W - Naar de bakker.

Wat doe je als omstreeks 8u00 er nog geen krant in de bus zit, de zon volop schijnt en er omzeggens geen wind is? Dan ga je uiteraard fietsen, ik toch. Ik had er zin in. Natuurlijk was het nog vroeg in de ochtend en de temperatuur was nog niet bepaald hoog, maar met een stevige jas aan, was dat best te doen. Alleen al die zon, doet een mens vrolijker worden. 

Ik vertrok via de Sportoase naar Eigenbilzen waar ik op het einde van de Hoefaertweg, links afsloeg, naar Hoelbeek. Vandaag nam ik voor ene keer de kortste weg richting Bilzen, dat was dus onder die oude spoorbrug door en in Bilzen, in Meershoven naar beneden. 

Toen ik langs het oude ziekenhuis kwam, kwam de herinnering weer in mij op van lang vervlogen tijden, 1959. Het was toen dat mijn grootmoeder van moeders zijde overleed in dat ziekenhuis, de zaal links langs de toegangsdeur. Dat waren in die tijd allemaal nog chambrettes. Mijn grootmoeder is amper 60 jaar geworden (foto met mezelf en mijn grootouders). 

Ik vervolgde mijn tocht richting Beverst en Schoonbeek. Onderweg zag ik vandaag vele klaprozen langs de kant van de wegen staan. En dat kapelletje in Beverst is opgedragen aan O.L.Vrouw van Banneux. Het doel van mijn fietstocht was deze keer eens te meer, het kasteel van Schoonbeek. Wat mooi is mag meermaals gezien worden. 

Terugkeren deed ik via Zutendaal. In feite had ik gehoopt om daar een tas koffie te gaan drinken, maar ik was te vroeg, het café was nog dicht. Ik zag in dat dorp wel een mooie oude auto, een oldtimer. Daarna passeerde ik de Duivelsberg. Ik was er even gestopt om een foto te maken toen er een jong gezin de berg naar boven gefietst kwam. Het meisje zal amper 7 jaar geweest zijn, de jongen zelfs nog een jaar jonger. Beiden met hun kleine fietsjes. Wat verderop, in de afzink van de berg, zag ik opnieuw een gezin met twee kleine kinderen de berg omhoog fietsen. Ook die kinderen met hun eigen fietsje. Die ouders moeten toch fervente fietsers zijn om zo een hindernis op te rijden samen met hun kinderen. 

Mijn pauze kon ik uiteindelijk nemen in Opgrimbie, in Brasserie Aspermans. Daarna was het gewoon terugrijden via de Romeinendreef en de Neerharenweg. En die bloemen, ... op beide voornoemde straten staan ze in grote hoeveelheden te blinken, allemaal even mooi. 

Zo mensen, dat het tot nu geduurd heeft om dat verslag af te leveren, dat heeft te maken met onze steun aan de plaatselijke horeca deze namiddag. We hadden ene gezellige tète-à-tète, dat mag ook wel eens. En o ja, onze krant. Onderweg kreeg ik om 10u45 bericht van mijn vrouw dat de krant was toegekomen. Zo kwam het dat ik sinds héél lang, pas nà het middageten de krant kon openslaan. Hopelijk gebeurt dat niet meer te dikwijls, zo laat pas de krant ontvangen.

Om te eindigen, een kleine update over mijn blog. Blijkbaar heeft er niemand die mij gecontacteerd heeft na mijn verzoek van gisteren, onregelmatigheden gezien in de lay-out van mijn blog. Des te beter dus. Ik heb wel mijn foto's nu van 550 pixels naar 500 gezet.

Vandaag werd er niet gefietst. Ik had er wel goesting in, maar het weer is toch nog niet stabiel genoeg. Anderzijds had ik tussen de soep en de patatten de kleine hint ontvangen dat ik nog wel eens aardbeien mocht gaan kopen. Zo gezegd, zo gedaan. 

Op weg naar Briegden zag ik zoals verwacht al donkere wolken. Aan de andere kant van de brug, ging ik het Belvédèrepad in. Goed dat ik hoge schoenen aan had want het pad dat volledig uit gras bestaat, was nog doornat. De koe aan het pad met de mooie naam  "Aan de Quattel", was nieuwsgierig. Vandaag ben ik gewoon doorgewandeld tot het volgend pad rechts, "het Kronkelpad". Dat pad leidt naar Veldwezelt-centrum. Wat verderop kwam ik aan het volgende pad "Op de Kerkberg". 

Vanaf daar was het gewoon de Winevenstraat en de Lindestraat indraaien om aan de Kiezelweg de straat over te steken. Daar begint de Beekveldweg waar de automaat van de aardbeien staat. Een bakje kost 4,00 euro.  Daarna keerde ik terug langs de paarden op de Louis Paul Boonweg en Kompveld. Deze keer nam ik het jaagpad langs het kanaal, onder de oude ijzeren spoorbrug door. Overal zie je nu die mooie bloemen staan. 

Op het einde nam ik de terugweg langs de Sportoase. Daar was een voetbaltornooi bezig voor jeugdploegen. Er was een massa volk. Op mijn hele wandeling heb ik slechts enkele druppels regen gevoeld, gelukkig maar. 

Thuis nam ik het risico - er werd regen voorspeld - om na het eten mijn gazon te maaien. Normaal doe ik mee aan "maai mei niet". Maar gezien ik al vanaf einde april niet meer gemaaid had en het nu wel echt nodig was, ben ik er maar aan begonnen. En wederom oef, ik had nog maar net gedaan en opgeruimd toen het begon te regen. 

Mijn laatste afbeelding doet mij denken dat velen onder ons zich hierin kunnen vinden. Ik ga niet van de hoge toren blazen, maar zelf heb ik gelukkig toch wat energie overgehouden van mijn jonge jaren. Pas op, soms voel ik mij ook ene oude mens, ha, ha, ha. 

Om af te sluiten heb ik een verzoek aan jullie. Een van onze medebloggers heeft mij laten weten dat mijn blog uit balans zou zijn. Er zou mogelijk een foto wat te groot zijn. Bekijk mijn blog eens grondig en laat mij weten of er iets scheelt. Sommigen onder jullie heb ik zelf al gecontacteerd en zij vonden niks abnormaals. 

Zoals ik in mijn titel schrijf, hebben we nu in mei, maartse buien en aprilse grillen. Fris, nat en winderig. Je moet het nu echt goed plannen om de deur uit te gaan. Maar ondanks die planning, had ik het vandaag toch weer zitten, effe nat geworden. 

Ik had gezien dat het omstreeks 12u00 zou gaan regenen. Ik vertrok dus tijdig om toch een redelijke wandeling te kunnen maken. Ik ging van de Postweg naar de Eikelenweg om dan de Steenselbergweg in te wandelen. Helemaal op het einde van die straat kun je dan links af naar de rode en blauwe wandeling. Dat pad is in feite het verlengde van de Asbeekweg. 

Eens in het bos ging ik rechtsaf, het vlonderpad volgend. En maar goed dat er geregeld passeerstroken zijn op dat houten pad zodat je tegenliggers kunt doorlaten. Dat was vandaag het geval toen er een gezin met enkele kinderen aankwam. Naast het pad gaan staan is geen optie, je schoenen zinken dan weg in de nattigheid. Ik volgde dat pad langs de oude molen van wijlen Miet. 

Daarna trok ik het bos van Pietersheim binnen. Ik had mijn hoge wandelschoenen aan zodat ik toch zoveel als mogelijk de bospaden gevolgd heb. Die schoenen kunnen wel tegen een stootje. Ook op feestdagen is de burchtruïne geopend voor het publiek. Ik ben nog eens gaan kijken in de kelder van de voormalige kapel. 

In de buurt van het kasteel zag ik donkere wolken boven Maasmechelen hangen. Ik heb er mij weinig van aangetrokken, integendeel, ik ben nog doorheen Tournebride gewandeld om terug te keren via het Verbindingskanaal. En ja, ik had het kunnen denken, op de Montaigneweg had ik prijs, een korte hevige hagelbui.  

Op mijn hele route zag ik vandaag veel dood hout liggen, allemaal recent uit de bomen gewaaid. In het Uilenspiegelpark was zelfs een ganse boom geknakt. De boom was uiteraard wel aan zijn laatste levensjaar toe, maar het getuigt wel van de grillen van de natuur. 

Met spijt moet ik wel vaststellen dat een vijftal foto's gesneuveld zijn wegens het overschrijden van het max. aantal. Het is niet anders.  Met hetgeen ik nu toon, hebben jullie toch een impressie van mijn gemaakte wandeling. Nog ene fijne verdere feestdag. 

Jullie weten dat muziek ook ene belangrijke factor in mijn leven is. Niet dat ik zelf een instrument kan bespelen maar het luisteren naar muziek geeft mij veel voldoening. En het soort muziek evolueert uiteraard met de jaren. In mijn jeugd was dat rauw met veel gitaren, daarna had ik een periode met Kleinkunstmuziek. Vervolgens deed mij de muziek van Jean-Michel Jarre wegdromen. Tussendoor - en ook nu nog - luisterde ik veel naar Franse chansons zoals Patricia Kaas en Lara Fabian. Muziek is ook iets van gevoelens en in de juiste stemming zijn. Soms kan dat loeihard zijn en dan weer ingetogen. Nu luister ik naar Wereldmuziek van Alan Stivell. 

Maar genoeg over muziek, ik heb gewandeld vandaag. Ik had voorzien dat het in de namiddag ging regenen. En nu, 13u20, is het dat idd. aan het doen. Niet dat het deze voormiddag helemaal droog gebleven is, integendeel. Ik was nog maar goed twintig minuten onderweg toen ik een bui over mij heen kreeg.  Ik vertrok via het Europaplein waar de oude cinema Euroscoop staat te verkommeren. Er is al meermaals ingebroken waarbij vernielingen zijn aangebracht.  Daarna trok ik naar de Van Akenweg, de verbinding tussen Lanaken en Oud-Caberg, Nederland dus. Wat verder als die grenspaal, ging ik aan het Lanakerveld, links af, de Zouwweg in. Er is daar blijkbaar altijd iemand die dat kruis vol hangt met bloemen of kransen. 

Daarna ging ik via die paar woningen en onder de oude spoorbrug door, terug naar Smeermaas. Op de Nijverheidslaan zag je in de verte dat de lucht zwanger was van regen. Ik besloot daarom geen te grote omweg meer te maken maar gewoon via de brug over het Verbindingskanaal terug te keren. En mijn besluit was de juiste geweest, op het eind begon het weer te miezeren. 

Met die regen van nu, zal er buiten niet meer gewerkt worden. Ik zal dan seffens maar weer naar de koers kijken. De volgende dagen voorspellen ook nog onstabiel weer, dat fietsen zal ik dan maar even uit mijn hoofd zetten. 

Ondanks dat het weer niet zo schitterend was, ben ik toch gaan fietsen. Als deze mens het in zijn kop gezet heeft dat er gefietst zal worden, dan gebeurt dat ook. Mijn koersfiets heb ik weliswaar niet genomen, daar was het mij toch te fris en te winderig voor, maar met de stadsfiets en goed gekleed, lukte dat wel. 

Eerst ben ik deze voormiddag nog naar de bakker gewandeld en daarna heb ik nog een paar uurtjes in de tuin gewerkt. Ik dacht dat te doen zonder jas, maar die heb ik toch maar aangetrokken. Na het middageten ben ik er dan op uitgetrokken. Ik wilde vandaag de Maas oversteken met het veer. 

Ik vertrok via Smeermaas en de Noorderbrug in Maastricht. Normaal gezien eindig ik een ritje over de Maas altijd met een terugkeer via Maastricht. Vandaag wilde ik het eens andersom doen, en dat loonde. Voor het eerst kwam ik in het voormalige dorp Limmel nadat ik eerst - eens te meer - opgehouden werd door wegenwerken.  In het Park van Limmel was ik nog nooit geweest en zegge dat het vlakbij het centrum van Maastricht ligt. Nu is Limmel een der 44 wijken van Maastricht. Op de achtergrond zie je kasteel Bethlehem liggen. Nu is dat 16de eeuws kasteel een Hotel Management en rijksmonument. 

Wat verderop op diezelfde fietsroute zag ik een buitenhuis van kasteel Vaeshastelt. Het kasteel is 18de eeuws en is ook een hotel. En om het bij de kastelen te houden, niet veel verder in Meerssenhoven heb je dan kasteel Meerssenhoven, ook 18de eeuws. Om af te sluiten kwam ik vervolgens langs het kasteel van Geulle. In feite is dat de voorburcht van een afgebroken 17de eeuws kasteel. 

Niet veel verder kwam ik dan aan de Maas om daar met het veer over te steken, ... dat was toch de bedoeling. Toen ik op de plek kwam waar het veer dient aan te meren, zag ik deze aan de overkant van de Maas in Uikhoven liggen. Na wat gezwaaid te hebben naar de schipper is hij mij met een lege boot komen halen. Ik was de enige passagier om over te steken. Voor fietsers en wandelaars is de oversteek gratis maar ik heb toch wat geld in zijn busje gedaan als fooi. De man was hiervoor zeer erkentelijk. 

Eens terug in België was het in één rechte lijn naar Neerharen, naar Mesjeu. Met het aantal kilometers op mijn teller had ik absoluut nog geen recht op een pauze, maar ene Duvel smaakt altijd. Aan wie zou ik trouwens verhaal moeten doen. Mijn echtgenote is al blij dat ik nog kan doen wat ik doe en ze gunt mij mijn kleine geneugten. 

Daarna was ik rap terug thuis om jullie verslag te doen van mijn fietstocht. Ik zie dat het nog 47 km. is in de Giro, tijd dus om af te ronden en naar het einde van de koers gaan kijken. Tot morgen. 

De ochtend en een stuk van de voormiddag waren nog druilerig, niet ideaal om een langere wandeling te maken. Ik wilde vandaag mijn nieuwe wandelschoenen eens goed testen. Bij de aankoop ervan had de verkoper mij afzonderlijke inlegzooltjes meegegeven. Zij testen je voeten op voorhand en ze weten dan ook wat je nodig hebt. Maar bij mijn eerste wandeling met die zooltjes, had ik toch wat pijn aan mijn voetzolen. Daarna heb ik een wandeling of drie gemaakt met de originele zooltjes en dat ging prima, nergens last van. 

Maar vandaag wilde ik die aangepaste zooltjes opnieuw testen, kwestie van zeker te zijn of dat nu wel of niet ging lukken. Hiervoor nam ik de bus naar Zutendaal. Vanuit het centrum nam ik gewoon de grote weg terug naar het gehucht Bessemer. Onderweg kwam ik de kapel tegen, op de 15-Augustusstraat, een kapel ter ere van O.L.Vrouw van Lourdes. 

Op de Bessemer zelf aan het voormalige Hotel Cops, heb ik even gevoeld hoe het met de voeten was gesteld, rechtstreeks naar huis of toch doorwandelen naar Gellik? En ja, tot dusver was er geen enkel probleem. Ik wandelde daarom de Hertenweg in om vervolgens op de Imkerstraat mijn schoonbroer Patrick tegen te komen. Hij was onderweg met zijn mountainbike.  

Wat verderop zag ik op twee plaatsen, losgemaakte bordjes liggen. Die hebben te maken met paardensport en hebben als doel de ruiters hun te volgen parcours aan te geven. Die bordjes lagen gewoon op de weg en waren duidelijk gewoon losgesneden van de bomen waarop ze hingen. Enkele dagen terug hingen ze er nog. Ene onverlaat wilde precies plezant zijn. Ik heb de bordjes dan maar aan de kant gegooid. 

En gezien mijn wandeling toch richting Gellik ging, zag ik een lekker tas koffie wel zitten op de Kerkstraat, vlakbij de kiosk.  Ik vond die spreuk wel mooi die de uitbaters hebben opgehangen. Terugkeren deed ik via de Boonakkerstraat - met de oude spoorbrug op de achtergrond - en de goed ingezaaide akkers. En die bloemenpracht zag ik op de Kounterstraat. Wat verderop, bijna aan de Sportoase, kwam mijn schoonbroer weer aangereden, nu ook op weg naar huis. Zijn mountainbike kon een goede poetsbeurt wel gebruiken. 

En mijn schoenen??? Die zijn een eerste keer getest. Ik voel duidelijk het verschil tussen de originele en de nieuwe zooltjes. Maar zoals mijn echtgenote ook al aangaf, alle schoenen (en zooltjes) moeten eerst ingewandeld worden. Alleszins heb ik deze keer geen pijn aan mijn voetzolen gehad. Het gemiezer op het einde heb ik er maar bijgenomen, zoiets schrikt mij niet af. 

Hebben jullie dat soms ook, er komt een auto voorbijgereden en de chauffeur zwaait naar je? En nadien weet je begot niet wie die chauffeur was. Ik heb dat dus wel en dat overkwam mij deze morgen vier keer en vier keer had ik dus het raden wie dat nu ook weer was geweest. Wij hebben geen auto en ik ken sowieso niks van auto's. Ik ken zelfs het merk niet van de auto's van onze kinderen. Komt daar nog eens bij dat de meeste voorruiten getint zijn waardoor ik soms zelfs niet eens zie of het een hij of een zij is die naar mij zwaaide. Dat is dus best vervelend. Als ik ze dus zie zwaaien, dan zwaai ik gewoon terug. 

Dit gezegd zijnde, ik ben dus deze ochtend al vroeg gaan wandelen. Het was iets na 8u00 toen ik vertrok richting Pietersheim, naar mijn buitenverblijf, ha, ha, ha. Eerst kwam ik in de kinderboerderij om vervolgens even naar de vissers te gaan kijken. Daarna wandelde ik doorheen Pietersheimbos. En ja, dat buitenverblijf zijn ze nu aan het restaureren, vooral de binnenkant. Er zou 'n B&B komen. 

Omdat onze dochter en kleinzoon op de koffie gingen komen, wilde ik niet al te ver gaan vandaag. Ik koos dus als terugweg de Koning Albertlaan en de Stationsstraat. Ik wilde nog een Zondagkrantje bij de bakker gaan halen en ik had ook nog wat briefjesgeld nodig. Op de Stationsstraat kwam ik voorbij mijn vroegere werkzetel, het voormalige postkantoor. Waar aan de straatkant nog de loketten waren en mijn bureau beneden aan de rechterzijde, wordt er nu door postbode's gewerkt. Zij nemen nu de gehele oppervlakte van het gebouw in. Ik ben benieuwd voor hoe lang nog. Er is sprake van een verhuis naar Lanklaar. Op de eerste en tweede verdieping werkten vroeger de diensten van de belastingen. Ook dit is al jaren verleden tijd. 

En in het winkelcentrum wordt door middel van foto's van oude postkaarten, het verleden in stand gehouden. Afsluiten doe ik met een omschrijving van de herkomst van mijn familienaam. Altijd interessant om te weten. Dat was weer in een notendop mijn dagelijks verhaal. 

Voor ik aan mijn verhaal van vandaag begin, wil ik toch eerst even terugkomen op een uitspraak die ik afgelopen donderdag deed. Wat ik vertelde over The Rolling Stones en The Beatles wil ik even nuanceren, vooral omdat sommigen onder jullie mij hierover hebben aangesproken. Uiteraard hoor ik nu even graag de muziek van beide groepen, ik heb trouwens al jaren de beroemde rode- en blauwe verzamel-LP van The Beatles. Maar vergeef me, in mijn rebelse jaren, lang ... héél lang geleden, was ik alleen fan van The Stones. Zo, dit is ook weer gezegd. 

Vandaag was het weer ene drukke dag, naar de bakker, samen met mijn vrouw gaan winkelen en daarna thuis nog wat huishoudelijk werk gedaan. Rond de klok van 14u30 had ik dan tijd om op mijn stadsfiets te kruipen. In grote lijnen had ik een parcours gemaakt in mijn hoofd. Het doel was Eisden. 

Ik vertrok via de Heidestraat in Rekem. Daarna fietste ik doorheen het bos naar de Salamander in Mechelen a/d Maas. Het is een kampeerverblijf met cafétaria en je kunt er wandelen op de Mechelse Heide. Een aanrader. Daarna stak ik de fietsbrug over om door te rijden naar Eisden. 

Daar passeerde ik het museum van een mijnwerkerswoning. Wat verderop fietste ik langs het monument voor de mijnwerkers van Eisden. Het beeld is precies 7,80 meter hoog, hetgeen verwijst naar het officiële dieptepunt van de mijn waar nog steenkool gedolven werd (780 meter diep). Het werd gemaakt in 1987. 

Terugkeren deed ik via de Maas en de oorlogstank in Kotem. In dat dorp ben ik ook gestopt voor een tas koffie. Verderop zag ik het veer de Maas oversteken in Opgrimbie. Vanaf 1 mei vaart dat nu alle dagen uit. Daarna kwam ik voorbij de kapel in Herbricht en doorheen Hochter Bampd. Je moet daar twee keer over een veerooster. En die vogeltjes in onze tuin waren maar rustig. Op winderige dagen durven die nog al eens ronddraaien. 

Afsluiten doe ik zoals steeds met de "uitspraak v/de dag". Nog ene fijne zondag. 

Sorry mensen, ik weet het, het is al laat. Maar jullie begrijpen denk ik wel na ik na die fietstocht van vandaag, even nood had aan wat rust in gezelschap van mijn huisgenote. Eerst ons avondeten en daarna het nieuws op de VRT gevolgd door Homo Universalis. 

De ganse voormiddag heb ik eerst buiten gewerkt en daarbij letterlijk op de knieën gezeten. Ik steek mijn onkruid uit met een mes ipv. te sproeien. Daarna kon ik aan mijn fietstocht beginnen, zoals aangekondigd naar Voeren. De bedoeling was om doorheen alle dorpjes van Voeren te fietsen. Maar, .... het draaide anders uit. 

Het begon al in Moelingen. Daar moet je normaal gezien even de grens met Nederland terug over in het gehucht Withuis, een gehucht van Eijsden-Margraten. Maar vandaag dus niet, gewoon rechtdoor doorheen een onverharde veldweg, zo gaf toch het fietsroutenetwerk aan.  De passage door 's-Gravenvoeren was dan weer normaal, maar toen kwam het, Sint-Martens-Voeren!!!!  Het was precies of het halve dorp was opgebroken. Ik hoopte richting Sint-Pietersvoeren te kunnen rijden, maar dat idee ging dus niet door. Nochtans zijn de werken aan die straat al bezig sinds de zomer van verleden jaar. In Sint-Martens-Voeren heb ik een heel eind te voet gewandeld, hopende de juiste weg te vinden naar Remersdaal. Maar ook dat stom idee ging niet door, ik belandde weer op een veldweg met geen zicht op de bewoonde wereld.  Ik ben dan maar op mijn stappen teruggekeerd en aan de Post in Sint-Martens-Voeren links opgedraaid met uiteindelijk asfalt onder de wielen en de steile klim van Op de Eiken naar Ulvend. 

En Ulvend is een speciaal gehucht, het ligt in twee landen. Het hoort enerzijds bij Sint-Martens-Voeren en anderzijds bij Noorbeek (Eijsden-Margraten). En na die klim en dat gedoe met die onverharde wegen, had ik wel nood aan een rustpauze. Ik zag daar Ijssalon 't Bakhuis en ik heb het mij effe laten smaken. Wat verderop in Honthem, een buurtschap van Margraten staat de Mariakapel, gebouwd door de buurtbewoners in 1924. 

Op de terugweg zag ik in Cadier en Keer deze mooie muurschildering onder een brug. Gezien ik nog niet al te veel kilometers op de teller had, besloot ik terug te keren via Bemelen om daar de helling van Groeve 't Rooth op te rijden om dan vervolgens via Valkenburg te rijden om daar de Cauberg te beklimmen. Het is al de vijfde keer dat ik dit jaar deze klim maak. 

Daarna was het gewoon terugkeren via Berg en Terblijt, de Noorderbrug in Maastricht en op het laatst de klim op de Sandersweg richting Smeermaas. En na zo een rit, kon natuurlijk dat biertje niet ontbreken. Het heeft mij gesmaakt. 

Morgen zou het nog een zonnige dag worden, mogelijk trek ik er op uit met de stadsfiets. Fijne avond nog voor zij/hij die dit nog leest vandaag. 

Onder het genot van muziek van The Rolling Stones, schrijf ik dit verslag. Je was indertijd fan van ofwel The Beatles ofwel The Stones, maar niet van beiden. Ik was in mijn jeugd liever rebels dan het brave imago van The Beatles. Dus ja, geef mij maar Keith en Mick. 

Ook vandaag heb ik twee activiteiten in één verslag, deze voormiddag een korte wandeling, in de namiddag een kleine fietstocht. Vrij vroeg kreeg ik al het bericht van mijn fietshersteller dat mijn fiets klaar was. Maar dat afhalen moest toch even wachten, ik had namelijk eerst een afspraak bij de dokter. 

Sinds een paar dagen had ik al last van "iets" in mijn linkerhiel. Mijn vrouw had er al eens naar gekeken en ze zag een klein donker streepje in de hiel. En als daar op gedrukt werd, deed dat een beetje pijn. Bij een wandeling zoals tijdens de voorbije dagen, begon ik dat te voelen na enkele kilometers, een licht zeurende pijn. Ik had daarom voorzichtigheidshalve een afspraak bij de dokter gemaakt om dat te laten nakijken. 

En wat bleek, toen de dokter de opperhuid wat begon af te schrapen, dacht ze een splinter te zien. En inderdaad, toen ze met een pincet voorzichtig begon te trekken, kwam een splinter tevoorschijn van goed één cm. lang. Die was (horizontaal) onderhuids in mijn hiel gekropen. Ik doe om te tuinieren al eens open tuinklompen aan met een open hiel achteraan. Gelukkig was die splinter niet verticaal in mijn hiel gedrongen. Ik was er gelukkig rap bij zodat er nog geen infectie te zien was. Het is rap gebeurd. 

Na die voetverzorging ben ik dan mijn fiets gaan halen. Ik zag onderweg dat de bouw van de nieuwe school, goed aan het opschieten is. En dat bordje, katje - zakje - bakje, vind ik een goed initiatief.  Tijdens de middaguren zijn we een vervroegd Moederdagmenu gaan opeten in een restaurant in ons dorp. We genoten van een actie van een plaatselijk warenhuis waarbij je na een volle klantenkaart en mits betaling van 5,00 euro, bonnen kon krijgen om bij een meewerkend restaurant te gaan eten waarbij één persoon het 4-gangenmenu gratis kreeg. De drank was uiteraard extra te betalen. 

Na dat lekkere eten, was het tijd om de benen wat te strekken, een kleine fietstocht was daar ideaal voor. Ik vertrok in Smeermaas aan de Maas in de richting van Hochter Bampd in Herbricht. Ook vandaag zag ik de paarden rustig langs de draadafsluiting staan. En een kapel kan natuurlijk niet ontbreken, deze keer de kapel van Herbricht. 

Ik reed verder tot in Kotem aan de Maas om daar links af te slaan in de richting van Mechelen a/d Maas. Terugkeren deed ik via Opgrimbie. Daar op de Oude Baan zag ik een merkwaardige woning met een mooie ijzeren poort. Ik heb getracht wat bijzonderheden te vinden van die woning op de Oude Baan, maar helaas, niks gevonden. Daarna reed ik Rekem nog door de Begijnenbos langs het Hotel La Butte aux Bois. 

Met deze schrijfsels zit de dag er weer zo goed als op. Dadelijk nog in de zetel kruipen met mijn boek en heel misschien kijk ik nog naar voetbal op Canvas. Morgen fiets ik doorheen de dorpjes van Voeren. Daar zullen weer heel wat hoogtemeters mee gemoeid zijn. Tot morgen. 

Vandaag, twee wandelingen voor de prijs van een. In de voormiddag heb ik mij nog bezig gehouden - dit omwille van de regen - met wat blogbezoekjes af te leggen. Maar in de namiddag kon ik het binnen niet meer volhouden, ondanks het gemiezer ben ik toch maar gaan wandelen. 

Gewapend met mijn paraplu ben ik vertrokken via het Uilenstraatje om daarna links de Stationsstraat te nemen en vervolgens de Koning Albertlaan. Ik wilde vandaag nog eens naar Pietersheim wandelen. Waar ik eerst met 'n gesloten paraplu op pad was, diende ik hem na verloop van tijd toch te openen. Dat gemiezer werd doodgewone regen. Maar jullie kennen mij, eens vertrokken trek ik er mij weinig van aan. 

In Pietersheim maakte ik de traditionele foto van de Veldmaarschalk, onze beroemde boom. Daarna wandelde ik de burchtruïne binnen waar een juf uitleg aan haar kinderen was aan het geven over de geschiedenis van de oude burcht. De juf had als enige haar paraplu bij, de kinderen moesten het doen met hun regenkap als ze die al hadden ... 

Ondanks de regen en het ongemak van het vasthouden van mijn paraplu, ben ik er toch in geslaagd om nog enkele foto's te nemen. Terugkeren deed ik via de kinderboerderij waar enkele oude landbouwwerktuigen het domein wat verfraaien. 

En dan na de koffie thuis - ik had inmiddels een telefoontje gekregen van mijn fietshersteller - kon ik mijn fiets gaan binnenbrengen om die kapotte remgreep te laten vervangen. Mijn fiets zal vermoedelijk morgen al hersteld zijn. En ja, dat werd dan vervolgens mijn tweede wandeling, zij het maar kort. Het miezerde nog steeds en ik wilde niet langer dan nodig onderweg zijn. Ik keerde gewoon terug via de Kiezelweg, de brug van Briegden en de Sportoase. 

Straks zitten we weer voor de buis, we kijken sinds enkele dagen naar de Campus cup op Canvas, een studentenquiz waarbij wij proberen mee te antwoorden op de gestelde vragen. Daarna wil ik de tweede helft van het voetbal nog meepikken, Bayern - PSG. 

Deze voormiddag hadden we 'n interessant jobke, de diepvriezer ontdooien en alles reinigen. Eens om de zoveel tijd moet dat eens gedaan worden en uiteraard moet je je daar op voorbereiden. Vandaag hebben we die klus geklaard. 

In de namiddag had ik dan tijd voor 'n wandeling. Ik wilde nog eens een stevige tocht maken. Het doel was tot het gehucht Bessemer wandelen en dan terugkeren via het fietspad Zutendaal - Gellik. Ik vertrok via de Bessemerstraat met 'n eerste foto op de hoek van de Roelerdreef. Vervolgens kwam ik voorbij het bijenmuseum van duivel-doe-al Achiel. Hij is niet alleen 'n grafisch ontwerper van allerlei affiche's, jaarboeken en carnavalskranten. Hij beheert ook een bijenmusem en maakt zelf honing met de opbrengst van de vele bijenkasten op zijn terrein.  Bijgaande foto's zijn weer van Fotolink waarvoor weer mijn dank. Ze zijn gemaakt in 2023 op een Erfgoeddag. 

Eens ik in het gehucht Bessemer toekwam, nam ik links het fietspad Zutendaal - Gellik. Het is een geliefkoosd traject voor fietsers. En paarden zie je onderweg genoeg. Waar ik die foto maakte van enkele paarden kon ik op een strook van slechts honderd meter, er zeker twintig tellen. 

Aan de Zilverdennenlaan verliet ik het bos om op de Kerkstraat in Gellik ene koffie te gaan drinken. Intussen was ik voorbij gegaan aan het voormalige gemeentehuis van Gellik. Het werd als dusdanig het laatst gebruikt in 1977 toen het opging als deelgemeente van Lanaken. Het was een mooie wandeling maar ik was toch blij een jas aangedaan te hebben. Er waaide ene frisse wind. De plannen voor de rest van de week: morgen wandeling, donderdag 'n etentje met zijn twee en vrijdag een fietstocht doorheen Voeren. 

Er stonden twee zaken op mijn to-dolijst van vandaag, gaan wandelen en werken in de tuin. En aangezien alles nog behoorlijk nat was in de tuin, ben ik dan maar eerst gaan wandelen. Veel tijd had ik niet omdat mijn eega 'n vroege afspraak in de namiddag had en we dus op tijd aan tafel moesten. 

Ik vertrok doorheen de velden naar Op de Puin, 'n straat genoemd naar een historische Pijnhoeve. Daarna wandelde ik doorheen de Kewithstraat. De poort naar het oude kasteel blijft altijd goed gesloten. Het kasteel is in verval en ze willen vermijden dat er ongelukken gebeuren. 

Vervolgens trok ik verder via het verlengde van die straat, het bos in. Nu zie je overal mooie kleuren. In het bos zelf waren de paden nog goed begaanbaar, er was weinig modder te bespeuren. Ik was trouwens niet alleen, meerdere wandelaars profiteerden van de gezonde lucht. 

Op het einde van de Roelerdreef is alles al in gereedheid gebracht om volleybal te spelen in open lucht. Aan de overkant van de straat staat een grote sporthal waar Volleybalclub Sparvoc speelt. Het is nu vooral een familieclub geworden. Van de grootsheid van weleer is niet zoveel meer te merken. Dat was de tijd dat de club nog in de hoogste afdeling speelde, samen met die andere Limburgse clubs: Hormann Genk - Maasmechelen - Opglabbeek - Zonhoven - Maaseik. Als student op de middelbare school - er was toen nog les op zaterdagvoormiddag - ging ik al mee met al hun verplaatsingen. Dat was me een tijd, en zeker als ze gewonnen hadden. Dan vloeide het bier rijkelijk. 

Deze week heb ik nog een drukke agenda. Het zal dus van dag tot dag te beslissen zijn welke sportieve activiteiten ik aan de dag kan leggen. 

Zondagmorgen, een moment van rust en zeker als je al heel vroeg je wandelschoenen aantrekt. Als ik op zondag brood nodig heb, dan bestel ik dat altijd op voorhand. Zo ben ik altijd zeker dat ik krijg wat ik wil en anderzijds hoef ik mij nooit te haasten om dat af te halen. Toen ik er vandaag binnenstapte, was zo goed als alles al verkocht. Er waren nog nauwelijks broden, vlaaien of broodjes te bespeuren. 

Het werd dus voor mij een wandeling doorheen de straten van Lanaken. Ik wandelde eerst doorheen de Asbeekweg. Daarna kwam ik op de Bessemerstraat aan die mooie woning. Ik ken de persoon die er woont maar ik ken vooral zoon Stefan die daar zijn prachtige karren heeft staan. Onlangs bij een Erfgoeddag stelde hij zijn karren tentoon. Merci Fotolink voor de mooie foto's. 

Daarna ging ik doorheen de Dennenstraat, een straat waar ik zeker al twee jaar niet meer geweest ben. Vervolgens wandelde ik doorheen de Bosstraat, de Pannestraat en de Smeetsstraat om tenslotte bij de bakker mijn brood en broodjes af te halen. 

Nu ik dit schrijf luister ik gefascineerd baar de familie Bennett, vader, echtgenote en zoon. Ik krijg er niet genoeg van. In al hun songs zit er een diepere emotie, ik hou ervan. Wat ons deze namiddag nog gaat geven is weer een klets water. Ik hoop dat de weergoden zich iet of wat matigen, gisteren in de vooravond was het of de hel uitbrak, donder en bliksem, hagel en veel regen met soms stevige windstoten. 

Nee, ik heb vandaag geen fysieke last van mijn lange fietstocht van gisteren. Alleen - en dat overkomt mij niet dikwijls - was het al 7u50 vóór deze jongen deze morgen zijn ogen opende. Meestal hebben wij rond dat uur ons ontbijt al achter de kiezen. We hebben dus beiden goed geslapen deze nacht. 

Deze voormiddag heb ik wat huiselijke taken gedaan om vervolgens in de namiddag nog eens doorheen het Belvédèrepad te wandelen. Dat pad ligt tussen de bruggen van Briegden en Veldwezelt. 

Ik vertrok via het Uilenstraatje, de tunnel onder de Europalaan door om dan langs het voormalige bedrijf Sappi, rechts af te slaan naar de brug van Briegden. Je wandelt daar boven op het talud langs het kanaal. Het pad bestaat volledig uit gras, maar je merkt toch dat er geregeld gewandeld wordt. Nu kwam ik er geen mens tegen. De natuur en de vergezichten hebben daar vrij spel. Rechts zie je de kerk van Veldwezelt en links het Albertkanaal. 

Helemaal op het einde van het pad, bijna aan de brug van Veldwezelt, heb ik Mijn Stadsapp eens gebruikt om sluikstorten te melden. Die App is niet alleen handig om te weten wanneer je bvb. PMD of GFT moet buiten zetten, maar ook om dat sluikstorten te melden. Je maakt 'n foto, je geeft je persoonlijke gegevens in en het systeem maakt gebruik van de locatie van je gsm.  Ik heb zo een vermoeden dat de technische dienst van onze gemeente, nog dikwijls zal mogen uitrukken na mijn wandelingen. Ik ga er alleszins gebruik van maken, vandaag dus voor het eerst. 

Terugkeren deed ik via de andere kant van het kanaal, de Industrieweg. Het was deze keer gewoon recht naar huis, we hadden nog iets te nuttigen in de namiddag en dat wilde ik niet missen. 

Om te eindigen, wat muziek van Jimi Hendrix. Ik ben 'n kind van de Flowerpowerperiode, oa. de tijd van Woodstock in 1969. 

Een geslaagde fietstocht, al zeg ik het zelf. Met 100,77 km. op de teller, een gemiddelde van 22,15 km/uur en ook nog eens 362 hoogtemeters, kan ik alleen maar tevreden zijn. Strava liet me weten dat het mijn langste fietstocht was in 2026. 

Dat ik zoveel kilometers kon fietsen, dat had te maken met de visie van mijn chef-kok. Zij wilde het warme eten voorzien voor deze avond. Zo kon ik al vroeg wat boterhammen binnenspelen en al vóór 12u00 vertrekken. 

Dat het vandaag 1 mei was, dat heb ik in Maastricht gezien. Op de Noorderbrug stonden alle voertuigen in de richting van het centrum gewoon stil. Ook verderop was het aanschuiven geblazen. Toen ik het kasteel Geusselt voorbijreed (gebouwd in de 17de eeuw) moest ik wat verderop de autostrade overfietsen. Ook daar zag ik 'n immense rij auto's richting Maastricht. Zo ver ik kon kijken was het ook daar aanschuiven. Ik veronderstel dat Maastricht vandaag door vele Belgen en Duitsers bezocht is geworden. Gelukkig zat ik op mijn fiets en kon ik mij van die drukte onttrekken. 

Een vast item op mijn fietstochten is altijd het kasteel van Geulle. Ik fietste verder via Elsloo - Stein - Illikhoven om via Roosteren de brug naar Maaseik over te fietsen. Daar zag ik heel paarden in de Maas staan. Een mooi zicht. Heel dit stuk tussen Elsloo en Roosteren had ik zijwind. Het was dus goed dat ik toch mijn fietsjasje had aangedaan bij het vertrek. Het was wel warm en de zon scheen, maar het was toch een strakke wind. Gelukkig niet zo erg als de voorbije dagen. 

Mijn pauze nam ik in Heppeneert in het Hepperhuys. Als je die vlaai ziet, zul je misschien verbaasd zijn, maar ik had ze toch nodig om de nodige energie te hebben voor de terugrit.   

En die terugweg ging volledig via het oude kolenspoor tussen Maaseik en As. Ik had die weg gekozen om dan volledig uit de wind te zitten. Alle bomen staan nu in het blad en die beschutten nu de vele fietsers. Op dat hele traject zijn mij vele fietsers voorbij gereden (richting Maaseik) maar ... gene enkele is mij gepasseerd richting As. Ik had daar dan ook een stevige snelheid. In As was ik vandaag aan de fietsbrug - en dat was rond 15u00 - fietser 2.247. Dat kan al tellen. Tot dat punt had ik mij gehouden aan mijn vooropgesteld plan. Gezien ik daar nog voldoende tijd had, ben ik rechtsaf gereden richting Zutendaal om dan - dat was toch de bedoeling - in Eigenbilzen aan de Kanaalbar te stoppen voor 'n drankje. Maar ik had natuurlijk geen rekening gehouden met het prachtige weer. Van ver zag ik al dat het daar een drukte van jewelste was. Ik ga niet overdrijven, maar ik schat dat daar +/- 200 fietsen stonden. En dan tel ik de vele auto's nog niet mee. 

Ik heb dan maar gekozen voor 'n drankje in Gellik in de Oude Hoeve. Daar kan ik altijd terecht en je wordt er vlot geholpen. Tijdens het nuttigen van dat drankje rijpte het idee om die 100 km. te halen. Het was iets na 16u00, dat moest dus lukken om dan om 17u30 aan tafel te zijn. Met een ommetje via de Besmer, Rekem en Neerharen kon ik vlot die pluim om mijn hoed steken. Ben benieuwd hoe de spieren morgen gaan reageren. 

Afsluiten doe ik met wat muziek van Mickael Benneett. Sinds ik hem ontdekt heb, ben ik een fan. Tot morgen en een fijn weekend. 

Ik wil jullie eerst even bijpraten over mijn internetproblemen. Zoals ik al eens had aangegeven, valt bij mij het internet weg als ik in Nederland ben, zo ook gisteren. Jullie konden toen lezen dat ik naar Maastricht gewandeld ben. En natuurlijk, dat internet was plots weer riebedebie. Een van de tips die ik kreeg om het probleem op te lossen was het volgende: je vliegtuigstand even terug opzetten en na een klein minuutje terug uitzetten. En wonder boven wonder, dat lukte, internet was terug. Hopelijk werkt dat trucje de volgende keer ook. 

Vandaag was het weer ene winderige dag met plots felle windstoten. In de voormiddag heb ik het mij niet aangetrokken, tot het middaguur heb ik allerlei klusjes in de tuin gedaan zoals dood hout verwijderen en in kleine stukken zagen.  In de namiddag prees ik mij wel gelukkig dat ik dat fietsvoornemen verschoven heb naar morgen. Nee, met die strakke wind zou het geen pretje geweest zijn op de fiets. Ik ben dan maar gaan wandelen. 

Ik vertrok via de tunnel aan de Engelse Hof naar Smeermaas. Daar wandelde ik de Oude Heirbaan in. Die straat zou in de tijd van de Romeinen de verbinding gevormd hebben tussen Lanaken en Kinrooi. De Oude Hierbaan gaat op het einde van de straat over in het Hochterveld, een veldweg naar het kasteel van Hocht. Jammer genoeg kun je het kasteel niet zien liggen. Het is in privé-handen. Jullie moeten het dan maar doen met een oude postkaart. 

Daarna trok ik naar de sluis van Neerharen om vervolgens via Tournebride, terug te keren via Pietersheim. Nu ik dit schrijf ben ik aan het luisteren naar het bekendste lied van Hugo Raspoet, "Helena". Hij bracht dit lied uit in 1970, nu al 56 jaar geleden. Hugo was een Vlaams Kleinkunstzanger en overleed in 2018. Meestal luister ik altijd naar muziek als ik aan het bloggen ben.  Dadelijk mijn rit voor morgen printen: Maastricht - Roosteren - Maaseik - As - Lanaken. Tot morgen.

Fietsen zat er jammer genoeg niet in vandaag, de wind was mij toch te strak. Het moet plezant blijven en met die felle windstoten zou het dat niet geworden zijn. Ik had wel een ander doel voor ogen, mijn nieuwe schoenen inwandelen. 

Eerst ben ik brood gaan halen om vervolgens, met mijn nieuwe schoenen aan, mijn fiets naar de fietsenmaker te brengen. Mijn linkerrem van mijn stadsfiets was stuk. De bedoeling was om dan vanaf daar, terug te wandelen over diverse terreinen zodat ik in alle omstandigheden mijn schoenen kon testen. Maar mijn hersteller had het te vernieuwen stuk niet in voorraad zodat hij mij onverrichter zake met mijn fiets terug naar huis stuurde. Hij zou mij bellen wanneer dat stuk was toegekomen. 

Misschien goed dat het zo gelopen was, ik was net thuis toen mijn zus nog eens kwam buurten. Ik had dan wel de tijd om in de namiddag een langere wandeling te maken. Ik wilde nog eens naar Maastricht gaan. 

Ik vertrok in Smeermaas via het Smokkelpad om onder die oude brug links de Industrieweg in te slaan. Langs die weg zag ik een tiental muurtjes, allemaal opgetrokken met stapelstenen, breed van onder, smal bovenaan. Nergens was voegsel of cement te bespeuren, het waren zoals ik zeg, stapelstenen. Wie dat ooit opgetrokken heeft en waarom ....??? Alle muurtjes waren +/- 30 meter lang, allemaal aan dezelfde zijde van de straat. 

Daarna nam ik dat pad zonder naam naar de Noorderbrug met zijn fraaie schilderingen. Op de Grote Gracht passeerde ik een mooi terras binnenin de oude gebouwen van het voormalige Ursulinnenklooster waar deze nonnen in 1863 introkken. 

Bij toeval kwam ik vandaag voorbij het Kruisherenhotel. Sinds 1 september 2005 is dat een hotel, nu een 5-sterrenhotel. Het maakte ooit deel uit van het Kruisherenklooster, gebouwd in de 15de eeuw. Niemand belet je binnen in het hotel foto's te nemen. Het ziet er fascinerend uit. 

Op het O.L.Vrouweplein aan de Basiliek stond een man de toeristen te animeren met zijn kleine draaiorgel. De Basiliek binnengaan heb ik niet gedaan, het was er mij te druk. En iets verder in de Munstraat in de Knijnspiep heb ik mij toch een lekkere koffie gedronken. Tot slot kwam ik nog bekende mensen tegen, dorpsgenoten: onze burgemeester en zijn echtgenote, vandaag ook toerist. 

Morgen donderdag zal ik vermoedelijk ook wandelen, het zou weer stevig waaien. Misschien dat ik vrijdag, 1 mei kan fietsen. En mijn schoenen: .... die vielen goed mee. Het was alsof ik, bij wijze van spreken dan, op luchtkussentjes liep. Een goed aankoop dus. 

Vandaag was het de bedoeling om naar Genk te fietsen om daar een paar nieuwe wandelschoenen te gaan kopen. Ik ben effectief vertrokken maar na tweehonderd meter merkte ik dat mijn linkerrem niet goed werkte. Bleek dat het handvat van de rem gebroken was.  Uiteraard was me dat veel te gevaarlijk om onder die omstandigheden naar Genk te rijden. Ik ben dus op mijn schreden teruggekeerd om daarna gewoon de bus naar Genk te nemen. 

Daar was het wel nog een korte wandeling tot aan de winkel. Natuurlijk kon ik ook een bus nemen die mij tot daar zou brengen, in Genk rijden stadsbusjes genoeg. Maar ik had dan in het station wel een tijd moeten wachten op aansluiting, tijd die ik even goed kon inzetten voor een wandeling tot ginder. 

En dan gebeuren soms meerdere dingen tegelijk op een dag, eerst die kapotte rem om vervolgens op die drukke winkelstraat, pardoes voorbij AS Adventure te wandelen. Gelukkig kon ik op Google Maps zien dat ik te ver was, toch enkele honderden meter.  

In de winkel zelf worden je voeten nauwkeurig gemeten zodat je altijd met de gepaste schoenmaat naar buiten gaat. Niet alleen de maat wordt berekend maar in feite je hele voet tot en met je wreef. Als lid van Natuurpunt kon ik profiteren van een korting. Morgen ga ik die schoenen zeker al eens proberen. 

Mijn enige foto maakte ik op de Europalaan, kort bij het postkantoor. In dat kantoor heb ik vele vergaderingen bijgewoond en ooit was ik kandidaat om daar de postverantwoordelijke te worden. Achteraf beschouwd was het maar goed dat mijn kandidatuur niet weerhouden werd, mijn werkzetel in Lanaken als kantoorverantwoordelijke was slechts op 800 meter wandelafstand van thuis. Ik heb daar gewerkt tot aan mijn pensioen. 

Afsluiten doe ik met een bende enthousiastelingen, zegge "De Zingende Mannen". Veel van mijn vrienden zijn lid van die groep. En door hun enthousisasme zijn ze tegenwoordig een veel gevraagde groep, zelfs in het buitenland. 

Normaal zou ik morgen fietsen, maar door de aangekondigde felle wind, ga ik het gewoon bij wandelen houden.