Ik ben Martin Vanhee, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Maarten.
Ik ben een man en woon in Roeselare (België) en mijn beroep is met pensioen.
Ik ben geboren op 26/07/1955 en ben nu dus 69 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: corresponderen en zo van mensen houden en omgekeerd.
Eigenlijk geloof ik in het goede van de mensen ondanks alles, vriendschap en liefde zijn dan ook de sleutels in mijn leven. Want elke liefde heeft haar waarde al betaal je soms de prijs van pijn, verdriet en verlatenheid.
Sluit vriendschap met de bomen sluit vriendschap met de wind sluit vriendschap met de bloemen die je op de wereld vindt
Sluit vriendschap met de wolken sluit vriendschap met de maan sluit vriendschap met de sterren die aan de hemel staan
Sluit vriendschap met de golven de zee met eb en vloed maar vooral met alle mensen die je op je weg ontmoet
Broer Christiaan Vanhee
02.12.1956 - 28.07.2014
zijn dochter
Eline Vanhee
11.02.1986-14.05.2013
Volg jouw eigen weg soms kronkelend soms rechtdoor volg jouw eigen droom al lijkt hij vaag: ga ervoor!
Luister naar jouw kloppend hart het spreekt een eigen taal het kent jouw leven door en door het kent jouw verhaal.
Vertrouw steeds wat je voelt en twijfel nooit aan jezelf jij bent de zon, de maan, de ster, schitterend aan het hemelgewelf!
Wie herinnert zich nog de oude 'meesters', leerkrachten lager onderwijs zeg maar. Zij die met harde hand en metalen latje regeerden. Wel daarover gaat het volgende. Het jongetje op zich was wel erg slim maar een beetje schuchter. Toen het voelde dat het naar het de grote wc moest gaan, stak het zijn vingertje op. De meester reageerde met: 'Vinger naar beneden, jij!'. Het jongetje neep zijn beentjes toe en na nog wat gewacht te hebben, stak het jongetje nog eens zijn vinger omhoog. "Meester, meester". Maar de meester negeerde het jongetje compleeet. Toen voelde het jongetje het warm worden in zijn broekje. juist op dat moment vroeg de meester: 'Ja, wat is er met u aan de hand?!" De meester kwam naderbij en beiden merkten dat het te laat was...
Tachtig jaar later is dit jongetje een oude man geworden, maar volop bij zijn verstand. De man zit in de zetel en roept naar een verpleegkundige in het rusthuis, nadat hij al een paar maal op de bel had gedrukt om hulp te vragen. Hij wil niet zoals hij kind was, weer in zijn broek moeten doen, en vraagt het dus al op tijd in geval van. Hij herinnert zich nog levendig de schaamte van toen, en dat zal hem nu niet overkomen. Als de oude man dan toch niet naar het toilet kan gaan, dan denken de verpleegkundigen al gauw dat hij om aandacht vraagt, en laten ze hem later langer wachten. Maar dit is verre van toneel. Veel later , in het ziekenhuis, zorgt hij ook dat men hem op tijd op het toilet plaatst.
Het heeft lang, heel lang geduurd, voor de link gelegd werd tussen het heden en verleden; al had vader het verhaal van de meester recent vaak verteld aan ons! Want dat jongetje is mijn vader...
Het is dus belangrijk wat en hoe je iets zegt aan kinderen! Nu moet ik hier wellicht geen tekening bij maken.Mijn vader heeft er dus een trauma aan overgehouden, aan die meester en zijn 'gezag'.
Ernstige ziekte roept angst op bij de omgeving. Niet alleen angst voor besmetting. Ook angst voor pijn, voor ontluistering, voor overlast, voor onmacht, voor kwetsbaarheid, voor lelijkheid, voor dood.
Uit die angst komen vreselijke reacties voort. Gezonde mensen ervaren nog steeds een drempel om in de buurt van een zieke te komen. Wie ernstig ziek is, wordt gemakkelijk gemeden.
Het verdriet van een zieke is daardoor een dubbel verdriet. Naast de pijn om de ziekte zelf, is er de pijn om de reactie. Isolement doet pijn, onbegrip doet pijn, veroordeling doet pijn, het gevoel tot last te zijn doet pijn, schaamte doet pijn.
We helpen de zieke niet alleen door de ziekte te genezen, maar ook door onze reactie te genezen. We kunnen leren ontroerd te worden en geraakt. We kunnen bij onszelf denken: ik ben bang en daarom dreig ik je uit de weg te gaan maar dat wil ik niet. Ik ben bij je.
Tussen twee uitersten staan we. In ons vermogen liggen wreedheid en mededogen. We kunnen iedere zieke die ons beangstigt, uit ons leven wegjagen. We kunnen ook over onze angst heen contact maken en zieken behoeden voor isolement.
In deze maatschappij hebben we alleen maar oog voor onze peroonlijke gevoelens. We zouden ons voor andere dingen moeten interesseren. De milieuvervuiling, het atoomgevaar, de honger in de wereld... Juist omdat we geen honger hebben, maken we ons druk over ons privéleven. Onze grootouders moesten van 's morgens tot 's avonds laat op het land werken voor een karige maaltijd, en dachten niet aan trauma's, hadden ze die eigenlijk wel?
Deze vraag werd me vaak gesteld de laatste tijd, en ik dank dan ook voor jullie medeleven, jullie gebed, jullie bemoediging. We waren vader inderdaad bijna kwijt, zeker toen hij het bewustzijn verloor en in allerijl gereanimeerd moest worden. Ik hoorde toen al zeggen dat het een kwestie van tijd was, tot één van de organen het begaf. We hadden er ons al op ingesteld, maar de ernst van de toestand nog niet meegedeeld aan moeder. Het mag een wonder heten hoe hij dan aansterkte en we die angst aan de kant mochten schuiven. We vonden het moment gekomen om moeder hem te laten bezoeken. Veertien dagen later dus ging moeder bij hem op bezoek, en hij zat rechtop in de zetel, aandachtig het wereldkampioenschap veldrijden volgend. Zijn stem was nog heel zwak, maar hij herkende iedereen, niet eens verward. Gisteren kregen we dan een telefoon van het ziekenhuis dat vader terug mag naar het woon- en zorgcentrum. Goed nieuws dus, maar wat een rollercoaster aan emoties de voorbije tijd, als je er nog de verkoop van het huis meerekent. Moge hij nu verder herstellen in zijn gewone omgeviing waar men vooral tijd heeft om hem eten te geven en om hem bij toiletbezoek te helpen. Moeder zal blij zijn weer samen te zijn met haar man, ook al zal haar nachtrust wellicht niet meer dezelfde zijn, maar het is een kranige vrouw.
Als in een park het lichaam van een dakloze is gevonden en een getuige beweert dat skinheads de oude man in elkaar hebben geslagen, lijkt er geen diepgaand politieonderzoek nodig te zijn. Alleen de identiteit van het slachtoffer moet nog worden vastgesteld: de taak van inspecteur Petra Delicado. Maar Petra gelooft niet in de skinheadtheorie. De honkbalknuppel bij het lichaam verklaart namelijk niet waarom de man een schotwond in zijn hoofd heeft. En de splinternieuwe laarzen lijken ook niet helemaal in het beeld van een doorsneezwerver te passen.
Eindelijk tijd terug een boek te lezen, heb af en toe gelachen..
Om de zoveel tijd kom ik je tegen. Telkens opnieuw ben ik onder de indruk en verlegen. Op zo'n moment zou ik je van alles willen zeggen. Ik weet niet hoe ik je het moet uitleggen. Iedere keer ben ik betoverd door je lach. Weet dat ik je heel graag mag. Ik wou je dit gewoon even laten weten. Wat er ook gebeurt, ik zal je nooit vergeten.
Zieke mensen hebben niet geheel andere verlangens. Ze zijn ook niet heel anders dan gezonde mensen. Wel is er misschien dit verschil Iemand zei:”Als je gezond bent en alles kunt, kun je lang om jezelf heen. Je kunt vluchten. Je hoeft niet stil te staan. Als je ziek bent wordt dat heel wat moeilijker.” Je hebt ineens veel tijd voor jezelf. Je bent gekluisterd aan dat kleine stukje wereld van je bed. Dan is het veel moeilijker jezelf uit de weg te gaan.
Als je ziek bent zie je misschien wel scherper dan anders. Je komt in aanraking met waar het werkelijk om gaat. Ziekte zet als het ware een vergrootglas op je eigen leven en je leven met anderen. Ziekte kan ons laten zien. Ziekte kan openen wat altijd dicht bleef. Zieken kunnen gezonden laten zien.
Misschien is dat wel het belangrijkste verhaal dat de wereld van het ziek zijn te vertellen heeft!
'Kom naar mij, jullie die vermoeid zijn en onder lasten gebukt gaan, dan zal ik jullie rust geven. Neem mijn juk op je en leer van mij, want ik ben zachtmoedig en nederig van hart. Dan zullen jullie werkelijk rust vinden, want mijn juk is zacht en mijn last is licht.’
Matteus 11:28-30
Zo toepasselijk nu mijn vader eerder onverwacht zwaar ziek is geworden.
Het is onzin, zegt het verstand. Het is wat het is, zegt de liefde.
Het is tegenslag, zegt de berekening. Het is alleen maar pijn, zegt de angst. Het is uitzichtloos, zegt het inzicht. Het is wat het is, zegt de liefde.
Het is belachelijk, zegt de trots. Het is lichtzinnig, zegt de voorzichtigheid. Het is onmogelijk, zegt de ervaring. Het is wat het is, zegt de liefde.
We maken allemaal al wel eens een periode door met verdriet, maar veel mensen hebben last met het laten zien van hun emoties uit angst om zwak over te komen. Toch is het belangrijk om verdriet toe te staan, het is nodig om dingen te kunnen verwerken, om verder te kunnen gaan na verlies. Schaam je niet voor je verdriet, het maakt ons allemaal menselijk...
Beste mensen, op dit uur kan ik jullie hoegenaamd niet zeggen of vader nog het einde van de week zal halen...Dat het zo een snelvaart zou nemen, had niemand van ons maar in gedachten. Alsof hij gewacht heeft op de verkoop van zijn woning.... Ja, wat schrijf ik hier eigenlijk dan jullie gewoon te laten weten dat het verre van goed gaat met mijn vader.
is het mooiste dat je aan mensen kunt schenken. Het kost niets om het te geven of te ontvangen, je kunt het schenken aan familie, vrienden, partner, kinderen, dieren... Geef het, ontvang het, investeer het in elke dag want wie in liefde investeert, investeert in het leven...
MOED, dit heb ik, moeder en mijn zussen, hard nodig nu vader plots en totaal onverwacht zwaar ziek is geworden en dat op bijzonder korte tijd. De tekst kon ook uit zijn mond gekomen zijn, al lag hij sprakeloos, slapend in bed...
Waar zijn ze gebleven? Op de riommelmarkt of hangt er toch nog ergens één op de slaapkamer? Soms als herinnering aan jouw ouders of zo? Allemaal voltooid verleden tijd. Jonge mensen zullen zich de vraag stellen wat daar hangt, waaar dit toen dient, als ze nog eens zo een wijwatervat zien.
kom ik bij jullie binnenspringen. Nog niet echt veel tijd om in alle rust iets te schrijven over de verhuis en het leegmaken van de loods.garage/kot. Des te meer dat dit alles ook mijn ouders sterk heeft aangegrepen. Ze hebben wel alles gevolgd wat wij hen vertelden, en waren ook blij dat het goed is verlopen. Maar het moet voor hen heel zwaar zijn dit alles te moeten achterlaten. Vader zegde wel dat hij blij was dat alles eindelijk is opgeruimd, maar we hebben samen met de verpleging en de dokter de indruk dat het sterk doorweegt op hun gezondheidstoestand laatste weken. Toch nog even een foto plaatsen van dat kot waar vader werkte, en wij als kinderen speelden. Hoe vaak zegde moeder me 'het kot uit te vegen'...Dat kot was ooorspronkelijk een spinnerij maar door slecht beheer van de eigenaar ging de zaak failliet en konden mijn ouders toen alles kopen voor een spotprijs. Het schaapje was een voorbode, want de toekomstige eigenaars zullen schapen houden op het land achter de haag, zo een 90 meter diep!
Doe al het goede dat je kunt met de middelen de je hebt op de manier die je gewoon bent op de plaats waar je staat in de tijd die je gegeven is voor de mensen die je kent zolang het mogelijk is.
Geef mij uw goddelijke goedheid. Maagd vol van genade, Vrouwe van de glimlach, Herstel in mij de goddelijke goedheid, Leer mij te genezen wie ik heb verwond, Dat mijn lippen mogen overtromen van tederheid, Vol woorden van liefde die vrede brengen.
IK GA VOOR VERDRAAGZAAMHEID!
Dit kaarsje kreeg ik uit dank, maar er werd me gevraagd het te laten branden voor elkaar. Op mijn beurt geef ik dit licht door aan anderen, uit dank; als teken van hoop misschien, maar vooral als bevestiging, of nog meer als aanmoediging voor mensen die het nu echt nodig hebben. IK WIL ER ZIIJN VOOR U!
Als ik in India ben, is dat een groot wonder, dan wil ik er zoveel mogelijk zien.
Ik ben zo verliefd op dit land, deze nieuwe wereld, waarin ik geleidelijk een ander mens wordt.
India is zo'n boeiend land, een fascinerend land van paleizen en tempels van goden en godinnen, van Hindu's, Siksen enz….. , van kasten en paria's.
India is een land waar alles anders is als bij ons, India maakt een ander mens van u.
Wie India heeft bezocht, zal nooit meer zijn zoals voorheen was.
U leert relativeren, U gaat inzien dat er nog en andere kant aan het menszijn zit, dan die welke u hier in de luxueuze,. gehaaste, westerse wereld leerde kennen
U zult het begrip 'Tijd' anders gaan interpreteren.
Tijd bestaat immers niet in India.
Het is de gehaaste mens die de tijd heeft gemaakt .
En in India hebben de mensen geen haast.
Wie door de gids van het reisbureau van het ene monument naar het andere wordt gejaagd, zal uiteraard weinig van India leren kennen en begrijpen.
India behoort u in alle rust te leren kennen,
Doe het rustig aan, de eerste dagen niet alleen om aan het klimaat te wennen, maar veeleer om te herstellen van de cultuurschok, die u bij een eerste kennismaking met India onherroepelijk oploopt.
Ontvlucht de schok niet.
Ga hem tegemoet en verwerk hem.
Dan zult u inzien dat niet al het negatieve negatief is, dan zult u leren begrijpen waarom de armoede, die wellicht helemaal geen armoede is bestaat en waarom het verschijnsel bestaat zoals het bestaat .
Dan zult u van uw vooroordelen over India gaan houden .
U zult ernaar verlangen en gaan behoren tot de grote schare mensen die iedere kans aangrijpt om weer te kunnen genieten van de mooiste en ontroerendste ervaringen die zij in hun leven deelachtig zijn geworden: de ervaringen die India hen heeft geboden en weer zal bieden.