D’r man is dood. En natuurlijk leef ik met haar mee. Vijftig jaar samen. Haar wereld is ingestort en iedereen moet meeleven. Aan de buitenkant leek hij aardig en charmant, de vriendelijkheid zelve.

Maar ik en anderen met mij wisten beter. Hij maakte nare opmerkingen, kleineerde haar vaak, ging vreemd, dronk en had losse handjes. En zij, zij sloofde zich nog eens extra uit. Vaak dacht ik, wat een nare man is dat, nadat ik ook een tijd gedacht had dat hij aardig was, tot ik ook recht had op een sneer. Het masker viel, en ik wist dat zijn glimlach niets meer was dan een façade.

“Ik was allang weggeweest” dacht ik vaak. Maar niet zij, Altijd zocht zij naar nog meer excuses en bovendien, als ze weg zou gaan zouden ze hun huis moeten verkopen en zou ze financieel veel minder kunnen doen. Zij had tenminste gevochten voor hun huwelijk en vooral voor de schone schijn.

En nu staan ze daar, buren en vrienden, met hun keurige woorden van troost. Ze prijzen zijn glimlach, zijn joviale grapjes, alsof dat de waarheid was. Niemand durft te zeggen wat ze eigenlijk denken. Want kwaadspreken van een dode, dat doet men niet. Dus herhalen ze anekdotes, de schone schijn, en zij knikt beleefd mee. Alsof ze zelf ook vergeten is wat hij haar aandeed. Alsof rouw een toneelstuk is dat je samen opvoert.

En het wrange is: dit soort heldinnen kijken vaak neer op vrouwen die wel de moed hebben zo’n vent te verlaten en voor hun eigen leven kiezen. Alsof volharden in vernedering een hogere vorm van trouw is, en vrijheid slechts een zwaktebod. Ze dragen hun martelaarschap als een medaille, terwijl anderen hun rug recht houden en weggaan. En toch blijft de buitenwereld hen prijzen, want schone schijn weegt zwaarder dan moed.

14-01-2026 om 10:07 geschreven door Loewiesa

 Afgelopen week amper het huis uitgeraakt. Niet uit luiheid maar uit pure levenswijsheid. Veel te bang om een schuiver te maken. Zodra er sneeuw ligt, verandert mijn buurt namelijk in een soort hindernissenparcours waar ik vorig jaar al eens glorieus ben uitgeschakeld. Een weggetje zonder zon na een overigens zonnige wandeling, een ijsplek zonder waarschuwing, en daar lag ik, elegant als een omgevallen tuinkabouter.

Cesar die bij mij was, ging meteen braaf zitten. “Vrouwtje wat doe je nou?” Ik ben zelf terug op gekrabbeld, Cesar over zijn kop geaaid en gezegd dat hij braaf was. Want dat wàs hij, voor hetzelfde geld had hij, eindelijk eens niet vast aan een lijn, van deze plotselinge gelegenheid gebruikgemaakt om zijn vrijheid te vieren en het hazenpad te kiezen. Maar nee, onze César bleef gewoon zitten, alsof hij mijn persoonlijke reddingshond was.

Ik heb de leiband weer opgepakt en we zijn langzaam naar huis gelopen. Onze Cesar keek mij af en toe eens aan met zo’n blik van “Gaat het nog een beetje?”

Pijnlijk was het zeker. Maar ik kon stappen, dus waarschijnlijk niks gebroken, alleen mijn waardigheid gekneusd.

Nou ja, ik heb 3 weken niet normaal kunnen zitten en niet meer naar buiten gedurfd. En de palm van mijn linkerhand werd blauw en groen en toen geel en was pijnlijk. Toen die twee maanden later nog steeds protesteerde heb ik daar toch eens melding van gemaakt bij de huisarts. Er zijn foto’s gemaakt en een echo, niks gebroken, maar door de val wel licht beledigd, waardoor er een artrose is ontstaan, gewoon een paar pijnstillers en dan zou het wel overgaan.

Het was trouwens niet mijn eerste val-avontuur en er hoeft niet eens sneeuw of ijs aan te pas komen om mij onderuit te halen. Parijs heeft er ook eentje op mijn naam staan. Zo struikelde ik een paar jaar geleden over een stoeprand op de Champs-Elysées, terwijl ik met de Italiaanse sorellas liep te lachen en ondertussen links en rechts foto’s maakte.

Ik zag mezelf in slow motion richting een paal glijden die koppig niet opzij wilde gaan. Vervolgens stond “Tout Paris” om mij heen. “Madame, restez couchez, il y a du sang!” Ik wilde maar één ding, opstaan en zo vlug mogelijk verder. Maar “Les pompiers” waren al gebeld en binnen de 5 minuten stonden er twee heel mooie jonge mannen rond mij. Ze onderzochten me ter plekke, mijn bloeddruk en saturatie werd gemeten, ze maakten de hoofdwond schoon, en stelden allerlei vragen om te controleren of ik nog helder was. Het bleek dat alles boven de nek nog prima functioneerde.

Ze wilden ze mij meenemen voor een hechting, maar dat zag ik totaal niet zitten. Wij waren maar één dag in Parijs en over één uur zouden wij alweer naar huis vertrekken. Het vooruitzicht om de hele nacht in een Parijs ziekenhuis te zitten wachten tot ik aan de beurt was, sprak mij totaal niet aan.

Nu heb ik een heel klein plekje op de zijkant van mijn hoofd. Ergens waar mijn wenkbrauw eindigt. Een souvenir uit de Lichtstad.

En sindsdien luister ik naar mijn instinct. Als het glad is, blijf ik binnen. Als ik foto’s maak kijk ik uit waar ik loop. Uit ervaring. En misschien ook een beetje uit zelfkennis…

11-01-2026 om 12:08 geschreven door Loewiesa

Woensdag. Het heeft opnieuw gesneeuwd deze morgen. De voorbijgaande dagen kon ik nog kleine wandelingen maken door de sneeuw met onze César, soms zelfs in de zon.

Deze morgen het huis niet uitgeraakt. Niet uit luiheid maar uit wijsheid.

Buiten staat er een flinke wind en de witte wereld ziet er grijs, guur en ongezellig uit. Er ligt een dik, bijna ondoordringbaar pak sneeuw dat alles stillegt, behalve mijn gedachten.

César draait rondjes om mij heen, mij aankijkend met die vragende blik van: “Nu? Wandelen?” Ik doe de keukendeur open en hij vliegt de tuin in als een hond met een missie. Hij begint te graven, luid blaffend, alsof hij een dier heeft geroken of de ingang van een hol. Zijn terriërinstinct komt regelmatig even boven. Een bord op mijn huis zou niet misstaan: “César voor al uw graaf-en snoeiwerkzaamheden.” Hij helpt mij namelijk regelmatig in de tuin, graaft gaten wanneer ik iets wil planten en snoeit op een manier die ik zelf niet zou durven. Al moet ik na het planten wel opletten dat hij het hele project niet opnieuw opgraaft. 

Ik laat hem een tijdje zijn gang gaan. Kwestie van energie kwijtraken, zodat wij straks samen onder een plaid een filmpje kunnen kijken op tv.

Na een tijdje vind ik het genoeg. Ik waad door het dikke pak sneeuw de witte tuin in en zie het spoor van een ondergesneeuwde gele tennisbal. Het kronkelt door het wit als het pad van een schuw sneeuwwezen dat zich stilletjes een weg heeft gebaand, voortgeduwd door de neus van César.

Door de sneeuw krijgt hij waarschijnlijk geen grip op de bal. Ik zie hem worstelen, koppig, niet willen opgeven. En net wanneer ik wil ingrijpen, lukt het hem toch.

Hij draait zich om, bal in de bek, en zonder mij één blik waardig te gunnen rent hij het warme huis in. Daar legt hij de bal even later op de grond voor mijn voeten. Met zijn ogen glanzend van trots kijkt hij mij aan: ”Gaan we spelen?”

08-01-2026 om 00:00 geschreven door Loewiesa

Vandaag de kerstboom weer afgetuigd, compleet met zwarte leren laarzen en een zweep. Want sommige rituelen vragen nu eenmaal om een zekere discipline. En daar ging alles weer voor 11 maanden naar de zolder. Vier trappen op, vier trappen af. Achtentwintig treden.

Onze Cesar volgt zoals bij het optuigen, alles weer aandachtig, maar blijft wijselijk op afstand, mij een handje helpen met het naar boven brengen van de dozen met kerstversiering en de kunstboom die uit drie onderdelen bestaat zit er vandaag ook duidelijk niet in en dat terwijl hij wanneer ik zomers in de tuin aan het snoeien ben, de takken bijna uit mijn handen rukt alsof hij persoonlijk verantwoordelijk is voor het groenbeheer van de wijk.

Verder heb ik een driekoningenkoek gebakken, een leuke traditie waar ik voor het eerst mee kennismaakte op de zondagschool. Bij ons thuis werd er vroeger niet aan gedaan. Net zoals de gewoonte om op 2 februari pannenkoeken te bakken voor Maria Lichtmis. Mij hadden ze altijd verteld over dat pannenkoekgedoe dat het was omdat het op die datum mijn halve verjaardag is. Alsof ik op die dag, zonder dat ik het besefte, een soort mini-Maria was en dus pannenkoeken waardig.

Later, toen ik al getrouwd was en in Frankrijk woonde, kwamen die tradities weer terug in mijn leven. Deze keer met de juiste uitleg. Ik wist toen al een aantal jaren dat Sinterklaas niet bestond, maar deze had ik niet zien aankomen…Mijn kinderzieltje kreeg de zoveelste dreun, maar heeft het uiteindelijk met enige weemoed aanvaard.

En ik besloot, na een en ander verwerkt te hebben ; die hou ik erin. Tradities die ruiken naar winterlicht, samen zijn en gezelligheid.

Ik heb zelfs de oorsprong van de driekoningenkoek even opgezocht. De Romeinen vierden de Saturnaliën, nauw verbonden met de winterzonnewende, waar het licht zich voorzichtig herpakte, en de wereld even op haar kop mocht staan. In die dagen ging er een boon in een brood, een klein geheim in warm deeg. Wie hem vond, werd voor één dag koning, een spel, een omkering, een knipoog naar het lot. 

En zoals dat gaat met veel van die heidense feesten: de middeleeuwse Kerk keek fronsend naar al dat heidense gedoe en besloot het dan maar te her verpakken in een Christelijk jasje. De oude feestkoning werd een driekoning en gekoppeld aan de drie wijzen uit het Oosten. De zonnewende werd Epifanie, en de boon bleef waar hij altijd al zat: in het hart van de koek, wachtend op iemand die hem vindt en even mag schitteren.

En weer ben ik niet de koningin van de dag. Dju! Maar een leeuw heeft geen boon nodig om te weten dat ze heerst. Ik draag mijn kroon wanneer ik dat wil!

07-01-2026 om 00:00 geschreven door Loewiesa

Sommige mensen beginnen het nieuwe jaar met goede voornemens, stoppen met roken, stoppen met te veel te drinken, stoppen met… Ik heb ze zo vaak, goede voornemens. En niet specifiek aan het begin van het nieuwe jaar. Soms zelfs elke dag. Een paar kilootjes afvallen, zo direct na de feestdagen. Gezond(er) eten, meer bewegen. “Nee!” Zeggen aan sommige mensen, die mij maar steeds blijven lastigvallen met hun gezeur.

Ik ga eindelijk die foto’s eens sorteren en in duidelijke mappen steken. Echt waar, dit jaar. Of volgend jaar. Of wanneer ik ooit een regenachtige zondag vind die lang genoeg duurt en er geen spannende series zijn die ik moet bingewatchen. Want ja, ik kan moeilijk foto’s sorteren terwijl Netflix mij persoonlijk smeekt om nog één aflevering en nog één… Ik ben ook maar een mens.

Die papierwinkel moet dringend op orde, al wordt dat gelukkig steeds minder omdat tegenwoordig alles via de computer gebeurt. Maar ik heb nog mappen vol papier, bewijzen van betalingen van apparaten die allang niet meer bestaan.

De zolder moet opgeruimd, zodat mijn kinderen later niet met mijn rommel blijven zitten. Een daad van liefde, noem ik dat. Al heeft één van mijn dochters al laten weten dat alles “gewoon naar de container gaat.” Zo makkelijk is dat dus. Ik heb haar vriendelijk bedankt voor haar empathie. De zolder opruimen stel ik dus met een gerust hart uit.

En zodra de eerste mooie dagen aanbreken, moet ik snoeien in de tuin. Vóór alles te hoog groeit en ik door al het groen de takken niet meer zie en ik weer honderden euro’s moet geven aan een tuinman die dat in het zwart doet, Dat bedrag gaat linea recta van de erfenis. Ik zie het al helemaal voor me: mijn kinderen die later verbaasd vragen waar hun geld gebleven is. In de haag,” zal ik dan zeggen. Postuum. Wanneer ik na mijn dood nog eens bij ze langskom om te spoken.

En de hal krijgt eindelijk die tweede laag verf. De potten verf staan al maanden klaar en kijken mij elke ochtend verwijtend aan: “Wij zijn er klaar voor, jij ook?” Ik doe dan alsof ik doof ben. En blind. En bezig met andere dingen.

Het lastige van goede voornemens, is dat je ze elke dag weer kunt hebben. Mijn voorraad goede voornemens raakt ook eigenlijk nooit op. Het is als een soort onkruid, steeds komt het op, hoe ik probeer het weg te vegen: Ik moet, ik ga, ik wil, ik neem me voor …

En misschien is dat precies waar het citaat van John Lennon over gaat: dat het leven gewoon doorgaat, terwijl wij druk bezig zijn met lijstjes, plannen, potten verf en goede bedoelingen.

05-01-2026 om 18:13 geschreven door Loewiesa

Laat ik de anderhalve man/vrouw en de paardenkop die mijn blog af en toe bezoeken maar eerst een heel goed en gezond 2026 wensen.

Wat een vreemde tijden zijn dit toch, waarin levensvreugde geprogrammeerd lijkt te zijn.

Allemaal netjes in de rij voor de kerstdagen, kerstavond, kerstdag, in Nederland komt er dan nog een 2e kerstdag bij. Oud en nieuw. Elk met hun voorgeschreven emoties. De kalender dicteert wanneer we warm moeten glimlachen, wanneer we dankbaar moeten zijn, wanneer we verplicht gezellig moeten doen. Vandaag vieren wij verbinding, Morgen vieren wij vrede. Overmorgen vieren wij dat we het allemaal weer overleefd hebben.

Er wordt altijd gezegd dat een nieuw jaar een nieuw begin is, een schoon blad. Maar dat geldt alleen voor de kalender. We nemen altijd iets mee. Een herinnering, een fout, een glimlach, mijn blog dat zich niet zo gemakkelijk laat afschudden, ook al doe ik mijn best. Net als die ene kerstbal of een paar naalden van mijn kerstboom, die je in maart, of soms later, ineens op mijn kast terugvindt.

Natuurlijk, zo erg is het allemaal niet wanneer ik en de mijnen weer eens allemaal samen zijn, tijdens een uitgebreide kerstmaaltijd. Eén van de schoonzoons schenkt mijn glas nog eens vol wanneer ik even niet kijk, want oude mensen moeten gehydrateerd worden, anders drogen ze uit met alle ellende van dien. Een jaarlijks terugkomend ritueel. En niet alleen met Kerstmis, ook tijdens de zomers barbecue zorgt mijn schoonzoon goed voor mij. Hij gaat er prat op: "sa première cuite" was met mij. 

Ondertussen luister ik naar flarden van gesprekken.

Mijn tweelingdochters bespreken dingen in een soort van geheimtaal met codes.

De zoon en schoonzonen, bespreken politiek, mijn zoon neemt zoals gewoonlijk de rol van dwarslegger op. Hij is die ene oom, die met één zin de hele tafel in twee kampen kan verdelen, en daarna rustig verder eet als of hij er niets mee te maken heeft. De oom waarvan iedereen zegt “Ach ja, zo is hij nu eenmaal.” En niemand weet precies wat dat betekent, maar het werkt al jaren als vredesverdrag.  

De oudste kleinkinderen hebben het over de cursus chemie op school. Mijn kleinzoon vertelt over die ene leraar die zijn cursussen op papier zet met diagonale strepen erdoorheen, zodat het duidelijk is, dat het zijn cursus is en zijn bezit en niet mag worden gekopieerd, maar waardoor deze bijna onleesbaar wordt, meer dan de helft van de klas een onvoldoende heeft in de materie en niemand die reclameert. Gelukkig bestaan er tegenwoordig lessen op YouTube, waar onbekenden rustig uitleggen wat de leraar in de klas verbergt achter zijn diagonale strepen.

Onze Camille, de oudste, heeft dezelfde lessen zonder strepen ook nog thuis en belooft ze aan haar neefje door te sturen.

Onze Chloé vertelt over haar danslessen en over de maquette die ze moest maken over een middeleeuws gebeuren en waar ze zeer goede punten voor kreeg. Papa en mama trots, want die hebben haar geholpen. Er wordt gelachen over de afgang, wanneer de punten niet goed waren geweest.

Onze jongste, Victor heeft een smartgamespeeltje gepakt en begint te “gamen” beperkt in tijd overigens, want papa heeft een tijdslot ingesteld.

En terwijl ik daar zit, tussen de stemmen, de codes, de discussies, de danslessen, de chemie-cursussen en het gegame onder de tafel, voel ik hoe kostbaar dit alles is. Hoe rommelig, hoe voorspelbaar, hoe lief. En ja, ergens flitst het door me heen dat deze mensen over een paar jaar misschien ook rond mijn kist zullen staan. Maar vandaag nog niet. Vandaag zitten ze gewoon rond de tafel, met volle borden, volle glazen en volle levens. En ik zit ertussen, dankbaar en een beetje vol van al het eten, maar vooral van hen.

03-01-2026 om 00:00 geschreven door Loewiesa