weer blinken m'n oogjes blij

Met de oudste heerlijk dichten
met de ander fantaseren
met het ventje forten bouwen
en met 't meisje in de pan
in spanning wachten op broer of zus
met de laatste wordt het lente
 
Ik weet dat ik nogal zagen kan 
maar ze houden mij goed bezig
't is zo zalig en plezant
telkens anders maar ook weer niet
want in ben hun Bompapatje
en elk van hen mijn hartedief.

Bijna dagelijks passeer ik langs het Kiel. Bij elke Antwerpenaar gekend als ‘de kleurdoos’ van Axl Peleman.

Zelf noem ik het ‘Danger Zone’. Niet omwille van de verschillende kleuren en rassen die daar wonen, winkelen en werken, maar omdat al dat kleur, leeftijd, geslacht, geloof en geaardheid daar zomaar kriskras door elkaar loopt; alsof er geen verkeersreglement bestaat, alsof regels en hoffelijkheid tegenover de andere weggebruiker niet gelden… Men kuiert er rustig over het fietspad alsof men in z’n eigen tuin wandelt… staan te chillen in groepjes over de volledige breedte van het voet- en fietspad… parkeert z’n auto eender waar… moeders GSM-en naar hartenlust, terwijl hun kroost, niets vermoedend van enig gevaar, speelt op straat… pubers het leuk vinden om voorbijrijdende fietsers te doen schrikken… ouderen de straat oversteken zonder kijken. Het gebeurt vaak dat mensen blindelings uit het plaatselijke shoppingcenter stormen, recht de straat over, om toch maar hun bus of tram te halen. Dagelijks moet ik meermaals plots m’n remmen dichtknijpen om een ongeluk te vermijden… menigmaal heb ik schrik gehad om te vallen op die levensgevaarlijke paaltjes tussen het fietspad en de rijweg… dikwijls heb ik dan nog het verwijt gekregen ‘racist’ te zijn, omdat ik al eens commentaar durfde geven toen het mij weer eens te veel werd… enfin… DANGER ZONE dus.

Maar wat we deze week te zien kregen, slaat echt alle verbeelding… Rood licht ter hoogte van het kruispunt Zwaantjes (sowieso al een gevaarlijk kruispunt voor wie linksaf de steenweg op moet). Ik stop keurig achter een andere fietser. Even voorbij de lichten staat, op de laad- en los zone, een politieauto. De agenten maken aanstalten om in hun wagen te stappen, maar zijn niet gehaast… plots komt er een jonge bromfietser met hoge snelheid aangereden , scheert rakelings langs ons… slalomt gevaarlijk tussen enkele overstekende voetgangers… stuurt vervolgens (blijkbaar bewust) recht op de politieagent rechts van het voertuig af…ontwijkt die dan nipt, draait zich om, zonder echt vaart te minderen en steekt z’n middelvinger op… geeft nog wat gas bij… en weg is hij.

Nu zou toch elke normale, gezond denkende burger verwachten dat die politieagenten de achtervolging inzetten… niet dus… begrijpen wie het begrijpen kan… DANGER ZONE dus.

Al gemerkt?.... Natuurlijk! … want het kan bijna niet anders...

Tegenwoordig drinken acteurs op TV enkel nog 'niets' uit een lege kop of beker. Ze zijn er dan ook nog zo onhandig mee dat het opvalt... straffer nog, gisteren keek zelfs de camera even mee tot op de bodem van een (zogenaamde) kop koffie; waarna de actrisse nog een beetje ging roeren met die ‘duidelijk’ lege (zelfs propere) tas.

OK, er moet bespaard worden, maar als een kop koffie of thee er al niet meer af kan... Dit is zo belachelijk dat ik mij er telkens weer aan stoor. En niet alleen omdat regisseurs en/of toneelmeesters er geen nota van nemen, maar eveneens dat (beroeps)acteurs zelfs geen moeite doen om het te verbergen... Zelf speel ik ook (amateur)toneel en regiseer ik ook al eens, maar zoiets zou ik nooit toestaan... NOOIT!

Toneel spelen, of het nu op de planken is of voor een camera, moet mijn inziens nog altijd geloofwaardig blijven... Stel je maar eens voor dat men ook wijn, frisdrank of bier uit een leeg glas gaat drinken... of uit een leeg bord eten...

Denken de huidige programmamakers nu echt dat, wij kijkers, allemaal idioten zijn... quantité négligeable...waarvoor details totaal overbodige balast zijn?

Imagine there's no heaven
It's easy if you try
No hell below us
Above us only sky
Imagine all the people
Living for today...

Imagine there's no countries
It isn't hard to do
Nothing to kill or die for
And no religion too
Imagine all the people
Living life in peace...

You may say I'm a dreamer
But I'm not the only one
I hope someday you'll join us
And the world will be as one

Imagine no possessions
I wonder if you can
No need for greed or hunger
A brotherhood of man
Imagine all the people
Sharing all the world...

You may say I'm a dreamer
But I'm not the only one
I hope someday you'll join us
And the world will live as one

                                                      (John Lennon)

P.S.: De foto had net zo goed uit Centraal Africa, Syrië, Egypte of eender waar kunen zijn....

Het was mooi weer gisteren en z'n papa was gaan sporten... Of Bompapatje mee wou gaan supporteren?... Natuurlijk!... En wij weg, samen met de mama.
 
Onderweg fantaseerden we er - zoals gewoonlijk - goed op los. Zo zijn we het er over eens dat die Hindoetempel precies een zandkasteel is... En omdat we zo trots zijn op z'n papa, die zo’n super-sporter is, spraken we af om later, als we alle twee groot zijn, ook super-sporters te worden en natuurlijk wereldkampioenen.
 
De pret kon niet op, toen we ter plaatse aankwamen en daar ook nog eens een echte toffe speeltuin troffen... Alleen maar originele tuigen om op te klimmen... met water of met zand te spelen... evenwichtsoefeningen... verstopperken... en gaten om gekke gezichten door te steken.
Elke keer moesten we ons haasten om op tijd aan de kant te staan om de papa te zien voorbij fietsen; ploeterend door het strand. Gelukkig was de mama daar om ons op tijd te roepen. Als z'n papa dan voorbij kwam riepen we uit volle borst... maar 't ventje had zichzelf niet gehoord... En dan snel terug naar de leuke speeltuigen... tot de volgende ronde.
 
Toen we uiteindelijk weer in de auto zaten op weg naar huis, was zijn eerste opmerking:" dat was plezant hé... dat gaan we nog eens doen, OK?"... En dat Bompapatje's hart smolt (alweer)... 
We zongen (vooral die kleine vent dan) nog wat van Piet Piraat en zo en één of ander liedje over een olifant (dat hij volgens mij ter plaatse verzond). We zagen onderweg ook nog zo'n 'oldtimer' die, volgens ons, wel zeker HONDERD jaar oud moet zijn... en we blijven er bij: "die Hindoetempel is echt wel precies een zandkasteel".

Het rare is dat geen van ons twee er ook maar één keer aan gedacht heeft of de mama haar niet een beetje als het vijfde wiel aan de wagen gevoeld moet hebben.

Thuis, als we aan de Mimi het relaas van de uitstap deden , werd Bompapatje toch wel een beetje emotioneel... Gelukkig zijn zulke traantjes snel en onopgemerkt weggepinkt.
 
's Avonds speelden we nog Cirque Du Soleil en zo en was er ook nog die andere kleine pagadder, die met haar lieve oogjes veel zegt, lacht als een volleerde verleidster en waar de deugnieterij zo van afdruipt... Daar gaan we ook nog veel plezier mee beleven... daar ben ik zeker van.
 
De twee oudste kleinkinderen zijn al pubers, maar fantaseren doen we nog... En... er zijn er twee nog op komst dit jaar... Dus dat beloofd....

Ach wat is het toch zalig op Bompa(patje) te mogen zijn...

Ook al schrijfsel ik zo graag
in een vers of een verhaal
passies hebben we allemaal
alleen de tijd is soms de vraag.
 
Mijn tweede passie is toneel
verdwijnen in een ander mens
een mooie rol is wat ik wens
al is het niet professioneel.
 
Ik moest kiezen tussen twee
een productie staat op 't spel
en 't wordt weer geen bagatel
maar 't is beslist; ik speel mee.
 
Daarom wordt het hier wat stil
op het blog van Bompapatje
wel zo af en toe een kladje
misschien over een 'bananen'schil
 
We zijn begonnen aan het stuk
 'jaar in, jaar uit' van onze Gerd
het verhaal heeft hij geleverd
en zet ons nu al onder druk.

Februari 1949...
Alle Coenen-spermo's (de mannetjes) en -sperma's (de vrouwtjes) liggen klaar aan de start. Allemaal met hun mooiste zwempakje aan (zo'n wit met een staartje; zoals die nu nog altijd in de mode zijn).
Ik had mij extra voorbereid om de race te winnen... me lekker warm gezwommen, tijgervet en strechen zoals en echte kampioen.
Met hoeveel we juist waren weet ik niet meer precies, maar ik herinner mij vaag een menigte voor zover het oog kan reiken.
Gelukkig stond ik helemaal voorin en had het einddoel al in zicht... de enige echte YCel... Haar ging ik veroveren en de nummer 1 worden van de Coenen-kids.
De sponsor en gulle schenker, de heer A.C uit H - een O.O. bij het A.B.L. - had zijn pistool al geladen en opgericht... Het startschot klonk en met z'n allen schoten we vooruit... dringend, wringend en duwend door de smalle eerste bocht het duister in. Al snel waren ik en een paar sperma's op voorsprong; van spermo's geen spoor... zij hadden de wedstrijd reeds verloren... Nog twee koplopers; ik en een jonge Sperma die zichzelf Jeannine noemde.
Daar stonden we dan met z'n tweetjes... Wie zou er als eerste naar binnen gaan?... Och ja... Toen al was ik een echte gentleman: "Ladies first" hoor ik me nog altijd zeggen... en keerde terug naar de balroom, waar ondertussen alle anderen zich weer hadden verzameld. Een beetje teleurgesteld en vooral boos op mezelf, dacht ik al aan een degelijk trainingsplan om bij de volgende wedstrijd alleen aan te komen. 
9 Maanden later werd Jeannine geboren als oudste dochter.

September 1950...
Deze keer goed getraind en met een kei goed plan lig ik geconcentreerd aan de start alle concurrenten te taxeren. Ik was er zeker van; deze keer zou ik de winnaar zijn... Alles verliep naar wens... we hadden al vlug met twee een mooie voorsprong op de achtervolgers. Mijn medevluchtster, Sperma Monique, raakte zo stilaan uitgeput... Ik rook mijn kansen... Maar helaas, kon ik dit keer niet onmiddellijk de ingang vinden van de YCel en werd dus op de valreep geklopt... Mezelf vervloekend en hemel en aarde bezwerend dat dit nooit meer zou gebeuren, keerde ik dan maar opnieuw naar de balroom, waar alle spermo's en sperma's zich konden laten masseren en op krachten komen.
En 9 maanden later werd Monique geboren als tweede dochter en eerste zus.

Januari 1953...
Ik was in topvorm... ongelofelijk!!... In de groep noemde iedereen me 'de kannibaal'... Alle kermiskoersen had ik ondertussen gewonnen. Het was duidelijk; dit keer ben ik de 'top favoriet'... geen enkele sperma zou mij de loef afsteken en van de nog veel te jonge en onervaren spermo's had ik niets te vrezen... "I will be the boy number 1".
Na het startschot van A.C uit H., schoot ik vooruit en had al meteen enkele meters voorspong. De ervaring had mij geleerd om nooit om te kijken en m'n eigen tempo te blijven gaan. Hijgend en puffend kwam ik dan ook als eerste aan en al snel had ik de ingang gevonden... Net voor ik binnen wilde gaan, stond ze daar... Reginake... met haar blink-blink oogjes mij aan te staren... "broer?... please!?" probeerde ze nog... Maar nee hoor... Dit keer was het mijn beurt... Ik ga dit jaar niet terug naar de balroom!... Derde keer, goede keer!

9 maanden later ben ik dan snel/snel geboren als eerst zoon... Boy number 1...

  
De volgende wedstrijd was al in december van datzelfde jaar en dus amper 11 maanden na mij was Reginake ook al daar... Het eerste jaar heeft ze geen woord gesproken; alsof ze nog altijd boos was op mij, maar later zijn we toch nog goeie vrienden geworden.
Op het palmares voor de volgende wedstrijden staan: Micheline, Ines, Luc, Marleen, Brigitte, Eric en Dominique...

En Nini, die de Schepers-wedstrijd had gewonnen, werd tijdens de schoolvakanties ingehuurd als onze nummer 12, tot grote tevredenheid van iedereen. 
 
Voila, zo weet iedereen nu hoe dat 'prenatale verhaal van de 3de in de rij van 12' juist in elkaar zit.
Vermits drie keer scheeps recht is, ben ik dan later ook in de scheepvaart terecht gekomen. 

En wij maar zagen en klagen,
terwijl er ver van ons bed weer doden vallen

Over fileleed en openbaar vervoer
teveel regen en te weinig zon
dure reizen en belastingen
onze job en werkelozen
op facebook en op twitter
 
We zagen en klagen,
terwijl er ver van ons bed weer doden vallen
 
Over communautaire geschillen en zo
hangjongeren en gasboetes
hondenpoep en sluipverkeer
migranten en homofielen
maar ook over het TV-aanbod
 
Wij maar zagen en klagen,
terwijl er ver van ons bed weer doden vallen

We zien het alle dagen op televisie
lezen het elke dag in de krant
horen het wel 10 keer per dag op de radio
ja... winden ons op om zoveel ellende
maar doen uiteindelijk niets
 
Maar we blijven wel zagen en klagen,
terwijl er niet eens zo ver van ons bed weer doden vallen
 
We storen ons aan hoofdoeken en djellaba's
aan mannen met baarden in lange gewaden
aan spelende kinderen of oudjes op de tram
we klikken over het centje voor de vuilnisman
en haten de haan van de buren en de duiven op het plein

Gaan wij dan altijd blijven zagen en klagen,
terwijl er helemaal niet zo ver van ons bed toekomstige slachtoffers geboren worden?

In het tijdperk van de communicatie...

is communiceren toch zo moeilijk.

- we mailen elkaar op 't werk, ook al zitten we naast elkaar.
- we gaan elkaar op straat uit de weg, maar op Facebook zijn we vrienden.
- we kennen  elkaar niet eens, maar twitteren er op los.
- we hebben behoefte aan elkaar, dus sturen we smsjes.
 
- Telefoneren doen we niet zo graag en praten oppervlakkig.
- We hebben elkaar niets zinnigs te zeggen, maar willen altijd en overal bereikbaar zijn.
- In gezelschap blijft het akelig stil... te wachten tot 'iemand' eens iets zegt.
- Een briefje schrijven is zo ouderwets, maar krijgen graag een kaartje met de Kerst.
 
Ach... moderne tijden...

Met het nieuwe gps-horloge, de oude hartslagmeter, de vertrouwde weegschaal en de doodgewone lintmeter eindelijk eens een juist beeld van mijn loopresultaat...
Resultaat van vandaag dus:
- Buitentemperatuur was ongeveer 2°C omstreeks 09 uur 20
- 10,41 Km gelopen in een tijd van 1u08'57"15 - tegen een gemiddelde van 6,5 min./km ofwel 8,7 km/uur.
- Met een hartslag van 137 b.p.m. gemiddeld en 151 b.p.m. maximum
- Ik weeg nu 64,1 kg en heb een buikomtrek van 87 cm
- En voor mijn prestatie heb ik van 't vrouwke - zoals elke keer trouwens  - een heerlijke zelfgemaakte verse fruit-shake gekregen om weer op krachten te komen

Een voorspoedig nieuw jaar aan iedereen!

Na het kijken naar het jaarlijkse jaaroverzicht, schoot mij (alweer) maar één gedachte te binnen...
STOP DE WAANZIN!... STOP VERDOMME NU EINDELIJK EENS DIE WAANZIN!!

De kerstperiode is dè tijd van het jaar om te bezinnen...

de tijd van vrede en vergeven…

om elkaar de hand te reiken.

We beseffen allemaal dat die vrede bij ons zelf begint.

Maar kunnen we wel vrede sluiten met alle onrechtvaardigheid?...

Kunnen we wel vrede hebben met de ellende om ons heen?...

Bestaat vrede wel, als we niets doen en vredig met ons eigen leventje verder gaan?...

doof en blind voor wat er ver van ons bed gebeurt…

passief voor wat dichterbij ons kan raken…

Voor de vrede moet gestreden worden…

liefst zonder wapens naar vrede streven…

opdat deze wereld voor iedereen een paradijs kan zijn…

zonder geweld, hongersnood, discriminatie of noem maar op...

Zonder hebzucht alle rijkdom delen...

zodat iedereen gelijk en zonder angst kan leven.

Streven ook naar een groene aarde...

waar iedereen... jong en oud...

gezond en wel van 't leven kan genieten...

van bloemen, bomen, planten en dieren...

en we eindelijk vredig kunnen dromen.

Dat ieder mens
d' ander de handen reikt,
diens "anders zijn" in de armen sluit
Omarm elk - "ander"
zoals je zelf naar liefde verlangt
en maak de droom naar vrede waar.
Vrede start in EIGEN hart!

Geschreven door mijn vrouwtje Mia Raeymaekers