Thorn

"Ver kunnen kijken", dat is toch hetgene dat ik regelmatig wil doen. Maar seffens meer hierover.

Eerst wil ik effe iets kwijt over deze voormiddag, het was nat, miezerig en grijs. Kortom, geen weer om te sporten. Maar, ... ideaal om in de tuin iets te doen, het snoeien van onze vlinderstruiken. Een beetje nattigheid kan daarbij geen kwaad, 'n goeie jas aan, iets op je hoofd en véél goesting, dat zijn de ingrediënten voor 'n mooi werkje. Om 13u30 moest ik op halfjaarlijkse controle bij mijn mondhygiëniste en daarna was het aan mij om te gaan wandelen.

Ik wilde nog eens 'n tocht maken doorheen het Belvédèrepad langs het kanaal. Daarvoor was het wandelen tot aan de brug van Briegden om vervolgens de talut omhoog te klimmen om dat groene pad te nemen tot aan de brug van Veldwezelt. Onderweg heb je dan van boven af, 'n mooi zicht op de industrie rondom het kanaal en rechts in de verte ligt de kerk van Veldwezelt.

Vervolgens moet je de brug oversteken om dan terug te keren naar Lanaken. Vandaag heb ik gekozen om het fietspad te volgen dat kris-kras flirt met de landsgrens. Het is daar dat je nog héél ver kunt kijken. Ik bid en ik hoop dat het niemand ooit in zijn hoofd krijgt om daar bebouwing te realiseren, zelfs geen industrie. Uiteraard had ik dat ver kijken ook al op het Belvédèrepad. Onderweg zag ik ook nog 'n spandoek waarop gewag gemaakt wordt van de realisatie van een groene grensbuffer, 'n initiatief van de stad Maastricht, de gemeente Lanaken en Fluvius.

Het is vandaag aan de late kant dat ik aan mijn verslag begin, dat heeft natuurlijk te maken met het feit dat ik pas omstreeks 17u15 terug thuis was. Wat deze week nog gaat geven ....? Nog heel wat snoeiwerk in de tuin, een fietstocht naar Thorn, een dagje weg met ons twee en ......

Ja, gisteren was de grote dag. Uiteraard wil ik iedereen bedanken die mij gefeliciteerd heeft voor mijn verjaardag en mijn nieuwe voordeur. We hebben het ons lekker laten smaken en tussendoor kon er nog 'n partijtje schaak af met de kleinzoon. Mijn kinderen hadden mij wel 'n hele speciale cadeau gedaan, 'n opdracht in feite. Ze hadden in 'n wiel aan weerskanten omslagen gehangen met 'n foto op en in die omslag zat 'n tip. Aan mij te weten te komen waar die foto genomen werd om vervolgens naar die plaats te fietsen om daar als bewijs ook 'n foto te nemen. Die foto diende ik dus naar de kinderen te zenden. In de enveloppen zaten ook wat centjes, bedoeld om onderweg te stoppen voor ene koffie en iets erbij. Het was ene fijne dag, ik had er naar uitgekeken.

En ja, ik ben er vandaag maar direct aan begonnen. Het weer was mij te goed om in de namiddag te gaan schaken, nee, liever in de buitenlucht. Ik vertrok via de Bessemerstraat. Op de hoek met de Roelerdreef zag ik overal papier liggen, precies of vanuit 'n voorbij rijdende auto, stapels papier naar buiten gegooid zijn. En dan mijn eerste drie opdrachten, 'n foto van C-Mine in Winterslag, het bordje met nr. 70 en de kerk van Gruitrode.

In Gruitrode was nog veel meer te zien, oa. die kapel en veel kunst met wielen en fietsjes in het centrum. Nadien nog heel wat kunst gezien, zo bvb. aan de Zuid-Willemsvaart in Eisden en de levensboom in Herbricht. Pauzeren kon ik pas na 70 km. in Kotem in de Ponderosa. Bij mijn koffie kreeg ik er 'n suikerwafel bij, uit eerlijke schaamte heb ik daar dan ook maar mijn biertje gedronken. Uiteindelijke kosten: 6,00 euro.

Met terugrijden zag ik dat de 90 km. in het bereik lagen, ik heb daarom nog 'n extra lus gemaakt via Veldwezelt. Voila, mijn eerste rit als 70-jarige. Ik heb het verschil met verleden week niet gemerkt.

Een stralende zon deze voormiddag, echt geen weer om thuis te blijven of in de hof te werken. Dat laatste kun je ook als het miezerig is of aan de grijze kant, geen probleem. Maar vandaag hoorde ik mijn stadsfiets roepen, "pak mij vast" en wie ben ik om daaraan te weerstaan ...?

Ja ik weet wel, woensdag heb ik gezegd dat het vermoedelijk mijn laatste rit als 60-tiger zou zijn, maar het kriebelde vandaag en dus ben ik vertrokken. Van de kok had ik 'n half uur extra gekregen om de eindmeet te halen (12u30 ipv. 12u00). En zo kon ik vertrekken via de brug van Briegden en zo langs het kanaal tot in Kanne. Vervolgens ging het langs de sluis van Lanaye om dan "Pays de Liège" binnen te rijden. Via de brug over de Maas ging het dan naar Moelingen om daar links af te draaien naar Eijsden, 'n grensgemeente in Nederland. Eerst langs die oude witte woning en dan langs het plaatselijke kasteel. Je kunt daar prachtige foto's nemen en ook wandelen in het kasteeldomein.

Nadien was het gewoon terugrijden naar Maastricht, wel nu met de wind in de rug. In mijn heenrit - naar Moelingen - was het niet sneller dan 15 à 16 km/uur, terugkeren was het met versnelling 6 van de 7. Doorgaans rij ik op de 5. En eenmaal je de windmolens ziet, dan ben je bijna thuis. Op de valreep heb ik nog juist 12u30 gehaald, tja dat heb je als je tegen de wind moet opboksen. Één troost, de zon scheen volop en daar was het mij toch om te doen.

En mijn laatste foto, dat is er eentje gemaakt door die drone. Onze dakkapel ligt vol met mos en de afvoer is vermoedelijk verstopt. De dakwerker heeft de foto ook al gezien en hij was nieuwsgierig hoe ik aan die foto geraakt ben. Hij komt het probleem oplossen.

En nu naar de koers kijken. Bij de dames heeft onze landgenote Lotte Kopecky al gewonnen.

Vanmorgen, vóór ik aan mijn fietstocht wilde beginnen, heb ik eerst nog even mijn computer opgezet en mijn blog geopend. Ik was aangenaam verrast toen ik zag dat er juist op dat moment al 40.000 bezoekers op mijn blog geweest zijn. Merci dus iedereen voor jullie trouwe bezoekjes.

En zoals gezegd, vandaag stond 'n fietstocht op het menu. Ik had deze ochtend wel wat twijfels toen ik de krant uit de bus ging halen, het was één grijze soep, 'n flinke mist. Hopelijk zou dat niet te lang duren. Maar gelukkig, omstreeks 10u00 begon het open te trekken en kon ik van start gaan. En inderdaad, ik was nog niet helemaal in Maastricht toen de zon begon te piepen.

In Maastricht sloeg ik de weg naar Gronsveld in. Ook daar heb je al mooie vergezichten. En dan heb je zo van die typische oplopende straten, zoals de Rondelenstraat, ene kuitenbijter van 1,2 km. Aan de kerk van Banholt ben ik even gestopt om wat mondvoorraad achter de kiezen te steken en wat verderop zag ik die speciale woning staan met veel leem in de gevel.

In Gulpen ben ik even gestopt voor ene koffie en 'n stuk taart. En ja, voor het eerst dit jaar, buiten op het terras. Lekker in het zonnetje. Nadien passeerde ik een der hellingen van de Amstel Goldrace, de Fromberg. Een bergje van 1,5 km. waar ik toch 'n versnelling kleiner moest schakelen. In Voerendaal, de bakermat van mijn familie Meuris, zijn er verschillende mooie plekjes om te wandelen of gewoon, effe te rusten en te genieten van de omgeving.

Ook zie je af en toe in de verte 'n mooi kasteel, iets wat mij al mijn hele leven fascineert. In Genhout kom ik graag, dat is zowat 'n ijkpunt dat mij laat weten dat de terugweg er zo stilletjes zit aan te komen. Want na dat dorp, ben je al rap in Elsloo, de plaats waar ik de brug over moet richting Kotem, dus terug naar België. Maar eerst moest ik juist vóór ik de brug overstak, nog onder 'n tunnel door, vol met "street art". Op de brug zelf, het ik het vandaag eens gecontroleerd, van het ene einde tot de overkant, dat is 'n afstand van welgeteld 1,3 km.

En terug in de "heimat", dan is het gewoon de Maas volgen om tenslotte via Hochter Bampd en Smeermaas terug naar Lanaken te fietsen. En daar, voor ene keer ben ik eens afgeweken van mijn vast merk en eens iets anders geproefd. En ja Lieve, het smaakte.

Dit ritje is hoogst waarschijnlijk het laatste als 60-tiger, vanaf zondag begint 'n nieuwe episode. Ik kijk ernaar uit.

Na overleg met mezelf, ga ik het vandaag voor bekeken houden om mij buiten te wagen. Het is nu (13u15) nog altijd aan het regenen en op 'n kortstondige pauze na, zou het omstreeks 15u00 weer regenen. De wegen zijn sowieso nat, het is onaangenaam en de goesting is er ook niet.

Toch ben ik even op mijn fiets gekropen om naar de bib te gaan voor nieuwe boeken. Het meisje achter de balie keek verwonderd op om zo 'n kletsnatte mens te zien binnenkomen. Ik had mij gelukkig thuis al vergewist van de mee te nemen boeken en die stonden er nog allemaal. Ik was dus rap terug thuis om 'n droge broek aan te trekken. En ja, ook het schaken schiet er deze namiddag bij in. Het is geen pretje om daar met natte kledij te gaan zitten. Jammer! En daarbij, 'n dagje rust kan nooit kwaad. Morgen zou het droog blijven, tijd om in de tuin te werken, mijn koersfiets proper te maken en 'n wandeling te maken. Op woensdag zou het ook droog zijn met nauwelijks wind, de wegen zouden dan moeten opgedroogd zijn, vermoedelijk ga ik dan fietsen. Dat zal denkelijk naar Gulpen gaan.

Maar gezien er geen sportieve prestatie inzit vandaag, wil ik jullie verblijden met wat oude postkaartjes. Deze keer is de stad Bree aan de beurt, de voormalige woonplaats van tennisster Kim Clijsters. Zij werd geboren op 8/6/1983 in Bilzen maar woonde nadien in Bree. Deze gemeente kreeg in de 13de eeuw stadsrechten. In 1007 werd over deze plaats gesproken onder de naam Britte.

En waarom ik iets van Bree publiceer? Uiteraard omdat ik er jaarlijks toch enkele keren per fiets passeer. Bree heeft naast enkele gehuchten, ook nog de deelgemeenten Beek - Gerdingen - Opitter - Tongerlo. Veel bier zul je dus zeggen, pils van Opitter en abdijbier van Tongerlo.

Zoals zo dikwijls, heb ik mij weer ferm moeten beperken met die kaartjes, er zijn er in overvloed. Veel kijkplezier.

Het zijn nog lang geen lentetoestanden, elke dag wat gemiezer of 'n bui en telkens ook 'n strakke wind. Maar binnen zitten is ook geen optie, dus in de voormiddag wat in de tuin gewerkt en in de namiddag mijn stadsfiets van stal gehaald. Vandaag had ik niet zo direct goesting om te wandelen, en niks doen is ook niet aan mij besteed, dus werd het fietsen ondanks de kans op gemiezer en de felle wind. Ik heb er mij niet te veel van aangetrokken, gewoon vertrekken en zien waar het schip strandt.

Ik vertrok via Herbricht aan de Maas. Ook daar is goed te zien welk 'n enorme plas water onze stroom is in de winter. En dan naar Uikhoven. En aan die spin, daar kon ik maar moeilijk aan voorbij zonder eerst wat foto's te nemen. Mooi gemaakt. Ik vervolgde mijn tocht in de richting van Kotem. Daar spotte ik 'n ganse weide vol vogels. Iets verderop kom je dan aan "den doodendraad", 'n overblijfsel van WO 1.

Via het stadion van Patro Eisden - ik weet niet of Jos er ooit zijn opwachting gemaakt heeft - fietste ik verder tot aan de vroegere koolmijn van Eisden. De gebouwen zijn nog in prima staat. Via de wijk Sint-Barbara kom je dan al rap aan het oude stationnetje van Eisden. Een mooie plaats om te pauzeren. Het was er wel open maar ik had vandaag niet veel interesse om mijn tocht te onderbreken. Op dat punt fiets je richting de Salamander in Maasmechelen en dat in hout gekapte beeld, is voor elke voorbijganger 'n lust voor het oog.

Via de Mechelse Heide en Opgrimbie was het tijd om terug te keren. Ik had geen idee hoe ver het stond met de koers. Maar bij het nuttigen van ene warme choco in Lanaken-centrum, kon ik live de beelden op tv meevolgen, nog 10 km. De beste ploeg van het moment, ging met de zege lopen. Proficiat.

Een probleemloze rit, goed afgesloten. Dat zie je seffens bij mijn laatste foto. Maar eerst begon de dag al vroeg voor mij, vanmorgen om 8u00 naar de kapper en daarna op controle bij de dokter. Dat laatste dient op regelmatige basis te gebeuren.

Maar dan, omstreeks 10u30 was ik klaar om aan 'n fietstocht te beginnen. Het was vandaag te doen, zoniet zou het in de rest van de week, ofwel letterlijk in het water vallen of ik zou stevig afgeremd worden door 'n stevige wind. Dus droog weer vandaag en max. 3 bfr. uit ZW. En wat is er dan idealer om met de wind in de rug te vertrekken langs kanaal en Maas, om nadien beschermd tegen de wind, terug te keren. De bedoeling was dus om naar Aldeneik te fietsen, 'n toeristisch plaatsje, juist boven Maaseik.

Ik vertrok via het kasteel van Rekem en een der mooiste oude gebouwen langsheen het kanaal. In Vucht had ik 'n kort gesprek met 'n lid van de heemkundige kring. Hij staat in voor het onderhoud van de historische site aldaar. Die site herdenkt het feit dat 'n Duits vliegtuig in 1940 daar is moeten landen met als gevolg dat Hitler het begin van WO II met enkele maanden heeft moeten uitstellen.

Vervolgens enkele mooie beelden in Dilsen, 'n plaats waar je fijn kunt wandelen. In Maaseik aan de brug was het tijd voor de inwendige mens, wat boterhammen en 'n banaan. En zoals jullie intussen al gewend zijn, ook in Aldeneik hebben ze 'n mooi kapelletje. Het werd gebouwd in 1949 als dank dat de streek in WO II gevrijwaard bleef van schade. Tot dan ging het vrij vlot, ik had dan ook wind in de rug. Ik had daar 'n gemiddelde van 26 km/uur.

Maar eens Aldeneik buiten, ging het linksaf richting Wurfeld en het oude kolenspoor tussen Maaseik en As. Aan die brug over de Zuid-Willemsvaart, stak mij 'n wielertoerist voorbij die ik ben blijven volgen tot in Zutendaal. Gaandeweg zijn we met mekaar aan de praat geraakt. Bleek het 'n Nederlander te zijn, woonachtig in Kinrooi. Hij vond het goed dat we samen opfietsten, wat gezelschap is altijd fijn. Hij was sinds 'n jaar gepensioneerd en maakt nu vele ritten. In Zutendaal was het voor hem tijd om terug te keren, voor mij was het tijd om even op mijn effe te komen, met twee fiets je altijd iets sneller dan alleen.

Vervolgens ging het nog naar Munsterbilzen en Eigenbilzen om ten slotte via het kanaal en Briegden, te concluderen dat het goed geweest was. Dat drankje had ik mij onderweg wel nog beloofd. Voila, 'n rit van iets meer dan 90 km. Geen problemen onderweg gehad, er was wel stevige wind, maar over het kolenspoor viel dat nog best mee. Ik was er trouwens fietser 163 die daar vandaag passeerde.

O ja, ik heb nog niks gezgd over mijn eerste foto. Bij het bedrijf Sappi zijn ze al het hout aan het weghalen, hout dat nu niet meer nodig is wegens het stopzetten van de productie.

Het gebeurt me niet rap, maar vandaag had ik het nog eens zitten, effe terugschakelen naar 'n kleinere versnelling. Mijn plan was om deze voormiddag naar de abdij van Val Dieu te fietsen. Op de buienradar had ik gezien dat het droog zou blijven en dat er 'n wind van 3 bfr. zou zijn, komende uit het ZW (dus in de richting van Val Dieu). En zoals verhoopt, de zon was van de partij maar ook 'n schrale en koude tegenwind. Dat die zon mij in de ogen scheen , tot daar toe, maar die koude wind begon in te werken op mijn systeem. Om mijn motor niet op te blazen, was het dus kwestie van 'n tandje kleiner te fietsen. Op 'n bepaald moment was ik zelfs aan het denken om 'n afslag naar links te nemen (dus vroeger terug te keren). Maar mijn eergevoel had bepaald dat het Val Dieu zou worden en dat is het dan ook geworden, zij het dat de laatste kilometers tot ginder, echt op karakter waren.

Gelukkig was de brasserie van de abdij geopend, dat had ik op voorhand nagezien. Die koffie, dat stuk taart en de Cecemel kwamen dus echt op tijd. Ik ben er toch 'n tijdje blijven zitten, effe genieten van de warmte en het gezelschap. Ik was er niet alleen, er waren vele gezinnen die aan het genieten waren van 'n warme lunch, de volwassenen ook met 'n fris Val Dieu biertje.

En zoals verhoopt, de terugweg ging mij 'n stuk makkelijker af dan de heenweg. Ik had nu de wind in de rug, en die pauze had mij goed gedaan.  Misschien nog 'n woordje uitleg over mijn route. Ik vertrok via het jaagpad in Briegden om in Kanne onder de brug, enkele foto's te nemen. Van Kanne ging het via Lanaye en Moelingen naar Warsage. Daar had ik dan 'n heel stuk bergop en ... wind op kop. Vooral daar heb ik mij ingehouden om niet in het rood te gaan. Ik was dus blij om in Val Dieu effe te pauzeren en ook om er enkele foto's te maken.

De terugweg liep in het begin via dezelfde wegen. In Warsage-centrum nam ik ook enkele foto's. Maar eens in Voeren, koos ik er voor om via 'n andere weg terug te keren. In 's-Gravenvoeren waande ik mij de verkondiger van de plaatselijke carnavalsstoet, ik diende doorheen de hoofdstraat te fietsen, de straat waar de stoet doorheen diende te trekken. Het volk stond al rijen dik en de muziek was uitbundig. Alleen spijtig dat ik geen karamellen bijhad om rond te strooien, ik zou nogal een bekijks gehad hebben.

Maar eens Voeren buiten, kon ik naar Maastricht fietsen, niet doorheen het centrum maar er onderdoor om via Rothem naar de Noorderbrug te pedaleren. Helemaal op het einde waar ik rechtsaf diende te gaan richting de grens en Smeermaas, zag ik die fiets nog steeds liggen, ontdaan van wielen en zadel, maar nog steeds met 'n stevige ketting vastgemaakt aan 'n paal. Hij ligt er al 'n tijdje.

En in Smeermaas kon ik zonder problemen passeren aan het kruispunt. Vandaag gaat er de carnavalsstoet uit en zo te zien stond er al heel wat volk te wachten op het jolijt. Thuis kon 'n warm bad mij lekker opkikkeren. Dat heb ik alweer gehad, Val Dieu, ... voor het eerst en niet voor het laatst dit jaar.

De bedoeling was vandaag om te fietsen en dat heb ik dan ook maar gedaan. Mijn plan was om in de voormiddag al te vertrekken en om 'n langere rit te maken met de koersfiets. Maar de regen van gisterenavond en nacht, besliste er anders over. De wegen waren nog nat en dan met de koersfiets gaan rondrijden, dat zorgt er dan voor dat je achterste ook nat wordt. Ik heb dan maar mijn rit ingekort en de stadsfiets genomen na het middagmaal.

Ik vertrok te Briegden via het jaagpad langs het Albertkanaal. Vervolgens reed ik onder de brug van Vroenhoven door om in Kanne, daar de brug over te steken richting de sluis van Lanaye. Deze keer eens niet doorheen Lixhe (of Lieze op zijn Vlaams) gereden, maar rechtdoor gegaan naar Visé. Je ziet al direct de zware Waalse industrie. Visé is ook gekend om zijn vele boten. Vervolgens ging het naar Haccourt en Hermalle. Om terug te keren moest ik weer doorheen Visé fietsen. Onderweg ook daar 'n kapel gespot.

En dan ging het naar Eijsden. Juist voor de grens, nog op grondgebied België, meer bepaald in de gemeente Moelingen, zie je de vermeldingen over Fort Navagne, ooit 'n verdedigingsschans die uiteindelijk in 1702 werd afgebroken door de Maastrichtenaren. De stenen werden gebruikt als bouwmateriaal.

Om niet doorheen Maastricht zelf te moeten fietsen, maakte ik 'n lus doorheen Gronsveld met zijn mooie molen. Vervolgens ging het over de Noorderbrug, naar Smeermaas en langs de carnavalsstraat bij uitstek in Lanaken, de Wijngaardstraat.

Zo, ik heb mij weer eens kunnen uitleven, en dat was toch de bedoeling. Voor zij die nog carnaval vieren, amuseer jullie.

Deze morgen dacht ik effe, het zal toch niet waar zijn ... Ik was nog maar net per fiets vertrokken, juist Maastricht binnengereden langs de Noorderbrug. Op 'n bepaald moment zat ik op 'n vrijliggend fietspad (dus geen auto's die ons konden hinderen) en ik wilde de fietser vóór mij, voorbijsteken. Draaide die knul toch zonder boe noch ba, links af naar 'n privéterrein. Gelukkig had ik de handen aan de remmen zodat ik direct tot stilstand kwam en hem dus niet in zijn flank raakte. Ik heb toen toch 'n lelijk woord gebruikt en de knul heeft zich toch verontschuldigd. Een ongeval zit dus in 'n klein gaatje.

Inderdaad, als het in mijn hoofd zit dat er gefietst moet worden, dan gebeurt dat ook, ondanks dat er geen zon te zien zou zijn vandaag. Deze keer had ik mij beter voorbereid en 'n bidon gevuld met water, 'n klontje suiker en 'n mespunt zout. Voldoende eten, oa. 'n banaan, wat boterhammen en daarnaast uiteraard warme kledij.

Ik vertrok dus richting Maastricht. En die runderen, .... die heb ik vandaag op vele plaatsen gezien. Langs het water hebben ze plaats zat om te grazen. Via dat prieeltje in Meerssen, ging het over de Biesenberg naar Bunde, een klim van 800 meter. Wat verderop, de kerk van Moorveld, 'n wijk van de gemeente Meerssen. De kerk is nog recent, van 1954.

En dan heb je Stein, aan die brug kon ik maar moeilijk voorbij zonder 'n foto te nemen. Één woord: prachtig. Ik heb er mijn boterhammen opgegeten. In Illikhoven houden ze ook van carnaval, getuige de versiering bij 'n jeugdprinses. Het grappigste zag ik aan de brug van Maaseik, komende van Roosteren. Het gemeentelijk bord hebben ze ondersteboven opgehangen, wederom een of andere protestactie.

Iets verder, op Belgische bodem dus, kwam ik in het bedevaartsoord Heppeneert. Daar zag ik tot mijn blijdschap dat het Hepperhuys geopend was, tijd dus voor 'n stuk appeltaart met koffie. Op dat punt had ik 48 km. op de teller. Die spreuk tegen de muur, vond ik interessant. Via de Maas en Mazenhoven, ging het terug huiswaarts. Maar dat huiswaarts fietsen, dat ging gepaard met stevige tegenwind. Het was dus op karakter tot Lanaken, enerzijds om toch wat tempo te behouden en anderzijds, het is een goede training voor de volgende maanden.

In Lanaken toch nog effe het Cultuurcafé binnengestapt voor ene lekkere Duvel, die had ik wel verdiend, méér dan 81 km. gefietst. Al bij al 'n mooie fietstocht, héél even wat gemiezer in Dilsen (in feite, niet het vernoemen waard) en in de buurt van Boorsem, kwam de zon er even door.

Morgen komt de kleinzoon en dan moeten bomma en bompa voor oppas spelen. Misschien in de late namiddag nog rap de deur uit ....?

Van dat misschien - mogelijk - enz. van gisteren, ik hoopte 'n fietstocht te maken, kwam bijna niks in huis. Ik was vergeten dat onze dakwerker vermoedelijk vandaag zou komen opduiken, hij doet die job enkel op zaterdag. Maar om zeker te zijn had ik hem vanmorgen gecontacteerd. Effe erna kreeg ik 'n bericht binnen dat het hem spijt dat de gemaakte afspraak niet kon doorgaan. Hij was bezig met 'n groot project en had derhalve geen tijd meer voor ons. Hij raadde ons aan 'n andere dakwerker te contacteren. Daar zit je dan met - mogelijk - 'n werkje van niks. Maar voor mij is het te hoog op het dak om mij eraan te wagen. Volgende week gaan we ons beraden over het probleem. Ik kon dus wel gaan fietsen, dat was het enige positieve aan mijn verhaal.

Voor dag en dauw was ik deze morgen eerst om brood geweest. De bouwvakkers tegenover onze woning waren toen ook al op post. Maar nu mijn fietstocht.

Het was er eentje waarbij improvisatie troef was. Enerzijds stelde ik in Maastricht vast dat ik mijn drinkbus vergeten was en anderzijds ben ik even van mijn voorziene route afgesukkeld. Ik vertrok via de Bemelerberg, 'n goede waardemeter van mijn fysieke krachten. En zoals gewoonlijk, lukte dat perfect. Vervolgens kwam ik in het gehucht Wolfshuis, horende bij Eijsden-Margraten. Daar zag ik dat het winkeltje van de Tienhovenmolen open was. Mogelijk hadden zij wat drank voor onderweg. De molen stamt uit 1855 en is volledig opgetrokken uit mergel. Deze beltmolen is nog maalvaardig en op zaterdag is dat winkeltje open. Ik heb meegenomen wat voorradig was.

Daarna ging het richting Valkenburg. Ik heb er geen foto's gemaakt, te veel blijven stilstaan doet geen goed aan die oude knoken. Natuurlijk moet ik toch af en toe eens stoppen om wat mondvoorraad binnen te spelen, en waar kun je dat beter doen dan bij mooie vergezichten. In die omgeving ben ik even van mijn route afgedwaald. Maar de dorpjes Klimmen, Hulsberg, Beek en Elsloo ken ik, ik heb dus gewoon de openbare wegwijzers gevolgd en vanzelf terug op het fietsroutenetwerk geraakt.

Via de kerk van Genhout, fietste ik verder door naar Catsop, 'n gehucht horende bij de gemeente Stein. Je zou daar recht dat kapelletje kunnen binnenfietsen. Het dateert van 1848. Ik moest daar rechts aanhouden om langs en over het Julianakanaal te fietsen, terug richting België, naar de gemeente Kotem.

De terugweg was simpel, van Kotem naar Uikhoven, Rekem, Neerharen om vervolgens via de sluis van Lanaken het centrum te bereiken. En omdat deze jongen toch dorst had gekregen, kon mijn favoriete drankje er best nog bij. Daarna 'n warm bad en 'n stevig avondmaal.

Nog ene fijne zondag iedereen.

Zoals ik in mijn titel zeg, "rechtblijven was vandaag de boodschap". Inderdaad, op vele plaatsen was er ijsvorming en dan was het nodig om voorzichtig te zijn. Ik had wel schoenen aan met ribbels, maar dat garandeerde mij niks op al die ijsplekken.

Nu, ik heb uiteraard niks te bewijzen, gewoon rustig aan effe buiten zijn. Wat frisse lucht opsnuiven, dat was de bedoeling. Ik vertrok doorheen de Sint-Servaaswijk met oa. de Epesiastraat en de Bosstraat. Op die straten viel het nog mee, zolang je op de openbare weg bleef. Maar eens in de Kewithstraat was het balanceren op het ijs. Het kasteel was net niet verstopt achter de begroeiing.

Via de sportoase en het collega, keerde ik terug van mijn korte wandeling. Deze namiddag gaan we wat rust inbouwen en morgen hoop ik droog in de schaakclub te geraken. En o ja, mijn eerste foto: het bewijs dat we ook voor de vogeltjes zorgen. Foto genomen deze morgen vanuit onze living.

En laat het nu maar dooien, hopelijk zijn we binnenkort verlost van die winterperikelen.

Vandaag kon ik het toch niet laten, er zou en er moest gefietst worden. Het weer leende zich er voor, niet teveel wind, véél zon en minder koud dan de voorbije dagen. De volgende dagen dienen zich aan als grijs, met weinig zon. Het was dus deze namiddag profiteren van de omstandigheden. Ik had 'n route in mijn hoofd, maar gaandeweg ben ik toch wat verder gegaan dan gepland. De benen voelden goed aan, dus wat extra kms. waren geen probleem.

Ik vertrok in Briegden aan de brug om vervolgens het jaagpad te nemen tot in Kanne. Daar zag ik dat er nog maar 10 andere fietsers mij vandaag waren voorgegaan. Best weinig dus, op dat moment was het toch al 13u20. Kanne is altijd mooi om er wat foto's te nemen. Vervolgens ging het naar de sluis van Lanaye om dan door te fietsen richting Moelingen. De Maas hield zich vandaag rustig, het is al anders geweest.

In Moelingen ging het dan linksaf naar Eijsden. Het is 'n slapend dorp met nog veel oude woningen en 'n mooie beeldengroep. Eens Eijsden buitengereden, is het gewoon de grote weg volgen richting Maastricht. Je dient aan de linkerkant te rijden op 'n dubbel fietspad. En die laatste foto, dat krijg je te zien bij het binnenrijden van Maastricht.

Om de stad buiten te rijden, koos ik deze keer om dat te doen via de Noorderbrug. Dat was gewoon 'n kleine lus naar rechts. Sneller ging ook, via de Wilhelminabrug en daarna langs de Bassin. Maar het wordt daar voor de fietsers moeilijk gemaakt met werken in aantocht.

In Lanaken nog twee drankjes gedronken, warm en koud om tenslotte thuis onder de warme douche te kruipen. Ik moet zeggen dat ik absoluut geen kou gehad heb tijdens mijn rit, ik was uiteraard goed voorzien van kledij, oa. thermisch ondergoed. Zo, die eerste fietstocht heb ik alweer gescoord.

Het is eigenlijk niet normaal, 30 december en ik heb 'n fietstocht gemaakt. Het weerbericht had het over 'n droge dag, wat zon, maar anderzijds, redelijk wat wind. Je kent mij, dan ben ik niet meer te houden en dus werd die fiets van stal gehaald. Wel heb ik de goede raad van mijn eega opgevolgd door de gewone stadsfiets te nemen. De wegen liggen er vuil bij en dat was ook zo. Het enige minpunt was vandaag die laaghangende zon. Tot Vroenhoven heb ik omzeggens op het gevoel moeten fietsen, de zon scheen mij pal in de ogen. Gelukkig was het zaterdag en dus veel minder verkeer.

Maar eerst ben ik vanmorgen nog naar de bakker geweest om aansluitend, mijn wekelijkse taken als hulp in het huishouden uit te voeren. Na het middageten kon ik dan vertrekken.

Ik vertrok richting Veldwezelt en Kesselt om even te stoppen aan Steenbakkerij Nelissen. Alfons Nelissen begon er zijn zaak in 1921. Nu maakt de 4de generatie Nelissen de dienst uit. Via Vroenhoven fietste ik naar Riemst om daar in het centrum, rechts af te slaan richting Bilzen. Onderweg passeer je de deelgemeente's  Grote- en Kleine Spouwen. In Martenslinde wilde ik café-Brasserie De Gouden Tak eens van nabij bekijken. Niet dat ik er 'n pauze wilde nemen, maar het huis op zich interesseerde mij. Het is 'n oude vierkantshoeve. Ik hou het adres wel in gedachten voor de toekomst.

Bilzen reed ik binnen via de Brugstraat en de markt. Ondanks het frisse weer, zaten de terrassen er afgeladen vol. De stad reed ik uit via dat rustige fietspad. Vervolgens kwam ik door Munsterbilzen en langsheen de oude pastorij in Zutendaal. Ik had nog wat tijd en 'n lus naar Gellik zag ik nog wel zitten. Vooral café-brasserie In de Oude Hoeve was daar mijn bestemming, mijn enige pauze van de dag. Onderweg daar naartoe, nog heel wat paarden in de weiden zien staan.

Zo, mijn laatste fietstocht van 2023 zit er op. Tot gisteren kwam ik juist niet aan die 6.500 kms. (3 kms. te weinig) maar als sportman moet die kaap overschreden worden en dat heb ik dus bij deze gedaan. Deze avond zal het rustig voor de tv zijn, en morgen het jaaruiteinde. Hopelijk wordt er - ondanks het strikte verbod - niet te veel vuurwerk afgestoken. 

Vandaag had ik maar één doel, aan de Maas gaan kijken of die stier nog in het midden van de Maas stond. Gisteren werd er in vele media, foto's getoond van die stier die klaarblijkelijk uit zijn kudde werd verstoot en in het midden van de rivier is terecht gekomen. Nu zijn die beesten wel goede zwemmers, paniek is er dus niet. Hij staat aan de Nederlandse kant van de Maas, recht tegenover het dorp Itteren. Het is dus aan de Nederlanders om de zaak op te volgen. En ja, toen ik bijna in Herbricht toekwam, zag ik hem in de verte staan.

Na dit schouwspel, fietste ik verder naar Kotem. Daar ben ik uiteindelijk toch eens gestopt aan de Sint-Antoniuskapel. Ik ben er misschien al honderd keer voorbij gefietst, het werd tijd dat ik er eens 'n foto van nam. De kapel is gebouwd in 1921. En in Kotem, fietste ik links af, de autostradebrug over richting Elsloo. Ik heb het eens geteld, maar ik ben tijdens mijn tocht, vijf keer over het Julianakanaal gefietst. De een brug dus na de andere.

Ook in Geulle a/d Maas ben ik eens gestopt. Ook daar ben ik al ontelbare keren voorbij getrokken. Het is 'n klein ingeslapen dorpje met oude huisjes, 'n Maaskruis, de kerk en wederom 'n Sint-Antoniuskapel (toevallig dus dezelfde naam als in Kotem). Deze kapel werd gebouwd in 1908.

Het ging vervolgens via Brommelen naar Itteren en Borgharen. In Itteren ben ik niet tot aan de Maas geraakt, het zou mij te ver van mijn fietsroute leiden. Wel maakte ik nog 'n foto van het kasteel van Borgharen.

En tenslotte fietste ik via Maastricht terug naar huis. Vermoedelijk zal dit mijn laatste fietstocht zijn van dit jaar. Juist geen 6.500 km. op de teller, maar ik ben tevreden over mijn sportieve prestatie.

Waarom ik de laatste paar dagen mijn koersfiets weer van stal haal? Eenvoudig omdat de meeste bomen hun bladeren kwijt zijn en vele wegen en fietspaden nu netjes zijn opgekuisd. Er is dus weinig of geen slipgevaar meer voor mijn dunne bandjes.

Ik had gisteren gezien dat vandaag maandag, het mogelijk de enige dag van de week zou zijn om te kunnen fietsen. Véél wind, wat regen, kortom guur weer. Nu, pas op, ook vandaag zou het minstens 3 bfr. zijn, maar toch nog altijd minder dan de voorspelde 5 tot 6 bfr.  voor de rest van de week.

Natuurlijk wilde ik zo weinig mogelijk door de bossen fietsen, en hoe doe je dat dan ...? Uiteraard doorheen Zuid-Nederlands Limburg fietsen, de streek met mooie en goed onderhouden wegen. Ik vertrok via de Noorderbrug in Maastricht en wat verderop langs het kasteel. Vervolgens ging het naar Meerssen en daarna rechtsaf, de Biesenberg op. Hij is goed 800 meter lang met 'n stijging van max. 9%. Het is 'n helling die goed te doen is, in feite rij ik er graag naar boven.

Eens boven draaide ik rechtsaf want ik betrouwde het niet om rechtdoor te gaan. In de zomer waren daar ingrijpende werken bezig, ik weet niet of die werken afgerond zijn. Hierdoor fietste ik ondermeer door Oensel. Tot 1982 hoorde die buurt bij Schimmert, maar vanaf dat jaar is het 'n buurtschap geworden van de gemeente Beekdaelen. Daar maakte ik die foto's van de kapel uit 1937. Voorheen stond daar 'n oudere kapel, maar die verdween wegens verbreding van de weg.

En als ik doorheen Elsloo fiets, probeer ik altijd in het oudste gedeelte van de gemeente voorbij te rijden. Je hebt daar het Historiehuis van de Maasvallei, 'n streekmuseum dat ondermeer is ondergebracht in de naastliggende panden. Een mooi stukje Nederland.

In Berg a/d Maas kon ik dan met het veer de Maas over. Het ging vandaag precies wat trager dan anders. Vermoedelijk heeft de hoge waterstand en de sterke stroming, er iets mee te maken. En eenmaal terug in België, in Meeswijk, begon de ellende, wind op kop. Op sommige stukken haalde ik nauwelijk de 17 à 18 km/uur. Ik heb dan maar naar 'n kleinere versnelling geschakeld en geprobeerd 'n aanvaardbaar tempo aan te houden. Mijn laatste foto nam ik in Neerharen, villa Violette.

Deze keer ben ik terug in Lanaken, eens niet "op den boemel geweest", het is de hele dag grijs weer geweest zonder 'n streep zon. Ik begon het fris te krijgen en dan is het aangeraden om zo snel als mogelijk de warmte op te zoeken. Die koffie dronk ik dan thuis en die pint staat klaar, straks bij het avondeten.

Ondanks de minder gunstige omstandigheden, ben ik toch weer tevreden over mijn fietstocht. Ik nader nu de 6.500 kms. Misschien lukt dat dit jaar nog ....?

Nooit meegemaakt in Valkenburg, stewards die het voetgangersverkeer in goede banen moeten leiden. Seffens meer hierover.

Ik had vandaag nog eens goesting om de koersfiets van stal te halen en wat klimmetjes te gaan doen. Uiteraard heb ik eerst de bandenspanning nagezien, deze fiets is al weken niet meer buiten geweest. Er zat nog voldoende druk in de banden. Natuurlijk maakte ik ze ook schoon, eventuele kleine steentjes ontsnappen niet aan mijn aandacht en ook de ketting heb ik opnieuw gesmeerd. En daarna kon ik vertrekken.

Niet dat ik veel kms. wilde doen, als je pas ná het middaguur vertrekt, moet je vóór het invallen van de duisternis terug thuis zijn. Via Smeermaas vertrok ik over de Noorderbrug om vervolgens al rap in Bemelen te zijn. De Bemelerberg boezemt mij absoluut geen angst in, het is in feite 'n loper die je met 'n relatief normaal verzet kunt bedwingen.

Anders is het met de Cauberg, daar moet je 'n heel klein verzet opzetten om boven te geraken. Maar, .... de Cauberg oprijden, dat was niet zo simpel. Ik had het al in de smiezen bij het binnenrijden van Valkenburg, overal zag ik stewards de voetgangers in goede banen leiden. Het begon al aan de grotten, volk - volk en nog eens volk. En hoe korter ik bij het centrum kwam, des te meer moest ik afremmen. En toen ik links af wilde, de Cauberg op, stond ik letterlijk stil. Ik heb er geen foto's van kunnen maken, dat was niet te doen, en ..., ik wilde natuurlijk zo snel als mogelijk, weg uit die drukte. En dat lukte na goed 100 meter, ik kon ongestoord verder die bult omhoog fietsen.

Ná de Cauberg heb je dan de Geulhemmerberg, ook 'n kuitenbijter, maar toch iets minder moeilijk. terugkeren deed ik via Rothem en opnieuw over de Noorderbrug. In Smeermaas maakte ik uiteindelijk nog 'n extra lus via Neerharen en een van haar kapelletjes. In Lanaken-centrum, ene lekkere Duvel gedronken en het vele volk bekeken dat was opgedaagd voor de Kersthappening.

Zo, content dat ik weer eens op mijn koersfiets gezeten heb en vooral, dat ik die drie bulten nog eens bedwongen heb.

Vandaag niks te wandelen of te fietsen, Sinterklaas is geweest en de kleine komt zijn cadeautjes ophalen. Uiteraard wordt er dan wat gespeeld en in de namiddag hebben we ons familiemoment. En de mama en de papa hebben straks 'n rustig moment want Arne blijft bij ons slapen.

Dus geen foto's noch verslag, maar wel 'n reeks oude postkaarten van de gemeente Peer. Peer is 'n stad in het noorden van Limburg. Zij kreeg haar stadsrechten op 9/2/1367 van de toenmalige Prins-Bisschop van Luik. Ik kom er jaarlijks toch wel 'n paar keer per fiets, zei het niet altijd in het centrum zelf, maar toch dikwijls in een der deelgemeentes, zo ondermeer Wijchmaal. Verder heb je ook nog Grote- en Kleine Brogel, Erpekom, Linde en Wauberg. Boven Peer ligt Pelt en Bocholt. Fiets ik bvb. door Wijchmaal, dan kom ik +/- aan 100 km. Zoek ik het wat verderop in Achel, dan rij ik terug via een der deelgemeentes van Peer en kom ik +/- aan 133 km.

Ik heb mij wel flink moeten beperken met die postkaartjes, er zijn er zoveel. En diegenen die ik geselecteerd heb, ik kon absoluut geen keuze maken om er 'n paar weg te laten. Met deze dus, 'n hele reeks. Veel kijkplezier en aan iedereen 'n goed weekend gewenst.

Gaan fietsen of toch maar niet, .... het bleef deze voormiddag door mijn hoofd razen. Het is lang grijs en kil gebleven om uiteindelijk iets na het middaguur, 'n beetje op te klaren met af en toe 'n streep zon. Ik ben dus gaan fietsen.

Met de stadsfiets richting Briegden waar ik al direct 'n grote groep schaapjes en geitjes de tallut zag afgrazen. In Kanne was ik fietser 41. Ik passeerde daar omstreeks 13u15, véél fietsers zijn me daar dus niet voorgegaan vandaag. En dan naar de sluis van Lanaye waar ik rechts aanhield, naar het dorp Lanaye. En tja, wat verderop richting de Maas, daar gebeurde het wat ik in mijn titel al aanhaalde, voet aan de grond zetten. De schaapjes palmden het hele fietspad in. Gelukkig verloor ik er niet te veel tijd, wat verderop werden ze links 'n weide ingestuurd.

Bijna had ik 'n tweede oponthoud, aan de andere kant van de brug over de Maas, op grondgebied Moelingen, had zich 'n zwaar ongeval voorgedaan. De politie en 'n takelwagen waren ter plaatse. Twee auto's dienden te worden getakeld. Maar goed, ik mocht langs, nu richting Eijsden. Daar ben ik nog eens gestopt aan het kasteel. Het dateert van 1636.

Om niet rechtstreeks naar Maastricht te moeten fietsen, maakte ik nog 'n ommetje via Gronsveld. Zo rij je in feite onder Maastricht door en heb je rechts mooie vergezichten. Onderweg kwam ik ook nog dorpsgenoot en ultra-fietsfan Jo tegen. Mijn laatste kilometers gingen via de Noorderbrug en Smeermaas. En in Lanaken liet ik mij ene lekkere Duvel smaken.