Naar de inhoud

Julius V.E. Dreyfsandt zu Schlamm : Gedichten 1a

seniorennet.beseniorennet.be
Vrijdag 24 augustus 2007

ditten en datten



te pas en te onpas
draait mijn mallemolen rond
niet zomaar
of afgepast
nee zo, ja zo onbepaald
hevig, zoals ik altijd vond

maar nu gaat het gericht
weliswaar buiten zicht
en ongekunsteld
maar minder beladen
als een gang van minder
innerlijk verraden

ach, wij componeren wat af
zo hersenloos vaak
denken is een beerput
van borrelend gekwaak
soms stuivend omhoog
naar dwarrelend gelaak
ditten en datten
over weten dat ik loog
en kwijlend katten
in zinloos gekraak

begrijp ik het wel
dat komt wat komt
ben ik dat
die dit gebral
zo maar opsomt
ja, dat ben ik
en u trouwens ook
zag geen verschil
toen ik even aan u rook



Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 16:15
Vrijdag 24 augustus 2007

carnaval des visages


ik schraap
mijn masker af
deze dagen


het bestaat uit
vele menselijke lagen


die soms mijzelf
een glimlach schenken
of verkrampt
mijn verdriet dragen


maar ook rimpels
men zegt van het denken


als ik mij tenslotte
voor de ander
kwetsbaar weet
blijkt ieder zich
inmiddels te hebben
verkleed


Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 16:07
Vrijdag 24 augustus 2007

de levende moeder


gelijk aan mij
geraakt de aarde
in alle sferen
zo bezwangerd


uit ondermaanse
maagdelijkheid
geraakt stof bevrucht
in de levende moeder


vaak is dit
een moment
als alle jaren
waar we intens
naar uitstaren


nog zuchtend
in de barenswee
mag ik, de mens,
opnieuw en vertederd
de verduistering
uitvaren


Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 16:04
Vrijdag 24 augustus 2007

eenakter


ik schuif langzaam de gordijnen toe
en sluit de wereld buiten
zie nog even het licht van een lantaarn
dat zacht schijnt door mijn ruiten


de eenzame schemerlamp in de hoek
werpt schaduwen op de muren
als decor van mijn eenakter
waarvan ik nog niet weet
hoelang mijn monoloog zal duren


ik fluister woorden
op dit wazig toneel
verbeeld mij een groot gehoor
met wie ik mijn optreden deel

**

ich lebe den Traum von Eden
Quelle der strömende Liebe
er lässt mich im Heute leben
sehe die unverkennbare Schönheit
komm folge mir zu der
lächelnden Fröhlichkeit

**


hier stokt mijn stem
en voel de lege kamer
het doek was al eerder gevallen
toen zij vertrok naar hem



Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 09:49
Vrijdag 24 augustus 2007

sterven bij leven


als een dichter sterft bij leven
heeft de ebbe zich te vroeg doorgezet
en verschraalt het kunstig zinnenweven
tot knopen van een versleten letternet

hij teert slechts op zijn scheppend verleden
dat stilaan zo zijn glans verliest
een poëet dient tot de dood zijn rijmen te smeden:
een onvoltooid vers is waar hij voor kiest

Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 09:48
Vrijdag 24 augustus 2007

die fiereheit (iegene taole)



ut is stille
in diese nagte
veur mie sterfe
ene mensch
in verslete kragte

mee durfe siede ghie
die doot anne
ghie bluuf immer
dich selfe
unne werme ende
fiere manne

oltiet praot ghie
mee dene laghe
so gul ende sterreck
in't fandaoge
ende surge ghie feur
haore sigtbaore piene
tu draoge

Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 09:48
Vrijdag 24 augustus 2007

voel je me nog


vergaat mijn zwakte voor jou
zieltogend in mistig allure
vlucht jij weer ver weg naar
woelige innerlijke oorden
waar pijnlijke zuchten mij sturen
en prille zachtheid vermoorden

voel jij me nog
mijn verre lieve
ik was het toch
die je wilde gerieven

zo ga ik weer een stille weg
zoekend naar mijn verloren deel
struikelend over droge tranen
stikkend als in een slangenkeel

voel jij me nog
mijn verre lieve
ik was het toch
die je wilde gerieven

ik slenter door oneindige lanen
wilgen treuren mij in koor toe
waar elke boom de smart vergroot
en mij uitput tot stervens moe

voel jij me nog
mijn verre lieve
ik was het toch
die je wilde gerieven
Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 09:47
Vrijdag 24 augustus 2007

letters voegen




ik voeg letters aan elkaar
om mijn brein te verlichten
soms heet dat schrijvend dichten
of zo maar, een sprekend gebaar

ik wil ze met leven bezielen
opdat ze in woorden
worden geboren
scheppen in een beeld
van schitterende eigenheid
ik wil hen,
met schoonheid toebedeeld,
in gemeenschap bekoren

vaak valt mij de gedachte te binnen
was ik het wel die dit schreef
heb dat niet alleen kunnen verzinnen
zou er iets meer zijn dat mij dreef


Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 09:44
Vrijdag 24 augustus 2007

ik, de man



ik verhaal u van de man
schouw zijn diepste wezen,
als dat al kan:

naar binnengaan
ofwel mijn ziel
door eigen ogen lezen

in mijn aard
ben ik ziende blind
niet dat ik dat zo wil
of dat intimiteit mij ontgaat
nee, het is de waarneming
van de immer schone vrouw
te paard en het jachtgedrag
waarop ik mij verlaat

het versmalt het zicht
tot oerbeeld van de
perfecte moeder
en maagd
zo zuigend en basaal
ik zie daar voortdurend
de engel galopperen,
de gemalin van
oppergod Baäl

zo ben ik, is de man
als u ons wilt begrijpen
zult u uw verbeelding
moeten rijpen tot het inzicht
van een korrel zand
pas dan raakt u de diepte
van het mannelijk zielenland



Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00
Vrijdag 24 augustus 2007

Channanja

zij bespeelt
de oude Stradivarius
met ontluikend elan


haar snaren klinken
als voldragen woorden
wanneer zij haar
sprankelende lettertonen
uitstrooit in het hart
van een vergrijsde man


de viool, uit verguld
hout gesneden
trilt van vreugde
onder de vingers
van deze blanke lelie;
een meisje met een
nog pril aards verleden


de schepper schonk
de oude meester
van de klank
ook geduld:
wachten op een
wonderlijk rijpen
is aldoor in
geheimenissen gehuld

Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00
Vrijdag 24 augustus 2007

rode roos


er groeit
een rode roos
op mijn graf


ik ben al vroeg
gestorven
het geloof in mijzelf
is mij niet geschonken
heb mijn ziel ook
nooit gevonden:
is in mijn ontluikende
dageraad verdronken


er groeit
een rode roos
op mijn graf
zonder dat ik
hem ooit water gaf


ik zie de zon
door het zwarte raam
voel de kou
door hete vuren heen
maar niemand kan
mijn naam ontnemen
die is van mij alleen


er groeit
een rode roos
op mijn graf
zonder dat ik
hem ooit water gaf
zou er dan toch iets zijn
wat ik niet zie
en mij laat leven
ondanks mijn vroege pijn



Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00

Meer van Julius V.E. Dreyfsandt zu Schlamm : Gedichten 1a

↑ Terug naar de berichten