Naar de inhoud

Julius V.E. Dreyfsandt zu Schlamm : Gedichten 1a

seniorennet.beseniorennet.be
Vrijdag 24 augustus 2007

hoogtij




viert gij hoogtij deze dagen?

niet dat ik weet
is mijn antwoord


vanwaar dat u daar
over begint
of ziet u met
lede ogen aan
dat ik zozeer word bemind?


in dat geval
strekt het u tot eer
zulk een asemend lijf
in uw blik te vangen
of nog beter,
ik bloei in hogere sferen
en u tracht mijn warme zucht
op uw edele huid te eren
met sprakeloze gezangen


wees niet bevreesd
ook mijn genegenheid
is aan u besteed


zie met open ogen
dat mijn ziel
in vreugde,
ten bate van allen,
wordt meegezogen

Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00
Vrijdag 24 augustus 2007

ik, het kunstwerk





ik weet niet
welk beeld je
uit mij houwt
of in welke stijl
jij mij graag bouwt


maar onderwijl
zijn mijn rondingen
romaans
met een vleugje
jugendstil


ik spreek maar niet
over datgene
dat zich bij tijd en wijle
gothisch gedraagt
maar waarvan je al zei
dat het beviel


mijn buik hangt
wat boers over mijn riem
dus ook genesteld
tussen de benen
en wordt enigszins als
vormloze intimiteit gezien
die geen kunstenaar wil lenen


eer je begint te herscheppen
nog een welgemeende raad
vergrijp je niet aan de esthetiek
van mijn unieke bil(len)naad





Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00
Vrijdag 24 augustus 2007

verstild


mijn hand
al gerimpeld, het vel,
dat wel
mijn hand dus
strekt zich uit
over de stilte


sneeuw,
een onzichtbaar
dik tapijt
helder wit geweven
haast glanzend
sluipt op tegen een
lichtglooiende
heuvel


mijn korte vingers
begeleiden de opgaande lijn
in de vallende rust
naar de verte toe


zelfs mijn denken,
mijn denken,
vraag ik me af
zakt weg, nog verder dan,
als daarvoor
in niets

ik ben daar
met het geheel

alleen


Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00
Vrijdag 24 augustus 2007

lege stoel



kijk daar, verder op
zei ik
daar gaat je broer

fietst met kleinkind
achterop;
nog zo stoer

in de terrasstoel,
naast mij,
met een leegte
van verbeelde
aanwezigheid,
spreekt zij geen woord

ik roep naar de overkant
hé, Jan...zie ons hier

hij ziet mij niet
sinds jij niet meer
bij mij hoort

Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00
Vrijdag 24 augustus 2007

uitgeblust




op de eerste etage
slungelden haar benen
uit het raam
over het al haast
verrotte houten kozijn
van een herenhuis
met verloren faam


ze daagde mij uit
met blote benen
en lonkende ogen
die mijn lust wilden lenen


onder het gewuif
van een luchtige rok
ontsnapte mijn verstand
geenszins aan deze ruif
en mijn hart haastte zich
als een opgejaagde klok


nog twintig treden te gaan
naar dit hemels genot
langs gore wanden
met verbleekte sterren
maar daar boven aangekomen
kwam ik al adem tekort
om nog verder op te stomen



Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00
Vrijdag 24 augustus 2007

high in the sky



ik spring, ik huppel
en draai als molen rond
ik ga nog sneller
als de woorden die
voortkomen uit mijn mond

blijf staan, val niet om
oude grijze gek
stop, halt, stop
bok met lange borstrok

maar de wereld
is zo mooi en vluchtig
zo zwevend, zo high
zo wiet wiet wiet
zo bye, bye, bye

ik kan niet stoppen
en ga er tegen aan
wat een dolle pret
ieder lacht mij toe
en word tot
dollen aangezet

maar ben, plots,
bezweet wakker
in mijn stapelbed
ajuus, retteketet

Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00
Vrijdag 24 augustus 2007

ik vlucht



ik vlucht mee met witte zwanen
over wel zeven heuveltoppen
naar het vergelegen zilveren meer
alwaar ze op het water glijdend stoppen
kennelijk niet voor de eerste keer

gevangen in een sluier van regen
drijf ik langzaam met hen voort
zij bepalen voortaan mijn wegen
hartentranen hebben mij verstoord

zij vloeien door een diepe ader
van aangeslagen goud
je zult ze nimmer aanschouwen
zo gevoelloos voor mensenogen
deze druppels van eeuwig rouwen
Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00
Vrijdag 24 augustus 2007

onkruid



al wat dor is vergaat
het slaat wel wonden
maar nimmer laat
de ziel zich temmen
zij is door iets Groots gezonden

ook ik weet niet
waarom jij, hij, zij
het juist overkomt
dat een groeien
niet mag bloeien

het is vaak
mensenwerk
van onbewuste
machteloosheid
verkrampt tot
uiting van geweld
gevoel
dat snijdt
ogen
die niet meer zien
een hart,
genadeloos geveld

soms heel even
onverwacht
niet overdacht
wordt ons getoond
waar men vaak
zonder weten
op had gewacht

geraakt door een mens
gepaard aan een ziel
vangen wortels het licht
er is dan geen weg
meer terug
men sluipt dan
langzaam henen
voorwaarts gericht


Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00
Vrijdag 24 augustus 2007

nieuwe lente


morgen wordt het licht
ik weet het zeker
dan vervalt de duisternis
gericht op voelbaar zicht


het dal vult zich weer
met het blije lied
kom en kijk met mij
naar het ontluikend verschiet


morgen, ja morgen opent mijn hart
het was voor lange tijd gesloten
verborgen in enge diepte
doordrenkt in troebele smart


ik weet het zeker
in mij wordt de zalige hoop
wederom in goud gegoten
als vandaag is verleden
ontspruiten nieuwe vreugdeloten
Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00
Vrijdag 24 augustus 2007

ik blijf achter




ik blijf achter
keer mij om
ben mijn eigen
poortwachter
uit nood geboren
het was niet aan mij
te zeggen
kom blijf nog even
ik had haar
bij voorbaat
al verloren

zij kwam zo plots
in mijn beeldentuin
van zoete kersen
een zachte stengel
met een vederen pluim

en groeide in mijn leven
bloeide haast ongeremd
tot kostbaar zielengoud
zwevend wilde ik
dit wonder beleven
haar begrijpen in
duizendvoud

ik blijf achter
in de schemering
mijn schepping ontbonden
ben weer verweven
met de werkelijkheid
oh, was ik nog maar daar
waar ik mijzelf
had heen gezonden


Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00
Vrijdag 24 augustus 2007

hé?


hé? ja u daar
heeft u weet van dat u leeft
u ziet wel en denkt en denkt
maar dwaalt af, terwijl u
ogenschijnlijk leest,
doch het beeld dat u waarneemt
hangt nog bij het feest
van gisteren
of omdat u zich verveelt
of aldoor uw tranende ogen zeemt


heeft u weet dat u leeft
of zijn uw gewoonten gewoon
u doet maar wat
bent u het niet zat
om weg te zweven of te turen
kijk eens goed, meeloper
sta op en vang aan
schuur de gedrochten weg
wat blijft bent u
helaas, uw ego is naar de maan
Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00
Vrijdag 24 augustus 2007

moeras




hoe schaduwrijk
is mijn tegenlicht
als de maan
zich wentelt
boven nevelig moeras

en strohalmen
zich sieren met
gevallen blaren
als een satanische jas

als de damp zich kringelend
omhoog drijft
en laat galmend gekwetter
in alle omvang beklijft

is de dag gestorven
en door de ongrijpbare
duisternis ingelijfd


Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00
Vrijdag 24 augustus 2007

Mokum


een druilerige regen
stemt mijn Mokum
tot een grijs bestaan
over lauwe koffie turend
zie ik kabbelend water
aan mij voorbijgaan

vandaag bruist het niet
van kleurrijke mensen
de stad lijkt dood
ook al belt de tram zijn stem
en zijn luiken gastvrij geopend
door mij gaan verleden wensen
en een hoop die
zwaarder weegt dan lood
Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00
Vrijdag 24 augustus 2007

de dichter



met zware
woorden dan wel
speelse akkoorden
timmert de dichter
het zijnde dicht

hij is van een
zo groot gewicht
dat zijn ego
vaak wordt verlicht
met de mist
die men kent
in Londen
en omschrijft
met groot gemak
zijn wazige zonden

hij verklaart
de eigen spiegel
vaak met een
duister elan
waar reflectie,
ongetemd,
verdwijnt in
de koffiekan


Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00
Donderdag 23 augustus 2007

Het Collectaneum van een Mens --Deel 1: Creatie

 

Het Collectaneum van een Mens

deel 1: Creatie

 

 

Het Collectaneum van een Mens is in onderhavig geval een opbouw vanuit mijn gedichten dat op een bepaalde wijze een inzicht op het (mijn) leven geeft. Het kent drie delen: Creatie, Interbellum en Finale.




1 .CREATIE

geboren uit het paradijs
van warmte en overvloed
teloorgang van de wezenlijke
verbondenheid
ben ik afhankelijk
geworden en gebakend
mijn ziel is gescheiden,
de Heelheid kwijt


Julius: Vitanova hfdst 3 vers 2

ik ben de Heer uw Herder
mijn wijsheid is als water
en lekt aan alle kanten
mij helpt het verder
slechts als u mij voortaan
blindelings zult geloven
leer ik u zwemmen
op het droge (2)

ik verhaal vandaag
van het immense grootte
in het schrijven een
omvangrijke mensendaad

scheppen van de wereld
met al zijn loten
een wonder laten geschieden
zonder enig verraad

slechts ik ben daar
in bescheidenheid
toe in staat

het is aan de geringe
echt genade gegeven
van het alom
omvangrijke niets
een geheel te vormen

waar ook nog
de schrale mens
mag leven
en ruimte is voor
kruipende wormen

uit mijn door liefde
verzadigd hart
ontspruit zich
een in regenboogkleuren
openslaand lelieblad
als waterfontein getooid
waar druppels zich
glinsterend en juichend
verspreiden over
een dorre aardse mat

het is nog alleen
aan mij, te zeggen
goed, ja goed
is deze wonderlijk
schone daad
onvoorwaardelijk
uit mijn zachtheid geboren
het is overzichtelijk
naar menselijke maat

het kostbaar vocht
blaast ontelbare
toverachtige kristallen bellen
verspreidend naar alle hoeken
die bij het teder afdalen
naar de ontvangende bodem
zingend en springend aan u
ja aan u gaan vertellen
je, mag er zijn
hier en nu
ga niet meer zoeken

aldus geschiedde
de schepping van u en anderen

maak nu zelf het beeld
van zee en lucht en dieren
we mogen hier en daar
wat zichtbaars veranderen

ik zag nog even
het was heel goed
zo te sieren

Julius: Vitanova hfdst 2 vers 5

slechts jegens uw schepper
bent u tot geringheid verplicht
u bent immers in grootsheid
geschapen
blijf derhalve niet verborgen
voor uw naasten
dan is bescheidenheid
teveel naar binnen gericht
en neigen uw talenten
meer naar aardse zorgen (5)



Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00
Zaterdag 18 augustus 2007

Het Collectaneum van een Mens --Deel 2: Interbellum -paragraaf 1

Het Collectaneum van een Mens

deel 2: INTERBELLUM  (1)

 

  

2. INTERBELLUM -- paragraaf 1


hedde nog sin um mie tu gaone
uut gaone me mie
te suuke naor us binne
op unne daach toe beginne

ut sol us bringe
verre in siele en haort
enne die haort gaon singe
me lieve gepaort

so icke ghie segge
lope mie die weghe
ghie vertrouwe mie doch
icke siene dien hogh

gelieke die sonne
umhoch te gaone
ghie wete dis seker
dun wieshiet kumt
me du jaore

Julius: Vitanova hfdst 3 vers 3

gaat heen
vermenigvuldigt u
in woord en daad
komt terug
en vereenvoudigt u
op weg naar
uw bescheiden maat (3)



ik schets u hier
een portret
van een schaduwrijk man

mijn duistere kant
kent een blinde vlek
slechts doorgewinterde neuroten
herkennen die plek
immers zij zijn mijn lotgenoten

u, die blikt naar mijn gezicht
ziet een zelfverzekerd persoon
al ware hij van enig elitair gewicht
maar, de waarheid stellende
vaak door eb en vloed
tijdens het leven is ontwricht

zo schep ik mijn universum
ja, u kijkt naar mijn portret
ik ben een schaduwrijk man
in een onzichtbaar lijstje
voor u neergezet

Julius: Vitanova hfdst 3 vers 1

dit zo zijnde zeg ik u:
ik voeg hier niets aan toe
geen ander dan u zelve
kent mijn woordenschat
als bollige gewelven
neem mij niet serieus
ik ga zo vaak op mijn gat (1)
Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00
Vrijdag 17 augustus 2007

Het Collectaneum van een Mens --Deel 2: Interbellum -- paragraaf 2

 

Het Collectaneum van een Mens

Deel 2: INTERBELLUM (2)


2. INTERBELLUM -- paragraaf 2





ik slenter, stelt u zich dat voor
en ga zo mijn weg
vaak in gedachten diep verzonken
dat hoort ook zo
immers een kip neemt ook tijd
voor de leg

ik heb oog voor ernstige zaken
niet dat ik per se tot meer wijsheid
zal geraken
neen, ik denk omdat ik ben
zoals een wijs man
al eerder zei

ik ben een slenteraar, zo een van:
als het nu niet lukt
komt het morgen klaar
zoals in de volgorde
van ieder jaargetij

zo doende denk ik nog aan gister
die dag was nog niet rond
alhoewel het ook kan zijn dat
mijn huidig peinzen wordt gevoed
door onduidelijke woorden
uit uw mond

u begrijpt nu mijn tempo;
beladen met een zwaar hoofd
en vergrijsde slapen
hoef ik me ook niet te haasten

bent u wel een beroemd dichter
nadat u zich met ongeremde passie
zo hebt uitgesloofd?
uw woorden zijn morgen lucht
door verdamping aangetast
uw kritieken uitgedoofd
uw gedichten zoveel lichter

het moge duidelijk zijn
ik orden mijn gedachten,
schep een beeld
van gister en daarvoor

ik strijk dan door mijn haren
en frons mijn gebrild aangezicht
ik ben een slenteraar
een dromer op straat
door innerlijk staren
zo schep ik mijn leven
langzaam,
opdat ik niemand stoor

ik nader mijn bank
in een verlopen park
omgeven door wilde struiken
hier kom ik tot rust
hier kan ik echt onderduiken

plots maak ik mij zorgen
en dat is nieuw
over de dag van morgen
zo u weet is dat een last
zou ik dan toch
door het verwachten
worden aangetast

nee dat nooit
spookte het door mijn hoofd
word ik alsnog
van mijn traagheid beroofd?

besmet met het moeten
nee, daarvoor is mijn
levensgang te traag
tevreden draai ik een sjekkie
dat leidt mij af
van de finale vraag

daar wil ik u
noch mijzelf mee belasten
en blaas de rook
strak voor mij uit

u zult het wel begrijpen
dit zijn die momenten
waarin ik mijn hoofd bevrijd
en mijn wereld kan ontlasten
tot de schemering in mijzelf
wordt ingeluid

als de zon verdwijnt
na een lange pose
achter de toppen van
de lindebomen
en de stilte zo verschijnt
rust mijn oog op een
laatste zichtbare vogel
als hij nader wil komen

twee vreemden bij elkaar
maar stil verbonden
bij het verscheiden van de dag
raakt hij een wezenlijke snaar:
het verstaan zonder monden
dat kende ik al
vertelde een tedere glimlach

ik zette mij aan tot
de weg terug
maar zie deze woorden
niet zomaar als een slot
zo ga ik in bedaarde tred
die mij immer al bekoorde
en waar ik mij nimmer
heb tegen verzet




Julius: Vitanova hfdst 3 vers 4a

ik droom zo vaak
mijn dromen
in het licht van alledag
van mijn lief en ver geluk
dat het mij vermag
zonder enige smuk
nader tot U te komen (4a)




Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00
Donderdag 16 augustus 2007

Het Collectaneum van een Mens --Deel 2: Interbellum -- paragraaf 3

Het Collectaneum van een Mens

Deel 2: INTERBELLUM (3)

 


paragraaf 3

soms ben ik alleen
en heb dan even niets
met dat of jou
of het moet de eenzaamheid zijn
wanneer ik lijd aan het leven
een niet te vatten rouw

*ik hou van rode gladiolen*


ook midden op een zomerse dag
ween ik mijn donkere wolken
gevoelens die niets anders doen
als in mijn lijf steken
met plots verschijnende dolken

* ik hou van gladiolen: met rode
of witte bloem*


als lijkt dat ik mijn grip verlies
en het zicht versmalt
tot een leeg verhaal
wat houdt mij dan nog hier
vertel het mij, in mijn eigen taal

* ik hou van rode gladiolen*


ik weet men heeft mij lief,
afwisselend bezongen,
is dat nu het geluksgerief
waarnaar ik schreeuwde
met mijn geboortelongen

* soms zijn er witte, vind ik ook mooi*


nee, reeds toen
blies ik al "the last post"
het blijft wachten
op de willekeur
totdat ook op mijn afscheid
wordt getoost


*ik hou van gladiolen: kan rood maar ook wit gekleurd*

Julius: Vitanova hfdst 2 vers 1

keer u niet om mijn waarde
als u zich achterwaarts
zou voortbewegen
ook dan ziet u niet
wat achter u geschiedt
u kunt immers niet alles kennen
en dat is een grote zegen (1)


door de muziek van het hart,
de "ouverture" van de ziel,
waarbij zinnensnaren trillen
en ik ver weg kan zien
heb ik niet te willen


als een draaiend wiel
met zoemende tonen
en zilverglanzende spaken
ga ik door het heelal
zonder van mijn plaats te geraken


begeleid door schone klanken
van een engelenpartituur
raakt dit het wonderlijke leven
aan zijn zuivere flanken
een rilling van gelukzaligheid
in de eeuwigheid van even


Julius: Vitanova hfdst 1 vers 7

hoop de hoop op
tot een sterk verlangen
uw oor hoort vanzelf
vreugdevolle gezangen (7)


lief
heb ik, jullie
mijn lieven

voel
ik strooi
mij uit
om jullie
te gerieven

zacht gefluister
een tedere kus
met gloeiend hart

in het andante
van mijn lied
zweef ik omhoog
naar vluchtige wolken
en bemin het zachte
dat ik aldoor zoek
maar niet vind:

ik ben niet bij machte

Julius: Vitanova hfdst 1 vers 7

een leven zonder
compassie
vertraagt uw tred
naar genade
verheft uw hoofd
en leg uw zorgen
in de onderste lade (9)


Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00

Meer van Julius V.E. Dreyfsandt zu Schlamm : Gedichten 1a

↑ Terug naar de berichten