Naar de inhoud

Julius V.E. Dreyfsandt zu Schlamm : Gedichten 1a

seniorennet.beseniorennet.be
Vrijdag 24 augustus 2007

opstijgen om te dalen




hijgend rende ik...

de rand op de top
wachtte op mij
dat voelde zo aan
geen weg terug
naar de grens van 't leven
de afgrond, waar het water
stotend bruiste


gedagzeggend tegen
wie ook, kom maar
spring maar
daar op die plek,
kijkend omlaag
sprak ik de schepper aan


ik schreeuwde
het was mijn verloren kind
ik krijste, het was de oude man
in mij,
en veel daar tussen, tussen, tussen,,,,


ik dacht in de echo
nog kussen te horen
maar het was de valse hartslag
met hijgende tranen


zweefde al in mijn hoofd
zonder al te vallen
voelde nog wel de aarde
was de hoogste richel
van de stenen rots


in zwart-wit of minstens grijs
flikkerde de dolgedraaide film
alles als grabbelton voorbij
uitpakken. uitpakken
ja nu.....



Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00
Vrijdag 24 augustus 2007

Hanse panse knoeiertje




Hansje was een dromer
vooral als het winter was
dan dacht hij aan de zomer
met een ijsje op het terras


hij kon zo lekker likken
maar drupte op zijn shirt
dat moet je niet meer flikken
zei moeder op haar beurt


ach, zei kleine Hans gedwee
jij wast toch met een machien
maar moeder was niet tevree
zij wilde geen vlekje meer zien


maar Hansje kon goed brassen
en morste bij de vleet
zijn mam was te lui om te wassen
en klaagde bij elke scheet


Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00
Vrijdag 24 augustus 2007

Zoete Lieve-Vrouwe van Den Bosch


als tranen worden gehuild
die de Bosche Vrouwe
aldoor zijn toevertrouwd
zou de Dieze overstromen
zouden hoge stadse
kades worden gebouwd
 
eeuwenlang kaarslicht
beschijnt het beeld
van de kleine Madonna
de koningin van troost
voor het menselijk drama
 
alle zorg en leed
worden ongezien beschreven,
in stilte uitgesproken
 
ontvangen is haar antwoord
het zwijgend medeleven
in haar gestalte verwoord
 
in deze koude kapel
met ramen van glas in lood
leggen wij  vaak,
ten einde raad,
onze menselijke
kwetsbaarheid bloot
 
 
 
Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00
Vrijdag 24 augustus 2007

de man in het zwart




hij is lang van stuk
deze man
voortstappend in een
doortastende pas
gedragen door
zijn zwarte jas
waaronder, onzichtbaar,
zijn schraal postuur;
een lopend skelet alras


zijn bleek gelaat
met ingevallen wangen
en uitstekende botten
lijken de ogen achter
tralies te hebben gevangen
en de geest te verrotten


zijn vilten hoed
ruim om het hoofd gerand
verspreidt de uitgeblazen rook
tot een weids aureool
de sigaret tot de vinger opgebrand
en gebruinde nagels resteren
als doelloos levenssymbool


Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00
Vrijdag 24 augustus 2007

staren naar de einder

Klik op de afbeelding om de link te volgen 












staren naar de einder
is verder willen zien
dan ik nu al ben


het is ook kijken
naar al wat was
en ik nog steeds
achterna ren


op deze plek
van tegengestelde of
ver-springende
gedachten


hoor ik de zee ruisen
in zandbanken van rust

zo vergaat het vaak
dat dan mildheid komt


wanneer de wind
mij meeneemt
en mijn gemoed
wordt gesust




Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00
Vrijdag 24 augustus 2007

hoogtij




viert gij hoogtij deze dagen?

niet dat ik weet
is mijn antwoord


vanwaar dat u daar
over begint
of ziet u met
lede ogen aan
dat ik zozeer word bemind?


in dat geval
strekt het u tot eer
zulk een asemend lijf
in uw blik te vangen
of nog beter,
ik bloei in hogere sferen
en u tracht mijn warme zucht
op uw edele huid te eren
met sprakeloze gezangen


wees niet bevreesd
ook mijn genegenheid
is aan u besteed


zie met open ogen
dat mijn ziel
in vreugde,
ten bate van allen,
wordt meegezogen

Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00
Vrijdag 24 augustus 2007

ik, het kunstwerk





ik weet niet
welk beeld je
uit mij houwt
of in welke stijl
jij mij graag bouwt


maar onderwijl
zijn mijn rondingen
romaans
met een vleugje
jugendstil


ik spreek maar niet
over datgene
dat zich bij tijd en wijle
gothisch gedraagt
maar waarvan je al zei
dat het beviel


mijn buik hangt
wat boers over mijn riem
dus ook genesteld
tussen de benen
en wordt enigszins als
vormloze intimiteit gezien
die geen kunstenaar wil lenen


eer je begint te herscheppen
nog een welgemeende raad
vergrijp je niet aan de esthetiek
van mijn unieke bil(len)naad





Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00
Vrijdag 24 augustus 2007

verstild


mijn hand
al gerimpeld, het vel,
dat wel
mijn hand dus
strekt zich uit
over de stilte


sneeuw,
een onzichtbaar
dik tapijt
helder wit geweven
haast glanzend
sluipt op tegen een
lichtglooiende
heuvel


mijn korte vingers
begeleiden de opgaande lijn
in de vallende rust
naar de verte toe


zelfs mijn denken,
mijn denken,
vraag ik me af
zakt weg, nog verder dan,
als daarvoor
in niets

ik ben daar
met het geheel

alleen


Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00
Vrijdag 24 augustus 2007

lege stoel



kijk daar, verder op
zei ik
daar gaat je broer

fietst met kleinkind
achterop;
nog zo stoer

in de terrasstoel,
naast mij,
met een leegte
van verbeelde
aanwezigheid,
spreekt zij geen woord

ik roep naar de overkant
hé, Jan...zie ons hier

hij ziet mij niet
sinds jij niet meer
bij mij hoort

Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00
Vrijdag 24 augustus 2007

uitgeblust




op de eerste etage
slungelden haar benen
uit het raam
over het al haast
verrotte houten kozijn
van een herenhuis
met verloren faam


ze daagde mij uit
met blote benen
en lonkende ogen
die mijn lust wilden lenen


onder het gewuif
van een luchtige rok
ontsnapte mijn verstand
geenszins aan deze ruif
en mijn hart haastte zich
als een opgejaagde klok


nog twintig treden te gaan
naar dit hemels genot
langs gore wanden
met verbleekte sterren
maar daar boven aangekomen
kwam ik al adem tekort
om nog verder op te stomen



Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00
Vrijdag 24 augustus 2007

high in the sky



ik spring, ik huppel
en draai als molen rond
ik ga nog sneller
als de woorden die
voortkomen uit mijn mond

blijf staan, val niet om
oude grijze gek
stop, halt, stop
bok met lange borstrok

maar de wereld
is zo mooi en vluchtig
zo zwevend, zo high
zo wiet wiet wiet
zo bye, bye, bye

ik kan niet stoppen
en ga er tegen aan
wat een dolle pret
ieder lacht mij toe
en word tot
dollen aangezet

maar ben, plots,
bezweet wakker
in mijn stapelbed
ajuus, retteketet

Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00
Vrijdag 24 augustus 2007

ik vlucht



ik vlucht mee met witte zwanen
over wel zeven heuveltoppen
naar het vergelegen zilveren meer
alwaar ze op het water glijdend stoppen
kennelijk niet voor de eerste keer

gevangen in een sluier van regen
drijf ik langzaam met hen voort
zij bepalen voortaan mijn wegen
hartentranen hebben mij verstoord

zij vloeien door een diepe ader
van aangeslagen goud
je zult ze nimmer aanschouwen
zo gevoelloos voor mensenogen
deze druppels van eeuwig rouwen
Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00
Vrijdag 24 augustus 2007

onkruid



al wat dor is vergaat
het slaat wel wonden
maar nimmer laat
de ziel zich temmen
zij is door iets Groots gezonden

ook ik weet niet
waarom jij, hij, zij
het juist overkomt
dat een groeien
niet mag bloeien

het is vaak
mensenwerk
van onbewuste
machteloosheid
verkrampt tot
uiting van geweld
gevoel
dat snijdt
ogen
die niet meer zien
een hart,
genadeloos geveld

soms heel even
onverwacht
niet overdacht
wordt ons getoond
waar men vaak
zonder weten
op had gewacht

geraakt door een mens
gepaard aan een ziel
vangen wortels het licht
er is dan geen weg
meer terug
men sluipt dan
langzaam henen
voorwaarts gericht


Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00
Vrijdag 24 augustus 2007

nieuwe lente


morgen wordt het licht
ik weet het zeker
dan vervalt de duisternis
gericht op voelbaar zicht


het dal vult zich weer
met het blije lied
kom en kijk met mij
naar het ontluikend verschiet


morgen, ja morgen opent mijn hart
het was voor lange tijd gesloten
verborgen in enge diepte
doordrenkt in troebele smart


ik weet het zeker
in mij wordt de zalige hoop
wederom in goud gegoten
als vandaag is verleden
ontspruiten nieuwe vreugdeloten
Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00
Vrijdag 24 augustus 2007

ik blijf achter




ik blijf achter
keer mij om
ben mijn eigen
poortwachter
uit nood geboren
het was niet aan mij
te zeggen
kom blijf nog even
ik had haar
bij voorbaat
al verloren

zij kwam zo plots
in mijn beeldentuin
van zoete kersen
een zachte stengel
met een vederen pluim

en groeide in mijn leven
bloeide haast ongeremd
tot kostbaar zielengoud
zwevend wilde ik
dit wonder beleven
haar begrijpen in
duizendvoud

ik blijf achter
in de schemering
mijn schepping ontbonden
ben weer verweven
met de werkelijkheid
oh, was ik nog maar daar
waar ik mijzelf
had heen gezonden


Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00
Vrijdag 24 augustus 2007

hé?


hé? ja u daar
heeft u weet van dat u leeft
u ziet wel en denkt en denkt
maar dwaalt af, terwijl u
ogenschijnlijk leest,
doch het beeld dat u waarneemt
hangt nog bij het feest
van gisteren
of omdat u zich verveelt
of aldoor uw tranende ogen zeemt


heeft u weet dat u leeft
of zijn uw gewoonten gewoon
u doet maar wat
bent u het niet zat
om weg te zweven of te turen
kijk eens goed, meeloper
sta op en vang aan
schuur de gedrochten weg
wat blijft bent u
helaas, uw ego is naar de maan
Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00
Vrijdag 24 augustus 2007

moeras




hoe schaduwrijk
is mijn tegenlicht
als de maan
zich wentelt
boven nevelig moeras

en strohalmen
zich sieren met
gevallen blaren
als een satanische jas

als de damp zich kringelend
omhoog drijft
en laat galmend gekwetter
in alle omvang beklijft

is de dag gestorven
en door de ongrijpbare
duisternis ingelijfd


Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00
Vrijdag 24 augustus 2007

Mokum


een druilerige regen
stemt mijn Mokum
tot een grijs bestaan
over lauwe koffie turend
zie ik kabbelend water
aan mij voorbijgaan

vandaag bruist het niet
van kleurrijke mensen
de stad lijkt dood
ook al belt de tram zijn stem
en zijn luiken gastvrij geopend
door mij gaan verleden wensen
en een hoop die
zwaarder weegt dan lood
Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00
Vrijdag 24 augustus 2007

de dichter



met zware
woorden dan wel
speelse akkoorden
timmert de dichter
het zijnde dicht

hij is van een
zo groot gewicht
dat zijn ego
vaak wordt verlicht
met de mist
die men kent
in Londen
en omschrijft
met groot gemak
zijn wazige zonden

hij verklaart
de eigen spiegel
vaak met een
duister elan
waar reflectie,
ongetemd,
verdwijnt in
de koffiekan


Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00

Meer van Julius V.E. Dreyfsandt zu Schlamm : Gedichten 1a

↑ Terug naar de berichten