het paard achter de wagen

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

je hoort mij niet dralen

in oeverloze verhalen

noch verdrinken,

zinken of verdwalen

in opgedrongen kwalen

 

 

ik praat van gevoel

zonder dat ik er altijd

iets mee bedoel

woorden zijn stempels

die sluiten meer mijn smoel

 

 

ach, wie ben ik

toch de eenvoud zelve?

zoek mij meer in

luchtige gewelven

 

 

schenk me een glimlach

de eeuwige beloning

voor een kwetsbaar man

 

 

dan zijn letters overbodig

is kwijlen niet nodig

 

 

zij vlecht heur haar,
lang van eeuwig groeien
en zwart van jeugdig genot,
tezamen met gretige vingers
uitzwermend over een
gulzige boezem in mei
zo zocht zij mij te boeien
ik, de oude heer
in een overjarig krot
met reeds één been in klei


geen blik gunt zij mij
weet toch wel de man
te verleiden
haar gratie vraagt mij
een onbevredigende
passie voor te bereiden


de duivelin onder
groene blaren,
alsof onschuld haar
omlijsting is,
weet mijn druppels
te vergaren
ondanks dat ik immer en
bij voorbaat
achter haar loknet vis