiaticula) is een vogel uit de familie van plevieren (Charadriidae).

De bontbekplevier lijkt veel op twee andere in Nederland voorkomende plevieren, de kleine plevier en de strandplevier.
De bontbekplevier is te herkennen aan de oranje snavel met de zwarte punt.
In de vlucht is duidelijk een witte vleugelstreep te zien.

Het voedsel bestaat voornamelijk uit insecten, weekdieren en kreeftachtigen, die meestal gevangen worden na een korte achtervolging.
Het foerageergedrag bestaat uit een afwisseling van stilstaan en rennen.

Het nest van de bontbekplevier bestaat uit een onopvallend kuiltje, waarin ongeveer vier uitstekend gecamoufleerde eieren gelegd worden.
Bij verstoring van het nest doen de vogels alsof ze gewond zijn om op deze manier de aandacht van de verstoorder te trekken en deze weg te leiden bij het nest.

In Nederland en België kunnen bontbekplevieren het hele jaar door gezien worden.
Als broedvogels zijn ze schaars, als trekvoegels komen ze in vrij grote aantallen voor, vooral langs de kust tijdens de najaarstrek in de nazomer en herfst (augsutus september) en de voorjaarstrek (april-mei).
Er zijn ook overwinteraars, maar die trekken weg bij te strenge vorst.

het aantal broedparen in Nederland tussen de 430 en 470.
Dit is erg weinig, daarom staat de bontbekplevier als kwetsbaar op de Nederlandse rode lijst en als zeldzaam op de Vlaamse rode lijst.

Het bont elfje (Malurus lamberti) is een vogel uit de familie van de elfjes (Maluridae).
De soort is endemisch voor Australië.

Zoals bij vele soorten zijn de mannetjes zeer opvallend gekleurd.

De voorkeur gaat naar dicht begroeide rotsachtige gebieden.

Ze voeden zich meestal met insecten die ze vinden laag tegen de grond (max. 2m).

Ook hun nest maken ze laag tegen de grond in dichte begroeing, liefst op minder dan 1m hoogte.

De Senegalpapegaai (Poicephalus senegalus senegalus), ook wel Bont boertje genoemd, komt oorspronkelijk uit Senegal, maar komt verspreid over een groot deel van Afrika voor.

Het Bont boertje heeft een gele buik (gele vest).
Het hoofd is grijs en loopt over naar groen.
Het Bonte boertje heeft een korte staart.
De vogel is dan ook maar zo rond de 25 cm groot.
Als de vogel jong is zijn de ogen zwart.
Bij het ouder worden krijgt het een zwarte pupil met een lichtgrijze ring eromheen.
Als het zo rond 1,5 à 2 jaar is krijgt het een oranje/geelachtige ring in plaats van de grijze ring om zijn ogen.

Het bont boertje (Senegalpapegaai) zijn zeer populair om te worden gehouden als huisdier, omdat ze niet zo luidruchtig zijn als andere papegaaisoorten.

Nochtans is de handel, import en export van alle in het wild gevangen papegaaien illegaal.

Er is dan ook een kleine industrie opgebouwd rond het kweken van deze papegaaisoort.

Het bont boertje kan behoorlijk agressief zijn en is behoorlijk jaloers, het is een éénpersoons-papegaai.

Het bokje (Lymnocryptes minimus) is een vogel uit de familie van strandlopers en snippen (Scolopacidae).

Het bokje is vooral doortrekker en wintergast in Nederland en België.

Gedurende de spectaculaire baltsvlucht wordt een geluid voortgebracht dat doet denken aan een galopperend paard.

Deze kleinste snip van Nederland heeft een lengte van 18 tot 20 cm.
Vergeleken met de watersnip heeft hij een korte snavel, maar veel dikker.
Hiermee is hij ook duidelijk te onderscheiden tijdens de vlucht.
Over zijn rug lopen vier, lichte, brede strepen.
Bij de watersnip zijn deze strepen veel smaller.
Deze strepen zorgen voor een schutkleur.
Bij de watersnip loopt er een smalle lichte streep midden over de kruin.
Het bokje heeft een donkere kruin, maar ook lichte strepen op de kop (net als de watersnip).

Het bokje is vooral tijdens de schemering en 's nachts actief.
Overdag kun je hem alleen waarnemen als hij wordt opgejaagd vanuit zijn schuilplaats.
Anders dan zijn zustersoort de watersnip vliegt hij laag over de grond op zoek naar een nieuwe schuilplek enkele meters verder weg.

Het bokje is geen schuwe vogel.
Vaak blijft hij in zijn schuilplaats zitten als mensen op enkele meters afstand passeren.
Hij wordt dan meestal niet opgemerkt.

De dieren broeden in het noorden van Rusland en Scandinavië.
Er zijn vage, onbetrouwbare gegevens die zouden kunnen wijzen op broedgevallen in Friesland in de twintigste eeuw.
De meeste waarnemingen worden gedaan in oktober (najaarstrek) en in april (voorjaarstrek).
Het gaat altijd om kleine aantallen.

De vogels pleisteren op natte heiden, veengebieden, moerassen en drassige graslanden.
De vegetatie moet kort zijn en zout water wordt gemeden.

Het bokje is geen bedreigde soort.

De Bohms bijeneter ( Merops boehmi ) is een vogel uit de familie van de bijeneters.
Ze leven voornamelijk in de dichte bossen van Equatoriaal Afrika.
De vogel is vernoemd naar de Duitse zoöloog en ontdekkingsreiziger Richard Boehm (1854-1884).
De Bohms bijeneter is voor het eerst beschreven door Anton Reichenow, een Duits ornitholoog.

De Bohms bijeneter bereikt een lengte van 17cm en een gewicht van 20gr.
Vleugels, rug en buik zijn groen van kleur, de keel en het voorhoofd zijn roodbruin.
Staart en snavel zijn zwart en ze hebben een opvallende zwarte oogstreep.

Mannetjes en vrouwtjes zijn moeilijk van elkaar te onderscheiden.

Ze komen vooral voor in de Democratische Republiek Congo Malawi, Mozambique, Tanzania, en Zambia.

Hun habitat zijn lichte plaatsen in dichtbeboste gebieden.
Er is weinig gekend over hun broedgewoonten en aantallen.

Het voedsel van de Böhs mbijeneter bestaat uit insecten , zoals vlinders, bijen en wespen, sprinkhanen en mieren.

Hij onderscheidt zich door zijn levendige karakter, zonder nervositeit.
Hij is aanhankelijk, vooral ten aanzien van kinderen.
Tegenover vreemden is hij gereserveerd, maar wanneer zijn naasten of baas bedreigd wordt, kan hij hen verdedigen.
Het is een uitstekende waak-, verdedings- en geleidehond, die ook geschikt is voor zeer veeleisende opleidingen.
Hij beschikt over een uitstekende reukzin, waardoor hij speurwerk met gemak en temperament uitvoert.

De boerenzwaluw (Hirundo rustica) is een kleine trekvogel.
Boerenzwaluwen trekken gedurende de lente noordwaarts naar hun broedgebieden in Europa, tot nabij de arctische cirkel.
Zijn sierlijke snelle vlucht is bij ons gedurende de hele zomer te zien.
Zijn lange vleugels en zijn slanke lijf maken hem zeer geschikt om in de lucht achter insecten aan te jagen.
Dan is zijn glanzende metaalblauwe verendek goed zichtbaar en vallen ook zijn uitstekende buitenste staartpennen meestal wel in het oog.

De boerenzwaluw leeft meestal in groepjes, vaak ook met andere zwaluwen zoals de huiszwaluw en de oeverzwaluw.
In de herfst verzamelen ze zich tot grote groepen alvorens naar het zuiden te gaan.

Lengte ca 19 cm, staart meegerekend.
Lange diep gevorkte staart met zeer lange buitenste staartpennen.
Donker metaalblauw glanzende bovendelen.
Voorhoofd en keel zijn roodbruin.
Verder crèmekleurig witte onderdelen, een blauwzwarte kropband en een zwarte snavel.
De staartpennen van het vrouwtje zijn doorgaans iets korter dan die van het mannetje.
Juveniele (= onvolwassen) vogels zijn wat doffer en bruiner en ook hun staart is wat korter.

Ze leven ooral in de buurt van boerderijen, agrarische gebieden en aan de rand van steden.

De boerenzwaluw zit ook graag op telefoondraden en gebouwen.

Ze hebben een lichte, sierlijke en snelle vlucht met sterke wendingen, soms wat dwarrelend.

Ze maken een geluid als een hoog tri-triet, dat vaak overgaat in een druk gekwetter.
Vaak tijdens de vlucht te horen.
De zang is een aangenaam mengsel van helder kwetterende en kwelende tonen, soms eindigend met een kenmerkend geknars.

Hij leeft van muggen, motten, vliegen en kevertjes die hij al vliegend met zijn brede snavel uit de lucht vangt.
Water drinken doet hij ook tijdens de vlucht door laag over het water te scheren en dan het water met zijn bek op te scheppen.

Per week, zijn eigen voedsel inbegrepen, verslindt een boerenzwaluw zowat 50 000 insecten.
Er is geen spuitbus die daar tegenop kan!

Hij bouwt nesten in boerenstallen, onder bruggen en afdaken.
Gewoonlijk worden 4 of 5 eieren gelegd, maar heel soms worden er wel eens 8 eieren in een nest aangetroffen.
De broedtijd is 14 tot 16 dagen, meestal broedt alleen het vrouwtje, het mannetje blijft wel in de buurt.
Als de eieren uitgekomen zijn dan worden de jongen door beide ouders verzorgd.
Na ongeveer 21 dagen verlaten de jongen het nest.
Er zijn twee en soms drie legsels per jaar.
Meestal komen de zwaluwen na de overwinteringsperiode in Afrika weer terug op hun oude nest.

Het nest wordt door de boerenzwaluw zelf gebouwd.
Het is een halve cirkelvormige kom welke van boven open is.
Het nest wordt gemetseld met vochtige aarde en speeksel en verstevigd met halmen en haar.
De binnenkant wordt gevoerd met veren en haartjes.
Het nest wordt altijd zo geplaatst dat er een dak, brug of dakgoot boven zit zodat het nest vanuit de lucht niet kan worden gezien.
Nest meestal tegen of op houten planken of balken.
In de tijd van de nestbouw is de zwaluw regelmatig op de grond te zien om aarde en ander nestmateriaal te verzamelen.

Tijdens een inventarisatiecampagne in Vlaanderen daalde het aantal broedparen tussen 1994 en 1995 plots met 25%.
Het daarop volgende jaar was er dan weer een toename van 5%.
Naast deze fluctuaties is er de laatste 30 jaar duidelijk een negatieve trend waarneembaar.
In 1997 schatte men dat het broedbestand sinds de jaren ’70 gehalveerd was en de Vlaamse populatie 40.000-85.000 broedparen telde.
Op dit ogenblik zouden in Vlaanderen nog amper 20.000-30.000 broedparen van de boerenzwaluw over zijn, tegen 100.000-200.000 in de periode 1973-1977.

Hoewel de vogelsoort als veilig op de internationale rode lijst staat van de IUCN, staat hij daarom wel als gevoelig op de Nederlandse rode lijst en als Achteruitgaand op Vlaamse rode lijst.

De boerenzwaluw broedt in geheel Europa.
Van IJsland en het noorden van Scandinavië zijn enkele broedgevallen bekend, maar de boerenzwaluw is daar zeldzaam.
Verder behoren ook grote delen van Rusland, West Siberië en het gebied van Turkije tot NW India tot zijn broedgebied.

Vanaf augustus beginnen al vogels zich al te verzamelen boven moerassen en meertjes, daar waar veel insecten zitten.
Ze slapen dan in het riet.
Ze trekken weg in september en oktober en keren eind maart, begin april weer terug.
De meeste vogels trekken naar Afrika tot beneden de Sahara.
Maar ook India en Zuid Spanje zijn plaatsen waar ze kunnen overwinteren.