Beau Séjour.

Vandaag is Eddy Merckx 80 jaar geworden. Wie Eddy niet kent, die heeft zijn hele leven op 'n andere planeet gewoond. En als je naar het palmares kijkt van Eddy, dan wordt vooral gekeken naar zijn eerste overwinning van de Ronde van Frankrijk in 1969. Anderen kijken dan weer vooral naar de eerste landing op de Maan door de Amerikanen in datzelfde jaar. Voor mij blijft 1969 onlosmakelijk verbonden met het muziekfestival van Woodstock. Ik was een der eersten die de film gezien heeft en de 3-dubbele LP koester ik al mijn hele leven. 

Dit terzijde, ik ben gaan fietsen vandaag. Na 'n vroeg middagmaal kon ik omstreeks 12u30 vertrekken naar Gellik en Eigenbilzen. Vandaar fietste ik langs het Albertkanaal naar Zutendaal. Daar staat al 'n tijd 'n bord met herinneringen aan de loopgraven die er waren tijdens WO II. 

Daarna kwam ik langs de Kapel O.L. Vrouw van Smarten. Spijtig genoeg vond ik er geen info over. Mijn route passeerde vandaag ook Bokrijk, oa. de passage doorheen het water. Ik vervolgde mijn weg naar Zonhoven. Daar zag ik onder 'n brug weer enkele prachtige muurschilderingen. Een pauzeplaats had ik niet echt op het oog vandaag, ik wilde het toeval eens laten beslissen. En die stopplaats vond ik in Houthalen bij Vini's. Vlaai hadden ze niet maar die Magnum smaakte evengoed. 

Terugkeren deed ik via Opglabbeek en As. Daar kun je nog steeds op zondag - bij droog weer - meerijden op die minitrein. Maar eens As buiten, begon deze jongen dorst te krijgen. Ik had dan wel twee goed gevulde drinkbussen bij, maar 'n lekker biertje zou toch smaken. En dan heb je uiteraard 'n goed adres in Kotem, in de Ponderosa. Op de koop toe kreeg ik nog 'n suikerwafel. Ja, dat Duveltje smaakte. Het kon wel, want Kotem ligt zover niet van Lanaken.  Die laatste kms. met 'n biertje in de maag, leverde uiteraard geen enkel probleem op. Mijn laatste foto nam ik aan die spin in Uikhoven. 

Zo, weeral tevreden over mijn rit, redelijk wat kms., het was zonnig weer en ik heb me weer kunnen uitleven. Vooral dat laatste is hetgeen dat telt. 

Vanmorgen had ik het plan opgevat om met de stadsfiets 'n toerke te maken door Vlaanderens velden. Ik had mijn route al mooi op papier gezet en nadat ik van de bakker zou terugkeren, wilde ik er aan beginnen. Maar dat plan ging uiteindelijk niet door, mijn achterband stond zo goed als plat. Ik heb hem uiteraard terug opgepompt en het voelde goed aan, zeker na 'n visuele controle van de band (niks te zien van scherpe steentjes, nagel of iets dergelijks). Maar omdat ik het niet vertrouwde, heb ik de koersfiets genomen. Ik heb wel mijn route aangepast, die dunne bandjes zijn niet ideaal om over veldwegen te fietsen. En gezien ik in casual kledij stond, wilde ik het ook niet te ver maken. 

Met wel mijn helm op het hoofd, vertrok in via Gellik naar Hoelbeek. Daar reed ik verder naar Bilzen-centrum. Op de Romboutstraat zag ik 'n mooie muurschildering. Op die straat woont trouwens mijn enig overgebleven tante. Zij is in de tachtig maar nog zeer goed qua gezondheid. Ze is zelfs nog vrijwilligster op het rusthuis. Dan kan bijna niet anders of het zit in de genen, haar ma heeft de kaap van honderd jaar gerond.

In Bilzen was de zon ineens weg, misschien toch niet té ver fietsen was het idee ... In Mopertingen vielen er zelf enkele druppels. Maar eens dit dorp voorbij, klaarde het weer uit. Zo ging ik in Veldwezelt rechtsaf naar Kanne. Daar nam ik mijn pauze voor iets meer geld dan ik gewoon ben, 2,90 euro voor 'n eenvoudige tas koffie met 'n standaard koekje. 

Vervolgens fietste ik richting Maastricht met het Château van Neercanne op de achtergrond. In Maastricht wilde ik samen met d'Artagnon op de foto. De vriendelijke dame die de foto nam, bleek juist tegenover het standbeeld te wonen. Dat zal dus niet haar eerste foto geweest zijn. 

In Maastricht heb ik 'n eind te voet gestaan in de binnenstad. Je fietst daar best niet, ik denk zelfs dat het verboden is. Hoe ook, met al die voetgangers ging dat ook niet. Daarna keerde ik terug via Smeermaas en de Kanaaldijk achter Hocht. Wie trouwens wat geld teveel heeft, het kasteel is te koop. 

Langsheen de visvijver in Pietersheim en de Broekstraat, repte ik mij tenslotte naar huis. Helemaal op het einde aan het Uilenstraatje nam ik mijn laatste foto. Je ziet het niveauverschil misschien niet, maar nu is de overgang van de Arkstraat naar het Uilenstraatje helemaal afgevlakt. Voorheen diende je eerst met je voorwiel 'n boordsteen op te rijden. Het is dus nu veel aangenamer voor de vele fietsers die er passeren. En nu ik de buienradar bekijk, dadelijk gaat het regenen. 

Als je je banden goed oppomt, dan geeft dat als voordeel dat je fiets goed bolt. Het nadeel is dan weer dat je elke oneffenheid voelt in het wegdek. Dat was vandaag zo met mijn stadsfiets en dat was evenzeer zo gisteren met mijn koersfiets. Bij mijn stadsfiets is dat max. 4 bar, voor mijn koersfiets kan ik tot max. 8 bar gaan, ik hou het bij 7 bar. 

Ik hoefde deze morgen niet lang na te denken welke sportieve activiteit ik wilde doen. Dat was eerst te voet naar de bakker en dan 'n rit met de stadsfiets. Ik wilde vandaag de grote warme vóór blijven zodat ik in de namiddag op mijn lauweren kon rusten en ook naar de koers kan kijken. In de tuin is er voorlopig geen werk, die oogt nu opgeruimd en netjes. 

Ik vertrok naar Zutendaal waar ik op de Pandenstraat koos voor 'n route onder de bomen. Daarna kwam ik aan de Mariagrot. Ik twijfel steeds om welke deelgemeente het nu gaat. Maar nu met ChatGPT is dat makkelijk, je vraagt gewoon in welke deelgemeente van Zutendaal de Mariagrot ligt en binnen de paar seconden heb je het juiste antwoord. 

Vervolgens kwam ik in Kattevennen te Genk. Er waren heel wat sportievelingen de duik naar beneden aan het maken op die hoge schans. Verder was het meestal fietsen onder de bomen, en toch had ik het gevoel dat de wind vanuit alle richtingen kwam. Aan het bord van het fietsroutenetwerk heb ik het vervolg van mijn fietstocht effe bekeken, ik wilde via de Salamander in Mechelen a/d Maas naar Opgrimbie fietsen om daar in Brasserie Aspermans 'n pauze te nemen. Ze schenken daar 'n goede tas koffie, aangevuld met 'n potje lekkers. 

Terugkeren deed ik via La Butte aux Bois. Daar zag ik 'n skelet buiten staan. Het is 'n replica van 'n tyrannosaurus rex. Opmerkelijk dat ze hem voor de ingang gezet hebben. 

Dat was het weer. Morgen zal het 'n gewone wandeldag worden. 

De temperatuur viel mee (niet al te warm) en de goesting was er voor 100%, tijd dus voor 'n mooie fietstocht. Het was idd. 'n ideaal weertje, geen tropische temperatuur zoals verwacht voor de volgende dagen en niet al te veel wind. Wat bergjes oprijden was het doel voor vandaag. En waar doe je dat het best, .... in de Voerstreek natuurlijk. 

Ik vertrok in Briegden aan de brug langs het Albertkanaal. In Kanne stak ik het kanaal over om vervolgens naar Lanaye te fietsen. Aan de brug daar zag ik 'n bord staan: fauchage tardif oftewel, late maaibeurt. Via Moelingen en even doorheen 'n stukje van het gehucht Withuis - horende bij Eijsden-Margraten - reed ik verder richting 's-Gravenvoeren. Aan de Sint-Jozefkapel heb je al 'n eerste mooi vergezicht. 

Vervolgens kwam ik in Sint-Martens-Voeren. Daar werkten 'n hele tijd terug ex-collega's Monique - Rik - Tony. Monique en Rik wonen in Sint-Pieters-Voeren en heb hen goed gekend. Ook Tony was 'n goede collega. Daar heb je ook 'n zicht op het viaduct dat door de Duitse bezetter tot stand kwam in WO I. Het eerste spoor kwam klaar in 1917. Tot 1957 was er over dat spoor ook personenvervoer. Nu is het 'n drukke goederenspoorlijn. 

Ook in Remersdael heb je 'n mooi vergezicht. Iets verderop had ik mijn pauze gepland, in Teuven in het voormalig schooltje, nu café Modern. Tot mijn spijt zag ik dat aan de overkant van de weg het gerenommeerde restaurant-café "Moeder de Gans" ook open was. Ik ben er de laatste jaren dikwijls voorbij gefietst en telkens was het dicht. Het zal voor 'n volgende keer zijn. 

Terugkeren deed ik via De Planck en Noorbeek. Daar zag ik 'n pijl hangen van Landgoed Altenbroek. Dat deed mij herinneren aan vele jaren terug toen onze kinderen nog klein waren. Ik vermoed dat het ergens begin de jaren '90 was dat we toen verbleven in de Molenhoeve, horende bij het Domein Altenbroek. We zijn er toen per fiets naar toe gereden - ook de kinderen - en onze bagage werd nagebracht door 'n schoonzus en schoonbroer. In de hoeve was er ooit 'n watermolen. Ik ben dus speciaal effe van mijn route afgeweken om er nog 'n foto te maken. Nadien vroeg ik mijn kinderen of ze de plek nog kenden, en of ze het nog kenden ....! 

Nadien kwam ik nog in Valkenburg waar ik toch al voor de 4de keer dit jaar de Cauberg ben opgereden. Uiteraard hoort daar wat verderop ook de Geulhemmerberg bij. Om mijn mooie rit af te sluiten ben ik nog naar Neerharen gefietst om bij Mesjeu ene lekkere Duvel te drinken, die had ik wel verdiend, zeker na die 830 hoogtemeters en die vijf hellingen met naam. 

Zo, met 'n goed gevoel sluit ik dit verslag weer af. Tot morgen. 

Vandaag was het weer werken-dag, tuinieren tussen 8u30 en 12u00. En dan na het eten, tijd voor ontspanning. Ik had zin om 'n kleine fietstocht te maken, gewoon effe de Maas over in Uikhoven en via Maastricht terugkeren. 

De koersfiets bleef op stal, die mag nu woensdag weer zijn toerke maken, een langere tocht. Ik vertrok via Herbricht aan de Maas. Nu het water vrij laag staat, zie je verschillende eilandjes in de Maas. En dan heb je Uikhoven, de plaats waar je met het veer de Maas overkunt. We waren met drie om de oversteek te maken, maar aan de andere kant, in Geulle, stonden toch zeker twintig fietsers te wachten richting België. 

In Geulle kijk ik altijd naar dat mooie gebouw. Het is de voorburcht van 'n 17de eeuws kasteel dat in de 19de eeuw werd afgebroken. In Bunde aan knooppunt 14 besloot ik rechts af te slaan, opnieuw kort langs de Maas. Op die manier passeer je 'n mooi natuurgebied, Haertelsteinveld. In dit gebied ligt de kasteelhoeve Hartelstein. Het is 'n overblijfsel van 'n in de 17de eeuw gesloopt kasteel. Gezien ik recent gezien had dat er 'n horecazaak werd geopend, wilde ik daar wel eens 'n pauze nemen. Maar de zaak was gesloten wegens 2de Pinksterdag. Het zal dus voor 'n volgende keer zijn. Uiteraard nam ik er wel enkele foto's. 

Terugkeren deed ik via Borgharen en Maastricht. Kort aan de Noorderbrug heb ik nog even overwogen om nog 'n ommetje te maken, maar de wind was vrij strak en na die arbeid van deze voormiddag, had ik genoeg beweging gehad.  Terug naar huis en naar de koers kijken, de Dauphiné. Benieuwd of er weer dergelijk spektakel gaat zijn zoals gisteren ... 

De klad zat er vandaag 'n beetje in, de goesting om te sporten - of zelfs mij met tuinieren bezig te houden - was er vandaag niet. Dat heeft natuurlijk allemaal te maken met het minder goede weer. Je kunt er niet op betrouwen dat je gedurende 'n anderhalf uurtje weg kunt blijven zonder nat te worden. En ook die wind doet er geen deugd aan. Het is 'n dag om de teugels wat los te laten en effe tot rust te komen. 

Maar helemaal niet buiten komen, ... dat staat natuurlijk ook niet in mijn woordenboek. Samen met mijn halve trouwboek zijn we toch effe het centrum ingetrokken voor 'n tasje koffie en ene lekkere pannenkoek.  Uiteindelijk hebben we toch iets meer dan 4 km. gewandeld. Gelukkig zijn we - op wat druppels na - toch droog thuis geraakt. 

Er is nu wel 'n drogere periode, maar nu ik dit verslag aan het maken ben, luister ik mee met de live-verslaggeving van de Heistse Pijl, 'n wielerwedstrijd. Nee, mijn activiteiten buiten zitten er op. 

Maar 'n verslag zonder afbeeldingen of foto's, dat kan niet. Ik heb wat oude postkaartjes gesprokkeld van 'n dorp in Belg. Limburg, namelijk Kuringen oftewel Curange zoals het vroeger ook wel eens genoemd werd. In het begin van de 20ste eeuw werden nog vele steden en gemeenten in beide landstalen genoemd. 

Ik kom elk jaar wel eens per fiets in Kuringen, vooral om de Cisterciënzerinnenabdij van Herkenrode te bezoeken. Het was de grootste vrouwenabdij van de Nederlanden. In de reeks kaartjes heb ik mij wel beperkt tot het dorp zelf. Van Herkenrode heb ik al meermaals foto's getoond. Kuringen is nu 'n deelgemeente van Hasselt. 

Dadelijk zet ik mijn rustdag verder met mijn boek "Stil als het graf" van Maria Adolfsson. 

Enkele dagen terug schreef ik dat ik bij toeval in kennis werd gebracht dat ik mede-eigenaar ben van 'n stuk grond van ocharme 450 m². We zijn met 59. Intussen had ik al uitgevogeld hoe het juist zat, mijn betovergrootvader Henricus Meuris zou de eigenaar zijn geweest. Nu heb ik hier ook formeel de bevestiging van gekregen. Henricus Meuris is in dienst geweest van Prins de Merode, heer van het kasteel van Pietersheim. Henricus zou dat stuk grond op de Waterstraat ontvangen hebben van de Prins als dank voor bewezen diensten. 

Maar dit verslag gaat over vandaag. Een mens moet zich toch veelvuldig omkleden. Dat begon vanmorgen met gewone stadskledij om naar de bakker te gaan, dan andere kledij om te gaan fietsen. In de namiddag trok ik dan weer mijn werkkledij aan om wat in de tuin te werken om tenslotte na 'n warme douche, weer mijn stadskledij aan te trekken. 

Tja, de goesting om te fietsen, zelfs met 4 bfr, dat blijft. Gezien ik deze voormiddag had uitgekozen om 'n rit te maken, kon die wind mij niet echt verontrusten. Echt ver wilde ik niet gaan en bij het terugkeren zou ik doorheen Hochter Bampd rijden, beschut voor de wind. 

Ik vertrok via La Butte aux Bois in Neerharen om vervolgens via Rekem het vernieuwd fietspad te nemen richting Opgrimbie. Vervolgens fietste ik naar het centrum van Mechelen a/d Maas om aan het gemeentehuis, rechts af te slaan, de Dokter Haubenlaan in. Eens het centrum terug buiten en de passage over de kanaalbrug, ben je zo in het dorp Kotem. Je kunt daar 'n heel eind langs de Maas fietsen. In het dorp heb je enkele bezienswaardigheden, oa. de oorlogstank en verschillende kapelletjes. Dit is de O.L.Vrouw van Banneuxkapel, gebouwd in 1946 door Zjoke Milissen als dankbaarheid voor verkregen gunsten. 

Ook in Kotem staat er 'n bord dat de legende vertelt van de "Duvelskoel". Daarna kom je in Uikhoven om daarna via Herbricht en Hochter Bampd uit te komen in Smeermaas. Ook vandaag stond er weer 'n groep sportievelingen te wachten om de Maas op te varen met 'n kajak. 

Dat was het weer voor vandaag. Mogelijk nog wat blogbezoekjes afleggen en daarna gaat het met de benen omhoog, genieten van 'n rustige vrijdagavond. 

Vanmorgen ben ik fris en monter uit bed gestapt, eigenlijk onverhoopt. Na al dat werk van gisteren - daarnaast had ik ook nog mijn gazon afgereden en mijn druivenranken bijgesnoeid - had ik gevreesd voor 'n moeilijke dag. Maar niets daarvan, de conditie is blijkbaar goed. 

Vandaag had ik 'n vrijgeleide om al in de voormiddag te vertrekken voor mijn fietstocht, het inspireerde mij tot 'n 100-plusrit. Het doel van vandaag was Meeuwen en meer bepaald, Aen de Bullenschool, 'n graag geziene stopplaats voor fietsers. Natuurlijk was ik er mij van bewust dat er 'n stevige wind zou opsteken vandaag, 4 bfr. uit het ZW. Maar mijn route was zo gepland dat ik toch veel doorheen de bossen kon fietsen, goed beschut dus voor de wind. 

Ik vertrok via Gellik - Eigenbilzen - Zutendaal naar Genk en meer bepaald naar het Molenvijverpark. Daar moest ik die weg omhoog doen, je zou bijna zeggen: fietsen door de bomen. Wat verderop zag ik dat kleine monument. Ik ben er al dikwijls langs gefietst, maar vandaag pas viel het mij op. Het is 'n herinnering aan 'n gebeurtenis van 27/4/1942 tijdens WO II. 

Vervolgens fietste ik doorheen Waterschei, eerst langs de koolmijn en wat verderop langs het stadion van KRC. Het was gewoon mijn nrs. volgen vandaag, na nr. 33 tot bijna aan nr. 4. Aan de vijver in Meeuwen heb ik nog eerst mijn boterhammen opgegeten om wat verderop Aen de Bullenschool, wat extra energie te tanken. Nog steeds koffie - vlaai - cola voor 8,00 euro.  Terugrijden deed ik weer naar nr. 33 om vervolgens via nr. 34 'n andere lus te nemen naar Opglabbeek.  

Zo kwam ik langs restaurant De Slagmolen. Met de centen die ik op zak had, kon ik zelfs geen dessert betalen denk ik.  Vervolgens fietste ik naar het station van As. Daar nam ik de impulsieve beslissing om nog eens langs Lanklaar te fietsen, "fietsen over het water". In de krant stond recent geschreven dat je daar geen natte voeten meer krijgt bij het op- en afrijden van de pontonbrug. En inderdaad, het klopte. Vandaag waren er precies véél minder dagjestoeristen die de brug wilden verkennen. 

Tot slot kwam ik eerst nog doorheen Eisden, waar de naastliggende straat véél lager ligt dan het kanaal rechts (onder invloed van mijnverzakkingen) en dan door Kotem, oa. langs de O.L.Vrouw van Lourdeskapel uit 1962. Om mijn beoogde 100 km. vol te maken ben ik nog langs Herbricht en Neerharen gefietst om daar 'n 2de pauze te nemen. Bijna thuis zijnde, kon dat biertje wel smaken, mijn merk. 

Weer 'n ruim verslag, maar het was de moeite. En die wind, tja, ... al bij al zat er voldoende jus in de benen om niet stil te vallen. Morgen is het weer werken-dag thuis. De laatste restjes snoeisel opruimen en hier en daar nog 'n vergeten takje wegknippen. 

Vandaag was er niks mis met Strava, mijn app deed zijn werk zoals het zou moeten zijn. Wat er de voorbije dagen gebeurd is, "who knows". Het was mijn doel van vandaag, Strava uittesten. En wat is daar beter voor dan 'n kort fietstochtje ...?? 

Ik vertrok zoals zo dikwijls langs de Sandersweg met dat oogstrelend witte huis. Dan de Noorderbrug over om vervolgens weer langs kasteel Geusselt te fietsen. In Meerssen was ik al dikwijls aan die oude woning gepasseerd, vandaag ben ik er toch eens gestopt om 'n foto te maken. Iets verderop zie je dan die mooie muurschildering. 

Meerssen was in feite mijn verste punt, terugkeren deed ik oa. via Itteren met zijn Mariakapel, gebouwd in 1841. Daar zag ik ook watersporters op de Maas, dat moet verfrissend geweest zijn.  Na Itteren heb je Borgharen om tenslotte terug in Maastricht aan te komen. Het terras aan de Basin bij Lumière, zat redelijk vol. Het weer was dan ook goed.

Dat terrasje deed ik in Smeermaas, 'n nieuwe zaak aan de Maas. Het combineert hotel-restaurant-terras en je hebt er 'n mooi zicht op de Maas. Ik dronk er 'n Delirio van 0,3% alcohol. Een lekker fris biertje. 

Via Hochter Bampd en Neerharen raakte ik terug thuis waarna ik nog de ontknoping kon volgen van de Giro. Van Aert was weer 'n superknecht. 

Maar dit allemaal terijde, de voorbije dagen stonden in het teken van 'n geheim bezit. Mijn dochter had mij gewezen op het belang van de website www.myminfin. Daar kun je je eigendom bekijken. Groot was mijn verbazing toen ik ontdekte dat ik ook eigenaar ben van 1/224ste deel van ' stuk grond van amper 470 m². We zijn met 59 eigenaars, ofwel in blote eigendom of als vruchtgebruiker. Vaag had ik al in 1982 toen mijn grootmoeder stierf, iets meegekregen over dit stuk grond. Na 'n korte opzoeking blijkt dit 'n stuk grond geweest te zijn van mijn betovergrootvader Hendricus Meuris, geboren in 1816 en overleden in 1866. Al die tijd is dat stuk grond overgegaan op zijn vele nazaten. Op zich 'n spannend verhaal. 

Vandaag heb ik weer 'n mooie rit afgewerkt, alleen ... op technisch gebied is de rit weer de mist ingegaan. Voor de 2de dag op rij heeft Strava mij in de steek gelaten. Tot Heppeneert was er niks aan de hand, daarna werd er niks meer geregistreerd. Ik merkte het pas bij mijn pauze in Zutendaal dat er iets mis was. Ik heb dan mijn rit maar afgesloten en voor het laatste stuk naar huis, de boel opnieuw opgestart. 

Maar goed, dat ter zijde, ik was vandaag toevallig weer in Heppeneert. De vorige keer kon ik er geen kaarsje branden wegens 'n viering in de kerk. 2de poging vandaag omstreeks 11u30 en wat dachten jullie ...??? Er was natuurlijk weer 'n viering bezig voor tal van gelovigen. Onze medeblogger die mij de opdracht had gegeven om 'n kaarsje te branden voor 'n buurman, heeft dus weer pech. Ik raad hiermede onze collega-blogger aan om zelf 'n kaarsje te gaan branden in de kerk van de eigen woonplaats. Ik denk dat dit het efficiënts is, temeer daar bij het branden van 'n kaars ook wat verzoeken gevraagd worden (terug 'n goede gezondheid bvb.) en die verzoeken hebben maar één bestemmingsadres, of dat nu vanuit de kerk van Heppeneert vertrekt of vanuit 'n andere kerk. 

Dit gezegd hebbende, terug naar mijn rit. Ik vertrok via Rekem en Boorsem om daar het kanaal over te steken. En dan ging het op 'n bepaald punt rechtsaf, in de richting van de Maas. Zo kwam ik oa. in Mazenhoven, 'n gehucht van Leut, deelgemeente van Maasmechelen. Nu kun je daar over 'n bereidbare strook fietsen, voorheen was dat over die vermaledijde kinderkopjes. 

En dan in Heppeneert, daar had ik dus geen geluk met die kaars. Ik vervolgde mijn weg via Aldeneik en langs het kasteel van Wurfeld. Wurfeld is 'n gehucht van Maaseik. Tot daar had ik de wind in de rug, terugkeren was met wind op kop. Maar daar had ik iets op gevonden, gewoon het oude kolenspoor Maaseik - As nemen, 'n mooie fietsweg doorheen het bos en dus beschut voor de wind. 

De bedoeling was om in As te pauzeren, maar daar zat het mij zo vol, dat ik ben doorgefietst. De volgende gelegenheid had ik in Zutendaal bij 't Zutendalertje. Het is daar dat ik effe gevloekt heb op mijn Strava-account. Het laatste stuk fietste ik via Munsterbilzen naar Bilzen. Daar nam ik de grote weg richting Mopertingen en Veldwezelt. Mijn enige helling met naam overschreed ik in Bilzen, de Brugstraat. Dat prieeltje in Bilzen was vroeger 'n kapel en hoorde tot Alden Biesen. Het werd gebouwd tussen 1743 en 1749.

In Lanaken heb ik mij nog ene lekkere Duvel gedronken en daar had ik nog 'n ontmoeting met vriend Paul. Hij woont in Neeroeteren en was toevallig per fiets in Lanaken. Dat was het weer, straks begint voor velen het weekend. 

Regen is goed voor de natuur, maar als het te lang duurt, begint dat op je zenuwen te werken. Vanmorgen ben ik al in de regen naar de bakker moeten gaan en om nog eens nat te worden, daar heb ik nu eigenlijk geen goesting meer in. Temeer omdat ook de namiddag zich onstabiel aankondigd, zie ik het niet zitten om te gaan wandelen, zwijg stil om te gaan fietsen.  Komt daarbij dat we straks 'n familiebijeenkomst hebben en dan weet je nooit hoe lang dat duurt.

Nee, op dit moment ga ik passen. Zou het toch zijn dat ik effe de deur uit kan, dan lezen jullie het wel. In de plaats zocht ik weer 'n selectie oude postkaartjes uit van een onzer Limburgse gemeenten. Het werd deze keer Lommel. Ooit ben ik er geweest met vriend Hubert, en dan nog wel per fiets, ene hele afstand vanuit Lanaken. Ons doel was toen de militaire begraafplaats van Duitse soldaten, omgekomen in WO II. Met zijn 38.000 begraven soldaten, is het een der grootste Duitse militaire begraafplaatsen. 

Lommel ligt helemaal bovenaan in het hoekje, geklemd tussen de provincie Antwerpen en Noord-Brabant in Nederland. In 'n ver verleden maakte Lommel trouwens deel uit van Noord-Brabant. Het is pas in 1839 dat Lommel definitief 'n Belgisch Limburgse gemeente werd. 

Ooit nog eens naar Lommel fietsen, dat zit er denkelijk niet meer in. Je moet de verhouding leeftijd-afstand toch 'n beetje respecteren. 

Vandaag had ik 'n opdracht meegekregen op mijn fietstocht. Een onzer medebloggers had gezien dat ik vandaag naar het bedevaartsoord Heppeneert zou fietsen. Of ik 'n kaarsje wilde laten branden voor een der buren die qua gezondheid op 'n minder goede weide zit. Dat wilde ik natuurlijk doen, alleen ..... ik had de pech dat er bij mijn aankomst daar, 'n viering bezig was in de kerk. Ik kon de boel daar natuurlijk niet gaan verstoren, het zal voor ene volgende keer zijn. 

Ik vertrok in Maastricht via het kasteel Geusselt, gebouwd circa 1620. Daarna bracht de tocht mij in Meerssen om dan wat verderop, rechts af te slaan, de helling "Waterval" omhoog. Dat is een van mijn favoriete bergjes, het gaat omhoog maar je kunt er een gelijkmatige snelheid op na houden. Daarna fietste ik doorheen Spaubeek. Ik heb vandaag vele mooie oude huisjes gezien, dit is er een van.

En dan kwam ik in Geleen. Uiteraard waren ze daar aan het werken aan 'n straat, het was dus effe te voet langsheen de nadar, kwestie om toch maar mijn voorziene weg te blijven volgen. Verder waren er geen hindernissen in Geleen, maar tijd nemen om wat foto's te nemen, die had ik niet. Ik wilde liefst zo snel mogelijk de drukte achter mij laten.

In feite wilde ik vandaag de Maas oversteken in Grevenbicht, dus met het veer over naar Rotem. Maar toen ik in Berg toekwam, kon ik ook daar met het veer over, naar Meeswijk. Veel zou het niet uitmaken, ik diende sowieso rechtsaf te slaan naar Heppeneert. Uiteraard heb ik gedaan wat de schipper van het veer mij opdroeg, remmen vast - motor stop - lichten doven.

In Dilsen ken ik 'n ijssalon, daar had ik vandaag wel goesting in. Normaal gezien zou ik pauzeren in Heppeneert, maar dat ijsje zag ik wel zitten, twee bolletjes chocolade. De zaak heet Boyer Bölke. En dan kwam ik toe in Heppeneert. Toen ik er mijn fiets parkeerde, hoorde ik al het gezang dat vanuit de kerk kwam. En inderdaad, er was 'n viering bezig voor een zo goed al volle kerk. Stiekem heb ik toch 'n paar foto's gemaakt om daarna even in de achterliggende tuin te gaan wandelen. De Sint-Gertrudiskerk is trouwens gebouwd in 1886.

Maar eens Heppeneert achter mij, kon ik terugkeren naar moeder-de-vrouw. Het was gewoon het kolenspoor volgen tot aan de Zuid-Willemsvaart om tenslotte aan de brug naar Mechelen a/d Maas, links af te slaan naar de Maas en mijn laatste stopplaats in Kotem. Dat Duveltje had ik vandaag wel verdiend. Uiteindelijk haalde ik 'n gemiddelde over de hele rit van 22,42 km/uur, maar sinds mijn terugkeer via het kolenspoor, heb ik kilometers lang 'n snelheid gebold van 31 km/uur. Het zijn dus overal de trage wegen, de drukte, de rode lichten, bergop, de Maas over en vooral het voorzichtig zijn waar het moest, die mijn gemiddelde omlaag haalden. Maar mij hoor je niet klagen, ik heb weer 'n mooie rit gemaakt. En voor de toekomst, ... er is 'n kleine kans dat vriend Hubert en ikzelf, af en toe weer eens op pad gaan.

Stellen wij dan zo moeilijke vragen ...? Wij waren deze voormiddag op gesprek bij een der bevoegde organisaties. Je zou dan denken dat ze toch heel wat antwoorden hebben op onze vragen, maar blijkbaar was dat niet zo. Ze hebben moeten bellen om hulp en volgende week zou ik dan weten wat ons te doen staat, ... hopelijk! Ik ga er verder niet over uitweiden. 

Na het middagmaal had ik dan de tijd voor mezelf, wandelen of fietsen? Ik weet niet wat er scheelt, maar het wandelen heeft precies 'n dipje, fietsen staat nog altijd op nr. één. Het werd 'n tochtje met de stadsfiets naar Eijsden.

Zoals steeds, vertrekken de meeste tochten aan de Noorderbrug. Daar zag ik 'n afgebakende zone met 'n finishspandoek, vermoedelijk 'n loopwedstrijd. Eens de Noorderbrug voorbij, heb je dan twee richtingen, links naar Meerssen en rechts naar Bemelen. Ik ging dus vandaag rechtsaf, niet helemaal tot Bemelen maar slechts tot knooppunt 6. Daar was het weer rechtsaf, knooppunt 5 richting Gronsveld en de Torenmolen. Op dat punt heb je 'n mooi vergezicht. Wat verderop reed ik onder 'n brug met 'n fraaie muurschuildering.

En dan kom je in 'n klein dorp met de naam Oost-Maarland. Het is 'n deelgemeente van Eijsden-Margraten en telde op 1/1/2022 juist geteld, 930 inwoners. De Sint-Jozefkerk werd gebouwd in 1927. In Eijsden kun je bijna niet voorbij aan het plaatselijke kasteel. Wederom, ben je ooit in de buurt, stop daar maar eens, er zijn enkele mooie wandelingen rond het kasteel. Het is trouwens gebouwd rond 1636. Kasteel en poortgebouw zijn goed bewaard gebleven.

Op de grens met Moelingen ging ik vervolgens de Maas over, naar het dorp Lanaye. Daar kun je in het seizoen met het veer de Maas over, dan kan sinds 2004. In tegenstellingen met de overige veren (oa. in Uikhoven en Rotem), moet je hier wel 'n kleine overzetkost betalen. Ik maak er nooit gebruik van, ik fiets altijd over de wat verder liggende brug.

En dan aan de sluis van Lanaye, 'n immens grote boot, de Viking Kvasir. Het is 'n cruiseboot voor de binnenvaart en heeft 'n Zwitserse eigenaar. Het kan 190 passagiers herbergen. Van zo kortbij kon ik de ruime slaapkamers zien. Er stonden heel wat fietsers te kijken hoe dit grote schip versast werd. En wat verderop in Veldwezelt zag ik dat containerschip. Met de duwbak voorop, telde ik ongeveer 80 containers. Dat zijn vele vrachtwagens die niet meer onze wegen teisteren.

Tenslotte fietste ik via Briegden terug naar huis. Daar had de chef-kok gezorgd voor boekweitpannenkoeken met spek en uien. En of dat gesmaakt heeft ....

Meestal is de woensdag 'n fietsdag voor mij, vandaag was dat niet anders. Uiteraard moet het weer meezitten, en dat was het vandaag. Voor de twee volgende dagen geven ze meer bewolking en 'n kans op wat gedruppel. Ik deed er dus goed aan om deze namiddag te gaan fietsen. 

Maar hoe meer ik fiets, hoe meer speedpedelecs mij voorbijzoeven, en dat meestal met 'n rotvaart. Je zou maar toevallig even je rechte lijn kwijtspelen met 'n afwijking naar links ... ik mag er niet aan denken. Mijn bestemming was dus de Wijers in Zonhoven.

Maar eer ik er kon geraken, heb ik eerst half Winterslag moeten doorkruisen. Ik vertrok via de Besmer in Zutendaal langs het voormalige Oud Kantoor om dan die omweg in Winterslag te moeten maken, wegenwerken. Dit is een der deelgemeenten van Genk en in de vorige eeuw werd daar ook steenkool gedolven.

En dan in de Wijers in Zonhoven, enkele nieuwe borden vielen mij direct op: het rendierjagerspad. Blijkbaar werd dat pad einde maart van dit jaar ingehuldigd. Helemaal op het einde van dat lange fietspad doorheen de Wijers, kwam ik nog eens aan die mooie muurschilderingen onder 'n brug. Als je mijn fiets vergelijkt met de tekening .....!

Op dat punt ging ik linksaf, het centrum van Zonhoven in, op weg naar Bokrijk. Vandaag stond ook "fietsen doorheen het water" op het programma. En nog steeds trekt dat vele dagjesmensen. Wat verderop kende ik Trobbiani's Place in Genk, 'n welgekome pauzeplaats. De appeltaart is daar lekker. Maar als je weinig tijd hebt, vraag dan wel de koude versie, voor de warme variant is het altijd wat langer wachten.

In Hasselt op de fietssnelweg was ik vandaag fietser nr. 1503. Terugkeren deed ik via Diepenbeek en Munsterbilzen. Daar nam ik de afslag naar Eigenbilzen om langs het Albertkanaal via Briegden naar huis te fietsen. En toen gebeurde het .... op goed 1 km. van huis, .... platte achterband. Ik zat direct op de velg. Die laatste km. heb ik dan maar te voet afgelegd. En die platte band, dat is 'n werkje voor morgen. En tenslotte nog even ter informatie, het is misschien ook nuttig voor anderen, na 'n stevige inspanning drink ik mij nu 'n flesje Fortimel. Het bevat 300 kcal. en zorgt ervoor dat je terug wat eiwitten en extra energie binnenkrijgt. Het wordt vooral aanbevolen voor ons senioren. Je hebt dat in verschillende smaken. Nog ene fijne avond.

Op het menu stond er vandaag 'n ontmoeting met ex-collega's in Lanklaar. Het weer was goed en de plek van de bijeenkomst ligt pal op het fietsroutenetwerk, 'n uitgelezen kans dus om er per fiets naar toe te rijden. Bij aankomst ginder, bleek ik juist 21 km. te hebben afgelegd. De bijeenkomst was al langer gepland en mijn aanwezigheid was er eentje onder voorbehoud. Met het openbaar vervoer is dat niet te doen, ik was dus aangewezen op mijn fiets. Maar zoals gezegd, het weer was prima en omstreeks 13u00 ben ik vertrokken.

Ik begon mijn rit langs de Zuid-Willemsvaart met in Uikhoven, 'n zicht op een der mooiere gebouwen van Rekem. Ik kon langs het kanaal blijven fietsen tot in Lanklaar, daar moest ik 'n omweg door het centrum maken omwille van de werken aan de Tuibrug. Maar eens terug aan het kanaal, nam ik nog even de afslag naar de site van Hotel Beau Séjour. Doorheen de site loopt 'n zijarm van het kanaal.

En dan onze bijeenkomst, we zijn ex-collega's van de vroegere Post, nu Bpost. Uiteraard werden er weer heel wat oude koeien uit de gracht gehaald en er werden afspraken gemaakt voor 'n hernieuwde samenkomst later op het jaar.

Om niet dezelfde weg terug te moeten fietsen, koos ik er voor om via Dilsen terug te rijden. Zo kom je ondermeer langs de oude Maas, 'n mooi natuurgebied. Wat verderom kom je dan doorheen het gehucht Mazenhoven. Het hoort bij het dorp Leut dat 'n deelgemeente is van Maasmechelen. De kapel is van 1894. Mazenhoven werd al in 1504 genoemd onder de naam Maeselhoven.

Op het einde fietste ik nog doorheen Boorsem, Rekem en Neerharen. Aan het fietscafé is nog duidelijk te zien dat er nog heel wat werken zijn. Maar het komt goed tegen de zomermaanden.

Morgenvroeg moet ik weer om 8u00 acte de présence geven bij mijn kapper. Het zal dus weer wat vroeger opstaan zijn. 

Moederdag vandaag, tijd dus om je bezigheden in familieverband door te brengen. En dus werden er geen sportieve prestaties geleverd. Een rustdag mag ook wel eens, ik ben er trouwens geen twintig meer.

Toch had ik nog even de tijd om 'n Belgisch Limburgs dorp in de kijker te zetten, het dorp Achel. Tot 1977 was deze gemeente zelfstandig maar bij 'n fusie werden Hamont en Achel samengevoegd. Achel is vooral bekend door de Achelse Kluis. Sinds 1998 werd er in deze Sint-Benedictusabdij bier gebrouwen, een der trappistenbieren. Het bier werd gewoon Achel genoemd. Maar in 2023 kwam er 'n einde aan het trappistenlabel, de hele site werd opgekocht door 'n ondernemer.

Jaarlijks kom ik er toch altijd éénmaal per fiets, 'n hele rit trouwens, goed 133 km. heen en terug. Het is dan kwestie om je rit goed te timen, het moet goed weer zijn (zon en weinig wind) en op tijd thuis vertrekken.

En ik dacht dus vandaag om opnieuw 'n postkaartenreeks te tonen. Enkele weken terug had ik dat al gedaan van Hamont, nu dus van Achel. Zo hebben jullie 'n overzicht gehad van de gemeente Hamont-Achel. Veel plezier ermee.

Sinds ik gisteren gestart ben met 'n kleiner lettertype en ook mijn foto's wat verkleind heb, zijn er toch al wat positieve reacties binnengekomen. Ik ga het dus zo laten en dank uiteraard Sylvain die mij dit suggereerde. 

Vandaag was het 'n fietsdag. Eerst was er nog wat werk in de tuin en er diende ook nog brood gekocht te worden, maar na het middagmaal, kon ik vertrekken. Mijn bestemming was Tongeren. Om de koersfiets van stal te halen, daar had ik minder goesting in, het werd dus de stadsfiets.

Ik vertrok via Gellik en Eigenbilzen, naar Mopertingen. Daar stak ik de grote weg Maastricht - Bilzen over en zette koers naar Tongeren. Gezien het vandaag zaterdag is, was het fietsen langs die baan doenbaar. Op weekdagen is dat geen aanrader wegens veel te veel verkeer. Je komt langs verschillende dorpjes zoals Kleine-Spouwen en Berg. In Tongeren heb ik mij niet ver gewaagd, zaterdagnamiddag, goed weer, dan weet je het wel, dan is er bijna geen doorkomen aan met je fiets. Ik heb derhalve van de drie belangrijkste bezienswaardigheden maar 'n foto gezocht op het internet: de basiliek, Ambiorix en de Romeinse muur. Die muur zou er al staan sinds de 2de eeuw. Ambiorix staat er sinds 1866 en de basiliek zou van de 16de eeuw zijn.

Terugkeren deed ik weer via de grote weg, nu de weg naar Riemst. Wederom hetzelfde verhaal, vandaag was fietsen mogelijk, door de week is het er te gevaarlijk. Uiteindelijk belandde ik aan de bunker in Vroenhoven. Daar nam ik het fietspad langs het kanaal naar Veldwezelt om tenslotte via de oude spoorbrug in Maastricht en Smeermaas, nog 'n lus te nemen naar Neerharen. Ik wilde voor het eerst 'n pint gaan drinken in het nieuwe fietscafé langs het verbindingskanaal. En ja, het terras zat er goed vol. Vooralsnog wordt geserveerd vanuit 'n blokhut achter het toekomstige café. Binnen zou nog niet alles klaar zijn. Maar die Duvel heeft mij er toch gesmaakt.

Morgen zondag zal het 'n rustig dagje worden. Maandag heb ik in Lanklaar 'n ontmoeting met ex-collega's.

Wat mij de laatste tijd bezorgd maakt, dat is de verminderde snelheid van het waarnemen van gevaarlijke situaties. Als je in het verkeer zit, of dat nu met je auto is, of in mijn geval, per fiets, dan moet je in 'n fractie van 'n seconde het geheel kunnen overzien zodat je 'n totaal plaatje hebt van alle hindernissen. En daar schort het zo 'n beetje bij mij. Kom ik op vertrouwde plekken, dan is er geen probleem, maar fiets ik op onbekend gebied of op plaatsen waar je met allerlei dingen tegelijk rekening moet houden, dan zie ik niet direct het geheel. Dit leidt tot gevaarlijke situaties en ik zal mij daar moeten op instellen. 

Maar vandaag was er totaal geen probleem, mijn fietstocht ging over vertrouwd terrein, veelal doorheen de bossen of langs het kanaal en er waren maar weinig snelheidsmaniakken die mij passeerden. De leeftijd begint dus op dit vlak ook zijn tol te eisen. Want stel je de volgende situatie voor: je verlaat 'n fietspad om 'n grote weg op te rijden, je moet de nummerbordjes van het fietsroutenetwerk in het oog houden, er zijn meerdere andere weggebruikers in je buurt, het wegdek is uitgehold met diverse putjes en "last but not least", tegenwoordig zijn alle straten vergeven met verkeerseilandjes. Kom dat tegen met je koersfiets en lees alle gevaar in 'n fractie van 'n seconde, het wordt moeilijker en moeilijker.

Maar dit gezegd zijnde, mijn bedoeling was om naar Tongerlo te fietsen en bij De Kieper te stoppen voor wat mondvoorraad. Ik vertrok via Opgrimbie, richting de Salamander in Mechelen a/d Maas. Onderweg kwam ik een recente gedenkplaat tegen van het neerstorten op 12 mei 1940 van 'n Brits vliegtuig. Vervolgens fietste ik naar As, Opoeteren, Opitter, veelal doorheen de bossen om die strakke wind te vermijden. En dan kwam ik op mijn beoogde pauzeplek, De Kieper in Tongerlo, vlak langs de Zuid-Willemsvaart. Hetgeen je ziet, dat kostte mij 9,10 euro.

Terugkeren deed ik dus langs de Zuid-Willemsvaart, nu met wind in de rug. Enkel in Lanklaar werd ik verplicht uit te wijken naar links, doorheen het dorp, wegens werken aan het fietspad. De Sint-Pauluskerk in Lanklaar is nog vrij nieuw, van 1959. Daarna kwam ik langs de kleine haven in Eisden om vervolgens in Mechelen a/d Maas, links af te slaan, naar de Maas. Zo kwam ik ook voorbij de Heilig Hartkapel in Herbricht, gebouwd in 1918. Mijn laatste kilometers gingen doorheen Smeermaas en via het fietspad naar Veldwezelt. En vanaf daar was het nog goed 3 km. tot thuis. Ik was mooi op tijd voor 'n heerlijke douche en het avondeten.

Morgen is er kans dat er niet veel te sporten valt, het wordt op 'n ander gebied vrij druk. Ik zie wel of het al dan niet nog lukt.

Het was vandaag 'n dag van twee uitersten, enerzijds hebben wij in de voormiddag 'n wederzijdse zorgvolmacht getekend en in de namiddag was het tijd voor de ontspanning. Wie dat niet kent, 'n zorgvolmacht, zoek dat maar eens op, het bespaart je mogelijk later veel kopzorgen. Heb je dat niet en je verkeert in 'n onmogelijke situatie om te handelen, dan moeten je naasten voor de minste pruts naar de vrederechter. Uiteraard hopen wij nooit die zorgvolmacht nodig te hebben, maar je weet maar nooit. 

En dan was het tijd om in de namiddag 'n kleine fietstocht te maken met de stadsfiets naar de Terhills in Eisden. Om niet die moeilijke Litzberg op te moeten met mijn stadsfiets, was ik vertrokken via As om vandaar naar Eisden te fietsen, 'n stuk gemakkelijker.

Ik vertrok via het nieuw aangelegd fietspad tussen Rekem en Opgrimbie. Eerstdaags wordt dat pad plechtig ingehuldigd in bijzijn van de verantwoordelijke deputé. Daarna fietste ik naar de Salamander in Mechelen a/d Maas. Als je ergens wenst te gaan wandelen, dat is één der mooiste plekken.

Iets vóór het station van As, ging het dan rechtsaf, richting Eisden en de Terhills. Onderweg kom je onder die mooi versierde brug. Iets verder heb je dan de afdaling van goed 10% aan de Litzberg om vervolgens aan die lange brug over het water te komen. Nog steeds worden er aan het begin en het einde pontons gelegd zodat fietsers en wandelaar met droge voeten overgeraken.

In Eisden aan de voormalige mijn, ben ik even dat bezoekerscentrum binnengestapt. Je hebt daar tal van mogelijkheden, oa. de beklimming van 'n schachtblok met 'n mooi vergezicht.

Terugkeren deed ik via Oud-Rekem en Neerharen. De O.L.V. van Bijstandkapel in Rekem dateert van 1895. Ze werd gebouw onder impuls van de in Rekem bekende familie Delwaide.

Dat was weer 'n ritje van goed 48 km., de namiddag is om en ik heb genoten.