Dag van de postbode.

De conditie was vandaag al 'n stuk beter dan afgelopen zaterdag, regelmatig haalde ik op de terugweg naar huis, snelheden van om en bij de 30 km/uur. Nochtans zag het er deze voormiddag niet naar uit dat ik kon gaan fietsen, het was 'n dikke soep vanmorgen, mist zoals aangekondigd. En die mist trok maar heel langzaam weg. Het was pas rond de klok van 12u00 dat er openingen in het wolkendek kwamen. 

Mijn route lag klaar, het was alleen nog mijn vast ritueel aflopen bij het vertrek: nazien of ik alles bij heb (eten - drank - paspoort en geld - fietsslot). Gezien het niet al te warm was, heb ik voor het eerst weer 'n lange sportbroek aangetrokken over mijn fietsbroek. Een fietsjasje was sowieso 'n optie. 

Ik vertrok via het 17de eeuws kasteel Geusselt in Maastricht. Daarna fietste ik doorheen het dorp Meerssen. Als ik 'n Nederlander zou geweest zijn, dan zou ik best daar in dat dorp kunnen wonen. Wat verderop ligt het buurtschap Kasen, het hoort bij Meerssen. In 2023 telde de plek +/- 300 inwoners. In Elsloo kom ik geregeld voorbij het volkskundig streekmuseum. Op ene goeie dag moet ik er toch eens naar binnen gaan. Het gebouw is trouwens van de 17de eeuw. 

In Stein staat dan weer een van de oudste kapellen van de streek. Ze is gewijd aan Onze Lieve Vrouw. Al in 1400 is er sprake van 'n kapel. in 1760 werd ze volledig vernieuwd. Het fietspad verderop is 'n voorbeeld van hoe 'n goed fietspad er moet uitzien, de Nederlanders kennen er iets van. Zoals op vele plaatsen, zijn er in Papenhoven ook mooie oude huisjes. 

In het dorp Roosteren aan de Maas, zag ik in de verte al de kerk van Maaseik liggen. Het was zo stilaan tijd voor 'n pauze. Mijn hoop was gevestigd op een der horecazaken in Heppeneert. En inderdaad, herberg De Wingerd was geopend. Vlaai was niet meer te krijgen, ik koos daarom voor 'n kinderijsje en koffie.  In tegenstelling tot het binnenspelen van dat ijsje, verliep het betalen minder vlot. Het was aanschuiven in de rij, en het was 'n lange rij. Dat heb je op 'n zonnige namiddag, veel fietsers en maar één zaak in de wijde omtrek open. 

Terugkeren deed ik langs de Maas en de Zuid-Willemsvaart. Zo kwam ik nog in Dilsen aan De Wissen voorbij waar ik die mooie foto maakte van de Maas. Verder was het gewoon rechtdoor langs Boorsem, Rekem en Neerharen. In dat laatste dorp zag ik dat er nog voldoende tijd voorhanden was voor 'n lekker biertje. Bij Mesjeu kom je altijd goed aan je trekken. 

Tot slot nog even iets over gisterenavond. Onze eerste redactievergadering van de Bèssemgezèt is goed verlopen. Tussen 19u00 en 22u00 hebben wij al heel wat ideeën op papier gezet en onze drie prijzen die we mogen uitreiken aan dorpsgenoten die carnaval hoog in het vaandel dragen, zijn ook al toegewezen. Alleen, betrokkenen weten het vooralsnog niet. Daar hebben we nog even tijd voor. Morgen is het weer werkendag thuis. 

Vandaag is het 'n relatieve rustdag. Straks moeten wij onze kleinzoon gaan aanmoedigen als hij meedoet aan de Maasrun. Weliswaar maar 'n afstand van 1 km., maar je moet klein beginnen. Volgende keer misschien de 2,5 km., de gezinstocht. 

Ik wilde toch nog eerst 'n wandeling maken. Ik vertrok langs het Uilenstraatje waar 'n tentje staat voor de muzikanten die straks de lopers gaan aanmoedigen. Daarna trok ik via de Montaigneweg naar het kanaal. Zondagvoormiddag = veel fietsers (foto wat minder goed gelukt). 

En als de zon schijnt, is het altijd wat spelen met die gele schijf. Ik wandelde door tot aan de brug van Tournebride waar ik linksaf ging naar Pietersheim. Overal zie je nadarhekkens staan, verbonden met 'n plastiek lint om de lopers de juiste weg te doen inslaan. In Pietersheim zag ik vele wandelaars, vandaag opmerkelijk veel Nederlanders. Via de gracht, het sportcentrum van Atla (de organisator van de Maasrun) de speeltuin en de Kinderboerderij, wandelde ik terug naar huis. In het sportcentrum van Atla vertrekken trouwers de lopers van de 10 km. en de halve marathon. 

Dadelijk nog even 'n rustpauze om dan naar het centrum af te zakken voor 'n lekker drankje en daarna proberen onze Arne te vinden tussen al die kinderen. 

Yes, het is gelukt. Ik ben vandaag gaan fietsen, en nee, niet zomaar 'n ritje, 'n heuse hellingenrit. Ik had er naar uitgekeken. Mijn wonde aan mijn hand is zo goed als hersteld - je ziet nog wel waar ik 'n diepe snee had - en dus mocht ik weer 'n stuur vasthouden. Het weer was goed deze namiddag en er was omzeggens geen wind. 

Deze voormiddag bleef het lang grijs en kil, maar meer dan naar de bakker wandelen had ik niet gepland. Ik heb dan nog wat geholpen bij de binnen-schoonmaak. Omstreeks 12u30 begon de zon voorzichtig te piepen, tijd dus om te vertrekken. 

Ik vertrok via Herbricht waar ze café Maasvallei aan het ontmantelen zijn. Het café gaat tegen de vlakte omdat de laatste eigenaar er in 2021 na 'n zware Maasoverstroming, er de definitief de brui aan gaf.  Wat verderop in Kotem zag ik nog enkele kajakkers op de Maas. In dit dorp reed ik via de autostrade België buiten, op weg naar Stein. Het is een der enige bruggen waarop je als fietser naast 'n autosnelweg kunt rijden. In de deelgemeente Elsloo zag ik die mooie uil. 

En dan kwamen er 'n hele trits dorpjes. In Nuth die vakwerkhuisjes, in Wijnandsrade zie je 'n mooi kasteel. De westelijke vleugel is van de 16de eeuw, de oostvleugel van de 18de eeuw. In het volgende dorp Klimmen, ben ik even gestopt om mijn banaan op te eten. De militairen van de 4-daagse v/d Ijzer, hadden ons het advies gegeven om de lege schillen gewoon in de natuur te droppen. Dat heb ik daar dan maar gedaan. Ook in Klimmen stopte ik voor het eerst aan de kapel, gewijd aan O.L.Vrouw Onbevlekt Ontvangen, gebouwd in 1956. 

In Voerendaal kwam ik langs één van de vier kastelen die de gemeente rijk is. Dit is kasteel Rivieren. Oorspronkelijk was dit 'n klooster. En dan mijn pauze, het was hoog tijd om iets extra binnen te krijgen. Na 'n gedwongen pauze door die vervelende blessure, was de conditie precies niet meer 100%. Die verschillende hellingen speelden natuurlijk ook hun rol.   In Valkenburg vond ik op 'n minder drukke straat 'n fijn terrasje. Koffie, kersenvlaai met slagroom en 'n cola zorgden voor de nodige energieboost.  Maar toen ik binnen moest gaan betalen, overviel mij het prachtige decor. Ik had ogen te kort om alles gezien te krijgen. Ik bevond mij in 'n pand waar 'n watermolen is ondergebracht, "de Oude Molen". De molen is van de 16de eeuw maar de huidige vorm is van 1860. De molen is nu 'n Rijksmonument. 

De zwaarste klim lag op de terugweg in Cadier en Keer, de Öreberg met 'n max. stijging van 16%, 'n onding.  Via Bemelen, de Noorderbrug in Maastricht en Smeermaas, keerde ik terug naar huis. En nee, deze keer geen afsluitend drankje. Ik was wat laat, het was al 17u20, tijd dus om de benen onder tafel te steken. Die douche kon nadien ook nog. Dadelijk wat tv kijken, 'n programma van Canvas van gisterenavond. Slaap wel. 

Ik had vandaag maar één doel, de 6.000 fietskms. overschrijden. Ja, 'n mens mag wel eens pralen met zijn prestaties. Een leuke bijkomstigheid was het feit dat het mijn honderste fietstocht was dit jaar. Op zondagvoormiddag heb ik niet veel bijzonders te doen, er is geen krant en in de hof werken, dat zag ik niet zitten. Het werd dus 'n fietstocht met het beoogde doel. 

Ik vertrok naar Veldwezelt om daar de grens met Maastricht over te steken. Op de brug is er altijd 'n mooie foto te maken met die bloemen. In Maastricht ben ik gestopt aan het Waldeckpark. Het is 'n oase van rust. Het werd aangelegd in 1920 rondom bastion Waldeck, onderdeel van de vestingwerken rond Maastricht. 

Wat verderop zie je die speciale muurschildering. En heb je 'n fiets nodig, ... ze staan er voor het grijpen. Veel terrasjes zaten al goed vol, Maastricht is dan ook 'n echte toeristenstad. Niet alleen Belgen komen er graag, ook veel Duitsers. 

Eens Maastricht achter mij gelaten, fietste ik doorheen Smeermaas. Daar zag ik aan de Maas 'n solitair wild paard grazen. Meestal doen ze dat in groep, maar dit paard was op zijn eentje, ver van de kudde. Terugfietsen deed ik doorheen Hochter Bampd, het kapelletje in Herbricht en Oud-Rekem.  

Op de Neerharenweg is Stoeterij Zangersheide alles al in gereedheid aan het brengen van het jaarlijkse evenement, later deze maand. 

Ik fietste niet ver, maar die 6.000 kms. zijn overschreden, op naar de 7.000, het doel voor dit jaar. In de namiddag zijn we met ons twee nog de plaatselijke horeca gaan ondersteunen. Op het terras hebben we ons niet gewaagd, gewoon binnen achter het glas met zicht op buiten. Tot morgen alweer. 

Zaterdagavond, 18u57, 'n kleine wolkbreuk boven Lanaken. Nu ik dit verslag aan het maken ben, kan ik bijna niet naar buiten kijken door de felle regen en het gedonder. Gelukkig bleef het de rest van de dag droog, maar seffens meer hier over. 

Eerst even 'n klein verslag over gisterenavond, we vierden het 50-jarig huwelijk van 'n schoonzus en haar man. In de loop van de avond hebben we met alle genodigden 'n lied gezongen in het plat Lanakers waarbij ik de tekst had vertaald naar ons dialect. Hoogtepunt van de avond was echter 'n lied met gelukwensen voor de verjaardag van 'n andere schoonbroer. Klokslag middernacht hebben we met zijn allen gezongen. Eerst had de jarige niet door dat het voor hem bestemd was, hij deed jolig mee met de bende, armen in de lucht en zwaaien maar, tot .... zijn euro viel en hij tot de consternatie kwam dat het allemaal voor hem te doen was. Daar gaat in de familie nog lang over nagepraat worden. 

Klein minpuntje - voor ons dan toch - het was al 23u30 eer het dessert op tafel kwam, voor ons beiden véél te laat. De nachtrust was dan ook navenant. 

Maar niet geklaag, ik wilde vandaag gaan fietsen. Hubert heb ik meegevraagd maar hij vond het weer te winderig en onstabiel. Nu ja, als ik iets in mijn kop zet, dan moet dat gebeuren. Ik wilde vandaag 'n nieuw stuk van de fietssnelweg F75 tussen het station van As en het stadion van KRC Genk gaan verkennen. De rit had ik zo gemaakt dat ik eerst de Litzberg in Lanklaar over moest. 

Ik vertrok via de Zuid-Willemsvaart naar Eisden. Daar begint aan de voormalige kolenmijn die mooie route naar "fietsen over het water". En dat kleine bouwsel onderweg, het is mij nog altijd niet duidelijk wat daar de bedoeling van was, waar het voor gediend heeft ...??? Onderweg zag ik heel veel deelnemers aan de Kennedymars die vandaag gewandeld werd. 

Op dat ponton was het rustig vandaag, ik had alle tijd voor wat foto's. En dan heb je die Litzberg, het is maar 'n korte helling maar wel met ene stevige knik met percentage's boven de 11%. Het was dan ook niet onlogisch dat ik enkel fietsers tegemoet reed, fietsers die van As kwamen en die de helling niet op moesten. 

In As ben ik dan die fietssnelweg gaan verkennen. Het is 'n straat te vergelijken met 'n gemiddelde dorpsstraat, toch zeker bekeken in de breedte, zij het dat er enkel fietsers en brommers tot 25cc op mogen. Ik fietste door tot aan KRC Genk.  

Terugkeren deed ik via de oude mijngebouwen van Waterschei, fietsen door de bomen aan de Molenvijvers in Genk en Kattevenne. Mijn korte pauze nam ik in Zutendaal. Vervolgens fietste ik nog naar Bilzen, de Brugstraat op, dan naar Veldwezelt en tenslotte naar Maastricht. In het Cultuurcafé sloot ik mijn fietstocht af met mijn gebruikelijke merk. 

Het was 'n mooie rit, iets meer dan 75 km. en die wind, ja, het waaide stevig, maar ... so what? Het bleef droog en dat was het belangrijkste. Uiteraard heb ik ook de wind al eens in de rug gehad, vooral bij het vertrek en onderweg ben ik meerdere keren gepasseerd door het bos. Nog ene fijne avond en ene plezante zondag. 

Het was vandaag goed plannen om gedaan te krijgen wat ik allemaal wilde doen. Enerzijds mijn dagelijkse start van de dag, het invullen van de sudoku's in de krant - te beginnen met de moeilijkste - nadien nog wat werken in de tuin om tenslotte nog 'n wandeling te maken. Met het afsluiten van dit verslag zit mijn dag er nog niet op, het speciaalste volgt nog, seffens de benen onder tafel steken. Een mijner schoonzussen en haar man vieren vandaag hun 50-ste huwelijksverjaardag. 

Het was droog vandaag en ik kon dus 'n ruime wandeling maken. De wind was wel strak, maar dat kon de pret niet bederven. Ik vertrok langs de schaapjes in het Uilenspiegelpark. Vervolgens wandelde ik naar Smeermaas waar ik nog 'n ontmoeting had met enkele mijner vroegere medewerkers, Henk en Angèle. Het doel van vandaag was om doorheen de Kanaaldijk te wandelen, het wandelpad langs de Zuid-Willemsvaart. 

Eerst kom je die mooie oude woning tegen en daarna passeerde 'n schip. Als je wat lengte hebt, kun je over 'n muurtje het kasteel van Hocht zien liggen. Spijtig genoeg heb ik geen zoomlens op mijn gsm. Ik wandelde tot aan de sluis van Neerharen. Daar ging ik rechtsaf, de Heirbaan in. Dat is een van de meest authentieke straten van Neerharen en zelfs dus van Groot-Lanaken. 

Terugkeren deed ik via de Neerharenweg en het kapelletje op de hoek van de Waterstraat en de Henri Dunantstraat. En morgen, ... mogelijk 'n fietstocht als het droog blijft. Het zal alleszins goed plannen zijn hoe ik mijn route zal bepalen, het zal 4 bfr. wind zijn. 

En seffens, 'n groot familiefeest, veel getater, eten en drinken. Hopelijk vallen de ogen niet dicht, wij zijn dat niet meer gewoon om lang wakker te blijven. Doorgaans liggen we uiterlijk om 22u30 in bed. 

Het is mogelijk vandaag de laatste mooie dag geweest van de zomer, het was dus de moeite om er ten volle van te genieten. En gezien er niet al te veel wind was, zag ik 'n mooie fietstocht wel zitten. Het doel was om weer wat bergjes op te rijden. 

Ik vertrok via Neerharen, Herbricht en Uikhoven naar het veerpont in Uikhoven. Daar wilde ik de Maas oversteken. Het was er maar rustig vandaag, we waren slechts met drie, 'n koppel uit Enschede en ikzelf. Dat koppel was met vakantie in onze regio. 

Eens aan de overzijde van de Maas, kreeg ik de eerste helling onder de wielen, de Hussenberg in Geulle. Daarna volgde de Waterval in Meerssen. Vervolgens kwam ik vandaag weer in Valkenburg. Het was er 'n stuk rustiger dan verleden zaterdag. Ook nu reed ik de Daalhemmerweg op, deze keer zonder oponthoud van wie of wat dan ook. 

Wat verderop in het gehucht Wolfshuis, horende bij Eijsden-Margraten, staat de van Tienhovenmolen. Deze beltmolen is van 1855. Nadien volgde 'n stevige afdaling in Cadier en Keer. Met 15% worden de remblokjes goed getest. Een van de volgende ritten moet ik die Öreberg toch nog eens omhoog fietsen. En aan die grote spiegel lukte het niet om er zomaar voorbij te rijden, de fietser wilde absoluut in beeld komen, ha - ha - ha. 

In Sint-Geertruid vond ik tijd om 'n korte pauze te nemen in restaurant Breakaway. De appelcake smaakte.  Tegenover het restaurant staat dat beeld van 'n schutter. In het gehucht Withuis, ook horende bij Eijsden-Margraten, diende ik te beslissen langs welke weg ik zou terugkeren, rechtstreeks via Maastricht of met 'n ommetje via Moelingen, Lanaye en Kanne. Het is het laatste geworden, ik had nog tijd, het weer was goed en er was nog totaal geen energieverlies. Aan die bordjes in Lanaye kun je rechts het veer nemen over de Maas naar Eijsden, ik ging gewoon rechtdoor naar Kanne waar ik de Muizenberg nog eens ben opgereden. 

In Lanaken ben ik als afsluiter nog ene lekkere Duvel gaan drinken.  Thuis nam ik 'n snelle douche om vervolgens met ene grote honger, de benen onder tafel te steken. Wat de volgende dagen gaan geven, ... vooralsnog niet veel goeds, regen en veel wind. Het zal dus uitkijken zijn naar 'n droog moment om te gaan wandelen. Slaap wel. 

Het Tom Dumoulin Park in Sittard was vandaag het doel van mijn fietstocht. Ik denk dat velen onder ons Tom wel kennen. Hij was 'n voormalig profwielrenner die geboren is in 1990 in Maastricht. Lang woonde hij in het Belgische Kanne. Zijn grootste prestatie is de eindzege in 2017 van de Giro, de Ronde van Italië. Het park dat naar zijn naam genoemd is, is in feite 'n oefenterrein voor aankomende renners.  Het is ook dikwijls de aankomstplaats voor wegritten. Je kunt er oa. oefenen op 'n helling met 'n stijgingsprecentage van 22,5% Ik kwam er vandaag nog steeds boven, er zit nog jus in de benen, zij het dat het wel uit het zadel was en stoempend op de pedalen. 

Maar ik ga beginnen bij het begin, mijn vertrek uit Lanaken. Ik vertrok via de Zuid-Willemsvaart om vervolgens de richting van de Maas uit te gaan. In Vucht, 'n dorpje horende bij Maasmechelen, wordt nog altijd herdacht dat op 10/1/1940 'n Duits vliegtuig daar 'n noodlanding moest maken met de plannen voor de aanval op de Lage Landen in hun bezit. Daarna ging ik in Meeswijk de Maas over, ik was niet alleen, zeker 'n vijftiental fietsers hadden hetzelfde idee. 

In Geleen zag ik 'n tractor 'n grote overdekte kar vooruittrekken. De kar was gevuld met 'n bende jolige gasten, allemaal met 'n pint in de hand. Ik vermoed dat een van die mannen 'n aanstaande bruidegom is en op deze manier zijn vrijgezellenleven afsluit.  Daarna kwam ik voorbij aan het voetbalstadion van Fortuna Sittard. Zij spelen in de Ned. eredivisie.

En dan het Tom Dumoulinpark dat juist naast het veld van Fortuna ligt. Ik heb er enkele rondjes gereden oa. ook op die steile helling. De blikvanger van mijn fietstocht zou uiteindelijk de Sint-Rosakapel worden in Sittard. Zelden heb ik zo 'n mooie kapel gezien. Ze werd gebouwd in 1675. Verschillende toeristen waren er ook foto's aan het nemen. Een woord: prachtig.  Elke laatste zondag van augustus trekt er 'n processie naar toe.

Pauzeren deed ik in Oirsbeek. Vlaai, koffie en cola voor 9,80 euro, 'n koopje.  Het volgende prachtige gebouw op mijn tocht was het kasteel van Hoensbroek. De oudste delen stammen uit 1360. De gemeente huurt tegenwoordig het kasteel en er is momenteel 'n museum in ondergebracht. En het hield niet op met kastelen. In Voerendaal ben ik even afgestapt om 'n foto te maken van Kasteel Ter Vieren. Het is van 1364 en oorspronkelijk was het 'n klooster. Het is nu in het bezit van de adelijke familie De Marchant et d'Ansembourg. 

Meer foto's kon ik niet maken, mijn max van 18 was al bereikt. Mijn terugweg maakte ik via Valkenburg en foto's maken was daar helemaal onmogelijk wegens de geweldige drukte. Op de Daalhemerweg, 'n flink oplopende straat, had ik vandaag het genoegen in het spoor te zitten van 'n dure Porsche. Door de vele toeristen in Valkenburg en het tegemoet komende verkeer, kon die Porsche maar stapvoets vooruit geraken. Ik heb dus enkele minuten 'n heuse snelheidsduivel kunnen volgen. 

Thuis in Lanaken heb ik mij nog ene lekkere Duvel laten smaken en ik hoop dat jullie genoten hebben van mijn verslag. Tot morgen. 

Een mens mag al eens geluk hebben, thuis komen en binnen de tien seconden erna begon het te regenen. Deze voormiddag ben ik lui geweest. Op 'n wandeling naar de bakker en de bank na, heb ik niet veel uitgericht. Ja, wat sudoku's opgelost, maar dat getuigt niet van grote activiteit. Het mag al eens zeker ...  In de namiddag was er wel energie ten overvloede zodat ik te elfder uur nog besloot om 'n fietstocht te maken. 

Maar voor ik dat verslag begin, eerst 'n foto van onze kleine, gemaakt gisteren op weg naar zijn 1ste schooldag op het 2de lager. Zo te horen is alles vlot verlopen. 

Mijn fietstocht had ik wederom in het teken gezet van de ZW-wind, nu met de wind op kop vertrokken richting Hasselt. Ik fietste doorheen Bilzen en Beverst om daarna effe te stoppen aan dat 19de eeuws kapelletje in Lutselus, gehucht van Diepenbeek. Daarna reed ik doorheen Hasselt. Sinds enkele jaren kun je daar vlot fietsen zonder opgehouden te worden door het verkeer. Aan de tuikabelbrug in Godsheide ging ik linksaf richting Bokrijk. Godsheide is 'n deelgemeente van Hasselt en volgens de laatste tellingen heeft het 2.347 inwoners. En wie het wil weten, het heeft niks te maken met de "Heide van God", maar het zou te maken hebben met 'n verbastering van 'n middeleeuwse plaatsbeschrijving, de scheiding tussen Hasselt en Diepenbeek. 

Deze keer fietste ik in Bokrijk niet de route doorheen het water, maar ik nam de afslag naar het vervoerbedrijf Essers in Genk. In Winterslag moest ik zoals verwacht omrijden wegens wegenwerken. In Genk zelf, kort achter het voormalige hospitaal, was ik blij verrast 'n nieuw fietspad aan te treffen. Tijdens de naastliggende werken bestond dit pad van +/- 200 meter uit steenslag. 

Terugkeren deed ik via Kattevennen, Zutendaal en de Duivelsberg in Opgrimbie. In Opgrimbie kwam ik kort langs het klooster dat in 1999 werd gebouwd op 'n stuk grond van het Koninklijk Domein te Opgrimbie. Het werd geschonken aan het Monasterium O.L.Vrouw van het Fiat door onze toenmalige koning Boudewijn.

Tegen mijn gewoonte in had ik nog geen pauze genomen, daar moest dus dringend iets aan gebeuren. Die plek vond ik eens te meer in Neerharen bij Mesjeu.  Na een koffie en 'n biertje kon de fietser aan zijn laatse 5 km. beginnen. En zoals gezegd, ik kwam thuis, borg mijn fiets weg en nestelde mij op het terras om mijn fietsschoenen uit te doen, en het begon te regenen. Timing is alles in het leven. 

En zou ik mij later ook zo moeten voortbewegen, hopelijk dan zonder politie jagend op mij.  

Er was vandaag enorm veel sport te zien op de tv, onze volleybalvrouwen tegen Polen, het nationale basketbalteam bij de mannen en de koers in de Vuelta. Toch koos ik ervoor om zelf te gaan sporten, het weer was mij te goed om binnen te zitten.  Wij hebben dan zo onze afspraken, het eten komt ietsje vroeger op tafel zodat ik al omstreeks 12u30 kon vertrekken. Gelet op de windrichting koos ik vandaag voor 'n rit naar Heppeneert. 

Ja, die wind kwam voornamelijk uit het westen. Het was dan kwestie om bij terugkeer zo weinig mogelijk last te hebben van die wind. En die oplossing vind je altijd op het kolenspoor, je bent er beschut voor de wind. Ik vertrok via Neerharen en Rekem naar de Maas. Vervolgens kom je in Uikhoven, Opgrimbie en Mechelen a/d Maas. Dat gele bord hebben ze daar niet voor niets gezet, je kunt enkel aan de linkerkant verder varen met je kajak. En die grenspaal, ... tja, je moet hem ergens zetten. De grens is in feite op het diepste punt van de Maas. Maar daar zet je natuurlijk geen grenspalen. 

En als je 'n Belgische vlag ziet, dan heeft dat altijd wel iets te maken met de Wereldoorlogen. In Heppeneert ging ik linksaf, in de richting van het kolenspoor. Daar ben ik even gestopt aan dat bord met opdracht 7. Als je tijd genoeg hebt en je bent wat creatief, dan zijn dat leuke opdrachten. Op dat kolenspoor zou je bijna denken dat de herfst al 'n tijdje begonnen is, zoveel bladeren zijn al van de bomen gevallen. Dat heeft uiteraard allemaal met de droogte te maken.  In As nam ik het besluit om via "fietsen door de Heide", naar Zutendaal te fietsen om daar 'n pauze te nemen. Ik zou wel zien welke horecazaak er open zou zijn. Ik vond mijn gading in "de Sjètterèi". Er was heel wat volk aanwezig. 

Van Zutendaal ging het vervolgens naar Munsterbilzen, Eigenbilzen en Gellik. In Gellik was het centrum ingenomen door de "Gelliker Kioskklanken", 'n organisatie van de Porijkes. Dit is 'n muziekvereniging, ontstaan in 1989 uit leden van de toenmalige Politie en Rijkswacht. Ik heb mij dan maar op 'n nabijgelegen terras genesteld en op het gemak mijn vast merk opgedronken. 

En op het einde had deze fietser toch pijn aan zijn kont. Ik moet duidelijk nog gewoon worden aan mijn nieuwe fietszadel.  Maar wat heb ik te klagen, ... het was weer ene fijne fietsdag.

Vandaag heb ik er niet lang moeten over nadenken welke mijn sportieve bijdrage zou zijn, het werd fietsen. Maar eerst heb ik toch de voorbeeldige huisvader uitgehangen door weer wat van het kuiswerk op mij te nemen. Dat noemen ze de geneugten en de lasten met mekaar delen. 

In de namiddag kon ik dan vertrekken, het werd 'n ritje richting Valkenburg. Tot daar was mijn route al op papier gezet. Eerst diende ik de Bemelerberg op te rijden, geen moeilijk ding, het heeft 'n max. stijging van +/- 7%. Ik rij er graag over, vooral om de benen al eens te testen. 

Daarna reed ik Valkenburg binnen. Zoals gewoonlijk is het daar altijd druk, geen plaats dus om te pauzeren. Daarna was het de bedoeling om in Elsloo het Julianakanaal en de Maas over te steken. Zo kwam ik voorbij de volgende dorpen: Schimmert - Oensel - Genhout - Beek - Catsop. Dat laatste is in feite 'n gehucht van Stein. 

Eenmaal terug in België stelde ik mij de vraag waar ik zou pauzeren. De eerste kans zou in Kotem zijn maar zoals verwacht sluiten zij op woensdag. Dan maar bij Mesjeu in Neerharen waar mij die Force Majeur smaakte. Hij heeft 'n alcoholgehalte van slechts 0,4%. Nee, geen Duvel vandaag. Ik had bij het middageten al gezondigd door twee glazen wijn te drinken (de fles die ik gisteren aanbrak, moet leeg). 

Om toch redelijk wat kms. op te teller te krijgen reed ik nadien nog de Molenberg omhoog. Die komt aan boven op de Bessemerberg. Vervolgens reed ik nog naar Zutendaal, Gellik, Veldwezelt om tenslotte via 'n klein stukje Maastricht terug naar huis te fietsen. Aan de fietsbrug zijn ze nog steeds volop aan het werk, maar met je fiets kun je er langs. 

Het was 'n plezant ritje, de juiste temperatuur en toch 'n beetje pijn aan de kont. Ik moet natuurlijk dat nieuwe zadel nog gewoon worden. Maar hoor je mij klagen ...??? 

Als onze dochter of schoonzoon 'n fles rode wijn cadeau krijgen, dan is ondergetekende altijd Chinese vrijwilliger om die fles (les) te ledigen. Beiden lusten geen rood, de schoonzoon drinkt zelfs geen alcohol. Maar het moet gezegd, de fles die ik deze avond bij het eten ontkurkte, smaakte best.  Uiteraard is de rest voor morgen en overmorgen want ook mijn halve trouwboek is alcoholvrij.

En wat doe je dan na die paar glaasjes wijn ...??? Fietsen natuurlijk, ik wilde mijn nieuw zadel eens uitproberen. Zo kwam het dat ik vandaag rond 18u15 in vrijetijdskledij mijn helm opzette en richting Opgrimbie fietste. 

Ik vertrok langs La Butte aux Bois in Neerharen om dan vervolgens de Duivelsberg in Opgrimbie omhoog te rijden. Dat ding heeft 'n hellingsgraad van max. 10% maar voor mij is dat geen enkel probleem. Vervolgens fietste ik doorheen Zutendaal om dan naar Munsterbilzen en Bilzen te fietsen. Van Bilzen naar Mopertingen gaat de weg nog flink omhoog, vooral de Brugstraat is voor de doorsnee fietser moeilijk. 

Na Mopertingen heb je dan Veldwezelt en het fietspad, dat slingert tussen België en Nederland. Ik heb dus effe in Maastricht gefietst. Nu ik dit verslag aan het maken ben, doe ik mij de bedenking dat ik verleden week in mijn vijfde land gefietst heb. Na uiteraard België en Nederland, kom ik af en toe al eens in Duitsland. Ook in het Groot Hertogdom Luxemburg heb ik al verschillende keren gereden, zij het dat het al enkele jaren geleden is. En nu ben ik dus verleden week in Frankrijk gaan fietsen. 

Afsluiten doe ik met 'n trieste noot. Afgelopen zaterdag is vriend Maurice overleden. Tot voor enkele jaren maakte Maurice deel uit van ons fietsgroepje. Dat groepje is door allerlei reden uit mekaar gevallen, enkel Hubert en ikzelf maken er nog deel van uit. Maurice was al enkele jaren ernstig ziek en die ziekte sleepte aan. Maurice, het ga je goed hierboven. 

Met dit verslag zit mijn verhaal van onze sportieve activiteiten in de Westhoek erop. Hubert en ikzelf hebben echt genoten van ons verblijf in Diksmuide, van de fietstochten die we maakten, en uiteraard ook van de ongelooflijke ervaring die we meemaakten tijdens de wandelingen van de 4-daagse v/d IJzer. Nu ik het achteraf kan bekijken, volgend jaar opnieuw ...??? Enkel wandelen, maar dan 'n grotere afstand ...??? Ik heb er wel goesting in. 

Maar het belangrijkste werk op vrijdag was natuurlijk het pakken van onze koffers, afscheid nemen van Monica en onze autorit naar Ieper. Natuurlijk was er geen beginnen aan om de auto zo dicht mogelijk bij het centrum te zetten. We hebben dus eerst al 'n wandeling gemaakt vóór de eigenlijke wandeling zou beginnen. 

Wij begonnen met de gebruikelijke routine, bidons laten vullen, de landkaart gaan afhalen en ook nu weer, wandeling naar de autobus die ons naar het vertrekpunt zou brengen. We vertrokken in Zonnebeke waar we een van de vele kapellen fotografeerden. Deze kapel is van de 20ste eeuw. Onderweg was het één lange file van wandelaars, ik vermoed zelfs dat vele wandelaars enkel de laatste dag meededen (dat kon ook: 1 dag of meerderen of alle 4). 

En ben je in Ieper, dan zie je veel begraafplaatsen. Het "Hooge Crater Cemetery" lag in de deelgemeente Zillebeek. Wat verderop kwamen we doorheen de Vaubanstraat. Vauban is vooral bekend als bouwmeester van vestingswerken. Hij leefde in de tijd van de Franse Koning Lodewijk IV. 

Toen we Ieper binnenwandelden, zagen we in de verte de Menenpoort liggen. We waren verbaasd dat de route niet doorheen deze poort werd gelegd. Mogelijk zou dat opstroppingen geven voor het verkeer want iedereen wil daar wel 'n foto nemen. Wij zijn dus wel even van het parcours afgeweken om enkele foto's te maken. Ook goed te zien zijn de eeuwenoude stadswallen. Het bekendste gebouw is natuurlijk de Lakenhallen waar het "In Flanders Fieldsmuseum" is in ondergebracht. Dit museum bezoeken is 'n must. 

Aan de finish kregen we nog 'n mooi aandenken aan onze wandelingen. Na 'n etentje in de stad zelf en 'n ijsje onderweg terug naar onze auto, zat ons bezoek aan de Westhoek erop. De laatste foto maakten wij wat verderop. De Polen hebben Ieper bevrijd op 6 september 1944 onder leiding van generaal Maczek. 

De terugreis naar Lanaken verliep iets minder vlot, maar dat had allemaal te maken met het einde van de werkdag voor velen, het begin van het weekend en de vele file's. 

Iedereen bedankt voor het lezen van mijn verslagen. Ik weet het, het was 'n hele boterham. Nu volgen terug mijn dagdagelijkse activiteiten. 

Donderdagnamiddag in de Westhoek, opnieuw 'n fietsmoment, ... het is te zeggen, dat hoopten wij toch. Ik had 'n nieuw zadel voor mijn fiets gekocht in Poperingen en ik zou dat er wel eens opzetten, zou ....??? Maar dat "zou" verbleekte algauw toen dat niet lukte, ook niet met de hulp van Hubert en naderhand zelfs niet met de hulp van Monica. Wat bleek, tijdens die zadelbreuk of tijdens het verwijderen van het oude zadel, heeft de bout die de boel bij mekaar moet houden, vleugels gekregen. En wij met onze ondermatige technische kennis hadden dat veel te laat door. Ik heb toen zelfs meer gezweet dat tijdens de optelsom van al onze wandelingen en fietstochten in de streek. 

Maar goed, toen was goede raad duur. Het was inmiddels 14u30 en ik had nog 'n afspraak in Reninge met de tante van onze schoondochter. We wilden haar nog eens gaan bezoeken. De bedoeling was dus om dat per fiets te doen. Maar omdat het al zo laat was en zeker als wij nog eerst naar 'n fietsenhandel zouden gaan om de boel te redden, dan zou die tante te lang in haar onrust blijven zitten. Een bezoek uit het verre Limburg krijg je niet elke dag. We staakten dus onze herstellingen en zijn per auto naar ginder gereden. 

Nu moet ik zeggen dat Hubert dat goed heeft opgelost. Per auto hebben wij grotendeels het fietsparcours afgereden omdat hij als samensteller van de route, mij 'n aantal plekken wilde laten zien. Maar "first things first", het bezoek aan Lieve, de tante van onze schoondochter. Zij woont in Reninge en was zich aan het klaarmaken voor 'n busreis naar Banneux de dag nadien. Met koffie en gebak werden we verwelkomt. 

Wat verderop in de deelgemeente Merkem, zagen we de Beukelaremolen. Dit is 'n molen met 'n verhaal. Ze stond sinds de bouw ervan in 1777 in Poperingen, maar tijdens WO I werd de molenaar door de Britten ervan verdacht tekens te geven aan de Duitsers. Hij kwam vroegtijdig aan zijn einde. Zijn weduwe heeft de molen in 1923 laten overbrengen naar Merkem. 

Nadien volgden nog 'n bezoek aan de nieuwe uitkijktoren in Houthulst, de Knokketoren. Ook hier weer enkele mooie vergezichten. Ook in Houthulst zagen we het beeld staan van de Pelgrim, naast de Sint-Jabobskerk. Dit was ooit 'n heel oude kerk maar de verwoestingen van WO I noopten het dorp tot het bouwen van 'n nieuwe kerk. Die kwam klaar in 1925. 

Wat je uiteraard ook moet zien in Diksmuide, dat zijn de Dodengangen in de deelgemeente Kaaskerke. We konden er wel niet binnen, maar de foto's geven toch al 'n eerste impressie. Later op de avond zijn we nog lekker gaan eten en hebben we nadien onze fietsen al terug ingeladen. De bedoeling was om vanuit Ieper, waar de laatste dag van de 4-daagse v/d IJzer zou doorgaan, rechtstreeks terug te rijden naar Lanaken. Na dit verslag volgt dan nog ééntje, onze laatste wandeling. 

Ik nader stilaan het einde van mijn verhaal uit de Westhoek. Nu presenteer ik jullie mijn verslag van de 3de dag van de 4-daagse v/d IJzer. Deze keer was "the place to be": Poperinge. De bedoeling was oorspronkelijk dat we vanuit Diksmuide per fiets naar Poperinge wilden gaan, 'n goei 34 km. Maar door die problemen met mijn fiest kon die gedachte niet doorgaan. We zijn dus met de auto tot ginder gereden. Maar als je bedenkt dat er duizenden wandelaars diezelfde vertrekplaats hadden - en er ook met de auto naar toe reden - dan besef je direct dat 'n parkeerplaats niet in het centrum te vinden is. We hebben dus eerst 'n stukje moeten wandelen. 

Maar ter plekke op de Grote Markt aan de eeuwenoude Sint-Bertinuskerk, konden we opnieuw onze bidons laten vullen en 'n banaan meegrijpen. In tegenstelling tot de dag ervoor - toen werden we vanuit de finishplek per bus teruggebracht naar de startplaats Diksmuide - dienden wij eerst in 'n legerbus te stappen die ons naar het werkelijke vertrek zou voeren. Sorry voor mijn eerste foto's, ze zijn wat overbelicht. Ik wilde ze jullie echter niet onthouden. 

Tijdens onze wandeling kwamen wij langs de Paters van Westvleteren. En nee, wij zijn niet gestopt om er ene lekkere trappist te gaan drinken. In het verleden is ons toenmalig fietsgroepje er wel gestopt - twee jaar geleden met Hubert trouwens ook nog - maar nu was het gewoon verder wandelen met water en 'n droge koek.  Onderweg zagen wij een van de vele grootouders met hun kleinkind (eren). Deze jongen had zijn knuffel mee boven op zijn rugzak. En allemaal hadden ze veel "goesting" om te wandelen, ik heb geen enkel kind weten tegenpruttelen en vragen: "is het nog ver". Een pluim voor onze jeugd. 

Wat verderop de straat stonden figuranten de klederdracht van WO I te tonen en ze gingen gewillig op de foto. Verder kan ik het niet dikwijls genoeg herhalen, de Westhoek is één mooie streek, vergezichten, ongerepte natuur en vele kleine dorpjes. Het is 'n voorrecht om er te kunnen toeven. 

Eenmaal terug in Poperingen was onze eerste bekommernis 'n nieuw fietszadel te kopen. De winkel De Cyclist sloot om 12u00 de deuren voor de middagpauze. We waren nog net op tijd binnen. Daarna hadden we in Poperingen nog 'n afspraak met 'n bekende dorpsgenote. Jenny heeft lang in Lanaken gewoond maar woont nu al veel langer in Poperinge. Wij waren bij haar genodigd op de koffie. Zo hebben wij het aangename gekoppeld aan vriendenbezoekjes. 

In Diksmuide was het dan bekijken of het ging lukken met dat fietszadel. Later meer hierover. 

Wie onze fietstocht van woensdag 20/8/2025 wenst te lezen, ik heb het verslag hierover net gepost. Gewoon effe naar beneden scrollen en jullie zijn weer helemaal mee. 

Uiteraard dienden we ook nog te eten. Na de douche en het omkleden trokken wij gewoon te voet naar het centrum van Diksmuide. Daar zagen we nog net het einde van 'n vlaggenparade van Vaderlandslievende verenigingen en oudstrijders. 

We kozen opnieuw voor het restaurant op de Grote Markt waar we ook op dinsdagavond onze buikjes gevuld hadden. Maar na die doortocht van duizenden wandelaars die in Diksmuide vertrokken en er ook toekwamen, was de gehele voorraad aan voedsel al verorberd door ter plaatse etende wandelaars. Noodgedwongen zijn we dan elders ons geluk gaan zoeken, en dat lukte aan de overkant van de markt. 

Daar maakten wij nog kennis met 'n dienster, afkomstig uit Wallonië, die ons te woord stond in bijna vlekkeloos Nederlands. Alleen aan het accent hoorden wij dat ze Franstalig was. Dag 3 zit erop. De volgende wandeling vertrekt in Poperinge. 

Vrienden, ik hoop dat jullie mijn sportieve week in de Westhoek nog altijd kunnen volgen. Dag 1, in en rond Diksmuide, kunnen jullie lezen door gewoon terug te scrollen. Daarna heb ik systematisch verder verteld over de wandelingen en fietstochten die Hubert en ikzelf maakten. 

Maar ik ben nu aanbeland op woensdagmiddag, 20/8/2025. Ná de tweede wandeling tijdens de 4-daagse v/d IJzer, hadden wij ons klaar gemaakt voor 'n nieuwe fietstocht. Deze tocht stond in het teken van bezoekjes aan allerlei begraafplaatsen van soldaten die sneuvelden tijdens WO I. Wij kwamen ondermeer voorbij in Langemark-Poelkapelle waar 44.000 Duitse soldaten begraven liggen. Het is dan ook de grootste begraafplaats van Duitse soldaten in ons land. Ook in Vladslo liggen er 25.644 Duitse soldaten. Daar staat ook dat beroemde beeld van Käthe Kollwitz. In Zonnebeke worden de graven van 12.000 geallieerden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Tyne Cot Cemetery is de grootste Britse begraafplaats op het Europese vasteland. 

Tijdens de rit hebben we nog vele andere fraaie dingen gezien, oa. de Vredesmolen in Houthulst. Van boven op de molen had je mooie vergezichten. De molen is van 1879 en speelde in WO I 'n rol als uitkijkpost. Bijzonder was ook het binnenrijden van Madonna.  Ik kende Madonna wel als zangeres maar niet het dorpje. Het is 'n gehucht van Langemark-Poelkapelle en heeft +/- 1.000 inwoners.

Ook het vertellen waard, dat is wat info bij foto 1. Hubert stond klaar om 'n kasseistrook aan te vatten. Hij is daar 'n kei in. Maar ondergetekende schuwt kasseien gelijk de pest, zeker met mijn koersfiets. Om geen fietsschade op te lopen en ook om niet te vallen, ben ik wandelend aan die strook begonnen. Wat bleek achteraf, die strook was 2,5 km. lang en die heb ik dus al wandelend afgelegd. Hubert die doorgereden was, heeft dus lang op mij moeten wachten. 

De rit zou om en bij de 83 km. bedragen en na die stevige wandeling van in de voormiddag, keken we beiden uit naar 'n heerlijke douche en 'n lekker avondmaal. Maar 'n ontspannen einde van de rit werd ons ontnomen. Op 'n bepaald moment hoorde ik 'n krak ergens aan mijn fiets. Wat bleek, een der steunijzers onder mijn zadel was doormidden gebroken. Het was daarna 'n huzarenstukje om toch nog al fietsend, de eindbestemming te kunnen bereiken. De laatste 10 kms. heb ik dus schots en scheef op mijn fiets gezeten, hopende dat ook de andere kant niet zou breken. Dat had mogelijk desastreuze gevolgen kunnen hebben. Maar goed, ik ben er geraakt en dat was de bedoeling. 

Door die panne met mijn fiets moesten wij de plannen voor de volgende dag - al fietsend naar Poperinge en daar dag 3 v/d 4-daagse wandelen - helemaal omgooien. Maar dat is weer 'n volgend verhaal. 

We zijn al weer toegekomen op woensdag 20/8/2025 in mijn verslagen. We verblijven nog steeds bij Monica in haar B&B en we hebben het daar naar wens. Het ontbijt is royaal (brood - beleg - fruit - enz.)   en Monica zelf zorgt als 'n moederkloek voor haar gasten. Naast Hubert en mezelf, waren er nog twee dames te gast, eentje van 69 jaar en eentje van 72 jaar. Zij deden elke dag de 32 km. van de 4-daagse v/d IJzer. Recent hadden zij de Dodentocht (100 km.) in Bornem nog tot 'n goed einde gebracht. Petje af voor die dames. 

Omdat we deze keer 'n thuiswedstrijd speelden - het vertrek van de 4-daagse was in Diksmuide zelf - vertrokken wij te voet tot ginder. Dat is 'n afstand van +/- 1,6 km. Eenmaal wij onze startkaart hadden gekregen en onze bidons waren gevuld met vers water, konden wij vertrekken. 

Eerst wandelden wij langsheen de Ijzertoren. We hadden het geluk dat enkele wandelaars, gekleed in soldatenuniformen van WO I, juist opgesteld stonden voor de Ijzertoren. Daar profiteerden wij natuurlijk van om enkele foto's te nemen. Minpuntje was dat de verschillende afstanden geleid werden langs 'n smal pad, en dat gedurende toch wel 'n goede 5 km. Je moet je dat eens voorstellen, duizenden en duizenden wandelaars die over dezelfde wegen trokken, de een op zijn trage manier, de ander met 'n stevig tempo en nog anderen al joggend. Het verkeer stropte al eens op.  Maar zoals nogal gezegd, voor de rest, niks dan goeds voor de organisatie.

De finish lag 'n heel eind buiten Diksmuide zodat wij met 'n autobus van het leger teruggebracht werden naar ons vertrekpunt op de Grote Markt in Diksmuide. Ik heb misschien wat minder foto's gemaakt, maar daartegenover wel optimaal genoten van de mooie natuur.Tot slot nog wat info over enkele kerken. De Sint-Niklaaskerk is gebouwd tussen 1923 en 1925 na de verwoesting van WO I en ook tijdens WO II was er veel schade. Het duurde tot begin de jaren '50 eer alles hersteld was. De Paterskerk daarentegen is nu 'n bibliotheek, 'n echt pareltje. Het is mooi te zien hoe oude kerken 'n nieuwe volwaardige invulling krijgen. 

Eenmaal terug in Diksmuide wandelden wij terug naar onze B&B om ons klaar te maken voor 'n fietstocht doorheen de streek. Maar dat lezen jullie in mijn volgend verslag. 

Zo vrienden, zoals jullie in mijn vorig verslag konden lezen, zat de eerste etappe van de 4-daagse er net op. En gezien Hubert en ikzelf per fiets waren gekomen, dienden wij uiteraard ook terug te fietsen van Oostduinkerke naar Diksmuide, onze verblijfplaats. 

We vertrokken via de gekende "de Hoge Blekker" en de Doornpanne. Wat verderop zagen wij 'n ganse sliert wandelaars voorbijkomen, de deelnemers aan de langere afstanden. Onze rit zou niet zoveel kms. hebben gezien we bij aankomst in Diksmuide, nog 'n bezoek wilden brengen aan André Gysel. André heeft samen met Hubert 'n boek geschreven over de grootvader van Hubert. Roger Lambrechts (de grootvader dus) was tijdens de oorlogen arts aan het front en werd tijdens WO II vermoord door de Duitsers. Hubert ontdekte bij toeval zijn dagboek en dat was de uitvalsbasis voor hun boek. 

Het was 'n mooie dag met warm weer, veel natuur en schitterende vergezichten. En die vergezichten zagen we vooral vanop de kerktoren van Lampernisse. Om boven te geraken moet je 126 trappen overbruggen.  De kerk zelf was 'n eeuwenoud gebouw, maar door de verschrikkingen van WO I is de kerk totaal verwoest geraakt. Deze werd terug heropgebouwd tussen 1921 en 1923. Nadien konden we daar ook nog genieten van 'n tentoonstelling over het leven in het gewone dorpscafé, geïllustreerd met vele foto's. Zelf genoten wij van 'n pauze in dat dorp.  Op de terugweg zagen wij in de verte, de Ijzertoren staan in al zijn glorie. 

Na het bezoek aan André, zijn we 's avonds nog per auto afgezakt naar het centrum van Diksmuide voor ons warme avondmaal. Het was weer 'n schitterende dag. Mijn volgend verslag zal gaan over dag 2 van de 4-daagse v/d IJzer, nu met vertrek in Diksmuide zelf.