* De eenzaamheid van Thomas Cave* van Georgina Harding

DE EENZAAMHEID VAN THOMAS CAVE
van
GEORGINA HARDINGOorspronkelijke titel :
" The Solitude of Thomas Cave "Uitgeverij
: AnthosGebonden :256 pagina's
ISBN: 9789041411938 / 9041411933
Een roman van overstelpende schoonheid
.Harding's novel is a beautiful reminder of the nature of solitude in the human mind
A beautiful, ghostly tale, The Solitude of Thomas Cave brings us back to the beginning of the modern world, in a story infused with the violence, power and beauty that define both man and nature.
***
Augustus 1616.- De Noordlijke IJszee rond Spitsbergen vriest langzaam dicht, het daglicht wordt schaarser. Het jachtseizoen zit erop en de walvisvaarder Heartsease maakt zich op voor de thuisreis naar Engeland.
Het wordt tijd te vertrekken voordat de helse winter invalt en het schip vast komt te zitten in het poolijs. Iedereen en alles is klaar, behalve Thomas Cave want die is een weddenschap aangegaan met de rest van de crew dat hij een winter kan overleven in dat ijskoude, onherbergzame, eenzame oord.op Groenland. Iets wat niemand tot nu toe heeft gepresteerd.
Als het schip wegvaart en het stille figuurtje van Cave op de kade achtergelaten wordt met provisie , en een dagboek waarin hij , mocht hij het niet overleven zijn verhaal kan doen, verwacht geen van de zeebonken dat zij Cave levend terug zullen zien. Als de poolnacht valt en de temperatuur tot ver onder het vriespunt daalt, begint de eenzame strijd van Thomas Cave tegen de kou.
Cave's winter wordt zwaar, loodzwaar, maar prachtig.
Hij is opgegaan in de hem omringende natuur, en gewend geraakt aan het grote niets, de duisternis van de poolnacht, de oorverdovende stilte en de harmonie van de ongereptheid.
Uitgestrekte vlaktes, de wind, sneeuwbuien, en ijsberen als enige levende wezens waren zijn dagelijkse werkelijkheid. Maar net als zijn eigen gedachten, werd ook de onwerkelijkheid deel van zijn leven. Cave's jonge vrouw en zoon, beiden in het kraambed overleden, kwamen zijn eenzame uren opvullen.
Geestesverschijningen die zo reëel werden als de werkelijkheid en die hij niet heeft kunnen verjagen, totdat hij geen andere keus had dan zijn spoken toe te laten. Zelfs - of juist - in het meest godverlaten oord valt het verleden niet af te schudden .
Maanden is de zon uit zijn gezichtsveld weggebleven, en als zij terugkeert, keert zij terug met de vogels, zeehonden, rendieren en veel meer nieuw leven, en lijkt ook de geestelijke pelgrimstocht van Cave ten einde.
Hij heeft viool gespeeld voor zeehonden die nieuwsgierig hun kopje boven het ijskoude poolwater uitstaken, en het waren de zeehonden die zijn collega's uit wreed plezier hebben afgeslacht toen hij nog met hen op het schip zat, voordat hij tekende voor zijn periode van solitude.
Wrede passages ja, een ecco homine als een mokerslag, een j'accuse, die het boek een briljante meerwaarde geven.
In het tweede gedeelte van het boek is Harding weer terug onder de levenden, maar hij kan niet meer tussen de mensen aarden. Zijn intense liefde voor de natuur is omgeslagen in een bepaalde vorm van misantropie. Dat zijn omgeving hem met argwaan bekijkt omdat hij als ander mens is teruggekeerd, maakt zijn sociale gevoel er niet makkelijker op.
The Solitude of Thomas Cave is een verhaal dat in een uithoekje van de poolstreek vele eeuwen heeft liggen wachten totdat het verteld zou worden. Harding heeft een verbluffende verbeeldingskracht aan de dag gelegd over hoe het moet zijn geweest om rond 1600 een eenzame poolwinter te overleven. In haar dankwoord refereert ze aan geschriften van reeds lang overleden zeelui die ze heeft geraadpleegd, maar die zullen haar hun bevindingen niet zo gedetailleerd hebben voorgekauwd. Het is toch echt haar magistrale talent dat The Solitude of Thomas Cave tot zo'n literaire prestatie maakt.
Hardings schrijfstijl is bijna poëtisch, terwijl de roman bij vlagen toch ook erg wreed is. Dit zijn walvisvaarders van rond 1600; Greenpeace, het WNF en de vurige pleidooien van Al Gore zijn nog in geen velden of wegen te bekennen.
Maar wie Hardings roman in handen krijgt, zou 1000x maal eerder een donatieformulier invullen dan door al die huidige eco-campagnes bij elkaar.

Georgina Harding, een jonge schrijfster uit Brooklyn, heeft twee non-fictie titels op haar naam staan;-
Tranquebar: A Season in South India en In Another Europe..
De 51 jarige Harding is altijd al een avonturierster geweest. Ze schreef dus reisverhalen over Indië en Roemenië , alvorens ze dacht dat fictie interessanter was.
Het was dan ook tijdens haar verblijf in Tranquebar,Tamil Nadu,dat ze de 400 jaar oude anecdote hoorde over een onbekende Engelse zeeman , die voor een weddingschap , de ijzige beslotenheid en eenzaamheid van een poolwinter op Groenland zou overleven. Stilaan groeide dit idee uit tot haar debuutroman; "The Solitude of Thomas Cave " en daarmee is een nieuwe literaire ster boven Brooklyn verrezen.
Met schrijvende leeftijdgenoten Jonathan Safran Foer en Nicole Kraus, ook gevestigd in Brooklyn, is het alsof er een nieuwe Bloomsbury Group in de New-Yorkse wijk is ontstaan.
Hardings schrijfstijl is bijna poëtisch, terwijl de roman bij vlagen toch ook erg wreed is.
Harding wilde zeker geen historische roman schrijven ( vol met veel prachtige kostuums en periode details) noch een zeemansverhaal. Zij wijdde haar aandacht meer aan de filosofische kant ervan .
Zo wordt er geen polemiek gevoerd over de walvisjacht. Als grote Melville-fan , toont ze interesse in de ervaringen van Cave en tracht zich in zijn leefwereld in te leven., en beslist daarom ook nooit Spitsbergen als toerist te bezoeken .
' Thomas Cave's eiland was onberoerd gebied en ik wilde het dan ook zeker niet schaden met er teveel aandacht naar te trekken , zegt ze .
‘I think it works as a mythic place.’ .
Harding leeft in Londen en Colchester, Essex.
Roman :
The Solitude of Thomas Cave (2007)-De eenzaamheid van Thomas Cave
Non fiction :
In Another Europe: Journey Across Hungary and Roumania (1990)
Tranquebar: A Season in South India (1993)






































