Naar de inhoud

Julius V.E. Dreyfsandt zu Schlamm : Gedichten 1a

seniorennet.beseniorennet.be
Vrijdag 24 augustus 2007

ik ga maar

 



ik ga maar
mompelde mijn oude stem
tegen het vragend kind
 
het is niet zo
dat ik praat van verlaten
of afwend van liefde
weg van jou
opdat  ik mij weer
in eigen leegte bevind
 
het is tijd
dat jij de weg zoekt
die niet van mij is
 
ik heb wel zo'n intens
verlangen
maar weet
morgen heeft het leven
die wens opgedoekt
in verdampt gemis
 
 
ik ga maar
kijk niet
als ik de hoek omga
 
daar wacht
mijn heden
de toekomst die ik,
tot nu,
zelf heb gemeden
 
Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00
Vrijdag 24 augustus 2007

een gepasseerd station





bomen flitsen voorbij
en ik als in cadans
jouw ogen wil vangen
 
vraag ik mij af
hoeveel staan er in de rij
die naar jou verlangen
 
je ontwijkt weer
mijn vragende blik
als wij een station passeren
 
en ik alsmaar afwacht met schrik
of je niet op zal veren
om mij bij een volgende stop
te verlaten
 
zie je echt de glimlach
in mijn ogen niet
ben je zo diep
in gedachten verzonken
 
waarom blijf ik
toch eeuwig lonken
ben ik te moe geworden
om mezelf moed in te praten
 
 
 
 
 
Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00
Vrijdag 24 augustus 2007

vanaf de overkant




vanaf de overkant
daar waar ademen
onbekend is
zie ik nog even
hoe ik aan
mijn aardse leven
ben verwant
 
 
zie mijzelf
aldoor zoeken
of is het meedrijven
op een afgerichte wind
naar een eindig strand
 
 
ik tel, zo neem ik waar,
al de gekende en
ongekende personen
die ik in me draag
en willekeurig door
mijzelf worden bemind
 
het zijn dezelfde zielen
die ik in elke medemens,
nu van hier uit,
zichtbaar terugvind
 
 
 
 
Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00
Vrijdag 24 augustus 2007

vanaf de overkant (2)





was even in de wijsheid
van het onzichtbaar licht
waar ik door
zuiverend sterven der zinnen
voor de herstelde eeuwigheid
onvermijdelijk was gezwicht
 
 
de panta rei
in volle glorie
ondergedompeld
in de tijdloze oceaan
waar hemel en aarde
nimmer hebben bestaan
 
 
in de zwangere buik
van het Goddelijke
wordt niets gekend
door denken
 
 
een hemels gewelf
waar heelheid in "Zijn"
uitsluitend wordt gevoed
door zichzelf
 
 
 
Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00
Vrijdag 24 augustus 2007

over licht en donker






mijn lach herbergt
de diepte van het zwart
verbloemt als het ware
de levenszijde van smart
 
 
mijn stem spreekt niet
van verloren eigenwaarde
immers hoe zijn de
verdorde wortels
van mijn bestaan
te begrijpen
 
 
wie is immers in staat
het eigen sterven te verstaan
of machteloos nieuw leven
te laten rijpen
 
 
ik grijp nog wel
naar dagelijkse halmen,
uit menselijke gebaren
men zal mij niet zien talmen
als ik in mijn ogen
nog wat licht en lucht
mag vergaren
 
 
 
 
 
Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00
Vrijdag 24 augustus 2007

zomaar



je hoort mij niet dralen
in oeverloze verhalen
noch verdrinken,
zinken of verdwalen
in opgedrongen kwalen
 
 
ik praat van gevoel
zonder dat ik er altijd
iets mee bedoel
woorden zijn stempels
die sluiten meer mijn smoel
 
 
ach, wie ben ik
toch de eenvoud zelve?
zoek mij meer in
luchtige gewelven
 
 
schenk me een glimlach
de eeuwige beloning
voor een kwetsbaar man
 
 
dan zijn letters overbodig
is kwijlen niet nodig
 
 
Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00
Vrijdag 24 augustus 2007

duisternis
   
corner Gedicht wissen


.
 
 
 
 
 
ook vandaag steeg ik weer op
uit mijn zelf gegraven graf
het kostte me wel meer moeite
toen ik me weer in het leven begaf
 
 
 
het was erg donker vannacht
en ik verbleef er niet alleen
werd in dromen overvallen
door gemene sujetten
kon mijn vuisten niet ballen
ik leek genageld in steen
 
 
 
veel angsten had ik
reeds eerder verslagen
maar nu daagde alsnog
mijn verbrokkeld geweten
door zwarte vuurspuwende
draken gedragen
zij dwongen mijn ziel
tot eeuwig knagen
 
 
 
.
 
 






Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00
Vrijdag 24 augustus 2007

gezwollen borsten




zij vlecht heur haar,
lang van eeuwig groeien
en zwart van jeugdig genot,
tezamen met gretige vingers
uitzwermend over een
gulzige boezem in mei
zo zocht zij mij te boeien
ik, de oude heer
in een overjarig krot
met reeds één been in klei


geen blik gunt zij mij
weet toch wel de man
te verleiden
haar gratie vraagt mij
een onbevredigende
passie voor te bereiden


de duivelin onder
groene blaren,
alsof onschuld haar
omlijsting is,
weet mijn druppels
te vergaren
ondanks dat ik immer en
bij voorbaat
achter haar loknet vis
 
 
Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00
Vrijdag 24 augustus 2007

de skyline als mistig verleden




ik rijd door velden van mijn jeugd
de skyline
ach, mistige velden doorkruis ik
het zijn de polders
in Mondriaan-termen geschetst
ik weet dat, maar zie het nu niet
en stuur haar vooruit, zoals vroeger
nu echter wat ingehouden


kan ik hem nog vertrouwen
lijkt zij te denken
de leidsels enigszins gevierd
ruimte geef ik haar
ik voel haar onrust, stapvoets dus


hier zie ik de wieken
als zwarte schimmen
met de molen als doodskop
in deze sinistere stilte
met vocht beslagen gras


hier zwierf ik, denkend
en kijkend naar torens
toen nog punten van hoop
en toekomstverwachting
en koeien, zwart-witte stippen
tot in de verte


ik draag de leegte nog in mij
eenzaam als toen
opgenomen in gedachten
nu in het gevoel verankerd
de weg terug is nog ver

zo was dat toen ook


Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00
Vrijdag 24 augustus 2007

verwachting



ik verlang zo naar
de schuchtere geboorte
van een nieuwe lente

ja, het is nog vroeg
en slechts in mijn gedachten
ik weet het

maar
als het zo zal zijn
dat mijn neusvleugels
weer trillen van, van zuivere
grasgroene aroma

waar de sfeer van gouden
verwachtingen
de huidige grijze dagen
grijze mensen
mistig voelen
mij dit alles doen vergeten

ja dan, ja dan, stel ik me voor
geopende doeken
van puur natuurlijk ballet

och, het duurt toch niet
zo lang meer
ergens hoor ik een merel
dat moet een boodschap zijn

toch?



Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00
Vrijdag 24 augustus 2007

sterfelijke vrijheid




ik schreeuw mijn armen
rond de geknotte wilg
en laat tranen
de kronkelige groeven volgen
als lijdensbanen
van verdriet in de avondstond


mijn knieën knellen de stam
opdat ik niet val
vraag me af hoe het komt
dat mijn menselijke vrijheid
bij voorbaat sneuvelt voor
een diep geschapen dal


alsnog zak ik traag
en schreiend neer
de nagels krassend
in de oude bast
het hoeft niet meer
mijn schepping was verrassend
de dood een voorspelde last

Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00
Vrijdag 24 augustus 2007

opstijgen om te dalen




hijgend rende ik...

de rand op de top
wachtte op mij
dat voelde zo aan
geen weg terug
naar de grens van 't leven
de afgrond, waar het water
stotend bruiste


gedagzeggend tegen
wie ook, kom maar
spring maar
daar op die plek,
kijkend omlaag
sprak ik de schepper aan


ik schreeuwde
het was mijn verloren kind
ik krijste, het was de oude man
in mij,
en veel daar tussen, tussen, tussen,,,,


ik dacht in de echo
nog kussen te horen
maar het was de valse hartslag
met hijgende tranen


zweefde al in mijn hoofd
zonder al te vallen
voelde nog wel de aarde
was de hoogste richel
van de stenen rots


in zwart-wit of minstens grijs
flikkerde de dolgedraaide film
alles als grabbelton voorbij
uitpakken. uitpakken
ja nu.....



Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00
Vrijdag 24 augustus 2007

Hanse panse knoeiertje




Hansje was een dromer
vooral als het winter was
dan dacht hij aan de zomer
met een ijsje op het terras


hij kon zo lekker likken
maar drupte op zijn shirt
dat moet je niet meer flikken
zei moeder op haar beurt


ach, zei kleine Hans gedwee
jij wast toch met een machien
maar moeder was niet tevree
zij wilde geen vlekje meer zien


maar Hansje kon goed brassen
en morste bij de vleet
zijn mam was te lui om te wassen
en klaagde bij elke scheet


Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00
Vrijdag 24 augustus 2007

Zoete Lieve-Vrouwe van Den Bosch


als tranen worden gehuild
die de Bosche Vrouwe
aldoor zijn toevertrouwd
zou de Dieze overstromen
zouden hoge stadse
kades worden gebouwd
 
eeuwenlang kaarslicht
beschijnt het beeld
van de kleine Madonna
de koningin van troost
voor het menselijk drama
 
alle zorg en leed
worden ongezien beschreven,
in stilte uitgesproken
 
ontvangen is haar antwoord
het zwijgend medeleven
in haar gestalte verwoord
 
in deze koude kapel
met ramen van glas in lood
leggen wij  vaak,
ten einde raad,
onze menselijke
kwetsbaarheid bloot
 
 
 
Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00
Vrijdag 24 augustus 2007

de man in het zwart




hij is lang van stuk
deze man
voortstappend in een
doortastende pas
gedragen door
zijn zwarte jas
waaronder, onzichtbaar,
zijn schraal postuur;
een lopend skelet alras


zijn bleek gelaat
met ingevallen wangen
en uitstekende botten
lijken de ogen achter
tralies te hebben gevangen
en de geest te verrotten


zijn vilten hoed
ruim om het hoofd gerand
verspreidt de uitgeblazen rook
tot een weids aureool
de sigaret tot de vinger opgebrand
en gebruinde nagels resteren
als doelloos levenssymbool


Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00
Vrijdag 24 augustus 2007

staren naar de einder

Klik op de afbeelding om de link te volgen 












staren naar de einder
is verder willen zien
dan ik nu al ben


het is ook kijken
naar al wat was
en ik nog steeds
achterna ren


op deze plek
van tegengestelde of
ver-springende
gedachten


hoor ik de zee ruisen
in zandbanken van rust

zo vergaat het vaak
dat dan mildheid komt


wanneer de wind
mij meeneemt
en mijn gemoed
wordt gesust




Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00
Vrijdag 24 augustus 2007

hoogtij




viert gij hoogtij deze dagen?

niet dat ik weet
is mijn antwoord


vanwaar dat u daar
over begint
of ziet u met
lede ogen aan
dat ik zozeer word bemind?


in dat geval
strekt het u tot eer
zulk een asemend lijf
in uw blik te vangen
of nog beter,
ik bloei in hogere sferen
en u tracht mijn warme zucht
op uw edele huid te eren
met sprakeloze gezangen


wees niet bevreesd
ook mijn genegenheid
is aan u besteed


zie met open ogen
dat mijn ziel
in vreugde,
ten bate van allen,
wordt meegezogen

Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00
Vrijdag 24 augustus 2007

ik, het kunstwerk





ik weet niet
welk beeld je
uit mij houwt
of in welke stijl
jij mij graag bouwt


maar onderwijl
zijn mijn rondingen
romaans
met een vleugje
jugendstil


ik spreek maar niet
over datgene
dat zich bij tijd en wijle
gothisch gedraagt
maar waarvan je al zei
dat het beviel


mijn buik hangt
wat boers over mijn riem
dus ook genesteld
tussen de benen
en wordt enigszins als
vormloze intimiteit gezien
die geen kunstenaar wil lenen


eer je begint te herscheppen
nog een welgemeende raad
vergrijp je niet aan de esthetiek
van mijn unieke bil(len)naad





Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00
Vrijdag 24 augustus 2007

verstild


mijn hand
al gerimpeld, het vel,
dat wel
mijn hand dus
strekt zich uit
over de stilte


sneeuw,
een onzichtbaar
dik tapijt
helder wit geweven
haast glanzend
sluipt op tegen een
lichtglooiende
heuvel


mijn korte vingers
begeleiden de opgaande lijn
in de vallende rust
naar de verte toe


zelfs mijn denken,
mijn denken,
vraag ik me af
zakt weg, nog verder dan,
als daarvoor
in niets

ik ben daar
met het geheel

alleen


Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00

Meer van Julius V.E. Dreyfsandt zu Schlamm : Gedichten 1a

↑ Terug naar de berichten