Ik ben Martin Vanhee, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Maarten.
Ik ben een man en woon in Roeselare (België) en mijn beroep is met pensioen.
Ik ben geboren op 26/07/1955 en ben nu dus 69 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: corresponderen en zo van mensen houden en omgekeerd.
Eigenlijk geloof ik in het goede van de mensen ondanks alles, vriendschap en liefde zijn dan ook de sleutels in mijn leven. Want elke liefde heeft haar waarde al betaal je soms de prijs van pijn, verdriet en verlatenheid.
Sluit vriendschap met de bomen sluit vriendschap met de wind sluit vriendschap met de bloemen die je op de wereld vindt
Sluit vriendschap met de wolken sluit vriendschap met de maan sluit vriendschap met de sterren die aan de hemel staan
Sluit vriendschap met de golven de zee met eb en vloed maar vooral met alle mensen die je op je weg ontmoet
Broer Christiaan Vanhee
02.12.1956 - 28.07.2014
zijn dochter
Eline Vanhee
11.02.1986-14.05.2013
Volg jouw eigen weg soms kronkelend soms rechtdoor volg jouw eigen droom al lijkt hij vaag: ga ervoor!
Luister naar jouw kloppend hart het spreekt een eigen taal het kent jouw leven door en door het kent jouw verhaal.
Vertrouw steeds wat je voelt en twijfel nooit aan jezelf jij bent de zon, de maan, de ster, schitterend aan het hemelgewelf!
Bij het septemberen en de aanvang van een nieuw jaar zou ik willen dat ik een toverhoed bezat, één waarin alle warme momenten van de voorbije zomer in bewaard zijn, om ze dan af en toe weer boven te halen midden de drukke activiteiten: de melodie van zomerse vogels, de zon op mijn huid, sprankels energie, grote familiedagen, vriendschappelijke babbels, vakantieherinneringen en schaterlachmomenten, ontroerende schoonheid, het kleine geluk van elke dag
Bij het septemberen zou ik willen dat ik een toverstok bezat om al mijn vrienden het grootste geluk to te zwaaien: geslaagde activiteiten, levendige aanpak en inzet, sterke verbondenheid, enthousiasme om frisse ideeën een kans te geven, perfect teamwerk
Bij het septemberen zou ik willen dat ik een formule bezat om elk ongenoegen weg te toveren, om het wijd verspreide jammeren in te dammen, om kracht binnen te halen die open maakt en onze blikken met hart en ziel richt naar een levendige toekomst!
Bij het septemberen zou ik willen dat ik een magische formule bezat om boeiend, verrassend, veelzijdig te bewegen naar morgen. Om een wereld die werkt met helpende handen, met solidaire harten en diepe dromen, met creatieve geesten, met warme vriendschappen en goddelijke bewogenheid.
Maar toveren is niet aan de orde. Het behoort tot de sprookjes of virtuele realiteit. Het zijn wij, wij samen, die het mogen en kunnen doen, we weten het al lang: als je iets met al je energie en enthousiasme aanpakt lukt het.
Er is één toverformule die werkt: "we doen het samen"
Hoop.... Het belangrijkste in je leven je dromen en doelen nastreven. Zonder hoop heel ver weg van `t geluk vandaan Zonder hoop valt niet te bestaan....
Geloof.... Een kwestie van gedachtes, je mening en je gevoelens bedenken wat wil ik en wat is mijn doel. Zonder geloof kun je niet vechten. Zonder geloof kun je nooit ergens je rug voor rechten....
Liefde.... Een drijfveer voor ons velen. Mooie momenten met elkaar delen. Liefde.... het voedsel voor elk hart Liefde.... een gevoel dat ons allen verwart....
"In ons geloof worden rechtvaardigheid en mededogen als de twee belangrijkste eigenschappen van de Schepper beschouwd, en eeniedere van ons wordt geacht zich daaraan te spiegelen. Laten we maar aan zijn oordeel overlaten om te bepalen wiens smart groter is, die van u of die van mij. " Deze woorden van een Jood troffen me in het bijzonder en zelfs los van godsdienstige overtuiging overzag een tachtiger zijn leven en zag dat het goed was, en hij vatte dat samen in volgend citaat:
" Uit alles wat ik gezien heb, heb ik geleerd de Schepper te vertrouwen voor alles wat ik niet gezien heb." (Emerson)
Blogvrienden, rechtvaardigheid en mededogen, een uitdaging voor elke nieuwe dag voor onszelf, naar de nabije andere of de verre vreemde. Wanneer wij ons zo spiegelen en leven naar wat wijzelf verkondigen, dan valt een mantel van vertrouwen over ons heen, ondanks of juist dank zij! Op deze eenvoudige manier mogen we inspiratiebron zijn voor nieuwe bloggers, ook al hebben we elkaar niet gezien van aangezicht tot aangezicht! Laat ons maar vertrouwen in het goede van elk-ander en dan ondervinden we de weldaad van het mededogen, heel direct ervaren de voorbije maand tijdens herstelperiode.
Hoe zou ik deze dag kunnen sluiten zonder heel speciaal aan u te hebben gedacht op jouw VERJAARDAG! Ik werd er al eergisteren vroeg wakker mee want ook al wil je het niet, ik heb voor jou een kadootje gekocht. En omdat verjaren op een maandag zo triest is, kwam ik gisteren alvast even langs om je nog vele fijne en gezonde jaren toe te wensen, en dit tezamen met pa! Maar voor het slapen gaan, gaan mijn diepste gevoelens uit naar u, moeder! Ik weet dat iedereen zijn moeder de beste vindt, maar ik denk dat ik er één heb uit de duizend! PROFICIAT en vooral heel veel DANK voor zoveel dat niet te tellen is en geen naam heeft! Een dankbare zoon! Maarten.
Lieve Mama In jouw hartje groeit een roos... Onbegrijpelijk maar hij blijft altijd in bloei. Ik hou van je! Fijne dag, mama!
Try to remember the kind of September When life was slow and oh so mellow. Try to remember the kind of September When grass was green and grain was yellow. Try to remember the kind of September When you were a tender and callow fellow. Try to remember and if you remember then follow follow.
Try to remember when life was so tender When noone wept except the willow. Try to remember when life was so tender When dreams were kept beside your pillow. Try to remember when life was so tender When love was an ember about to billow. Try to remember and if you remember then follow follow.
Deep in December it's nice to remember Although you know the snow will follow. Deep in December it's nice to remember Without a hurt the heart will hollow. Deep in December it's nice to remember The fire of September that made you mellow. Deep in December our hearts should remember and follow
Follow
p.s. uitvoerders die je hier hoort zijn "Brothers Four".
Waren die vier korte zinnetjes te cru, te hard, te ... wat ik eerder achterliet, dan neem ik een reactie over uit het gastenboek en voeg er nog volgende bedenkingen aan toe:
"Je kan gelijk hebben...Je drukt het mooi uit... er zijn nog meerdere factoren denk ik ...maar durven we ze uitspreken ????"
Wat verwoest liefde en vriendschap ?
Liefde moet je kunnen uitstralen..
Liefde is geven....
Liefde wordt verward met sex...
Liefde, het zijn heel veel kleine dingen...oneindig veel...
er is geen aandacht, respect, verdraagzaamheid....hoe kan je dan liefde geven....? je mag dikwijls zelfs geen liefde of vriendschap proberen te geven of je krijgt onmiddellijk een etiket opgeplakt ...
liefde geven is iets wat je moet leren, zoals elk kind alles overneemt van de omgeving waar het in leeft; een kind voelt het aan en doet na...
ik denk dat deze factoren heel arm bezaaid zijn in onze maatschappij....
liefde en vriendschap kan je niet beschrijven; het zijn gevoelens, en gevoelens zijn er; die kunnen we niet maken.... !
en dat ontdek je en ervaar je maar door mensen heen zoals een bloglezer me een bericht naliet als reactie op voorgaande bedenking, wat ik graag overneem zo aansluitend bij deze blog, zo waardevol voor ieder van ons ... "want zonder de LIEFDE ben je niets" ... dank voor jouw bijdrage vandaag.
God heeft de mens niet gemaakt om alleen te zijn , daarom gaf hij Adam , Eva erbij....vergeet nooit dat er mensen zijn die nog weten wat vriendschap betekent , die te vertrouwen zijn , die weten wat liefde betekent....ze zijn heel klein in aantal ...maar er zijn er nog.... alleen ben je niets...honger wordt niet gestild met het tekenen van een stuk brood...je kan naar de tekening kijken , kleuren, en nog zoveel meer , maar stilaan ga je er aan dood ....een mens heeft nood aan vriendschap en die is niet te koop....die is niet te tekenen , die is alleen te ervaren.....
Een "dagelijkse gedachte" vinden op het moment dat ik een passage aan het lezen ben die vrij goed op mezelf kon slaan, is de aanleiding om nog heel even terug in de tijd te gaan, maar dan zonder de bitterheid van toen, en alle gevoelens van haat, woede, agressie, onbegrip, onmacht ... die ik toen wel tussen de lijnen neerschreef op het blog, eens daar terug toe in staat. Door alles heen ben ik mezelf trouw gebleven, ook al werd ik de speelbal van een goedmenende directeur en een "een onverschillige ambtenaar die gevoelloos de regels volgde; door "de manager" en zelfbenoemde hooggeplaatste persoon (zonder persoonlijkheid) die betoogde dat we ons moesten richten op de toekomst en het verleden moesten laten rusten ... En zo kwam het dat "zoals de druppel die de berg uitholt, het niet één aantoonbaar feit was dat men mij heeft gesloopt, maar een aaneenschakeling van kleine vernederingen. Ik vind het belangrijk u dit te vertellen na al die jaren, niet om uw medelijden op te wekken, verre van dat, maar opdat u begrijpt wat mij beweegt; voor sommigen onder u misschien een antwoord na enkele jaren. Ja, ik kreeg dageliijks complimenten en dat van hoog tot laag, van de poetsvrouw tot het directielid zoals: "U bent succesvol in uw werk, gedreven en correct, perfectionist, kent veel mensen, (kende ik ze wel goed? kenden ze mij wel goed of werd ik "gebruikt" als hun engel?!) kunt met ze omgaan, en met een enkeling (met name S. en D. hebt u zelfs een nauwere band". ... en dan kwam het mensen! .... "Toch lijkt u nergens deel van uit te maken. U functioneert, maar ik heb geen flauw idee wat het is dat u beweegt." Een manager die geen flauw idee heeft van de waarden die zijn personeelslid drijft (-of is dit juist eigen aan MANAGER?-), en wanneer hij dan, eens ze blijken dat deze van medemenselijkheid getuigen, er te zijn voor elkaar - zelffs tot ver buiten het opgedragen takenpakket- , smalend zijn schouders ophaalt, dan kan het intimideren alleen maar verder gaan, geruisloos ... tot in een lange en diepe coma. MAAR, en hier sluit ik af met deze mooie gedachte - naar mezelf en naar jullie allen:
In welke taal men zich ook uitdrukt, men kan nooit iets anders zeggen dan wat men is. Ralph Waldo Emerson
Het gebeurt af en toe dat mensen via het bloggen een ander beter willen leren kennen, dat ze even hun kwaadheid of jarenlange frustraties kwijt kunnen aan dit medium, maar evenzeer zijn er mensen die zich optrekken aan de anonimiteit van de gedachten en bedenkingen van een ander. Wanneer dan een deur opengaat - heb ik al eerder meerdere malen geschreven - kan het dan ook gebeuren dat je die persoon met zijn diepste wezen binnenlaat, en zelf al is hij uit het oog, dan nog kan een vraag me soms bezig houden, zeker wanneer ze zo direct gesteld wordt als hierboven.
WIE IS GOD? Het zou ons te ver leiden daar dieper op in te gaan; daar zijn andere media en forums voor en het was wellicht ook niet de bedoeling van de vraagsteller een antwoord te lezen, maar gezien die vraag me niet loslaat heb ik deze gedeeld met een medeblogger. Hierbij geef ik heel summier vraag en antwoord weer. Op die bemerking of er ons zovele geboden werden gegeven wil ik wel antwoorden vanuit mijn opvoeding en geloof dat ik maar één gebod heb onthouden en dat is De LIEFDE: HEB ELKANDER LIEF ZOALS IK JULLIE HEB LIEF GEHAD!
"Want wie is God? Met al die verschillende culturen en geloven weet ik het ook niet meer. (een vraag die velen bezig houdt de laatste maanden in de multiculturele samenleving nvdr) Er zijn zoveel geboden die mijn Heer zogenaamd ingesteld heeft maar de mens interpreteert deze zoals het hem het beste uitkomt.(bemerken wij hier inderdaad niet het shoppngsgedrag in geloof zoals je kiest wat in je mandje past?! nvdr)
Mijn levensovertuiging is: respecteer je medemens en ik geloof dat je dan al een héél eind bent."
Inderdaad een waardevol inzicht, en het antwoord dat een derde blogger gaf op bovenstaande laat ik hieronder volgen:
"Inderdaad, niet zo evident om te antwoorden .... Maar wat me opvalt is haar uitspraak: "mijn levensovertuiging is repecteer je medemens". Elkeen begrijpt het geloof op zijn/haar manier. En je medemens respecteren is uiteindelijk je naaste. Je naaste respecteren vind ik persoonlijk al een hele opgave. Want wat is respect? Liefde, vertrouwen, vergevingsgezindheid, barmhartigheid, ... Misschien beseft zij het niet, maar drukt ze "God" op een andere manier uit in haar uitspraak. Voorts, alléén al door haar antwoord aan jou is ze wel op zoek op haar geloofsweg en God zal haar hierbij wel helpen, in tijd en ruimte aan Hem gegeven. Als ze je blog leest, zal ze ook veel wegen van God ontdekken.
Ik zou X. zeker aanmoedigen in haar woorden "mijn levensovertuiging is: respecteer je medemens", daar elkeen die deze levenswaarden (be)leeft al heel sterk in de nabijheid is van God!"
"Dank voor het mee-evangeliseren. Ga door met je roeping!" zijn de woorden nog aan mij gericht. Ik heb hier niet anders dan vroeger, en dit ook in de lijn van mijn blog geprobeerd een antwoord te geven, en dit voor één keer met medewerking van anderen die me vonden op mijn weg in vriendschap en geloof. Is dit niet bijzonder hoe mensen elkaar tot wegwijzer zijn in hun diepste diepnaar elkaar en naar God, wie deze ook voor hen moge wezen!
Dit is de titel van een fascinerend boek dat ik aan het lezen ben; zeer interessant zowel als thriller, maar ook voor de echte kunstliefhebber, en dit door de goede beschrijving van door ons bekende werken; over vervalsingen, maar evenzeer over het lot van de Joden voor en na de oorlog, mét zelfs tussendoor de vraag naar God. Het geheel smaakt soms ook een beetje naar "Witse" waar het gaat over de psychologische impact die een zaak kan hebben op het leven en het welzijn van de privédétective. Voor kunstkenner zeker warm aanbevolen, maar zelfs zeer interessant om bij te leren wat voor netwerken bestonden om het geld, om de kunst, om mensenlevens te redden! Heb ik u nieuwsgierig gemaakt? In elk geval verdween elke pijn aan hand tijdens het lezen!
Maarten
DE VERDWENEN SCHILDERIJEN GAUKE ANDRIESSE 2006 ISBN 90 450 12251
Ik weet dat velen onder jullie zich nu al recht gaan zetten, misschien zelfs op het puntje van de stoel wanneer ze deze titel zien, want in heel veel blogs neemt de vriendschap van een hond een heel bijzondere plaats in. Ik ken zelfs mensen die hun verlof hebben geannueleerd omdat het hondje ziek was. Anderen hebben er dan weer een begrafenis in stijl voor laten doorgaan met het gepaste afscheid. Weer anderen hebben er een verjaardagsfeest voor georganiseerd. Wie ben ik om daar over te oordelen wanneer ik die gehechtheid zie, al blijft bij mij de vraag of we inderdaad in een wereld terecht zijn gekomen waar zoveel contactarmoede is dat we geen mensen meer om ons heen hebben als vriend. Maar dit even ter zijde deze keer omdat ik hier een mooie tekst heb gevonden - trouwens indertijd speciaal laten ontwerpen voor een dierenvriend - waar ik menigeen onder jullie wellicht een plezier kan doen, en dan denk ik meteen aan een paar goede blogvrienden en -vriendinnen. Het is jullie van harte gegund!
Vandaag, verjaardag sterfdag van Francis zoals ik eerder schreef, ontvang ik het overlijdensbericht van een moeder van een goede vriendin van mij. En dan denk ik terug aan een tekst die ik al eerder had aangekruist ... Voor ooit, maar soms staat dat OOIT voor de deur en stellen we de vraag naar de vanzelfsprekendheid van de dingen ... "Had ik toen zij nog leefde ooit wel eens de tijd genomen om goed naar haar te kijken als zij zich opmaakte, als zij haar haren kamde? Ik kon het me niet meer herinneren. We hadden 's ochtends te veel haast en het was te vertrouwd om erbij stil te staan. Toch zag ik nog momenten van verstilling voor me, zoals afgebeeld op de foto (kon ook Francis zijn met zijn lach, gezeten op de bromfiets). Als we 's avonds aan onze grote tafel zaten, urenlang en zonder haast om nog iets te moeten doen of ergens naartoe te gaan. ( hier denk ik in het bijzonder aan een paar senioren maar wellicht ook aan anderen die "het lege-tafelsyndroom" kennen en ervaren). Soms voerden we lange gesprekken, maar meestal was elkaars aanwezigheid al voldoende om te voelen dat alles goed was (zoals die vriendin die haar gisteren overleden moeder aanvoelde al die jaren van zorg, woordeloos en tevreden, dankbaar of soms angstig). Als ik er nu aan terugdacht, leek het alsof dat gevoel er vaak was geweest, zonder dat we ons daarvan echt bewust waren. HET WAS TE VANZELFSPREKEND GEWORDEN!"
Het zijn bij deze momenten van afscheid - het hoeft niet eens de dood te zijn - dat we ons voornemen bewuster met elkaar om te gaan, maar zoals gezegd, dit haastig leven doet ons soms vergeten dat wij hier maar voor even zijn! Dan krijgt CARPE DIEM toch nog een nieuw geluid, maar dan wel in een positieve samen-leving!
Beste Annie, mag ik deze vandaag uit dankbaarheid om wat je gedaan hebt voor 'je moe' aan u opdragen tezamen met mijn christelijke deeneming in de rouw die u nu komt te treffen, maar weet, ook al sterven mensen: de Liefde NOOIT, zeker niet een moeder!
van al het bloggen, het antwoorden op mails, het scrollen, het bezoeken van meerdere blogjes, het soms proberen antwoord te geven op een directe of indirecte vraag van iemand ... krijgt mijn muis het warm! MAAR wat zouden we doen zonder dat kleine ding dat ons zo intens mag bij elkaar brengen, waar ik ruimte krijg om te groeien maar niet hoef te zijn wie ik niet ben ... een plek waar ik me kan ontplooien, daar waar ik eerder nooit had bij stil gestaan ... Neen, via het bloggen worden wij niet langer opgesloten in ons verleden of ons heden, maar krijgen en geven wij NIEUW LEVEN in vriendschap, liefde en geloof ... Mooie ZONnige ZONdag verder! Maarten
aan zus HILDE die vandaag jarig is en ook aan haar dochter ULRIKE die verjaarde op 13 september! Helaas komen er op die dag altijd gemende gevoelens naar boven, want toen Hilde pas bevallen was kwam op 17 september onze neef, Francis, veel te vroeg om het leven na een smartelijk ongeval, pas 21 jaar jiong, klaar om in het huwelijk te stappen! Francis, we vergeten je niet ... aan zus en nichtje: GELUK!
DEZE MAIL KAN IK NU PAS PUBLICEREN, WANT OP DE DAG NA OPERATIE NIET ZO LEUK OM TE KRIJGEN AL WAS HET ALS OPKIKKER BEDOELD! DANK BLOG!
medelijden heeft weinig zin, ik zal u vooruit duwen, u laten afzien tijdens de revalidatie, u verplichten om te bloggen, u aansporen om de strijk te doen, met witte handschoenen dagelijks het stof contoleren ... je 3x per week je ramen laten poetsen !!
en 's avonds zachtjes je tranen vegen, van geluk dat het weer iets beter ging dan gisteren,
en 's avonds zachtjes je tranen vegen, van pijn die nog niet over is,
en 's avonds zachtjes je tranen vegen ,vol van liefde voor elkaar ...
medelijden heeft weinig zin, ik zal u elke dag een mailtje sturen met vééél liefde er in,
medelijden heeft weinig zin, ik zal u elke dag een mailtje sturen met vééél kusjes er in,
medelijden heeft weinig zin, ik zal u elke dag een mailtje sturen ZONDER tranen in !!!
Inderdaad, medelijden heeft GEEN zin, daarom stuurt Maarten vandaag een mailtje aan ieder om tranen te drogen; te laten weten dat er altijd wel één iemand aan JOU denkt zoals die blogger toen aan mij!
ik was even afwezig ... de laatste dagen misschien te veel getypt en nu moet ik de prijs daarvoor betalen. Vandaag is het precies 3 weken terug dat ik geopereerd werd aan de hand - ja, wat gaat de tijd vlug - maar deze morgen opgestaan met een ringvinger die bijna twee maal zo dik was als nomaal, trouwens ook de andere vrije vingers waren gezwollen! Wat nu te doen? De verpleegkundige inschakelen, maar die moest normaal niet langskomen vandaag, of de huisdokter contacteren? En al die voorbije weken noch pijn, noch zwellingen ... Maar ik weet ondertussen dat ik een goede verpleegkundige gevonden heb en heb hem dan maar eerst opgebeld. Binnen de vijf minuten stond hij daar, maakte het verband los en constateerde dat er inderdaad iets niet pluis was ... te weinig bloeddoorstroming na weken spalking? Te weinig kinémogelijkheden gezien de ingepakte hand? Raar toch om dit pas nu vast te stellen. In overleg heeft hij dan maar ter plaatse de dokter opgebeld met de vraag langs te komen, die dan met volle aandacht de hand en wonde goed heft gecontroleerd en wat medicatie heeft voorgeschreven, daarbij aangeraden even de hand vrij te laten om te ademen. MAAR tijdens de kine - en dit bij een eerste maal zonder enig verband - begonnen wondjes open te gaan en zagen we beiden bloedvlekjes als speldekoppen. "Nog eens de verpleger opbellen", was gezamelijk idee, want de nacht zou voor erger kunnen zorgen ... Maar die verpleger is zo goed; één telefoontje en kort nadien was hij er om de wonde terug te dichten met compressen! Danke, man! In elk geval was dit de slechtste dag sinds operatie! Ik typ dit bericht dan ook met één vinger, de andere hand opgebonden ook al om nog grotere zwellingen tegen te gaan. En ik die nu precies zoveel wilde bloggen ... Ik wilde jullie in elk geval dit bericht meegeven opdat niet te velen zouden ongerust zijn wanneer ik er even niet ben. Genegen, Maarten
Doe al het goede dat je kunt met de middelen de je hebt op de manier die je gewoon bent op de plaats waar je staat in de tijd die je gegeven is voor de mensen die je kent zolang het mogelijk is.
Geef mij uw goddelijke goedheid. Maagd vol van genade, Vrouwe van de glimlach, Herstel in mij de goddelijke goedheid, Leer mij te genezen wie ik heb verwond, Dat mijn lippen mogen overtromen van tederheid, Vol woorden van liefde die vrede brengen.
IK GA VOOR VERDRAAGZAAMHEID!
Dit kaarsje kreeg ik uit dank, maar er werd me gevraagd het te laten branden voor elkaar. Op mijn beurt geef ik dit licht door aan anderen, uit dank; als teken van hoop misschien, maar vooral als bevestiging, of nog meer als aanmoediging voor mensen die het nu echt nodig hebben. IK WIL ER ZIIJN VOOR U!
Als ik in India ben, is dat een groot wonder, dan wil ik er zoveel mogelijk zien.
Ik ben zo verliefd op dit land, deze nieuwe wereld, waarin ik geleidelijk een ander mens wordt.
India is zo'n boeiend land, een fascinerend land van paleizen en tempels van goden en godinnen, van Hindu's, Siksen enz….. , van kasten en paria's.
India is een land waar alles anders is als bij ons, India maakt een ander mens van u.
Wie India heeft bezocht, zal nooit meer zijn zoals voorheen was.
U leert relativeren, U gaat inzien dat er nog en andere kant aan het menszijn zit, dan die welke u hier in de luxueuze,. gehaaste, westerse wereld leerde kennen
U zult het begrip 'Tijd' anders gaan interpreteren.
Tijd bestaat immers niet in India.
Het is de gehaaste mens die de tijd heeft gemaakt .
En in India hebben de mensen geen haast.
Wie door de gids van het reisbureau van het ene monument naar het andere wordt gejaagd, zal uiteraard weinig van India leren kennen en begrijpen.
India behoort u in alle rust te leren kennen,
Doe het rustig aan, de eerste dagen niet alleen om aan het klimaat te wennen, maar veeleer om te herstellen van de cultuurschok, die u bij een eerste kennismaking met India onherroepelijk oploopt.
Ontvlucht de schok niet.
Ga hem tegemoet en verwerk hem.
Dan zult u inzien dat niet al het negatieve negatief is, dan zult u leren begrijpen waarom de armoede, die wellicht helemaal geen armoede is bestaat en waarom het verschijnsel bestaat zoals het bestaat .
Dan zult u van uw vooroordelen over India gaan houden .
U zult ernaar verlangen en gaan behoren tot de grote schare mensen die iedere kans aangrijpt om weer te kunnen genieten van de mooiste en ontroerendste ervaringen die zij in hun leven deelachtig zijn geworden: de ervaringen die India hen heeft geboden en weer zal bieden.