Het weer.
Op zaterdag begon de dag vooral in het noorden van het land met mist of lage wolken. Nadien werd het overwegend zonnig met maxima van 13 of 14 graden aan zee en in de Hoge Venen en 18 of 19 graden in Belgisch Lotharingen.
De wind waaide eerst zwak uit veranderlijke richtingen en draaide nadien naar het noorden tot noordwesten en werd dan soms matig.
Actueel.
KLIMAAT
Brandgevaar door droogte.
Code geel voor brandgevaar werd afgekondigd. Reden: de aanhoudende droogte. Volgens het KMI in Ukkel viel er deze maand maar 9,1 milliliter neerslag, vijf keer minder dan normaal in deze periode.
Het Agentschap natuur en Bos roept iedereen op voorzichtig te zijn in bos- en natuurgebieden, niet te roken en geen vuur te maken.
In het Waalse natuurreservaat de Hoge venen, in de provincie Luik, is de situatie nog ernstiger. Daar is de rode vlag gehesen. Het gebied is maar beperkt toegankelijk, waarbij vooral de zuidwestelijke en noordoostelijke Venen getroffen zijn.
De droogte houdt nog zeker een week aan. Pas begin mei wordt er weer wat neerslag van betekenis verwacht.
VERKEER
Milan Bral.
De jonge wielrenner Milan Bral (21) is zaterdagavond na een ongeval overleden in het ziekenhuis in Gent. De renner was wellicht onderweg naar de koers van zijn jongere broer Xibe, toen hij tijdens een trainingsrit in Ronse werd aangereden en in kritieke toestand naar het ziekenhuis overgebracht. Milan, het neefje van ex-profrenner Sep Vanmarcke, vocht er tot 22.30 uur voor zijn leven, maar is uiteindelijk toch bezweken.
Het ongeval gebeurde zaterdagmiddag om 13.15 uur op het kruispunt van de Kruisstraat met de Zandstraat die leidt naar de bekende Hotondberg uit de Ronde van Vlaanderen in Ronse. De renner werd er tijdens een training aangereden door een wagen die aan de verkeerslichten rechtdoor reed richting de N60 naar Oudenaarde.
Terug in de tijd: maandag 25 april 2011.
Niet gelopen. Even een rustdag inlassen en deze namiddag het nationaal miniementornooi van Lochristi op de voet volgen.
De run vandaag.
Wedstrijd 9 – Le jogging des runners enclusiens – Amougies – 15.00 uur – 11km900 – 408 deelnemers.
Vooraf.
Bijna 19 jaar geleden liep ik hem, die eerste wedstrijd in Oosterzele. Op 29 april 2007. Iets wat je niet vergeet natuurlijk. Kort nadien volgden er nog verscheidene wedstrijden. En werd de conditie en het wedstrijdgevoel steeds wat beter.
Voor zover ik het goed heb bijgehouden heb zou het nu ongeveer wedstrijd 221 moeten zijn. Wie had dat gedacht destijds. Ik in elk geval niet!
Nu heb ik mezelf vaak moeten oppeppen. Het begon al vroeg op zaterdagvoormiddag toen ik mij de vraag stelde of ik er wel goed aan deed een wedstrijd te lopen. Alle ongemakken waren zeker nog niet verdwenen en hoe het met de conditie stond was een groot vraagteken. Ik had wel wat duurlopen en intervallen gedaan, dus de basis was er vast en zeker, maar voor het overige wist ik eigenlijk van niks. Volgende week een halve marathon lopen? Hoe moet dat dan? Met welk gevoel zou ik dan aan de start staan? Dus na rijp overleg met mezelf toch maar besloten om richting Henegouwen, net over de taalgrens, te trekken.
Dat ik alles al op voorhand in gereedheid gebracht had maakte de beslissing toch iets gemakkelijker. Sporttas oppakken en wegwezen!
En een andere niet onbelangrijke factor was vanzelfsprekend het prima weertje. Veel beter kan je niet wensen. Ik zou dus zeker en vast een run afwerken. Waarom dan niet een wedstrijd!
Ter plaatse.
Geen problemen bij aankomst. We waren er vorig jaar trouwens ook al geweest. Toen was het de eerste wedstrijd in het acrho-criterium. En hij telde toen niet mee voor de algemene rangschikking. Nu dus wel!
Inschrijving in een mooie en ruime gemeentezaal. Kleedkamers aan het voetbalterrein. Dat herinnerde ik mij nog wel. Het verkeerde nog steeds in dezelfde lamentabele toestand. Er is duidelijk werk aan tijdens de vakantiemaanden. De kleedkamer zelf was dan wel van een prima kwaliteit. Net zoals de douches trouwens. Een pluspunt!
De opwarming.
Na een lichte en voorzichtige opwarming, ik denk niet dat ik veel meer dan een kilometer heb gelopen, begaf ik mij naar de omgeving van de startlijn. Waar zoals steeds al een gans pak runners rustig stond te wachten tot het startsein zou worden gegeven.
De wedstrijd.
Net zoals negentien jaar geleden stond ik nu opnieuw wat onwennig aan de startlijn. Het was ook alweer bijna twee maanden geleden dat ik nog een wedstrijd liep. Dat is toch vrij lang.
Maar er waren dus wel degelijk redenen natuurlijk. Eerst en vooral de kwetsuur die ik opliep tijdens de wedstrijd in Gentbrugge (Bashir’s run – nationaal kampioenschap halve marathon). Daar geraakte ik echt maar moeilijk van verlost. Deze week waren er wat hoopvolle verbeteringen voelbaar. Dat kwam de moraal wat ten goede. Reden te meer om het eens uit te testen tijdens een wedstrijdrun. Tijdens een training viel het al bij al wel mee. Maar een wedstrijd is toch nog wat anders. Verder waren er ook de verkoudheid en/of de pollenallergie. Ik weet eigenlijk nog niet precies hoe het daar mee zit en ik blijf er tot op de dag van vandaag last van hebben. Niet echt aangenaam. Maar als rusten je langs geen kanten vooruit helpt moet je iets anders proberen. Indien het echt niet verbetert zullen we ons heil misschien wel moeten zoeken in wat medicatie. Maar dat zou ik toch graag zo lang mogelijk uitstellen.
Het parcours kende ik. De eerste kilometers kan je in tempo afhaspelen. Dan komt ‘de berg’. En eens je de top ervan hebt bereikt kan je naar beneden donderen richting aankomst.
Het was reeds de negende wedstrijd van het criterium. Dat gaat vooruit! De weken, en dus ook de wedstrijden, vliegen in een rotvaart voorbij. En ik stond de voorbije weken dus langs de kant toe te kijken. Maar nu was het dus anders. Goed uitgerust was ik zeker. Goed getraind ook? Dat is een andere zaak. Top voelde het allemaal zeker niet aan. Maar heel belangrijk was wel dat ik geen pijn voelde en dus vrij ongedwongen kon lopen.
In deze omstandigheden begon ik vanzelfsprekend niet helemaal vooraan aan de wedstrijd. Bijna twaalf kilometer lang was die, dus tijd genoeg om even nog wat te herstellen wat verloren tijd betreft. Bovendien was de uitslag vandaag min of meer bijzaak. Hoe ik de aankomst zou bereiken was veel belangrijker!
De eerste kilometers waren goed. Ik liep aan een tempo tussen de 4.15 en 4.30. Dus degelijk op een nagenoeg vlak terrein zonder echt noemenswaardige wind.
Kilometer 5 ging iets trager (4.35) maar kon zeker en vast ook nog door de beugel. Hier moest ik trouwens even het tempo inhouden omdat er op de vrij smalle wegen niet gemakkelijk kon gepasseerd worden. Ik verloor hier dus wel wat seconden maar dat maakte eigenlijk allemaal niet zoveel uit.
De berg was komende. Ik vergelijk hem een beetje met mijn molshopen in de tuin. De ene is ook al groter dan de andere. Dus laat het mij zo stellen: dit was een grote. En als je hem zo voor jou ziet opdoemen boezemt hij toch enig ontzag in. En dit niet ten onrechte zoals dadelijk zou blijken!
Mijn drie volgende kilometers waren slecht. Niet goed dus! Ter verduidelijking: km 6 in 6.29 (!), km 7 in 6.03 en km 8 in 5.00. Niet om veel woorden aan te verspillen dus. Soms moest ik zelfs beginnen stappen. En wie mij kent weet dat ik daar een grondige hekel aan heb. De oorsprong hiervan ligt hem in een marathon die ik ooit liep (Etten-Leur) en die ik vast en zeker onder de drie uur zou beëindigd hebben ware het niet dat ik aan km 40 (!) even moest gaan stappen. Door de aanmoedigingen op dat moment kreeg ik wel weer wat energie en begon ik het terug op een lopen te zetten. Maar het kwaad was geschied en ik eindigde jawel, net iets over die drie uur. Dat was wel even balen! Maar goed, het was nu dus niet anders en ik kwam enige tijd nauwelijks vooruit.
Dat veranderde natuurlijk wel in het slot van de wedstrijd. Het ging nu bergaf en de laatste kilometers liet ik mij als een steen naar beneden vallen. Hierbij toch enig risico genomen want zeker de bospaden lagen er niet zo effen bij. Maar ik kwam er goed doorheen. Laatste chrono’s 4.32 4.14 4.15 en 3.56.
Mijn horloge gaf aan de aankomst 0:56:46 aan of een tempo van 4.47/km. Bijkomende technische gegevens: 736 c – 16,7° - hartslag 123/128 – 175 pasfrequentie.
Hiermee was ik zeker tevreden. Maar het bijzonderste was wel het gevoel dat ik had. Geen pijn aan de ledematen. Ik had gans de wedstrijd nagenoeg vrijuit kunnen lopen. Maar wel met enige reserve. Kwestie van toch een beetje op zekerheid te spelen!
De prijsuitreiking.
Alhoewel het dus niet echt een topprestatie was eindigde ik toch als eerste in mijn categorie. Als prijs een plaatselijk blond triple biertje van ‘KLUIZ’, 75 cl, alcoholvolumegehalte 10%. Dat zal dus ook wel even aan de ribben blijven plakken. Misschien toch maar best in bewaring houden tot na de halve marathon in Sint-Niklaas. Als we ook die goed doorkomen kunnen we het flesje misschien wel eens ontkurken!


