Alden Biesen en Schoonbeek.

Het was al even geleden dat ik nog naar Herk-de-Stad fietste. Meestal fiets ik in eigen provincie langs de Maas of in Ned. Limburg rond en in Valkenburg. Maar vandaag, en met toestemming van de chef-kok, kon ik al deze voormiddag aan mijn tocht beginnen. Heen en terug zou dat minimaal 100 km. zijn. Ik had er goesting voor, het weer zat mee en de benen waren ok. 

Voor het eerst dit jaar kon ik vertrekken met enkel 'n koerstruitje als bovenkleding, dus met de korte mouwen. Ik vertrok via Gellik en Zutendaal om daarna via Diepenbeek in de toeristische trekpleister "de Kapermolen" in Hasselt aan te komen. Daarna fietste ik langs de Kanaalkom, ook 'n plek die je gezien moet hebben. Verder loodste het fietsroutenetwerk mij feilloos doorheen de binnenstad om tenslotte uit te komen aan de overkant van het NMBS-station met zicht op het gerechtshof.

Die O.L.Vrouw van Lourdeskapel bleef voor mij 'n raadsel, meestal vind ik direct de nodige info, maar deze keer, ... helemaal niets. Jammer dus. In Stevoort nam ik 'n foto van de Sint-Martinuskerk. De toren stamt uit 1557.

En zo ging mijn rit maar verder, echter zonder 'n stopplaats om effe bij te tanken. Tot in het centrum van Herk-de-Stad wilde ik niet gaan, dat zouden teveel kilometers worden, ik volgde gewoon maar verder mijn route in de hoop toch 'n plek te vinden om even te stoppen. En die plek vond ik uiteindelijk na 70 km. in Alken. Normaal gezien weet ik daar op 'n plein een horecazaak, maar ze hebben daar geen vlaai, dat weet ik van eerdere tochten. Maar holaba, juist vóór ik dat plein opdraaide, zag ik daar 'n klein koffiehuisje met enkele tafeltjes en stoelen: koffie en vlaai! Dat liet ik mij uiteraard geen twee keer zeggen. Bleek die vlaai toch wel 'n zelfgemaakte kaastaart te zijn, groot en lekker. De waard was er zelf fier over. Koffie, taart en cola: 9,10 euro. 

Verder ging mijn rit nog doorheen dorpen zoals Kortessem met het kasteel Printhagen uit de 17de eeuw, Wellen, Nieuwerkerken, Hoeselt en Bilzen. Teveel eigenlijk om ze allemaal te benoemen. In Hoeselt was mijn laatste mondvoorraad aan de beurt, 'n smakelijke honingkoek oftewel peperkoek zoals wij het zeggen.

In Lanaken-centrum heb ik uiteindelijk nog 'n biertje gedronken, mijn merk. Ik kan dus weer tevreden terugblikken op mijn tocht. En o ja, ik weet niet of jullie het ook opgemerkt hebben, ik kon daarnet niet op Seniorennet wegens onderhoudswerkzaamheden. Ik heb dus wat geduld moeten hebben.

Vandaag had ik mij twee doelen gesteld, enerzijds sportief bezig zijn in de voormiddag en anderzijds, enkele uurtjes in de tuin werken in de namiddag. Dat sportief bezig zijn is deze keer wel met 'n korrel zout te nemen, ik heb het sportieve aan het aangename gekoppeld. Ik ben namelijk een der toeristen geweest op de St. Pietersberg. Je hebt daar vooreerst het Fort St. Pieter en wat verderop het uitkijkpunt op de ENCI-groeve. 

Ik vertrok via Smeermaas naar Maastricht. Aan de stadswallen moest ik doorheen de binnenstad, 'n traject met kasseien en klinkers. Geen probleem natuurlijk, ik had gewoon de stadsfiets bij met zijn bredere banden. En dan zie je ineens het fort voor je opdoemen. Ik ben daar van mijn fiets gestapt om hogerop ook wat foto's te nemen. En ineens werd ik opgeslorpt door 'n groep Aziatische toeristen, ik denk Japanners. Ja, vanop die hoogte kun je ver kijken.

En zoals gezegd, wat verderop heb je dan het uitkijkpunt op de ENCI-groeve. Je hebt daar 'n spectaculair uitzicht. En als je goed kijkt, dan zie je boven dat gele streepje de fotograaf. Die trappen moet ik bij gelegenheid ook eens doen. Daarna volgde de afdaling naar Buitengoed Slavante. Het wordt ook Grand-Café Buitengoed Slavante genoemd, gebouwd in 1846. Echt tot daar ben ik niet geweest, het is nog 'n stukje hoger de berg op.

Terugkeren deed ik via Lanaye (Ternaaien in het nederl.). Ik had oa. 'n zicht op de brug van Kanne en vanop de brug, zie je in de achtergrond de weg omhoog naar de Slingerberg. Dat was vandaag geen optie, toch niet met de stadsfiets. In Briegden was het de laatste keer omhoog, naar de brug.

En de tuin, tja, eerst mijn gazon afgereden, wat onkruid te lijf gegaan en 'n stuk van mijn haag gesnoeid. En toen was de pijp uit. Straks duimen voor onze landgenoot Brecel op het WK snooker. Hij moet nog één frame winnen. 

Nu ik dit verslag begin te schrijven, is de overleden Paus inmiddels bijgezet in zijn graf. Ik heb het even opgezocht, sinds mijn geboorte in 1954 was dit de 7de Paus, te beginnen met Pius XII die overleed in 1958. Ik lig er niet wakker van, 'n mens van 88 jaar is overleden. Hij heeft 'n mooi leven gehad.

Vandaag stond er 'n mooie fietstocht op mijn programma, 'n tocht met verschillende bergjes onderweg. Ik vertrok via Maastricht naar Scheulder, 'n dorp horende bij Eijsden-Margraten. Vandaar is het de kortste weg naar Gulpen. Het is altijd mooi om de stad beneden je te zien liggen, je daalt in feite af naar de stadskern. Die vergezichten zijn dus prachtig. En het centrum van Gulpen was vandaag één groot terras, het zat er bomvol. Op dat moment was het voor mij nog te vroeg om te pauzeren, ik had in feite iets anders op het oog.

Maar eerst moest ik nog de Trintelerberg over. En ja, de Bernardushoeve in Ubachsberg was geopend. Je hebt daar het mooiste terras van Zuid-Limburg. Je zit daar bovenop de berg met 'n hoogte van 180 meter en de vallei beneden je. Ubachsberg is één der deelgemeenten van Voerendaal met 1.380 inwoners, geteld in 2014. Voor ene keer geen vlaai en koffie daar, maar 'n simpel bakje ijs, twee bolletjes chocolade.

Ik kon er weer effe tegen. Wat verderop kwam ik weer 'n mooie muurschildering tegen op 'n brug. In Wijnandsrade had ik het mooiste zicht, het kasteel met 'n kern die teruggaat tot in de 16de eeuw. In die regio was het weer opletten met de nrs. van het fietsroutenetwerk. De onlineversie op pc is nog steeds niet aangepast aan de werkelijkheid, gelukkig ken ik daar mijn weg. Maar verschillende andere fietsers zaten met de handen in het haar. Zoek het maar uit.

Terugkeren deed ik via Valkenburg. Het was daar zo druk dat ze verschillende stewards op de wegen gezet hadden om al dat volk in goede banen te leiden. Ik mocht zonder problemen passeren en kon dus weer eens genieten van de Cauberg. Zoals gewoonlijk hou ik mijn voorwiel in de gaten en zo geraak je boven zonder al te veel inspanning.

Terug in Lanaken kon ik het niet laten om 'n koffie en Duvel te bestellen, ik had het verdiend. Meer dan 700 hoogtemeters, 80 km. gefietst in iets minder dan 4u00.

Ik heb de opmerking gekregen dat echte sportmannen, geen alcohol drinken tijdens hun fietstocht. Dat is iets wat ik dus ook niet doe, tenzij .... ik bijna thuis ben en het aantal nog af te leggen kilometers verwaarloosbaar is. Zo stop ik al eens in Kotem omdat de waardin daar de fietsers altijd trakteert op 'n gratis stuk vlaai of suikerwafel en ik daar uit eerlijke schaamte nog 'n biertje drink. Van Kotem tot Lanaken is niet zo ver, goed 11 km. Ook in Neerharen wil ik wel eens stoppen, dat is slechts 4 km. tot thuis. Vandaag was ik in Val Dieu en 'n biertje daar zou mij zeker gesmaakt hebben. Maar 'n sportman zijnde, hield ik het daar bij koffie en cecemel. 

Ja, de Abdij van Val Dieu was weer eens mijn bestemming. Deze keer had ik mijn route zo gepland dat ik eerst het fietsroutenetwerk zou volgen tot Warsage om dan vanaf daar de wegwijzers te volgen. Ik vertrok richting Maastricht. Doorgaans neem ik dan de weg over de Noorderbrug, maar vandaag moest ik naar Eijsden en dan ga je best via de Wilhelminabrug. Je moet er dan wel 'n stuk of zes verkeerslichten bijnemen. Geduld is dan 'n mooi woord.

Maar eenmaal in Eijsden ging het linksaf naar Voeren. Je hebt daar ondermeer 'n mooi zicht op het dorp 's-Gravenvoeren. Daar begint dan de weg naar Warsage. Aan de Sint-Pieterskerk (de toren is van 1215) ging ik linksaf, de grote weg naar Saint-Jean Sart, 'n klim van 3,9 km. Weliswaar geen grote stijgingspercentage's, maar er kwam precies geen einde aan.

Met nog 'n foto van de kerk van Saint-Jean Sart, de Sint-Johannes de Doperkerk uit 1879, kwam even later de Abdij van Val Dieu in 't zicht. Buiten zitten was vandaag geen optie, alle tafeltjes waren bezet.  Binnen was er wel nog plaats. Met 'n koffie, 'n stuk rijstevlaai en 'n cecemel had ik weer genoeg energie om de terugweg aan te vatten.

En die energie had ik nodig want al direct doemde 'n bergje voor mij op met 'n slecht wegdek. Op de kruising van het fietsroutenetwerk - rechts weer naar Warsage - ging ik gewoon rechtdoor naar Dalhem. Het is 'n gemeente met diverse deelgemeenten waaronder ook Warsage.

Eens het centrum van Dalhem voorbij kwam ik ineens op 'n fietspad terecht dat qua inrichting totaal anders is dan het gebruikelijke in Wallonië. Zo zou het overal moeten zijn, 'n mooie asfaltweg en 'n even mooi fietspad. De foto is wel niet zo goed gelukt, mijn excuses. Onderweg heb ik 'n bril op om ver te kijken, niet om kortbij te zien. Mijn multifocale bril is mij te duur om op te zetten tijdens fietstochten. Je zou maar eens vallen. En ja, controleren of 'n foto goed gelukt is, is dan ook niet altijd evident.

Terugkeren deed ik nadien nog oa. via het fietspad langs de Maas in Lixhe en 'n herinnering aan de Romeinse weg in Riemst. Uiteindelijk had ik nog genoeg jus in de benen om ook nog over de Muizenberg te fietsen. Met hier en daar nog 'n extra lus, kwam ik toch aan 72 km. Met 539 hoogtemeters en 'n gemiddelde van 21,2 ben ik best tevreden. En dat biertje vandaag, ... dat dronk ik thuis bij het warme avondeten. Dat was door omstandigheden verschoven. We hadden het beiden te druk deze voormiddag.

Vandaag kon ik nog eens vroeg vertrekken om te gaan fietsen, mij eega was naar Genk en het warme eten werd zodoende verplaatst naar deze avond. Ik had dus al de tijd om nog eens 'n 100-plusrit te maken. 

Ik vertrok richting Zutendaal om daar de weg te nemen die mij doorheen "fietsen door de heide" zou brengen. Vervolgens kwam ik in As om daar 'n stukje van het oude kolenspoor te nemen. De bedoeling was dat ik naar Bree zou fietsen om daar terug te keren naar Tongerlo. Mijn parcours was goed uitgestippeld en ik had op voorhand gezien dat ik in Oudsbergen 'n stuk onverhard voor de wielen geschoven zou krijgen. Maar toen ik er aankwam, bleek toch zeker al het begin van die weg vol modder te liggen. Een tegemoet rijdende fietser vond het wel nog doenbaar, maar de strook was 1 km. lang. Gelukkig was op dat punt juist 'n knooppunt van het fietsroutenetwerk. Ik besloot mij niet te wagen aan die modderweg en rechstreeks naar Tongerlo te rijden.

Maar in Tongerlo had ik - na de vooropgestelde terugkeer uit Bree - 'n stopplaats voorzien. Maar nu was ik er al veel te rap en ik ben dus doorgereden naar Kinrooi, kwestie om toch mijn kilometers gefietst te krijgen. Daar nodigde mij 'n café uit voor 'n pauze, café de Grenshook. Koffie en vlaai voor 4,00 euro, alleen .... de bakker was nog niet geweest. Het werd dus 'n koffie en 'n cola.

Onderweg kom je al eens 'n mooie gebouw tegen en ook in Kinrooi stopte ik voor het eerst aan die kapel, gewijd aan Sint-Marcoen. De kapel zou volgens de gevelsteen van 1827 zijn. In Maaseik kwam ik voorbij 'n tulpenveld waar je zelf bloemen kon snijden en ter plaatse kon betalen.

Even later was ik in Aldeneik, 'n mooi plekje juist boven Maaseik. Daarna was het gewoon de Maas volgen met oa. 'n passage in Dilsen aan De Wissen, 'n bezoekerscentrum. Mijn pauze nam ik dan maar in Kotem waar ik bij mijn Duvel, 'n suikerwafel kreeg aangeboden.

Vervolgens passeerde ik nog Herbricht en Hochter Bampd om tenslotte via 'n stukje Maastricht, naar Veldwezelt te fietsen. Ik was me er vandaag van bewust dat in onze streek, de wielerwedstrijd "Ster van Zuid-Limburg" zou doorgaan met aankomst deze zaterdag in Rekem. Ik had mijn terugtocht dan ook zo gepland om niet in contact te komen met die wedstrijd, maar helaas, in Veldwezelt aan de grens had ik toch prijs. Ik heb daar enkele minuten voet aan de grond moeten zetten. Het is weliswaar 'n wedstrijd voor jongeren, de junioren, maar wat er allemaal meerijdt met zo'n wedstrijd, ... immens. Motards en ploegwagens, het hield niet op. Tel daarbij ook nog eens de seingevers en politie, dan heb je 'n heel pak mensen die alles in goede banen moeten leiden..

Dat was mijn fietstocht van vandaag, 108 km. met 'n gemiddelde snelheid van 22,5 km/uur. Niet slecht zou ik zeggen. Morgen is het Pasen en op Paasmaandag houden wij thuis 'n gezellige namiddag met ons gezin. En o ja, dat gedicht moeten jullie toch eens lezen, mooi!

Goedemorgen vriendinnen en vrienden. Nu ik hier voor mijn pc zit, zie ik dat het voor de rest van de dag blijft regenen. Op zich is dat natuurlijk niet erg, ik ben al dikwijls gaan wandelen met lichte regen. Een goede regenjas en de paraplu in de hand, zijn oplossingen voor die nattigheid. 

Maar vandaag heb ik er niet zo veel goesting in, temeer daar we dadelijk sowieso al door die regen moeten. We hebben 'n tafeltje voor twee besteld, we gaan het ons eens goed laten smaken. Daarna neem ik voor 'n keer 'n rustdag.

Om jullie toch niet op jullie honger te laten zitten, presenteer ik jullie 'n postkaartenreeks van de gemeente Hamont. Die gemeente ligt in het noorden van onze Belg. provincie Limburg. Ik kom er soms al eens per fiets als ik de brouwerij van Achel bezoek. Heen en terug naar Lanaken is ongeveer 133 km. Ook dit jaar plan ik weer deze tocht. Meestal vertrek ik dan langs de Zuid-Willemsvaart en keer dan terug via Overpelt en Hechtel-Eksel.

Veel kijkplezier met deze kleine reeks uit het grote aanbod.

Het was ideaal fietsweer vandaag, zon en niet te veel wind. Deze week ga ik proberen om enkel in onze eigen provincie te fietsen, in Ned. Limburg zal het nu te druk zijn met al die fietsfanaten en profrenners die bezig zijn op het parcours van de Amstel Goldrace volgende zondag. 

Ook vandaag vertrok ik pas na het middagmaal en de afwas. Deze morgen heb ik het rustig gehouden, naar de bakker en 'n nieuwe voorraad boeken gaan inslaan in de bibliotheek. Ik nam oa. boeken mee van Johanna Mo, Sofie Sarenbrant en Rebecka Alden Edgren.

En dan mijn fietstocht, ik vertrok richting Gellik en Zutendaal. En ja, 'n mooie boom, ... altijd 'n foto waardig. Daarna reed ik via Beverst naar de O.L.Vrouwekapel in Lutselus, 'n gehucht van Diepenbeek. De kapel werd gebouwd in de 19de eeuw. En dan kwam Hasselt in het vizier. Tegenwoordig kun je er probleemloos fietsen, het fietsroutenetwerk is er goed aangegeven. Ik kwam vandaag oa. langs de achteringang van de Japanse tuin.

Vervolgens kwam ik voorbij de hoofdingang van het openluchtmuseum van Bokrijk. In die regio kon ik heel wat kilometers fietsen tussen de bomen. Kort aan NV. Essers in Genk, heb ik even ingeschat hoe ik zou terugkeren. Ik had nog redelijk wat tijd, dus naar As fietsen was zeker mogelijk. Daar zie je langs de grote weg de "Nieuwe Molen" en toch is die molen al gebouwd in 1717.

In As aan het voormalige spoorwegstation, ging ik daarna richting Mechelen a/d Maas. Mijn beoogde bestemming was de Ponderosa in Kotem. Ik had nog geen pauze genomen en die locatie in Kotem heeft altijd 'n surplus, je krijgt er gratis 'n stuk vlaai bij je koffie. Uit eerlijke schaamte drink ik er daarna ook nog 'n biertje. Koffie en Duvel voor 7,00 euro.

Naast mij op het terras zat 'n gezelschap waarvan één iemand effe naar het toilet moest en bij terugkeer zich nog al heftig in zijn stoel propte. Mijn heel tafeltje begon te schudden. De brave man heeft zich uiteraard verontschuldigd, "ik ben hier bijna de boel aan het afbreken" vertelde hij. Ik heb hem geantwoord dat 'n omgevallen tas koffie, spijtig zou zijn, maar 'n omgevallen Duvel, dat had absoluut niet gekund. De man gaf mij volmondig gelijk.

Na Kotem ben ik doorgereden naar Uikhoven, Herbricht, Smeermaas om uiteindelijk via 'n kort stukje Maastricht en Veldwezelt, naar huis te fietsen. Om 17u15 was ik er, tijd genoeg om mij op te frissen voor het avondeten.

Met 93 km. op de teller en 'n gemiddelde snelheid van 22,71 km/uur, ben ik best tevreden. Morgen is weer 'n wandeldag. Hopelijk is er 'n droog moment.

Als je verzeild geraakt in het centrum van toeristisch Valkenburg, dan is het effe zoeken naar de juiste weg, zeker als je 'n bepaalde straat op het oog hebt. Maar dadelijk meer hierover. 

Vóór ik aan mijn fietsverslag begin, wil ik eerst even terugdenken aan gisteren. Er is mij al 'n tijd geleden gevraagd om ergens in 'n kerk 'n kaarsje te branden voor 'n naastwonende buur die de zegen en de hulp van hierboven goed kan gebruiken. Gisteren was ik dus in 'n kerk, maar de gelegenheid was er niet om dat kaarsje te branden, ik was al blij enkele foto's te kunnen nemen. Maar, ... in gedachten heb ik wel aan die buur gedacht met de hoop dat het allemaal goed komt. Ik denk dat ik hiermee ook gevolg heb gegeven aan bedoelde vraag.

Maar nu naar mijn rit, wat verleden week op 'n sisser afliep, dat heb ik vandaag goedgemaakt. Ik vertrok via de Noorderbrug in Maastricht naar Bemelen. Daar fietste ik de Bemelerberg op. Nu kon het nog, maar vanaf volgende week rij je daar de profs voor de voeten die deelnemen aan de Amstel Goldrace. En dan kom je in Valkenburg met één opdracht: "zoek de voet van de Sibbergrubbe". Als je zoals ik geen gps op je stuur hebt, dan is dat geen sinecure, er zijn zoveel paden in dat centrum. Ik heb toch weer de weg mogen vragen aan 'n lieftallige dienster. En het is gelukt, ik ben er geraakt. In feite is dat 'n bergje van niks, 1,7 km lang met 'n max. stijging van 7 à 8 %. Boven kom je in Sibbe, 'n dorpje van +/- 1.000 inwoners en horende bij Valkenburg.

Eens Sibbe buiten, fietste ik naar Gulpen. Daar kwam ik weer voorbij de molen Roex. Al in 1712 was er sprake van die molen maar in 1905 brandde de molen uit, enkel het waterrad bleef gespaard. Wat verderop kwam ik door Reijmerstok, Banholt en Mheer. In dat laatste dorp vielen mij de vele vakwerkhuisjes op.

Vandaag was het mijn bedoeling om via Moelingen en Lanaye terug naar huis te fietsen. Het is maar 'n klein stukje Voeren dat je aandoet. Eens de Maas over is het gewoon rechtdoor fietsen naar Lanaye. Daar ben ik nog eens gestopt aan dat Portugees café-restaurant Bifana. Ik pauzeerde daar met koffie, cola en warme appeltaart. Ze kennen daar wel hun prijzen, 'n Duvel kost daar bv. 6,00 euro (bij ons 4,00 à 4,20 euro). Koffie krijg je daar voor 3,50 euro (bij ons 2,50 euro). Maar ze liggen daar strategisch, pal aan de Maas waar 'n bootje fietsers en wandelaars overzet naar Eijsden. Ze zijn ook de enigen in die regio. Maar geef ze eens ongelijk ...

Terugkeren deed ik via het fort van Eben-Emael, de Sint-Pierre en tenslotte de Muizenberg over. Die laatste is toch 'n stevige kuitenbijter. In Veldwezelt kwam ik nog voorbij aan de Neanderthalersite waar bij opgravingen tussen 1998 en 2003 resten van jachtkampen gevonden werden.

In Lanaken ben ik als 'n brave jongen, rechtstreeks naar huis gereden. Zo had ik nog tijd om mij te verfrissen vóór het avondeten.

Vanaf morgen komt onze kleinzoon enkele dagen logeren.

Als wielertoerist zou je toch denken dat je dan naar de koers op tv kijkt. Niets was minder waar gisteren, wij vonden het plezanter om in Maastricht te gaan flaneren, gevolgd door 'n lekker etentje. Wij gingen er naar toe met de bus. Het valt mij zelf op dat ik de laatste jaren minder goesting heb om voor dat scherm te gaan zitten om dan naar die renners te kijken. Nee, ik ben iemand geworden die moet "bezig zijn" met iets, te lang naar de koers kijken begint te vervelen. En je kunt uiteraard ook naar het nieuws kijken met 'n uitgebreid verslag. De beste twee hebben gewonnen. Proficiat. 

Na mijn job in de tuin deze voormiddag, wilde ik in de namiddag 'n ritje naar Maaseik maken. Ik trok hiervoor eerst de Bessemerberg over om in Zutendaal, rechts af te slaan naar de passage "fietsen door de heide". In As nam ik het oude kolenspoor naar Maaseik. Dat was bewust zo gekozen omdat de wind uit het NO kwam en op dat kolenspoor ben je min of meer beschut begen die wind. Ik was er vandaag trouwens fietser nr. 122.

In Heppeneert stopte ik voor het eerst aan dat kapelletje ter ere van Sint-Theresia van Lisieux. Het werd gebouwd in 1926 na haar heiligverklaring in 1925. Aan de brug in Maaseik viel mij die grote kudde gallowaypaarden op, de Nederlandse kudde.

Even voorbij de grens in Roosteren, stond ik even te voet wegens werken. En ja, mooie bomen in het zonlicht, daar maak ik graag 'n foto van, oa. deze in Illikhoven, 'n gehucht van Echt-Susteren. En in Berg a/d Maas zag ik dat het Julianakanaal ook daar weer van water voorzien is. Uiteraard zijn alle werkzaamheden nog niet ten einde.

In Moorveld, deelgemeente van Meerssen, staat de Mariakerk. Deze is nog vrij recent gebouwd, in 1954 werd ze in gebruik genomen. Verder is er niet veel speciaals nog te vertellen, zij het dat ik in Geulle, de Hussenberg ben opgereden. 1,1 km. lang en 'n stijging van iets meer dan 7%, 'n makkie dus.

Eens ik de Biesenberg was afgedaald, reed ik rechts naar het centrum van Meerssen. Dat is een van mijn favoriete plekken, je weet daar dat je dan bijna thuis bent. Want wat verderop ligt de Noorderbrug en dan ben je zo in Smeermaas. Per uitzondering ben ik vandaag nergens gestopt, niet onderweg, niet in Lanaken voor nog 'n biertje. Ik had het vandaag blijkbaar niet nodig om onderweg wat extra energie te sprokkelen, en dat biertje, dat heb ik thuis gedronken. Ook lekker.

Het was 'n perfect ritje, 'n goed tempo van 22,4 km/uur en niet te veel last van de wind.

En om te eindigen, onze plaatselijke voetbalploeg kon afgelopen zaterdag kampioen spelen. Ze hadden weliswaar slechts één punt nodig, maar eergierig zoals ze zijn wilden ze toch winnen, zij het met 'n onwaarschijnlijk scoreverloop. Ze promoveren naar 2de provinciale.

Uitzonderlijk ben ik vandaag al in de voormiddag aan mijn sportieve prestatie begonnen. Mijn chef-kok had de bus genomen om elders inkopen te doen en zo werd het warme eten verschoven naar deze avond. 

Op het programma stond vandaag de Sibbergrubbe in Valkenburg, 'n niet zo moeilijke klim van zo 'n 1,8 km. lengte. Maar gezien deze helling niet op het fietsroutenetwerk ligt, moest ik mijn weg erheen zien te vinden. Helaas, ik ben er langs gereden, de voet van de helling lag korter bij Valkenburg dan ik dacht. Geen probleem, op diezelfde weg in Oud-Valkenburg ligt ook de Keutenberg, wel ietsje moeilijker dan de Sibbergrubbe, er zijn stroken van 22% bij. Maar die helling ken ik intussen 'n beetje en ik wist wat ik kon verwachten, terugschakelen naar de allerkleinste versnelling, rustig naar boven peddelen en genieten van het uitzicht. Op sommige momenten is het alsof je voorwiel naar boven wil stuiteren, 22% is dus niet niks. Maar ik ben fietsend boven geraakt.

Onderweg nam ik wat foto's oa. in Herbricht, kort bij de luchthaven van Beek, langs enkele mooie vakwerkhuisjes op de helling Waterval, en 'n simpele oplossing voor de PMD-zakken in Valkenburg. De mannen die deze zakken dienen op te halen, hoeven zich niet meer te bukken en de meeste zakken hangen bij mekaar.

Eens boven op de Keutenberg, ben ik terug gefietst naar Valkenburg. Maar eer ik de diepte indook naar het centrum van het stadje, zag ik 'n mooi terras om 'n pauze te nemen, 't Bieëmerhöfke. Koffie - cola - vlaai voor 8,25 euro. Langs mij zat 'n veel jongere wielertoerist met zijn vrouw. Hij klaagde over 'n hongerklop die hij juist had meegemaakt. Het was effe nodig om wat rust te nemen eer hij verder kon.

In Valkenburg ben ik daarna nog de Cauberg omhoog gereden en nadien stond ook nog de Geulhemmerberg op het menu. Ik heb toen het besluit genomen om het aantal kilometers vandaag te beperken, het moet niet altijd om en bij de 100 kms. zijn. Via Rothem en Maastricht ben ik in Lanaken nog even gestopt aan het Cultuurcafé voor ene lekkere Duvel.

Fris gedoucht maak ik nog even dit verslag af en daarna wat bijpraten met mijn eega.

Deze namiddag heb ik gezegd "foert", ondanks de stevige wind ben ik gaan fietsen. Ik had geen goesting in 'n wandeling en het was al weer 'n paar dagen geleden dat ik nog op de fiets had gezeten. 

Maar eerst heb ik mij in de voormiddag weer enkele uurtjes bezig gehouden in de tuin. Het werk vordert, langzaam maar zeker. En na het eten en de afwas, kon ik vertrekken. Gezien de wind uit het oosten kwam, vertrok ik richting Veldwezelt met zijwind.

Ik nam gewoon de grote baan naar Vroenhoven via Kesselt. Kesselt is 'n deelgemeente van Veldwezelt en samen horen ze bij Lanaken. Op de grote baan Maastricht - Tongeren, reed ik rechtsaf naar Riemst. Op het kaartje zien jullie dat Riemst in feite 'n lappendeken is van vele kleine dorpjes.

In het centrum van Riemst, fietste ik rechtsaf naar Bilzen. Ook Bilzen bestaat uit vele dorpen. Vanuit Riemst kwam ik dus doorheen Grote-Spouwen, Kleine-Spouwen, Martenslinde, Bilzen en uiteindelijk Munsterbilzen. In Bilzen ben ik even gestopt aan de Demer.

Terugkeren deed ik via Zutendaal en de Duivelsberg in Opgrimbie. Het is daar altijd oppassen met die steile afdaling van 10%. Het is niet zozeer de hellingsgraad die tricky is, maar je moet altijd alert zijn op steentjes of takjes. Met die snelheid bergaf kun je gemakkelijk wegslippen.

Ook in Opgrimbie wilde ik eens gaan kijken of het vernieuwde fietspad tussen de Aspermansvijver en het OPZ in Rekem al terug geopend is. Dat bleek nog niet het geval. Het vernieuwde fietspad is wel al gegoten maar de afwerking is blijkbaar nog niet rond.

In Rekem langs de Steenweg, ben ik gestopt aan het voormalige kasteel Kapelhof. Met de langsliggende gebouwen vormt het momenteel 'n wooneenheid met vele appartementen. In de volksmond wordt het complex de "Sjaopsstaal" genoemd, dit omdat er veel verloop is van bewoners. Op het oude postkaartje zien jullie hoe het er vroeger uitzag.

En die wind, ....tja, ik heb toch dikwijls mijn pet mogen vasthouden, zoniet zou ze zijn gaan vliegen. Ik heb veel zijwind gehad maar best ook wat stroken "wind op kop" (zeker 4 bfr.). Morgen wordt er in principe gewandeld en voor vrijdag staat er 'n fietstocht gepland met de koersfiets.

Zoals aangekondigd ben ik vandaag gaan fietsen in Voeren. Heel ver vanaf thuis is dat niet, het is te zeggen, Moelingen ligt relatief kortbij. Voeren bestaat uit verschillende deelgemeenten en gehuchten. Ik heb ze denkelijk vandaag allemaal gezien. 

Maar eerst diende er in de voormiddag nog gewerkt te worden in de tuin. Als je +/- 11 are grond hebt, dan is er altijd wat te doen, zeker nu. Na het middagmaal kon ik vertrekken.

Meestal verkies ik dan te vertrekken in de richting van Moelingen. Dat is dan aan de brug van Briegden vertrekken, het Albertkanaal volgen via Kanne en Lanaye om wat verderop langs de Maas te fietsen. Eenmaal de brug over op de grens van Eijsden en Moelingen, passeerde ik voor het eerst weer eens die spoorweg. Misschien herinneren jullie het nog dat bij die zondvloed van enkele jaren terug in die streek, het spoorwegverkeer volledig onderbroken was. Het heeft enkele jaren geduurd eer alles weer hersteld was.

In Schophem, gehucht van 's-Gravenvoeren, staat de Steenboskapel uit 1846. Als je er binnenstapt hoor je Gregoriaanse gezangen. Het volgende dorp in de rij is Sint-Pietersvoeren. Je ziet al van ver de commanderij. Deze is van de 17de eeuw en heeft 'n rijke geschiedenis. Er langs ligt de stroopstokerij van de fam. Wiertz-Robijns. Deze is al in gebruik sinds de jaren '40 van de vorige eeuw.

Via Remersdaal kwam ik aan in Teuven, mijn voorziene stopplaats. Sinds enkele jaren kom ik er al eens. Het is 'n oud schooltje met twee leslokalen, maar nu omgevormd tot 'n gegeerde stopplaats om iets te drinken en/of te eten. En met die calorieën had ik opnieuw voldoende energie om het tot thuis uit te zingen.

Terugkeren deed ik via Ned. Limburg, eerst Noorbeek, dan Mheer en Gronsveld om tenslotte via Maastricht, België terug binnen te fietsen. Ik heb heel wat hoogtemeters gemaakt vandaag - + 600 - en verschillende hellingen beklommen, oa. die Hoesberg. Over 100 m. gemeten is het max. 8% maar er zijn stroken bij van 12%. Ik heb mijn best mogen doen, maar zoals gezegd, die vlaai en cola gaven mij voldoende energie, zeker gelet op mijn gemiddelde snelheid van iets meer dan 21 km/uur.

Op het einde van mijn rit gaf ik de voorkeur aan wat extra kms. maken ipv. te stoppen voor 'n biertje. Zeker ik nu pas vertrek in de namiddag, is het niet meer zo vanzelfsprekend om nog uitgebreid te stoppen voor ene lekkere Duvel. Wij eten om 17u30 en dan moet deze jongen nog gewassen en gestreken zijn eer hij aan tafel gaat. Ik heb mij vandaag nog eens op de weegschaal gezet: 65,3 kg. bloot aan de haak.

Ziehier, mijn wedervaren van vandaag. Zon, zon en nog eens zon, maar toch niet al te warm. Gelukkig had ik mijn fietsjasje aan. Tot morgen.

De goesting was er om te fietsen, en niet zomaar 'n tochtje van niks, nee, het werd 'n trip naar onze provinciale hoofdstad Hasselt. Vanmorgen nog eerst mijn best gedaan om alle ongewenst kruid te verwijderen aan de straatkant en de kiezels naderhand mooi geharkt. 

Na het eten vertrok ik via Gellik, Eigenbilzen en Munsterbilzen. In Eik, 'n oud gehucht van Bilzen nam ik mijn 1ste foto. De wolken inspireerden mij hiertoe. En ja, ik had het goed gezien, vanaf Beverst voelde ik regelmatig 'n verdwaalde regendruppel. In Diepenbeek moest ik vandaag voor het eerst - en niet voor het laatst - 'n omweg maken wegens wegenwerken. Gelukkig had het Fietsroutenetwerk zijn huiswerk gemaakt en de alternatieve weg was goed aangegeven.

In Hasselt kwam ik langs het Provinciehuis. Daar zetelt de provincieraad en ook de Limburgse Gouverneur en zijn gedeputeerden. In Hasselt fietsen, trekt mij niet zo aan, het is er mij te druk. Maar wil je het Fietsroutenetwerk volgen, dan kun je niet anders. Heel anders was het nadien, gewoon fietsen langs het Alberkanaal en met de wind in de rug, kon ik er zelfs 'n tandje bijsteken.

Wat verderop kwam ik dan aan in Bokrijk. Deze keer eens niet doorheen die waterpassage, daar ben ik al té dikwijls geweest. Het was vandaag gewoon langs de ingang van het openluchtmuseum. Op weg naar Genk kwam ik 'n aangeklede boom tegen. Waarom?? Een kunstwerk?? Vervolgens kwam ik voorbij het bedrijf van Essers, een van de grotere transportbedrijven. En dan moest ik naar Winterslag, maar wederom door werken heb ik door de omwegen vermoedelijk het gehele dorp van nabij gezien. In Genk centrum zie je direct dat de stad 'n mijnverleden heeft. Die twee grote wielen staan in de buurt van het postkantoor.

In het Molenvijverpark kun je even tot rust komen. Het is 10 ha groot.  Terugkeren deed ik vandaag via de Duivelsberg in Opgrimbie en vervolgens Rekem en Neerharen. Daar zag ik dat het toekomstige fietscafé al vorm begint te krijgen, 'n nieuw dak, de muren geschilderd en mooie blauwe luiken.

En thuis, ... daar kreeg ik te horen dat ze mij zelfs iets later had verwacht. Nu ja, tegen mijn gewoonte in ben ik onderweg nergens gestopt voor 'n extra energie-injectie, het was zelfs niet nodig, er zat genoeg jus in de benen. En die jus was toch nodig, het waaide harder dan voorzien, geen zon en zoals gezegd, af en toe 'n druppel. In Lanaken ben ik mij wel nog in de rapte ene warme chocomelk gaan drinken.

85 km op 'n namiddag, niet slecht. De volgende tocht zal op donderdag zijn, ze geven dan 'n stralende zon. Vermoedelijk 'n ritje ergens in Ned. Limburg.

Zo zou het altijd moeten gaan, 'n fietstocht zonder problemen noch zorgen. Het ging traag wanneer het moest, de turbo sloeg aan wanneer het kon, de focus was er - alles onder controle - en er zat meer dan genoeg jus in de benen. Geleen was mijn doel vandaag en via het veer over de Maas in Berg a/d Maas, zou ik terugkeren. 

Nadat ik mijn remmen thuis nog wat had bijgesteld, vertrok ik rond een uur vanmiddag richting Maastricht. Eerst daar de Noorderbrug over om vervolgens naar Meerssen te fietsen. Mijn eerste foto maakte ik in Ulestraten aan de kerk. Het is 'n dorp horende bij Meerssen. De Sint-Catharinakerk is van 1904.

Het volgende mooie gebouw op mijn reis was het Kolmonderhof in Kolmond. Het gebouw is van het begin van de 17de eeuw. Kolmont is 'n gehucht van Geverik, horende bij de gemeente Beek. En dan kwam Geleen in 't zicht, altijd iets speciaals om daar doorheen te fietsen. Maar wonderwel waren er vandaag geen problemen, het ging als vanzelf. Ik heb mij ter plaatse direct beloond met 'n korte pauze, wat extra energie opslaan voor de rest van de rit. En of het geholpen heeft, ... ik vloog bijna tot in Zutendaal!!

Eens Geleen buiten, was het fietsen in de richting van de Maas. Maar eerst moet je in Berg a/d Maas over het Julianakanaal. Het zal niet meer lang duren eer er weer water doorheen dat stuk van het kanaal vloeit. De bodem is zo te zien goed verstevigd.

Op de overzetboot was het 'n drukte van jewelste. Zes auto's en veertien fietsers. En aan de overkant stond wederom 'n ganse meute te wachten. Waar ik mij in Ned. Limburg nauwgezet heb gehouden aan de nrs. van het fietsroutenetwerk, heb ik mij bij ons laten leiden door mijn natte vinger, op goed geluk dus.

Ik wilde enerzijds niet dezelfde weg terug maken als afgelopen woensdag, en anderzijds was het kwestie van mijn fiets onder controle te houden door die strakke zijwind vanuit de andere kant van de Maas. Ik heb mijn weg vervolgd tot in Maasmechelen aan het kanaal. Hier ben ik rechtsaf gereden tot aan recreatieoord de Salamander. Na nog even door het bos gereden te hebben, ging het in Opgrimbie weer rechtsaf, de Duivelsberg op. Boven op de berg zie je het natuurgebied de Kikbeekbron liggen, 'n natuurgebied van 120 ha en horende bij het Nationaal Park Hoge Kempen.

Het dorp wat hierna volgt is Zutendaal. Ik ken het daar als mijn broekzak. Ik heb er in de jaren '90 van de vorige eeuw, 'n achtal jaren gewerkt als kantoorhoofd van de Post. Zo weet ik ook dat er in een van de plaatselijke horecazaken ene lekkere Force Majeure te krijgen is, 100% smaak - 0% alcohol. Echt 'n aanrader.

Echt naar huis terugkeren deed ik via Eigenbilzen, Kompveld en Veldwezelt. Om 17u00 was ik thuis met 80 km. in de benen. Bergjes waren er in Meerssen, Waterval genoemd en op het einde die Duivelsberg. Ik ben alweer tevreden.

Oef, het is eindelijk gelukt om mijn fietstocht naar Thorn te maken. Het weer zat er natuurlijk voor iets tussen - zonnig en relatief weinig wind - en ik had de permissie om al in de voormiddag te kunnen vertrekken. En omdat ik dan toch over voldoende tijd beschikte, heb ik er maar ineens 'n 100-plus rit van gemaakt. 

Het was rond de klok van 11u00 wel beslissen of ik al dan niet in korte broek zou vertrekken. Gezien de temperatuur rond het middaguur rond de 18° zou zijn, ben ik vertrokken in korte broek, voor het eerst dit jaar. Ook de rest van de kledij was wat luchtiger dan de voorbije weken, en maar goed ook. Behoudens de eerste kms. heb ik geen last gehad van eventuele koude.

Ik vertrok via Rekem en Boorsem langs de Zuid-Willemsvaart. Aan knooppunt 44 ging ik rechtsaf om daar het oude kolenspoor te volgen tot in Wurfeld. Dit is 'n gehucht van Maaseik. Wat verderop heb je de kasteelhoeve Nieuwenhof, daterend uit de 18de eeuw. Het is in bezit van de fam. Nyssens. Een hunner voorvaderen was burgemeester van Maaseik, midden de 19de eeuw.

Het volgende kasteel op mijn route was Borgitter in Kessenich, deelgemeente van Kinrooi. En dat de grens met Nederland héél kortbij is, dat zie je op dat plannetje waarop het kasteel te zien is.

En dan kwam het doel van mijn tocht in 't zicht, Thorn. Op voorhand had ik opgezocht of de Pannekoekenbakker geopend was. En dat hij smaakte, dat hoef ik jullie niet te vertellen. Het Witte Dorp deed uiteraard alle eer aan. Dat Wijngoed bestaat sinds 2001 en beslaat 'n oppervlakte van 7 hectare.

Terugkeren deed ik via de familiejachthaven de Spaanjerd in Kinrooi. Vervolgens reed ik door kleine dorpjes zoals Geistingen. Eens in Aldeneik, effe gestopt om mijn laatste boterham te verorberen aan de Mynekomplas, 'n visvijver. Aan de Pater Sangersbrug was het gewoon rechtdoor langs de Maas. O ja, Pater Sangers was van Stevensweert en ijverde voor de toenadering tussen de beide Limburgen.

Mijn laatste foto's maakte ik in oa. Dilsen-Stokkem en Mazenhoven, gehucht van Leut en horende bij Maasmechelen.

Om mijn 100 km. rond te krijgen, ben ik nog even richting Maastricht gereden. Zo kwam het dus dat ik zowel in het noorden als in het zuiden, effe de grens met Nederland ben overgestoken. En die Duvel tenslotte, die had niet de tijd om warm te worden.

Uiteraard ben ik meer dan tevreden na zo'n rit, zeker met mijn gemiddelde snelheid (22,92 km/uur), wetende dat op het eind de wind toch wat strakker was. Het heeft mij toch niet belet om tussen Maastricht en Smeermaas goed door te trekken met 'n snelheid boven de 30 km/uur.

Mooi weer vandaag, veel zon maar ook redelijk wat wind. Voor 'n stevige fietstocht, zeker met de koersfiets, waaide het mij toch wat te hard. Geen probleem, dan wordt er gewoon gewandeld.

In de voormiddag heb ik mij nog enkele uurtjes bezig gehouden met opruimwerken in de tuin. In de namiddag was het plan om met de bus naar Waltwilder te gaan en vanaf daar via Martenslinde, naar Alden Biesen te wandelen. 

In Waltwilder moet je eerst de Wilderberg op. Vanaf die kant is dat redelijk te doen, maar kom je vanaf de andere kant, dan moet je al 'n geoefend klimmer zijn om die helling op te geraken. Dat zie je, op de foto.

Het volgende dorp is Martenslinde, deelgemeente van nu Bilzen-Hoeselt. De Sint-Martinuskerk was te bezoeken, ik ben dus even naar binnen geweest. Deze kerk werd gebouwd na de sloop van de oude kerk in 1892. Alleen het 14de eeuwse koor werd behouden. Tussen 1935 en 1941 werden de zijbeuken gebouwd.

En dan heb je de klim naar het Apostelhuis, horende bij Alden Biesen. Wielrenners worden in Alden Biesen weleens omhoog geleid van beneden aan de Kasteelstraat tot boven aan dat Apostelhuis, vooral in de Ronde van Limburg. Alden Biesen is één van de toeristische trekpleisters van de regio. Je ziet er altijd wandelaars. En foto's maken is natuurlijk 'n must. Wat verderop op de Kasteelstraat heb je de Rentmeesterij. Het is nu 'n bijzonder hotel.

Mijn einddoel was uiteraard Bilzen. Om er te geraken daalde ik af via de Katteberg. Onderweg mooie bomen en 'n fel blauwe lucht. Tenslotte waren veel ouderlingen aan het wandelen in het park, kortbij het rusthuis.

Zo, die wandeling zit er weer op. Bij leven en welzijn wordt er morgen gefietst.

Een fietstocht zag ik vandaag wel zitten. Niet deze voormiddag, toen was het nog te fris, maar in de namiddag kon het wel. Ik heb mij dan deze morgen nuttig gemaakt met het bijeen harken van afgevallen bladeren. Tien kruiwagens heb ik gevuld. Onze boom begint nu eindelijk al zijn bladeren kwijt te spelen, het zou tijd worden. De composthoop is nu weer goed gevuld. Maar al die bladeren composteren goed, volgend jaar zie je er niks meer van terug. 

Na de afwas kon ik mij dan klaarmaken. Mijn stadsfiets effe "met de Franse slag" gereinigd, mijn ketting gesmeerd, wat peperkoek en drinken mee en ik kon vertrekken. Ik vertrok via Herbricht en Uikhoven om vervolgens in Kotem de brug over te fietsen naar Stein. Het Julianakanaal ben ik vandaag toch zeker drie keer overgefietst.

In Geulle a/d Maas kun je vanaf 1 april weer met het veer de Maas over, eerst enkel in het weekend, naderhand elke dag. Mooi in die streek is altijd het kasteel van Geulle. Het is eigenlijk maar 'n overblijfsel van het oorspronkelijke kasteel van 1620. Het is 'n deel van de voorburcht.

Wat verderop in Bunde ga ik mij die kasteelhoeve Hartelstein in gedachten houden. Een nieuwe horecazaak in die streek is altijd 'n pluspunt. Je fietst er in feite doorheen 'n natuurgebied. Vervolgens kom je in Itteren waar ik de gallowayrunderen zag lopen op de Belg. oever van de Maas in Herbricht.

Tenslotte ben ik in Maastricht nog even blijven stilstaan aan het Bassin. Die oude gebouwen met graffiti en muurschilderingen, worden binnenkort afgebroken. Vestio, vastgoedontwikkelaar uit Hasselt heeft de voorkeur gekregen om er 'n nieuw prestigieus ontwerp te bouwen.

En die laatste afbeelding, die verkreeg ik door met mijn handpalm traag over het beeldscherm van mijn gsm te gaan, op die manier 'n foto makende die ik kon opslaan. Je ziet ook op de afbeelding dat ik 2u51 ben weggeweest maar slechts 2u25 heb gefietst. Mijn Strava-account gaat op pauze als ik ergens blijf stilstaan voor 'n foto.

En is de lente nu echt begonnen ....????

Dan wil je gaan fietsen maar geraak je Lanaken bijna niet uit. Dat overkwam mij deze namiddag. De voormiddag was voorbehouden aan de technieker die onze verwarming kwam nazien (jaarlijks onderhoud). En deze vroege ochtend, ... toen stond ik al om 7u15 bij de bakker. Al ons brood was weer eens op. Ik verdenk onze bakker ervan 'n nieuwe snijmachine gekocht te hebben waarbij elke snee brood, enkele millimeters dikker gesneden wordt. Dikkere sneden = meer verkoop van broden! Vroeger kwamen wij twee dagen toe met 'n brood, nu lukt dat nog zelden. 

Maar genoeg geklaagd, dit verslag gaat over mijn fietstocht. Ik wilde vandaag nog eens naar Gulpen gaan. Het was nochtans kantje-boortje of ik al dan niet kon vertrekken, de buienradars wisten het niet goed. Uiteindelijk heb ik de knoop doorgehakt en mijn fietskledij aangetrokken. Het was wel met 'n laagje méér want het was fris buiten.

Ik vertrok met het nodige oponthoud via Maastricht en de Bemelerberg richting Margraten. Eerst kwam ik thuis vriend Ivo tegen en even verder, vriend Jean-Marie. Ik was dus na enkele meters, al verschillende minuten kwijt. Maar, "so what". En ja Margraten, een volgende rit moet ik daar eens stoppen aan het oorlogskerkhof voor Amerikaanse soldaten. En dan ging het naar Gulpen, ... of dat was toch de bedoeling. Ik heb zoals gewoonlijk mijn opeenvolgende nrs. vóór mij op het kader van mijn fiets, maar ineens zag ik nummerborden die niet op mijn menu stonden. Het waren zo te zien spiksplinter nieuwe borden, zo nieuw dat de grote overzichtsborden op elk knooppunt noch de website, zelfs nog niet aangepast waren. Gelukkig ben ik goed in aardrijkskunde en kon ik aan de hand van mijn geheugen, steeds de juiste weg vinden. Je zou maar in die buurt fietsen en de streek niet kennen.

Maar het is goed afgelopen, ik heb geen meter extra moeten fietsen. Naar Gulpen fietsen levert altijd mooie vergezichten op. Ook mooi in de stad is die fraaie muurschildering van de hand van kunstenares Yasja Ligtelijn. En dat het op dat moment mooi weer was, dat zie je op die foto met oa. de wegwijzer naar Banholt. Aan de Sint-Lambertuskerk in Mheer, gebouwd tussen 1876 en 1881, ging ik rechtsaf naar Mesch.

Vervolgens ging het van Mesch naar Eijsden en Moelingen. Daar ging ik de Maasbrug over en was het ook gedaan met dat mooie weer. Het heeft van Lanaye tot Veldwezelt (bijna thuis dus) doorlopend lichtjes gemiezerd. Desondanks ben ik toch de Saint-Pierre nog opgereden, geen moeilijke klim, 1,3 km. lang.

Terugkeren deed ik via Eben-Emael met oa. de molen Loverix, vermoedelijk van 1800 en sinds 2014 is daar 'n pannenkoekenhuis gevestigd. Daar tegenover staat het fort van Eben-Emael, nog steeds te bezoeken. Iets verder in Kanne, stond ik weer effe stil, 'n vroegere medewerker van mij bij de Post, Kris, kwam ik daar tegen en wederom werden wat weetjes uitgewisseld.

Daarna ging het rechtstreeks terug naar Lanaken. Ik wilde nog wel de Muizenberg overfietsen, maar dat gemiezer vond ik maar niks. Liever direct naar Lanaken. Maar ineens, wonderlijk, vanaf Veldwezelt scheen de zon weer. En met die zon kwam ook de behoefte terug aan 'n drankje, mijn merk. Dat dronk ik op het Kerkplein. Thuis heb ik tenslotte de uitwendige mens vochtig gemaakt zodat ik fris gewassen aan tafel kon. Fijne avond nog.

Vandaag heb ik mij toch nog eens gewaagd aan 'n voormiddagrit. Ik ben dan wel beperkt in mijn kilometers, de afspraak is dat ik 's middags op tijd thuis ben. Nu had ik wel 'n speling van 'n half uur, om 12u30 diende ik aan tafel te zitten. Echt vroeg kon ik niet vertrekken, het was nog redelijk fris vanmorgen, hooguit 6°. Maar rond de klok van 8u30 kon ik toch op pad. Mijn banden waren gisteren al nagezien en opgepompt. Maar die opgepompte banden, die heb ik mij wel beklaagd, straks meer hier over.

Ik vertrok zoals steeds in die richting vanuit Briegden en fietste naar Kanne. Eens Kanne buiten begint Wallonië en de gemeente Bassenge. Achtereenvolgens kom je door de volgende deelgemeenten: Eben Emael - Wonck - Bassenge - Roclenge sur/Geer - Boirs - Glons. Het is niet altijd goed uit te maken in welke deelgemeente je je bevindt met het maken van foto's (zie bijgaand kaartje). Op mijn gsm wordt standaard Bassenge aangegeven. Een weetje is dat Bassenge tot 1963 bij Belg. Limburg hoorde en toen Bitsingen genoemd werd. Nu hoort Bassenge bij Luik. Hoe ook, je hebt er prachtige natuur, je moet er al eens over 'n klein brugje, je ziet de olympische ringen enz. Ik kom er graag.

Eens terug in Limburg fietste ik van Nerem naar Millen waar die Waterburcht staat. De oudste delen stammen nog uit de 12de en 14de eeuw. In 1811 werd de oude donjon gesloopt en fungeerde de restanten van het kasteel als boerderij. Sinds 1972 is de gemeente Riemst eigenaar en is het nu 'n eetcafé. Wat verderop heb je die mooie Sint-Apolloniakapel in Genoelselderen. Ook in Genoelselderen, het wijnkasteel. Dat is de tweede keer op 'n paar dagen dat ik er voorbij reed. Die andere kapel zag er binnenin maar rommelig uit.

Het was vandaag 'n fietstocht van voortdurend klimmen en dalen maar de zwaarste strook had ik toch bewaard voor het einde, de Keiberg naar het Apostelhuis, horende bij Alden Biesen. De zwaarste 100 meter heeft 'n stijging van 11% maar er zijn stroken die nog steiler zijn. Het was effe duwen.

Terugkeren deed ik via Bilzen, Munsterbilzen en Eigenbilzen. Tussendoor kwam ik ook nog voorbij aan het kasteel Groenendaal in Waltwilder. Ik heb er vandaag 'n "non stop rit" van gemaakt, ik wilde uiteraard tijdig thuis zijn en er lag nog haksel- en snoeiwerk op mij te wachten. Ik ben er weer 'n tweetal uur mee bezig geweest. Maar deze klus is weer geklaard. En waarom hakselen? Wij bezitten geen auto noch rijbewijs, het is dus niet vanzelfsprekend om dergelijk tuinafval afgevoerd te krijgen naar het containerpark. Wij strooien het uit onder bomen en struiken.

Dat was weer mijn verslag. Ik ga dadelijk met 'n boek in de hand met de benen omhoog. En o ja, die opgepompte banden .... Ik ga deze nacht dromen dat ik vandaag in 'n oude trein zat, kedoem - kedoem - kedoem. Het grootste deel van mijn rit fietste ik over betonwegen. Dat zijn allemaal afzonderlijke platen maar die liggen uiteraard niet allemaal even hoog, er is altijd 'n opstaand randje waar je dan met je voorwiel tegen rijdt. Dat heb je dan met goed opgepompte banden. Om horendol van te worden, kedoem - kedoem ....