De hitte vóór zijn.

In mijn fietsverslag schreef ik dat de app "MyCols" mij in de steek gelaten heeft vandaag. Uiteindelijk, na het afsluiten van mijn dagelijks verslag, kreeg ik toch ineens de melding van deze app, ik had weer heel wat geregistreerde bergjes overgereden. Ik was dus even te rap met mijn verslag neer te schrijven, of .... die app had last van de warmte ....

Vooral die eerste was pittig, je ziet wel het percentage gemeten over 100 meter, maar eigenlijk zijn er plekken waar het percentage hoger ligt. Ik heb alleszins 'n kleine versnelling moeten gebruiken.

Voor mijn verslag van vandaag, scroll dus maar naar beneden.

Tot morgen.

Vandaag had ik mij voorgenomen om wat bergjes op te rijden. Ik had intussen 'n nieuwe achterband laten leggen op mijn koersfiets - de blauwe tussenlaag werd zichtbaar - en die wilde ik wel eens testen. Voor de kenners, ik rij met "Schwalbe Durano Plus 250 mm".

Mijn rit vertrok richting Wallonië om daarna via Visé, Eijsden, Margraten en Valkenburg, 'n Ned. Limburgs tintje te krijgen. Mijn vrouw suggereerde al om mijn bed daar neer te zetten omdat ik er zo dikwijls ga fietsen. Er is maar één goede reden om daar te fietsen, de fietswegen zijn er zeer goed onderhouden, weinig tot geen afval te bemerken en het fietsgedeelte bolt gewoon goed.

Maar voor ik in Ned. Limburg toekwam, kwam ik eerst doorheen Kanne, vervolgens Eben Emael, dan oa. langs die oude kapel in Bassenge (gebouwd in de 18de eeuw) om tenslotte in Roclenge sur Geer, links af te slaan, de Chavée Arecht op, 'n pittige kuitenbijter. Daarna fietste ik via Visé naar Eijsden. Onderweg had ik nog verschillende klimmetjes, oa. de Heiweg in Mesch en de Piemert tussen Slenaken en het klooster Hoogcruts. Ook op deze laatste is het duwen op de pedalen.

Mijn pauze nam ik vandaag in Banholt, ik had toen +/- 60 km. op de teller. Even vreesde ik lang te moeten wachten op het gevraagde - er zat véél volk, zowel buiten op het terras als binnen - maar gelukkig was ik toch rap geholpen. Mogelijk dat ik onbewust 'n gezicht getrokken heb naar de garçon dat ik het nodig had om terug op krachten te komen. Hoe ook, de man was zeer vriendelijk, duidelijk dus  'n plaats om terug te keren.

Terugkeren deed ik via de "Van Tienhovenmolen" op de grens tussen Bemelen en Eijsden - Margraten in het buurtschap Wolfshuis. De molen is van 1855 en sinds 2000 is ze weer maalvaardig. Toen ik er aankwam, waren de wieken volop aan 't draaien. Nadien volgde nog Berg en Terblijt (waar er duidelijk 'n massamanifestatie bezig was) om tenslotte via de Wilhelminabrug in Maastricht terug te keren naar huis. In Smeermaas zag ik dat de Maas bijzonder laag staat, op sommige plaatsen kun je er met 'n beetje geluk, te voet over. Ik zag alleszins dat sommige kajakkers moeite hadden om voldoende water te vinden onder hun vaartuig.

Deze keer nam ik mijn verfrissing niet in Lanaken zelf, maar in Neerharen bij Mesjeu, 'n plek waar je ongestoord kunt zitten. Het was weer 'n mooie rit, het enige negatieve is dat mijn app MyCols mij vandaag letterlijk in de steek laat, geen melding dus van al mijn beklimmingen in mijn Strava-account.

Vandaag had ik 'n mooie fietstocht in gedachten die mij deels naar Wallonië bracht en deels naar Ned. Limburg. De Abdij van Val Dieu wilde ik passeren om vervolgens via Aubel en Slenaken terug te fietsen. Het weer kondigde zich goed aan, droog, niet te veel wind en 'n aangename temperatuur.

Ik vertrok weer via Maastricht om vervolgens in de richting van Eijsden te fietsen. Daar ging het linksaf, naar Warsage, 'n deelgemeente van Dalhem. Om aan de Abdij van Val Dieu te komen heb je dan twee mogelijkheden, gewoon rechtdoor ofwel rechtsaf, de helling Bois de Mauhin over. Ik hou wel van wat bergjes oprijden, deze kon er zeker nog bij. Aan de Abdij ben ik deze keer niet gestopt, ik had daar nog maar 33 km. op de teller, te vroeg dus voor 'n pauze.

Ik vervolgde mijn weg naar het centrum van Aubel waar zich de Ravel 38 aandiende, een oud kolenspoor, nu een aantrekkelijk fietspad van +/- 40 km. tussen Chênée en Plombières. Het is daar fijn fietsen met soms mooie vergezichten. Via Remersdaal was ik al rap in Teuven, hopelijk "the place to be" voor 'n pauze. En idd. in het oude schooltje kon ik terecht om verse krachten op te doen. Voorheen was het 'n jongens- en meisjesschooltje uit 1870. De bediening van café Modern was in het Engels, voor de rest, alles "pico bello".

Even buiten Voeren heb je dan de Schilberg, 'n stevige kuitenbijter met percentage's die op sommige punten flirten met max. 16%.   Daarna was het 'n simpel terugritje, eerst de Bemelerberg naar beneden, dan doorheen Kasen (een buurtschap in de gemeente Meerssen) en langs dat O.L.Vrouwkapelletje. Ik kreeg laatst 'n opmerking van Monique dat ik veel kapelletjes fotografeer. Dat heeft eigenlijk 'n doel. Onderweg moet ik steeds alert zijn in het verkeer, opletten op mijn nrs. van het fietsroutenetwerk en altijd putjes en hindernissen scannen die overal opduiken. Effe stoppen bij zo 'n kapel brengt mij even tot rust, zeker in landelijke omgevingen zijn dergelijke kapelletjes 'n oase van rust. En daarbij, alhoewel ik geen pilaarbijter of kerkganger ben, mogelijk waarderen hogere sferen het dat ik daar stop en "baat het niet, dan schaadt het niet". Die kapel is trouwens van 1880.

Via de Biesenberg in Humcoven en de Sandersweg in Maastricht, ging het terug naar Lanaken. Met 'n niet-alcoholisch biertje in het Cultuurcafé kon ik weer 'n mooie dag afsluiten. Morgen kom onze kleinzoon voor enkele uurtjes.

Vanmorgen was ik aan 't werk in de tuin toen er lichte paniek ontstond ten huize Meuris. Wat was er aan de hand ....? Mijn vrouw riep dat ik onmiddelijk moest binnenkomen, de volledige stroom was uitgevallen. Ik ben dan direct poolshoogte gaan nemen bij de buren. Jullie moeten weten dat zowel onze toekomstige overburen en onze naaste buren links, aan 't werk zijn aan hun woning. Vermoedelijk was er bij een van hen 'n probleem. En idd. onze buur links had met zijn slijpschijf hun hoofdlijn doorgesneden. Fluvius was inmiddels ter plaatse en zij hebben om veiligheidsredenen de linkerkant van de straat zonder stroom gezet. De overburen hadden meer geluk, zij zitten op 'n andere stroomlijn. Gelukkig was mijn vrouw nog niet bezig met het middagmaal. Dat hebben we wijselijkshalve maar uitgesteld tot deze avond. Je ziet maar weer hoe afhankelijk we zijn van de stroom, niks werkte nog.

Maar goed, mijn werk in de tuin heb ik toch kunnen afronden. Het ziet er weer netjes uit, tot ..... de volgende regenbui. In de namiddag had ik mij voorgenomen om 'n fietstocht te maken, nog eens in eigen provincie. Ik vertrok naar Zutendaal en vandaar naar Genk. Kort aan de Molenvijvers dien je die fietsbrug op te rijden, effe in de carrousel, bij wijze van spreken. Via Boxbergheide ging het verder richting Bokrijk. Boxberg was vroeger 'n halte op de spoorlijn Genk - Hasselt. Vermoedelijk zal de een of andere politieker die halte afgedwongen hebben, hetzij voor zichzelf, hetzij voor zijn "inner circle". De halte bestaat al lang niet meer, veel volk is er trouwens nooit op- of afgestapt.

Het domein Bokrijk zelf ben ik niet binnengereden, ik wilde de kms. beperken vandaag. In Godsheide (gehucht van Hasselt) ben ik over de Langeman gereden, de naam van die mooie fietsbrug. In Hasselt-centrum ben ik niet geweest, dat is op 'n zaterdag niet aangewezen met al die shoppers. Het ging deze keer linksaf, richting Diepenbeek. In het gehucht Lutselus stopte ik even aan die O.L.Vrouwekapel, gemaakt einde de 19de eeuw.

En in Munsterbilzen stond ik stil, 'n wielerwedstrijd doorlaten. Daar heb ik 'n plaatselijk rondje gereden en opnieuw mijn app "Komoot" aangezet om mij terug thuis te krijgen. Op gewone wegen is de stem op mijn gsm goed te horen, op drukke wegen met véél verkeer zou ik oortjes moeten indoen. Maar dit laatste heeft dan weer het nadeel dat ik het verkeer niet meer hoor, wat onveilig is. Nee, ik laat het zo, ik kan nog altijd op het kaartje kijken op mijn gsm.

In Gellik voelde ik toch 'n dorstige keel, tijd dus om even te stoppen.  Nadien heb ik nog 'n ommetje gemaakt langs het grensoverschrijdend fietspad. Als ik die weg neem, dan ontdoe ik mij daar altijd van de nodige afval in mijn achterzakken. Sorry vrienden-Nederlanders, het is wel 'n vuilbakje op grondgebied van Maastricht.

Voila, deze dag zit er ook weer bijna op. Het is 'n geweldige dag geworden, onze landgenoot Remko is olympisch kampioen geworden.

Mijn fietstocht van vandaag kan ik weer omschrijven in één woord: "mèsnaot" geworden (of het kan ook met 'n ander Lanaker woord: "zeiknaot"). Ik ben dus kletsnat geworden deze voormiddag. Nu had ik wel op de buienradar gezien dat het zou kunnen gaan regenen, maar ik had toch niet kunnen bevroeden dat er zoveel hemelvocht op mij neer zou komen. Nu, jullie kennen mij intussen, als hij zich iets in zijn hoofd gezet heeft, dan dient dat te gebeuren. Het zou alsnog warm worden en de wind zou omzeggens geen rol van betekenis spelen, er zou dus gefietst worden. Gelukkig was ik bij het vertrek alert genoeg om toch maar mijn regenjasje mee te nemen, en dat bleek nodig te zijn. Ik was Lanaken nog niet buiten, of het begon al te druppelen. In Herbricht had ik nog even de hoop dat het alsnog goed ging komen, de zon kwam er effe door, maar niet veel later was het weer van dat.

Hoe ook, ik vertrok via Herbricht en Kotem om daar de brug met de autosnelweg over te steken via het afgeschermde fietspad. In Meerssen ben ik nog maar eens die Waterval overgereden (2de maal deze week) om bovenaan naar rechts te fietsen, in de richting van Valkenburg. Daar had ik het al lang niet meer zo doods gezien, ik was er natuurlijk al vroeg maar ook die regen hield de toeristen letterlijk binnen. Maar in Valkenburg had ik één speciaal doel, nog eens die moeilijke Cauberg overfietsen. Regen of geen regen, samen met nog 'n andere wielertoerist, ben ik toch maar weer eens boven geraakt, zij het met 'n kleine versnelling.

En gezien mijn kont toch al doornat was, maakte het in feite niet meer uit waarlangs ik terug zou rijden. Ik was in de buurt van de oplopende Geulhemmerweg, die ben ik dan ook maar "en passant" opgereden. Natuurlijk was het wel voorzichtig zijn bij afdalingen, de wegen waren uiteraard ook kletsnat, het was dus oppassen in iedere bocht. Wat mij ook parten speelde, dat was het zweet dat in mijn ogen begon te prikken. Meermaals ben ik moeten stoppen om mijn zakdoek boven te halen.

Uiteindelijk ben ik teruggekeerd via Gronsveld en dat veldkappeletje in Maastricht. Vandaag ben ik de Maas overgestoken via de Wilhelminabrug. Thuis stond mijn vrouw mij al op te wachten om mij te helpen bij het ontdoen van die vuile en natte kledij. Alles de wasmachine in, deze jongen onder 'n lekker warme douche, 'n smakelijk middageten en het leed was weer vergeten. En mijn fiets? Die is weer eens schoon geregend, morgen ga ik hem wel eens bekijken.

Één ding staat al vast, ik ga vannacht goed slapen. Het was weer 'n stevige fietstocht met 'n paar klimmetjes, wat Strade Bianche-paden, 'n stralende zon en veel fietsverkeer langs het kanaal. En die stralende zon maakte het vandaag toch 'n tikkeltje moeilijker, er was minder zuurstof in de lucht.

Maar goed, ik mag natuurlijk niet klagen over mijn tocht, het beoogde doel werd bereikt, 'n stukje Duitsland. Ik kwam ondermeer in Tüddern, de hoofdplaats in de gemeente Selfkant en Millen (nee, niet het Millen van onze contreien). Ik vertrok via Meerssen en de helling met de mooie naam, "Waterval". En dan 'n hele trits dorpjes zoals Ulestraten, Genhout en Spaubeek. Om in Duitsland te geraken, diende ik via Sittard te fietsen. Daar zag ik op de Kallenberg 'n zevental "voetvallen" in de vorm van wegkapellen. Vier zijn er gemaakt in 1907, drie in 1925. Ze zijn gemaakt ter ere van St. Rosa die boven op de berg 'n kapel heeft, daterende van 1675. St. Rosa is trouwens de patroonheilige van Sittard.

En dan dat stukje Duitsland, op de kaart te zien in de blauwe cirkel. Lang ben ik er niet geweest, het was gewoon effe flirten met de grens, 'n stuk doorheen het bos, doorheen wat velden en de genoemde dorpen. Eens Duitsland terug buiten, was ik in Susteren. Ik hoopte daar te pauzeren, maar helaas ... In Maaseik aan de brug heb ik even halt gehouden om 'n pauzemogelijkheid te bekijken, ofwel in de stad zelf ofwel in Heppeneert. En fijn, het gekende Hepperhuys in Heppeneert was open. Niks te vroeg hoor, ik had daar al meer dan 60 km. op de teller, wat zoetigheid en 'n koffie waren meer dan welkom.

Terugkeren deed ik via het oude kolenspoor Maaseik - As. De bedoeling was om via As te fietsen, maar aan de Zuid-Willemsvaart vond ik het toch welletjes. De blakende zon deed mij besluiten om langs de kortste weg naar huis te fietsen. Ik ben wel goed getraind, maar ik moet de narigheid ook niet gaan zoeken.

In Lanaken mijn laatste pauze genomen, eerst 'n energiedrankje voor het herstel en de dorst, daarna mijn merk voor de smaak en de beloning voor 'n plezante fietstocht.

Gisteren stopte het uiteindelijk toch met regenen zodat ik nog enkele uurtjes kon besteden aan mijn tuin. Enkele uurtjes maar, want toen hield ik het voor bekeken omdat de stevige wind mij begon parten te spelen. Als er iets is waar ik niet van hou, dan is het die wind. Maar hierdoor kon ik wel vandaag gaan fietsen, ik had nog 'n drie-tal foto-opdrachten van mijn kinderen, de laatsten van 'n hele hoop.

Ik had die opdracht speciaal bewaard tot het laatst omdat ik wist dat ik doorheen de Haspengouwse velden diende te fietsen, velden die er lang (en nog steeds) vochtig bijliggen. Nee, het was er niet gemakkelijk fietsen, overal betonplaten (kedoek - kedoek, dat was het geluid dat ik hoorde als ik met mijn voorwiel weer zo'n betonrand raakte), veel plassen nog en op alle veldwegen lag er aangekoekte modder, achtergelaten door de tractoren. Ik vertrok via Gellik - Hees - Vlijtingen om in Rosmeer 'n foto te maken van de kerk. In Genoelselderen heb je dan dat prachtige  wijnkasteel met 'n mooi verzorgd grasveld vooraan. In Millen, deelgemeente van Riemst, staan er verschillende oude boerderijen, oa. dit prachtexemplaar. In 'n ander stuk van Riemst, in het gehucht Elst (in 2016 waren er 108 inwoners) heb je die ruime kapel, gewijd aan O.L.V. van Lourdes. Vergezichten had ik vandaag bij de vleet zoals deze nabij Tongeren.

En dan kwam ik aan in Nerem, nu 'n deelgemeente van Tongeren (sinds 1977). Tot in 1973 was er zelfs 'n spoorweghalte. Bezienswaardigheden in Nerem zijn oa. het kasteel Rosmeulen, gebouwd in het begin van de 20ste eeuw en de voormalige chocoladefabriek van 1909. Later werd het 'n tingieterij, nu is het 'n woonproject. Die vroegere fabriek is trouwens een van de foto-opdrachten die ik nog moest afwerken.

Vervolgens kwam ik Tongeren aan, 'n oude stad waar achter elke hoek wel iets te fotograferen valt. Uiteraard, niet aan te beginnen, ik heb mij dus serieus moeten beperken. De Moerenpoort, de Basiliek en Ambiorix konden natuurlijk niet ontbreken. Het was nog te vroeg in Tongeren om te pauzeren, dat deed ik in Borgloon in de stroopfabriek.

En dan was het verder fietsen naar mijn volgende opdracht, het beeld ter nagedachtenis van de Bokkenrijders. Wie deze geschiedenis niet kent, zoek dat maar even op, boeiend om te lezen. Mijn derde opdracht en tevens mijn allerlaatste, was het station van Alken. Ik diende hiervoor wel even mijn route te verlaten. Hierdoor kwam ik wel langs Brouwerij Alken, het Limburgse bier bij uitstek.

Verder heb ik geen foto's meer gemaakt omdat ik al 'n vermoeden had dat ik mijn max. van 18 bereikt had. Meer zelfs, ik heb er 'n aantal moeten weglaten bij dit verslag. Jammer maar helaas.

Terugrijden deed ik via Diepenbeek en Bilzen. In Bilzen had ik de keuze, ofwel mijn route volgen via Munsterbilzen en Eigenbilzen ofwel de kortere weg nemen via de steile Brugstraat, het oplopend tussenstuk naar Waltwilder en dat hellend stuk om Waltwilder buiten te rijden. Hiermede kwam ik vandaag aan 666 hoogtemeters zonder 'n noemenswaardige geregistreerde helling te zijn overgefietst.

Vandaag geen afsluitende pauze, maar recht naar huis. En o ja, nog het vermelden waard, vanmorgen bij het vertrek werd ik uitgewuifd door enkele bevriende bloggers. Altijd prettig!

En ik heb ze gevonden, die hoogtemeters in de Voer. In totaal had ik vandaag 951 hoogtemeters en ben over 5 geregistreerde cols gefietst. Niet slecht voor 'n 70-jarige zou ik zo denken. Het weer zat wel mee, het was droog, niet te veel wind, de conditie is goed en ik had er zin in. Wat wil je dan nog meer ....!

Ik vertrok via Maastricht naar Cadier en Keer. Eerst moet je voorbij Bemelen, de Sint-Anthoniusbank omhoog. En dan in Cadier en Keer, eerst dat door de buurtbewoners vermaledijde beeld op die rotonde. Er zijn veel negatieve opmerkingen gemaakt door de buurt, maar blijkbaar weet niemand dat dit beeld gekozen werd door 'n jury bij 'n prijsvraag. Wat verderop kon ik mijn fietsenmaker dankbaar zijn omdat hij nieuwe remmen had geplaatst op mijn fiets. De Örenberg oprijden is één ding (flink op de pedalen duwen) maar dit bergje afrijden vraagt toch wat behendigheid en goede remmen.

Mijn eerste korte stop deed ik in Mheer, enerzijds om enkele boterhammen achterover te drukken en anderzijds om even de plaatselijke kerk binnen te stappen. Eens Mheer goed en wel buiten, heb je eerst Noorbeek en dan ben je al direct in de Voer. Op punt 429 had deze jongen zich weer effe vergist, ipv. rechtsaf naar punt 424, was ik rechtdoor gefietst naar punt 428. "Het kan verkeren"  zei Bredero.

In Sint-Pietersvoeren was het dan weer 'n traktor met achteraan 'n beerton die mij het zicht benam op 'n nieuw bordje. En ja, dan moet je telkens op je stappen terug. Het kasteel heb er ik vandaag niet gezien, ik wilde die onverharde strook aldaar mijden. Wel kwam ik langs 'n deel van de forellenkwekerij rond het kasteel.

Via Sint-Martensvoeren, 'n stevige klim en Remersdaal, naderde ik Teuven. Ik hoopte te kunnen stoppen bij "Moeder de Gans", maar helaas, sluitingsdag vandaag. Dan maar gestopt bij 'n hotelletje op dezelfde straat. Ik had het beter niet gedaan, meer dan 'n Brusselse wafel konden ze mij niet bieden. Volgende keer mijn fietsdag in die regio wat beter plannen.

Eenmaal terug in Nederland, fietste ik ondermeer doorheen Schin-op-Geul. Die brug sprak mij wel aan om er 'n foto te maken. Op weg naar Walem heb je dan 'n stevige kuitenbijter met de mooie naam "Kachelberg". Op sommige plaatsen was het stijgingspercentage meer dan 10%. In Elsloo viel mij dat witte huis met jaarankers van 1782 op. Ook de straat waardoor ik daar fietste, is altijd de moeite om te fotograferen. Alleen, .... die kinderkopjes staan mij niet zo aan ... zucht!

In Stein ging het dan gewoon de autostradebrug over, terug richting België en thuis. Er restte mij alleen nog één vraag, waar zou ik mijn Duvel gaan drinken. Eerst in Kotem geprobeerd aan de Ponderosa, maar daar was zelfs geen plaats meer om mijn fietst te zetten. De volgende gelegenheid kon Uikhoven zijn aan de Maas, maar tja, het is maandag en veel zaken zijn dicht. Meer geluk had ik in Herbricht aan de Maasbar, recht tegenover het voormalige café Maasvallei van Rudi Smeets.

Voila, voor jullie weer ene hele boterham om te lezen. Seffens met 'n boek in de zetel, de tv krijgt vandaag vrijaf. Waarom John Biden zich in Amerika terugtrekt als presidentskandidaat, daar heb ik geen boodschap aan.

Deze week op maandag, 103 km. en nu vandaag woensdag, weer 100 km. En toch voel ik mij zo fris als 'n hoentje. Ik ben deze namiddag omstreeks 15u30 thuis gekomen, 'n tasje koffie gedronken, 'n bad genomen en de was in de machine gedropt. En nu, 'n paar uur later en terwijl ik dit schrijf, heb ik het gevoel de hele wereld aan te kunnen. Het is te zeggen, ... bij wijze van spreken natuurlijk. Maar toch, het is al 'n tijd geleden dat ik mij zo super gevoeld heb. Afwachten natuurlijk hoe ik morgen uit bed stap ....???

Het was weer 'n ideale dag om te fietsen, niet te warm, niet al te veel wind en 'n mooi parcours. Ik wilde naar Maastricht fietsen, daar links op naar Stein, verder door naar Roosteren, de Maas over en via As terugkomen. Oorspronkelijk had ik het idee om in Tongerlo te pauzeren, maar dan moest ik effe 'n omweg maken, dan maar Heppeneert, maar ook daar diende ik even mijn parcours te verlaten. Het werd uiteindelijk Illikhoven, 'n gehucht van Echt-Susteren en kort bij Roosteren. Het fietscafé was mij uiteraard bekend.

Ik vertrok zoals zo dikwijls aan de Noorderbrug in Maastricht. Daarna ging het richting het vliegveld van Beek. Mijn enige klim van vandaag situeerde zich in die buurt, de Biesenberg. In Elsloo viel mij dat beeld op en in Stein heb ik weer met grote ogen staan kijken naar die mooie muurschildering. Enkele weken terug zag ik daar al kunstenaars aan het werk om de vorige tekeningen weg te werken, maar de nieuwe die ze gemaakt hebben, mogen er ook wezen. Prachtig!!

Zonder het bijna zelf te beseffen was ik al rap in Roosteren. De wind zat goed, de fiets bolde gelijk 'n trein en er was weinig fietsverkeer op dat traject. In Roosteren even gestopt aan de Mariakapel. Ze werd in 1945 gebouwd door buurtbewoners. En België is dan vlakbij, gewoon de brug over naar Maaseik. Ik heb al veel van die wilde paarden gezien, maar nog zelden zo 'n grote kudde.

Om terug te keren, koos ik er voor om via de deelgemeente Neeroeteren te fietsen. Wat verderop zat ik terug op het oude kolenspoor Maaseik - As. Je komt dan oa. doorheen de Ecovallei Vossenberg dat in 2022 ingehuldigd werd.  Fietsers, wandelaars en dieren kunnen nu veilig onder die brug door.

Aan het station van As ging het vervolgens naar Kattevenne in Genk en Zutendaal-centrum. Daar ben ik zowaar in 'n kleine miezerbui terecht gekomen. En eens Zutendaal buiten, werd het weer droog. Ik heb er nog 'n kleine anekdote over. Ik ben acht jaar postmeester geweest in Zutendaal en ik kwam regelmatig thuis met verhalen over hevige regenbuien aldaar terwijl mijn vrouw dan enkel kon vertellen dat het in Lanaken 'n beetje gedruppeld had. Blijkbaar heeft Zutendaal dus iets met regen. Van mijn belevenissen onderweg, toch nog 'n kleine kanttekening. Als je 'n groep van meer dan twintig gepensioneerden moet voorbij fietsen, dan is het altijd "fingers crossed", niet alleen voor mezelf maar ook voor die gepensioneerden.

In Eigenbilzen aan de brug, permiteerde ik mij ene lekkere Duvel aan de Kanaalbar. Er zat heel wat volk te genieten. Zo, weer 'n heel verhaal waarvan ik 100% genoten heb. Ik kijk al uit naar de volgende trip.

Dag vriendinnen en vrienden, ik bekend schuld, ik ken niks van planten en doe dan maar beroep op mijn app Obsldentify om te weten te komen welke naam sommige planten hebben. Maar als die app mij ook in de steek begint te laten, dan kan ik alleen maar zeggen: "schoenmaker, blijf bij je leest". Ik ga er mij niet meer mee moeien. Bedankt voor de info die sommigen onder jullie mij gaven, die reuzenpapaver was dus 'n heel andere plant.

Maar nu terug tot de orde van de dag. Ik had 'n fietstocht in gedachten in Ned. Limburg. Ik vertrok via Uikhoven aan onze kant van de Maas om dan in Kotem de brug over te fietsen naar Stein. Vervolgens ging het in de richting van Geleen en het kerkdorp Puth. Oude gebouwen trekken altijd mijn aandacht. In het gehucht Wintraak (hoort bij Sittard - Geleen) zag ik 'n klooster, Huize Seraphine. Volgens mijn info is in 1857, Zuster Seraphine, samen met enkele medezusters, haar intrek gaan nemen in 'n klooster in Sittard. Daar bleef de congregatie tot 2011 waarna ze zijn verhuisd naar Wintraak.

Het volgende dorp dat ik aandeed, was Oirsbeek. Daar heb je oa. de Fatimagrot, gebouwd in 1946 als dank voor het einde van WO II. In dat dorp nam ik ook mijn pauze. Ik ken er 'n zaak en de taart is er altijd lekker.

En dan kreeg ik het wat moeilijker, als je geen gps hebt en de bordjes van het fietsroutenetwerk worden kleiner - of ze zijn verstopt achter hoog gras - dan is het effe zoeken naar de juiste weg. Vooral in en rond Brunssum was het moeilijk fietsen. Daar ben ik dus even fout gereden.  In Heerlen kon ik het natuurlijk niet laten die kleurrijke stenen zetel te fotograferen. Vervolgens zit je weer in volle natuur, oa. in de gemeente Eys.

In Partij heb je de weg naar Gulpen. Het fietsroutenetwerk leid je omheen de Gulperberg. Het is weliswaar wat klimmen, maar het is goed te doen. Maar vandaag, .... ik zag de berg in het landschap liggen en ik dacht bij mezelf, foert, daar ga ik vandaag naar boven. Het was effectief stoempen op de pedalen, bijwijle had je 'n stijgingspercentage van max. 18%. Een wandelaar had mij kunnen bijhouden. Maar ik ben zonder af te stappen, boven geraakt.

Nadien was het gewoon terugkeren naar Lanaken. In Banholt nog even gestopt voor mijn laatste boterham en 'n selfie. Ten slotte fietste ik naar Maastricht, daar de Noorderbrug over en terug naar Lanaken. In het centrum nog wat gedronken (aquarius en 'n niet-alcoholisch drankje). De dag zit er weer op, seffens met de benen omhoog.

Nee, het zijn vandaag geen 100 km. geworden, daarvoor had ik wat te veel pech onderweg. Het begon met iets onnozels, buiten mijn wil om. In de buurt van Houthalen vertelde mij 'n bord van het fietsroutenetwerk dat ik rechtdoor diende te fietsen. Zo gezien, zo gedaan. Maar wat bleek, bij de volgende kruising van wegen was nergens nog 'n blauw bordje te zien. Dan maar naar het centrum van Houthalen in de hoop ergens onderweg terug op het fietsroutenetwerk uit te komen. En inderdaad, wat verderop zag ik weer die opvallende blauwe borden van het netwerk. Even de nrs. gecontroleerd en terug nr. 317 blijven volgen. En dan tot mijn grote verrassing, dat bord dat mij had aangemaand om rechtdoor te fietsen, bleek gewoon uit de grond te zijn getrokken en nadien gewoon tegen 'n haag gelegd. Op dat punt moest ik niet rechtdoor, maar rechtsaf. Dat heb je als je geen gps op je stuur hebt.

En dan mijn tweede euvel van de dag, platte band achteraan. Als niet-geoefend hersteller had dat effe zijn tijd en vuile handen nodig om weer op pad te kunnen. Ik vertrouwde het niet voor de 100% en ben dus maar via 'n kortere weg naar Lanaken teruggefietst.

Nochans was ik bij mijn vertrek in Wiemesmeer aan de grot gestopt in de hoop 'n veilige fietstocht te kunnen maken. Wat verderop stopte ik even aan de kapel van Langerlo, 'n wijk in Genk. Mijn volgende foto's maakte ik aan C-Mine te Winterslag, eerst de oude mijnschacht en vervolgens het nieuwe fietspad over die houten brug. In Hengelhoef hield ik halt omdat 'n aantal vrouwen stonden te kijken naar 'n uitgebroken ree. Het arme beestje raakte niet meer bij zijn/haar vriendjes. Met wat hulp van die dames, raakte het diertje toch doorheen 'n afrastering, zij het dat het beestje in de verkeerde weide terecht kwam.

En dan die platte band, het duurde toch effe eer ik 'n nieuwe binnenband gestoken had en de buitenband er terug op kreeg. Maar goed, het was 'n goede oefening voor mij. Gezien ik niet ver van Meeuwen was, ben ik maar direct naar de Bullenschool gefietst om 'n pauze te nemen. En van daaruit was het gewoon de kortste weg terug naar Lanaken. Onderweg kwam ik wel nog in As om daar wat foto's te nemen van de herdenking van 'n oorlogsbemanning van Lancaster LM580. De piloot kwam om het leven bij hun vlucht van 21/6/1944. Op de heenvlucht naar Duitsland, stortte het vliegtuig neer boven As. De piloot werd in As begraven. De overige zes bemanningsleden overleefden de crash wel, zij het dat drie ervan gevangen genomen werden en tot het einde van de oorlog in gevangenschap bleven. De andere drie konden terugvluchten naar Engeland.

Zo, weer 'n heel verhaal vandaag. Dadelijk wacht het avondeten.

Man, man, man, wat was me dat toch vandaag. Gisteren had ik de hoop al opgegeven dat mijn tuinman zou komen opdagen. Door de regen kon ik hem natuurlijk best begrijpen dat hij het niet zag zitten om te komen snoeien. Maar uiteindelijk was hij er toch, in de Tour de France waren ze juist begonnen aan de laatste 20 km. Drie hagen heeft hij met gezwinde spoed gesnoeid. Van twee ervan, heb ik gisterenavond al het snoeisel opgeruimd, de taxushagen met relatief weinig afval. Maar het opruimen van mijn grote en brede ligusterhaag, dat was 'n werkje voor vandaag. Ik schat dat ik ongeveer drie keer zo lang bezig ben geweest met opruimen, hier en daar wat bijknippen en afvoeren naar mijn composthoop, dan het snoeien zelf door de tuinman. Maar eind goed, al goed.

Daarna kriebelde het in de benen om 'n kleine fietstocht te maken, weliswaar met de stadsfiets want de koersfiets logeert momenteel elders. Ik wilde in Uikhoven nog eens de Maas oversteken. Ik vertrok uiteraard via het gehucht Herbricht met zijn nog allerlaatste bewoner.  En dan in Uikhoven met het veer de Maas over. Er kwamen 'n zestal fietsers van het bootje gestapt en ook met zijn zessen vertrokken we naar de andere kant, naar Nederland, naar Geulle a/d Maas. In Geulle zie je dat mooie kasteel. Eigenlijk is het slechts 'n restant van 'n 17de eeuws kasteel dat voor 'n groot deel werd afgebroken.

In Itteren zag ik die kajak hangen. Ik ben er al dikwijls voorbij gefietst en telkens intrigeerde mij die kajak. Blijkbaar kun je vanaf dat punt ook starten aan 'n kajaktocht op de Maas. In het dorp verder, Borgharen, stond de kerkdeur open, 'n gelegenheid om eens naar binnen te gaan en wat foto's te maken, zo dacht ik toch. Maar de kerkdeur was wel open, maar de volgende deur, 'n glazen deur, die bleef potdicht. Preventie tegen vandalisme. De kerk is gewijd door de bisschop in 1891. Wat verderop, maakte ik 'n foto van de toegangspoort van het plaatselijke kasteel.

En dan was het tijd om terug te keren, ik wilde het einde van de koers nog zien. In Smeermaas maakte ik aan het kruispunt mijn laatste foto van een der resterende oude straatnaamborden. Die waren toch veel mooier dan de huidige borden.

En voor mijn Nederlandse volgers, hup Holland hup, Dylan Groenewegen, jullie landgenoot heeft gewonnen. Proficiat. 

Wat kan het leven toch mooi zijn, gaan en staan waar je wilt, doen en laten zonder verantwoording te moeten afleggen. Aan het ontbijt bespreken mijn vrouw en ikzelf altijd onze dag. Ik eerst naar de bakker, dan werken in de tuin en in de namiddag 'n fietstocht met de koersfiets. Zij wilde gaan winkelen, hare pc wat opruimen en het middagmaal voorbereiden. En na de gezamenlijke afwas, kon ik vertrekken.

Ik had mij in de voormiddag effe achter de pc gezet om 'n route maken naar Gulpen (Ned. Limburg). Uiteraard zouden het geen 100 km. worden zoals gewoonlijk, maar uiteindelijk werden het er toch nog 80. Het was niet de ideale rit, er waren wat dingen die mij stoorden onderweg. Het wijzertje van mijn versnellingen (rechts boven op het stuur) zit vast en ik krijg het niet meer los. Mijn remmen lopen op hun laatste benen, vooral in stevig bergaf fietsen, word ik dat gewaar. Werk voor de fietsenmaker. En daarnaast, weer eens verkeerd gereden (afslag naar links niet gezien). Dat krijg je als je al fietsend je blog aan het voorbereiden bent, even de aandacht kwijt en je kunt op je stappen terugkeren. Ik zat bijna in Slenaken, niet ver van de Voer.

Maar geen gezeur, ik vertrok via Maastricht naar St. Geertruid. Vervolgens naar Banholt en Mheer om dan aan de Mariakapel te komen in Slenaken. Daar zag ik dat ik 'n nummertje gemist had. Terugkeren dus. Die kapel stamt trouwens van 1880. De kerk in Banholt is van 1875 en sinds 1939 is het dorp 'n zelfstandige parochie.

De kerk van Gulpen is van 1924, juist 100 jaar jong dus. Om daar te stoppen was het mij veel te druk. Gewoon verder fietsen, ondermeer doorheen Wijlre. Daar heb je nog 'n zeer oude kerk, gebouwd tussen 1835 en 1839. Vele van die kerken zijn nu 'n Rijksmonument. Pauzeren wilde ik in Meerssen maar in Schimmert en meer bepaald in het buurtschap Oensel, zag ik dat pannenkoekenhuis. Nog nooit binnen geweest, dus het uitproberen waard. Je komt er in 'n boerderij van 1833. Het buurtschap telde in 2017, 40 woningen en boerderijen en 105 bewoners.

Ik keerde terug via de afdaling van de Waterval in Ulestraten, dan Meerssen en tenslotte Maastricht. Toen ik op mijn klok keek, zag ik dat er vandaag geen tijd was voor 'n aperitiefje, het avondeten kwam er aan. Ik nam zelfs de kortste weg naar huis achter de Sappi. Als 'n volleerd cyclocrosser met de fiets aan de hand, de trapjes naar beneden. Thuis kreeg ik de permissie om nog eerst te douchen, ... hoe zou je zelf zijn als echtgenote, aan tafel moeten zitten met 'n kerel die naar zweet ruikt .... ha, ha, ha.

Als je met dit weer doorheen de bossen fietst, dan is dat lekker koel, maar ook ... o zo gevaarlijk. Beeld je gewoon in, je rijdt door 'n open veld in volle zon en dan moet je doorheen 'n bos. Het is dan precies of het in dat bos aartsdonker is. Het is dan uitkijken naar putjes in de weg, afgevallen takjes en omhoogduwende boomwortels. Je past dan best je snelheid aan - dat deed ik uiteraard - maar ik had het toch effe zitten, een boomwortel niet gezien. Gevolg: tegen 'n kleine betonrand gebotst, rechtervoet even van het pedaal en het tandwiel effe geraakt. Geen erg, maar toch 'n kleine schaafwonde. Ik ben niet gevallen, maar iedere kleine wonde geeft wat bloed, ik neem bloedverdunners.

Maar, laten we het niet meer hebben over dat kleine akkefietje, het was weer 'n mooie fietstocht. Het doel was de Kempen en gelet op de warmte, veel in het bos en onder de bomen fietsen. Ik begon ermee langs de Zuid-Willemsvaart. Ook daar heb je al wat beschutting tegen de zon. En wie nog nooit in Oud-Rekem is geweest, toch 'n aanrader. Op grondgebied van Maaseik zag ik 'n eerste kapel. Het gedicht is van Iono Coopmans, nu nog maar amper 14 jaar. De volgende kapel stond in Neerglabbeek. Deze is gemaakt, einde de 19de eeuw - begin 20ste eeuw. Daar was het ook tijd voor enkele boterhammen.

Na 60 km. fietsen was het tijd voor 'n echte pauze. Ik had het zo geregeld dat ik kon stoppen aan de Bullenschool in Meeuwen. Deze fietsstopplaats is er sinds 2003, voorheen was het 65 jaar lang 'n kleuterschool, geopend in 1937. De school ligt in het gehucht Bullen. De stopplaats gaat open om 12u00, ik was er om 12u20. Voor 7,20 euro heb je 'n groot stuk vlaai, 'n koffie en 'n cola.

Op de terugweg even gestopt in Ophoven aan 'n gedenksteen voor het vliegveld dat er was tijdens WO II. Het werd geopend door de Amerikanen einde 1944 en werd gebruikt tot einde mei 1945. Nu is er van dat vliegveld niks meer overgebleven. In As was ik fietser 582, vandaag dus, het is 'n druk befietste route waar verschillende knooppunten tesamen komen.

Mijn slotdrankje wilde ik in Gellik nuttigen, maar daar was alles gesloten. Dan maar naar Lanaken naar het Kerkplein, aquarius voor de dorst, 'n biertje daarna voor de smaak.

Dat was weer in 'n notendop mijn verhaal van vandaag. En mijn enkel, ... die is ontsmet en er zit 'n pleister overheen.

Normaal had ik deze namiddag moeten gaan schaken in de club, maar zoals reeds gezegd, ik ben blij de beslissing genomen te hebben om (voorlopig ...?) te stoppen en mij enkel nog bezig te houden met hetgeen ik graag doe, gaan fietsen. Stel dat ik vandaag - met zo 'n mooi weer - achter 'n bord had moeten zitten, ik zou misschien van ergernis de stukken van het bord geveegd hebben ..... ???

Gefietst heb ik dus, richting Wallonië en daarna naar Valkenburg. Ik wilde wat klimmetjes doen en dan ben je op het juiste adres als je de route neemt naar Houtain-Saint-Siméon. Het was dus eerst via Kanne naar Eben-Emael, dan Bassenge om in Roclenge-sur-Geer, links af te draaien naar de Chavée Arecht, 'n klim van 1,3 km. met toch 'n stijgingspercentage op sommige plaatsen van om en bij de 15%. Het is daar in die buurt, draaien en keren. Die bibliobus viel mij op.

Houtain-Saint-Siméon is 'n deelgemeente van Opeye sinds 1977. En dan was het naar Juprelle, Haccourt en Visé. Ik heb niet gevloekt, maar de wegen zijn in die streek abominabel, veel betonplaten met overal 'n gleuf er tussenin of met 'n klein niveauverschil, k...twegen. Sorry voor het woord.

Het was dan voor mij 'n verademing terug op Nederlands grondgebied te komen. Eerst moest ik nog door Visé en de grens met Moelingen, maar eens in Nederlands Limburg, bolde mijn fiets gelijk 'n trein. De banden waren natuurlijk ook goed opgepompt bij vertrek en mijn ketting had 'n lik olie gehad. In St. Geertruid was het tijd voor 'n pauze, ik had toen iets meer dan 50 km. op de teller.

Nadien volgde nog de Örenberg en de Bemelerberg. Vooral die eerste was 'n nijdige kuitenbijter met weer waardes boven de 14%. De volgende plaats was Valkenburg. Daar maakte ik ondermeer 'n foto van dat protestants kerkje. Sinds 1997 is het 'n Rijksmonument en het was klaar voor gebruik op 11/10/1891. Daarna nog 'n zicht van het spoorwegstation.

Nadien heb ik geen moeite meer gedaan om foto's te maken, ik zat in het juiste ritme en de weg via Bunde, Meerssen en Maastricht is al voldoende aan bod gekomen.

Morgen is het weer 'n dag om te werken en nadien 'n wandeling. Woensdag wordt er gefietst in de Kempen. 

Als het wordt aangekondigd, woensdag zal het droog blijven, dan is er geen twijfelen aan, dan wordt er gefietst. En dat heb ik dan ook gedaan. Dat er wat wind was, geen zon, nog wat natte wegen na die buien van gisteren, dat kon mij allemaal niet van mijn voornemen afhouden, gefietst zou er worden.

Eerst was het mijn bedoeling om er 'n Kempenrit van te maken - dus veel door de bossen fietsen - maar daar ben ik toch wijselijkshalve van afgestapt. Onder de bomen zouden de wegen er nog wel eens kletsnat bij kunnen liggen. In de plaats koos ik voor 'n route langs het kanaal naar Maaseik, om daar de brug over te steken en via de Maas terug te keren. Veel open wegen die hopelijk opgedroogd waren.

Ik vertrok richting Rekem en Eisden om daar aan de haven wat foto's te maken. Links heb je het kanaal met heel wat aangemeerde schepen, rechts de bewoning die 'n heel stuk lager ligt dan het kanaal. Dat heeft uiteraard allemaal te maken met de koolmijn van Eisden. Vele gangen in die mijn zijn in de loop der jaren ingestort met als gevolg dat ook het straatniveau gezakt is.

In Dilsen zag ik weer 'n prachtige muurschildering. Via Neeroeteren en langs ene rustige bosweg, fietste ik verder naar de brug van Maaseik. Tijd voor enkele boterhammen en ene babbel met 'n oudere man.

Eenmaal de brug over, ben je in Roosteren. Vanaf daar was het wind in de rug. Nu was het gewoon de Maas volgen richting Stein. Onderweg in Papenhoven zag ik 'n kapel, gebouwd in 1950 door de bewoners van de straat Staai als dank voor het feit dat de buurt in WO II ongeschonden is gebleven. In Stein zelf, zag ik dat schuttersmonument. Het is nog vrij recent, van 2021.

En na 72 km. vond ik eindelijk 'n locatie om te pauzeren, "de Zeute Inval" in Meerssen, 'n voor mij bekende plaats. En ze waren niet spaarzaam met advocaat is dat glaasje. Meestal tracht ik de 100 km. te benaderen, zo ook vandaag. Daarom fietste ik omheen Maastricht om in Gronsveld langs de molen te rijden. Aan de grens ben ik nog even naar links gereden, naar Veldwezelt om daar mijn laatste foto te maken. Veldwezelt is zo 'n typisch dorp met veel oude woningen. Tenslotte op het Kerkplein nog 'n drankje genomen terwijl op het groot scherm 'n voetbalwedstrijd te zien was.

Zo, een heel verhaal, het was weer de moeite. En het weer zullen jullie vragen? Wel tussen Elen en tot Maaseik, wat licht gemiezer, daarna droog en in de namiddag kwam de zon piepen.

Het gebeurt mij niet dikwijls, maar vandaag had ik het weer zitten, verkeerd gereden. Ik had 'n mooie fietstocht op papier gezet, vertrekken richting Eben-Emael, dan Roclenge-sur-Geer om daar links, de Houtainberg over te fietsen. Vervolgens naar Valkenburg en via Maastricht terug naar huis. 

Maar, het is anders gelopen. Terwijl ik nog op het juiste traject zat, kwam fietscollega Jo langs mij rijden. Hij wilde ook de Houtain over maar eerst ging hij naar de Hallembaye. In Kanne gingen we dus uit mekaar, Jo rechtdoor, ik links naar Eben-Emael. Daar zag ik wat beelden staan in 'n afgesloten weide. Via Wonck, Bassenge en Roclenge zat ik nog altijd goed, maar in Roclenge had ik linksaf moeten fietsen, maar deze jongen is er rechtdoor gereden. Toen ik in de mot kreeg dat ik op 'n foutief nummer aan 't fietsen was, had ik geen goesting om terug te keren. Ik ben van het principe: "alle wegen leiden naar Rome". Ik zou wel zien waar ik uitkwam. En dat was in Sluizen, een der zuidelijkste plaatsen in Limburg.

En vanaf daar was het met de natte vinger en de fietsrouteborden op de verschillende knooppunten. In Millen zag het er goed uit voor 'n pauze, maar ik had nog maar 36 km. op de teller, te vroeg dus. En eens in het volgende dorp, Genoelselderen, kwam Jo er toevallig weer aangereden. Hij was al verwonderd mij niet gezien te hebben op de Houtain. Hij ging terug naar huis, ik wilde nog 'n heel eind fietsen. Die kapel in Genoelselderen is van het midden van de 18de eeuw. In 1995 werd het 'n beschermd monument.

Op een der borden had ik mijn verdere route bepaald, via Alden Biesen in Rijkhoven naar Bilzen-centrum om daar 'n pauze te nemen. Ik heb daar op de markt toch effe moeten zoeken naar 'n zaak waar ze vlaai of gebak hadden. Wat verder volgde, was gewoon doorrijden naar Zutendaal, vervolgens de Duivelsberg in Opgrimbie om dan via Boorsem, de Maas en Smeermaas naar Veldwezelt te fietsen. Daar zag ik dat ik de 100 km. in het bereik had, met 'n ommetje naar Gellik - om daar mijn laatste pauze te nemen - zou dat wel lukken. En inderdaad, juist iets meer dan 100 km. toen ik thuis kwam. Ik ben dan wel verkeerd gereden, het bleef toch 'n mooie tocht. En wat ik ook gezien heb, de veldwegen in Zuid-Limburg waren kurkdroog. 

Mijn doel voor vandaag had ik al rap gemaakt, de abdij van Val Dieu. Het weer was goed, niet te veel wind en de goesting was er om te fietsen. En dan voltrekt zich zoals altijd, 'n bepaald ritueel, kijken of alles klaar ligt wat ik onderweg nodig heb. Eten en drinken, fietsslot, paspoort, geld, zakdoek, huissleutels en daarna mijn fietsbanden effe proper maken.

Toen alles was afgevinkt, kon ik vertrekken. Ik betrouwde het niet om doorheen Kanne en Lanaye te fietsen, de vorige keer was de weg afgezet wegens werken. Ik hield daarom maar rechts aan, langs het Albertkanaal en fietste vanuit Kanne, door naar Eben Emael. Daar maakte ik enkele foto's aan het fort.

En toen begon het, eenmaal de Maas over, op grondgebied Moelingen, wilde ik rechtdoor fietsen doorheen het dorp. Maar 'n wegversperring zorgde ervoor dat ik rechtsomkeer diende te maken. Dan maar via Eijsden en daar rechtsaf. Ook dat lukte niet, de weg naar Eijsden was ook volledig afgezet. Er werd zelfs gedreigd met 'n boete van 100,00 euro zou je toch doorrijden. Daar stond ik dan, wat nu ....? Terug naar de grens en de brug over de Maas. Maar ergens halverwege, was er 'n asfaltweg naar links, dwars door de velden. Die weg heb ik nooit genomen, maar ja, deze keer het proberen waard. En gelukkig, ik kwam uit in de dorpskern van Eijsden.

Eens die dorpskern voorbij, kwam ik toe in 's Gravenvoeren. Herinneringen kwamen boven van lang geleden toe wij er 'n week verbleven met onze, toen nog jonge kinderen. Eens ook die dorpskern buiten, ben je al direct in Wallonië, bekende wegen voor mij dus, Warsage, Charneux en dan dus Val Dieu. Het was er redelijk druk, veel toeristen. Tijd voor 'n pauze met 'n stuk rijsttaart en 'n cecemel (eens geen koffie).

Om niet dezelfde weg terug te moeten nemen, fietste ik richting St. Jean, weer 'n klim maar dat kon de pret niet bederven. Na Gronsveld met zijn molen, keerde ik terug met nog 'n ferme lus en klim naar rechts. Zo kwam ik nog voorbij de Mariakapel in Itteren. Deze werd gebouwd in 1841 en in 1998 volledig gerestaureerd. Nadien kwam ik ook nog door Borgharen met zijn kasteel om tenslotte via die muurschildering aan 't Bad in Maastricht, terug huiswaarts te keren.

Ik zou nog veel meer kunnen vertellen vandaag, ook meer foto's tonen, maar 18 is het max. Uiteindelijk heb ik in Lanaken nog ene lekkere Chauffe gedronken. De rit was iets langer dan 100 km. Ik ben weer uitermate tevreden. Morgen is het weer werkendag in de tuin.

Waw, weer 'n doelstelling afgevinkt, de beklimming van de Keutenberg.  Nu heb ik dit jaar al verschillende mooie ritten gemaakt. oa. naar Thorn, Vaals en Achel, maar deze mocht er ook zijn. Speciaal aan deze klim is, dat hij één der moeilijkste is van de hele regio met 'n stijgingspercenrage van 22% in het begin van de klim. Het was al enkele jaren geleden dat ik er nog eens overheen gefietst ben. Gelet op mijn leeftijd was het nu dé moment om nog eens 'n poging te wagen, misschien wel de allerlaatste keer.

Het was vanmorgen beslissen of ik de rit zou maken, buienradar.nl gaf droog weer, KMI gaf toch wat gedruppel. Maar de zon scheen omstreeks 9u00, ik heb dus de knoop maar doorgehakt en ik ben vertrokken. Veiligheidshalve had ik wel mijn regenjasje meegenomen.

Ik vertrok weer via de Bemelerberg naar Valkenburg. En daar was het rechtsaf richting Wijlre en Schin op Geul. Maar eerst zag ik in Bemelen vele wit-gele vlaggen hangen. Wat verderop in Wolfshuis, 'n gehucht van Eijsden-Margraten, staat de "van Tienhovenmolen" van 1855.

Maar dan in Schin op Geul, heb je rechts dat bordje: "de Keutenberg". Als je er al ooit overgereden bent, dan weet je wat je te wachten staat, stoempen en duwen op de pedalen, vooral in het begin van de klim. Het heeft misschien geen effect gehad, maar ik heb mij toch eerst 'n banaan opgegeten. En dan begon de klim. Nu had ik wel al vastgesteld op de Bemelerberg, 'n kwartier eerder, dat de benen goed zaten en idd. met 'n kleine versnelling en 'n rustig tempo, ben ik zonder problemen boven geraakt. Die foto met de fietser en het dal in de achtergrond, dat is geen eigen foto, dat lukte uiteraard niet op dat moment.

Eens boven ben ik links afgedraaid naar Gulpen voor 'n pauze, daar wist ik zeker dat er 'n horecazaak zou open zijn. En die taart ..... de dienster wilde eigenlijk dat ik mee naar binnen ging om zelf mijn keuze te maken, maar ... ik heb de keuze aan haar gelaten en dit was het resultaat.

Om mijn route verder te zetten, diende ik op mijn stappen terug te keren, dus in Gulpen weer dat stevig bergje omhoog. Eerst viel er nog 'n prachtige gevelsteen te bewonderen, de Timpaan, ooit 'n onderdeel van de oude pastorie van Gulpen. Wat verderop in Mheer zag ik ook die wit-gele vlaggen hangen, ik dus nieuwsgierig en ik heb 'n voorbijgangster om uitleg gevraagd. Dat heeft te maken met "de Broonk", 'n periode van verschillende dagen van feesten de week na pinksteren. Er is 'n sacramentsprocessie en de schutterij speelt de hoofdrol. Dat zal dus hetzelfde zijn voor de gemeente Bemelen.

Na Mheer, ging het gewoon terug naar Maastricht met op het eind, nog 'n lus naar rechts. Ik wilde op zekerheid spelen en droog terug thuis komen. En dat is gelukt. Ik ben zéér tevreden over mijn rit.