W - Halve marathon Maastricht.

Zoals gewoonlijk de laatste tijd, was mijn dag weer goed gevuld. Deze ochtend ben ik naar de bakker geweest, daarna maakte ik een wandeling en in de namiddag ben ik gaan helpen op het feest van André en Lydia. Zij zijn 70 jaar getrouwd, "Platina". 

In feite wilde ik vandaag maar een korte wandeling maken, uiteindelijk werden het nog tien kilometers. Ik vertrok via de Neerharenweg om tegenover Domein Zangersheide, Pietersheimbos binnen te wandelen. Deze keer heb ik mij eens weggehouden van het kasteel, de ruïne en de grachten, het kasteel zag ik enkel van op een afstand. 

Ik verliet Pietersheim via de achteruitgang die uitkomt op de wijk Tournebride. Daar wandelde ik verder langs het verbindingskanaal. Dat diertje was blijkbaar niet opgezet met het feit dat ik hem of haar fotografeerde. En als ik denk aan onze blogvriend Rud, weet ik niet op hij ook zo een uitgebreid vismateriaal meeneemt. 

En dan kwam dat feest. André en Lydia wonen in serviceflats en dat feestje was voor de medebewoners, de wandelclub en enkele vrienden. Het familiefeest hadden ze al achter de rug. Mijn taak was de afwas (glazen - borden - tassen - bestek) - het openen van de flessen wijn en het ronddelen van de bordjes met gâteau. Ik ben toch goed bezig geweest. André en Lydia zijn de ouders van mijn schoonbroer, man van mijn zus. 

En voor de rest, hou het hoofd koel zou ik zeggen. 

Gisterenavond hoorde ik boven onze woningen een gebrom. Wat zou dat zijn? Het bleek een paraglider te zijn. Het lijkt me een boeiende hobby, je mag alleen geen hoogtevrees hebben.  En deze morgen heb ik nog iets bijgeleerd, "gij hadt" met dt. Ik denk dat ik mij in het verleden regelmatig bezondigd heb bij het schrijven van dit en andere woorden. Nooit te oud om iets bij te leren. 

Maar dit gezegd zijnde, ik heb gefietst vandaag. Ik had mij twee doelen gesteld, een stuk vlaai gaan eten in Tongerlo en toch een redelijk aantal kilometers rijden. Ik heb beide doelen bereikt. Ik vertrok via Opgrimbie waar ik een foto maakte van dat rustplekje aan de Maas. 't Benkske werd daar opgericht door carnavalvereniging de Maaszuipers. 

En wat verder in Rotem was het effe verschieten. Staat daar ineens een prachtig kunstwerk. Ik kom daar verdorie geregeld langs en dat had ik nog niet gezien. Je kunt het sowieso niet missen, zo groot is het. Blijkt nu dat het is opgericht in het voorjaar van dit jaar. Dat kan kloppen, de laatste maanden ben ik daar niet meer geweest. Het werd opgericht door de bekende kunstenaar Koen Vanmechelen. 

Mijn rit ging verder naar Aldeneik, gekend om zijn wijn. Om naar Tongerlo te rijden diende ik links af te slaan. Zo kwam ik eerst langs het kasteel Nieuwenhof in Maaseik. Een telg van de familie Nyssens die het kasteel in het bezit had, was burgemeester van Maaseik tussen 1842 en 1848. Verder kwam ik ook nog door een bosweg in Kinrooi. Aan die voetgangersbrug over de Zuid-Willemsvaart diende ik even naar rechts te fietsen om tot bij café De Kieper te geraken, mijn stopplaats voor vandaag. Ik at er een stuk kroenselenvlaai (kruisbessen). 

Daarna moest ik terugkeren om verder door te fietsen langs de Zuid-Willemsvaart. Zo kwam ik eerst in Voorshoven en daarna in Eisden. Natuurlijk kan ook een kapelletje niet ontbreken. Dat zag ik in Rekem. De kapel van O.L.Vrouw van Bijstand, gebouwd einde de 20ste eeuw. 

Het was verdorie warm vandaag en ik had er dorst van gekregen. Waar kun je dan beter stoppen dan bij Mesjeu in Neerharen. Ik had wel niet te kiezen vandaag, thuis heb ik nog enkele glazen rood onder de kurk en dat moest vandaag opgedronken worden. Het was dus het een of het ander. Het werd dus ene lekkere Chouffe, alcoholarm (0,4%). 

Zo, mijn dag zit er weer bijna op. Na een hele voormiddag in de tuin te hebben gewerkt, dan mijn fietstocht te hebben afgewerkt en mijn verslag te hebben gemaakt, wordt het nu tijd om de benen omhoog te leggen. Het was trouwens een snelle rit, 24 km/uur, een van mijn beste resultaten van dit jaar.  Morgen wordt het een korte wandeling. In de namiddag moet ik gaan helpen op een feestje, gegeven door de schoonouders van mijn zus. Ze zijn 70 jaar gehuwd. 

Zoals ik in mijn titel schrijf, was ik vandaag weer een toerist in eigen streek. Ik wilde weer gewoon een ontspannen ritje maken met als doel de Sint-Pietersberg in Maastricht. In mijn achterhoofd had ik wel het gegeven dat ik eerst de Zonneberg moest oprijden en dat zou "stoempen" worden.  Verder liet ik gewoon alles vrij. Ik zou wel zien waar ik zou uitkomen. 

Maar eerst diende er gewerkt te worden in de tuin en daar ben ik toch een paar uurtjes mee zoet geweest. Na het middageten kon ik dan vertrekken. En zoals het er meestal op uitdraait met de stadsfiets, ik maakte weer veel te veel foto's. Ik heb dus weer moeten kiezen. 

Ik vertrok in Briegden om vanaf daar het Albertkanaal te volgen tot in Kanne. Daar stak ik het kanaal over om door te rijden tot de sluis van Lanaye om op dat punt, links af te slaan naar Petit-Lanaye. Ik kom daar geregeld langs en zie daar telkens dat bord staan, "Villa Castrum". Nu was ik wel nieuwsgierig en ik heb het even opgezocht. Het ligt eigenlijk op het grondgebied van Kanne. 

Wat verderop reed ik dan links de berg naar boven, Slavante op. Je hebt door een prachtig vergezicht over de streek en je moet er door dat kleine poortje rijden. Maar enkele hectometers verder, de weg links aanhoudende, begint de verschrikking, toch voor mijn stadsfiets. Het bovenste stuk van de Zonneberg kon ik enkel oprijden met het allerkleinste verzet, op de pedalen lopende en gebruik makende van de gehele breedte van de weg. Enkele wandelaars hebben mij nog aangemoedigd, "nog enkele tientallen meters mijnheer". Maar, ... ik ben boven geraakt, ondanks die max. stijging van 15%. 

Wat verderop heb je een prachtig uitzicht op de ENCI groeve. Een vriendelijke dame was bereid om een foto van mezelf te maken. Daarna ben ik nog even gestopt aan het Fort Sint-Pieter. Het was er druk, ik was er niet alleen als toerist. 

Terugkeren deed ik via de oude stadswallen in Maastricht om vervolgens naar Smeermaas te fietsen. Daar heb ik met mezelf even overleg gepleegd met als resultaat dat ik nog geen goesting had om al direct naar huis te rijden. Die extra lus fietste ik door Hochter Bampd en Rekem. Daar in Rekem wist ik dat in "De Oude God" een nieuwe zaak heropend is, het Posthuis. Jarenlang kon je daar terecht voor een tas koffie of een ander drankje tot de zaak voor vele jaren dicht bleef. Nieuwe uitbaters ontvangen sinds deze maand mensen met honger en/of dorst. Nee, ik hield het gewoon bij een tasje koffie, deze middag had ik al gezondigd met enkele glaasjes wijn bij het middageten. 

Het was een plezant ritje, af en toe speelde de zon wel verstoppertje en de wind uit het westen was niet altijd even aangenaam, maar ... ik heb weer veel gezien en ik heb genoten. Morgen maak ik een langere fietstocht met de koersfiets. Normaal gezien rij ik dan naar Aldeneik - Tongerlo. 

Het was wachten tot na het middageten eer ik kon denken aan een wandeling. Regelmatig vielen er buien boven Lanaken, zelfs nog rond de klok van 13u00. Maar daarna was er geen houden meer aan. Het doel van vandaag was Maastricht, heen en terug. En ik wist ook al waar ik mijn pauze zou nemen, in de Knijnspiep op de Muntstraat. 

Ik vertrok via de "grote grens", langs de Brusselseweg dus en onder het oude spoor door. Wat verderop was een kalfje lekker aan het drinken. Meestal als ik die weg neem, wandel ik via de Belvédèrelaan naar Maastricht. Ik kom dan altijd langs die mooie tuin. 

En op de Markt in het centrum staan er altijd wat kramen, op woensdag de kleine markt, op vrijdag de grote. In Maastricht heb ik altijd een zwak voor de Knijnspiep, je wordt daar altijd goed ontvangen en het is een rustig cafeetje, gelukkig te weinig gekend door de toeristen. 

Bij het terugkeren, kwam ik voorbij een der verschillende sluizen in de binnenstad. Of ze nog veel dienst doen, ... dat is een andere vraag ??? Ik koos voor de Bosscherweg om terug te keren, langs de "kleine grens" zoals ze dat bij ons in Lanaken zeggen. Dat oude huis is een der laatsten op Nederlands grondgebied. Wat verderop begint Smeermaas en dus terug in de heimaat. Bijna thuis zag ik weer donkere wolken maar toen ik de buienradar bekeek, was het loos alarm. 

Vanaf morgen wordt het mooi weer. Wat ik dan ga doen, dat bekijk ik morgen wel. Op vrijdag ga ik sowieso fietsen. Afsluiten doe ik met een mooi woord dat ik zag in een boek dat ik nu aan het lezen ben: "curieuzeneuzenmosterdpot" oftewel een nieuwsgierig persoon. 

Vandaag had ik mij twee doelen gesteld, een wandeling en wat werken in de tuin. En aangezien ik toch brood diende te halen deze voormiddag, heb ik er maar direct die wandeling aan vastgekoppeld. Het werken was dan voor de namiddag. 

Ik vertrok via de Schoolstraat en dat pad achter het Cultureel Centrum om vervolgens de fiets- en wandelbrug over te steken. Daar ging ik linksaf naar het onverharde pad naar Tournebride. Ik had vandaag mijn nieuwe wandelschoenen aan en dat onverharde pad met veel stenen was een ideale gelegenheid om die schoenen nog eens te testen. Daarna kwam ik onder de brug van Tournebride door om dan opnieuw rechts af te slaan, eerst Hocht en dan de Keukelbeekstraat. Vandaar nam ik de veldweg naar de Oude Heirbaan. 

Van ver zie je die mooie woning al staan, een eye catcher voor de streek. Met al die verschillende wegen en paden kan ik alleen maar stellen dat de schoenen hun geld waard zijn, geen miskoop dus.  Vervolgens koos ik vandaag eens een weg links, de Smeermaasstraat om dan een klein pad te volgen tot aan de Kanaaldijk. Ik wandelde vandaar verder tot aan de brug van Smeermaas om daar rechts terug te keren naar Lanaken. 

Het was niet spectaculair vandaag, doe hoeft ook niet alle dagen. Het voornaamste is dat ik buiten ben geweest en toch een mooie wandeling heb gemaakt. In de namiddag heb ik dus nog wat gewerkt tot nu. Dadelijk maak ik mij nog een fietstocht voor as. vrijdag. Het belooft dan een mooie dag te worden. 

Mijn laatste afbeelding is er eentje die te zien was op de website van Sporza. Een voetballer die met de billen bloot ging. Kan gebeuren. 

Om een tocht te maken met de koersfiets is er wat voorbereiding nodig. Je hebt vooreerst de praktische zaken zoals: 1. is de fiets ok - 2. je route op papier - 3. heb ik alles bij om behouden thuis te komen - 4. kledij - 5. eten en drinken. En anderzijds - en even belangrijk - je mentale ingesteldheid. Je bent per slot van rekening verschillende uren onderweg, en in mijn geval, heel alleen. Je moet rekening houden met je weg (niet verkeerd rijden) en oppassen voor ongevallen. Dat vergt toch heel wat mentale energie. Maar nee, daar stond mijn kop deze namiddag niet naar, ik wilde vooral ontspanning. 

En dan is de stadsfiets een goed alternatief, ik had echt goesting in een ongedwongen fietstocht. In feite doe ik het zo ook heel graag. Ik stel mij een doel om naartoe te fietsen en al de rest is dan bijzaak. Zo ook vandaag, ik wilde de Bemelerberg oprijden en voor de rest zou ik het onderweg wel bekijken waarheen ik zou fietsen. Uiteindelijk is het een langere rit geworden dan ik oorspronkelijk had voorzien. 

Ik vertrok naar Maastricht waar ik aan de Maas de oude spoorbrug zag liggen. De Stad Maastricht zou graag de brug willen afbreken wat impliceert dat de oude spoorroute Hasselt - Maastricht via Lanaken definitief tot het verleden zal behoren. Onze provincie levert nog wat achterhoedegevechten, maar de brug is ten dode opgeschreven. 

Daarna begon ik aan de Bemelerberg. Aan de voet reden mij een viertal wielertoeristen voorbij maar eenmaal bezig aan de klim kreeg ik ze terug in het vizier. Ik was zelfs al aan het hopen om ze met mijn simpele stadsfiets opnieuw voorbij te rijden tot ze .... ineens halt hielden aan een brasserie halverwege de berg. 

Boven op Gasthuis reed ik linksaf om vervolgens aan de Sint-Monulphus- en Sint Gondulphuskerk in Berg (van Berg & Terblijt) voorbij te fietsen. De deur van de kerk stond open zodat ik toch even een kijkje ben gaan nemen. In 1769 werd de oude kerk - behalve de toren - afgebroken en het jaar nadien heropgebouwd tegen de oude toren aan. Begin de 19de eeuw werd het koor bijgebouwd. 

Mijn weg heb ik verder gezet via het gehucht Brommelen waar ik dat oude huis een foto waard vond. Daarna reed ik rechtdoor naar Elsloo. Ik had op dat punt evengoed links af kunnen gaan naar het veer over de Maas, maar ik wilde naar Kotem fietsen en dat doe je het beste via de brug over de Maas. In Kotem heb ik dan mijn natje en hapje gekregen (gratis taart bij de koffie en een Duvel om het af te maken). 

Het weer was prima, de benen voelden goed aan, tijd dus om effe te overdenken waarheen ik nog wilde fietsen. Dat werd dus Uikhoven, Oud-Rekem, Zutendaal, het bord van de Babbelbus in Gellik en zo terug naar huis. Ik had uiteindelijk 65 km. op de teller staan, niet slecht voor een rit met de stadsfiets.  Terwijl ik mijn foto's aan het bewerken was, viel er een stevige bui over Lanaken. Ik heb dus geluk gehad met het weer. Om af te sluiten, een laatste afbeelding, wat spielerei. Er mag al eens gelachen worden.  Tot morgen.

Op zondagmorgen worden wij graag wakker met Radio 1. Iets vóór 7u00 valt er dan altijd een nummer te beluisteren met Kleinkunstmuziek, een genre dat mij altijd nauw aan het hart is blijven liggen. Deze morgen was dat Zjef Vanuytsel met het lied: "zal je dan nog voor mij zorgen". 

Eenmaal het ontbijt achter de kiezen zag ik dat het de hele voormiddag lichtjes zou gaan regenen. Maar binnenblijven was geen optie, ik diende sowieso naar buiten te gaan om het bestelde brood en broodjes te gaan halen. En daar heb je dan een paraplu bij nodig. Nu heb ik die paraplu het grootste deel van mijn wandeling niet nodig gehad, het miezerde wel, maar niet in die mate dat ik echt nat werd. Enkel op het laatst heb ik hem gebruikt om mijn draagzak niet nat te laten worden. 

Ik vertrok doorheen mijn geboortestraat, de Wijngaardstraat. Daarna ben ik even Pietersheim binnengetrokken met het kasteel op de achtergrond. Aan de atletiekpiste van Atla waren ze alles in gereedheid aan het maken voor de meeting van vandaag. Wat verderop in de speeltuin langs de kinderboerderij, zag ik enkele kinderen gebruik maken van de glijbanen ondanks het miezerige weer. De broeken zullen nat geworden zijn. 

Terugkeren, of eigenlijk verder wandelen naar de bakker, deed ik via de paarden in de Asbeekweg. Tenslotte passeerde ik ook nog de wijk die volledig bestaat uit straten genoemd naar een priester, bisschop of missionaris. 

Wat we deze namiddag gaan doen, dat staat nog niet vast. Gisteren hebben wij onze quality time al genomen. 

Wat doe je als omstreeks 8u00 er nog geen krant in de bus zit, de zon volop schijnt en er omzeggens geen wind is? Dan ga je uiteraard fietsen, ik toch. Ik had er zin in. Natuurlijk was het nog vroeg in de ochtend en de temperatuur was nog niet bepaald hoog, maar met een stevige jas aan, was dat best te doen. Alleen al die zon, doet een mens vrolijker worden. 

Ik vertrok via de Sportoase naar Eigenbilzen waar ik op het einde van de Hoefaertweg, links afsloeg, naar Hoelbeek. Vandaag nam ik voor ene keer de kortste weg richting Bilzen, dat was dus onder die oude spoorbrug door en in Bilzen, in Meershoven naar beneden. 

Toen ik langs het oude ziekenhuis kwam, kwam de herinnering weer in mij op van lang vervlogen tijden, 1959. Het was toen dat mijn grootmoeder van moeders zijde overleed in dat ziekenhuis, de zaal links langs de toegangsdeur. Dat waren in die tijd allemaal nog chambrettes. Mijn grootmoeder is amper 60 jaar geworden (foto met mezelf en mijn grootouders). 

Ik vervolgde mijn tocht richting Beverst en Schoonbeek. Onderweg zag ik vandaag vele klaprozen langs de kant van de wegen staan. En dat kapelletje in Beverst is opgedragen aan O.L.Vrouw van Banneux. Het doel van mijn fietstocht was deze keer eens te meer, het kasteel van Schoonbeek. Wat mooi is mag meermaals gezien worden. 

Terugkeren deed ik via Zutendaal. In feite had ik gehoopt om daar een tas koffie te gaan drinken, maar ik was te vroeg, het café was nog dicht. Ik zag in dat dorp wel een mooie oude auto, een oldtimer. Daarna passeerde ik de Duivelsberg. Ik was er even gestopt om een foto te maken toen er een jong gezin de berg naar boven gefietst kwam. Het meisje zal amper 7 jaar geweest zijn, de jongen zelfs nog een jaar jonger. Beiden met hun kleine fietsjes. Wat verderop, in de afzink van de berg, zag ik opnieuw een gezin met twee kleine kinderen de berg omhoog fietsen. Ook die kinderen met hun eigen fietsje. Die ouders moeten toch fervente fietsers zijn om zo een hindernis op te rijden samen met hun kinderen. 

Mijn pauze kon ik uiteindelijk nemen in Opgrimbie, in Brasserie Aspermans. Daarna was het gewoon terugrijden via de Romeinendreef en de Neerharenweg. En die bloemen, ... op beide voornoemde straten staan ze in grote hoeveelheden te blinken, allemaal even mooi. 

Zo mensen, dat het tot nu geduurd heeft om dat verslag af te leveren, dat heeft te maken met onze steun aan de plaatselijke horeca deze namiddag. We hadden ene gezellige tète-à-tète, dat mag ook wel eens. En o ja, onze krant. Onderweg kreeg ik om 10u45 bericht van mijn vrouw dat de krant was toegekomen. Zo kwam het dat ik sinds héél lang, pas nà het middageten de krant kon openslaan. Hopelijk gebeurt dat niet meer te dikwijls, zo laat pas de krant ontvangen.

Om te eindigen, een kleine update over mijn blog. Blijkbaar heeft er niemand die mij gecontacteerd heeft na mijn verzoek van gisteren, onregelmatigheden gezien in de lay-out van mijn blog. Des te beter dus. Ik heb wel mijn foto's nu van 550 pixels naar 500 gezet.

Vandaag werd er niet gefietst. Ik had er wel goesting in, maar het weer is toch nog niet stabiel genoeg. Anderzijds had ik tussen de soep en de patatten de kleine hint ontvangen dat ik nog wel eens aardbeien mocht gaan kopen. Zo gezegd, zo gedaan. 

Op weg naar Briegden zag ik zoals verwacht al donkere wolken. Aan de andere kant van de brug, ging ik het Belvédèrepad in. Goed dat ik hoge schoenen aan had want het pad dat volledig uit gras bestaat, was nog doornat. De koe aan het pad met de mooie naam  "Aan de Quattel", was nieuwsgierig. Vandaag ben ik gewoon doorgewandeld tot het volgend pad rechts, "het Kronkelpad". Dat pad leidt naar Veldwezelt-centrum. Wat verderop kwam ik aan het volgende pad "Op de Kerkberg". 

Vanaf daar was het gewoon de Winevenstraat en de Lindestraat indraaien om aan de Kiezelweg de straat over te steken. Daar begint de Beekveldweg waar de automaat van de aardbeien staat. Een bakje kost 4,00 euro.  Daarna keerde ik terug langs de paarden op de Louis Paul Boonweg en Kompveld. Deze keer nam ik het jaagpad langs het kanaal, onder de oude ijzeren spoorbrug door. Overal zie je nu die mooie bloemen staan. 

Op het einde nam ik de terugweg langs de Sportoase. Daar was een voetbaltornooi bezig voor jeugdploegen. Er was een massa volk. Op mijn hele wandeling heb ik slechts enkele druppels regen gevoeld, gelukkig maar. 

Thuis nam ik het risico - er werd regen voorspeld - om na het eten mijn gazon te maaien. Normaal doe ik mee aan "maai mei niet". Maar gezien ik al vanaf einde april niet meer gemaaid had en het nu wel echt nodig was, ben ik er maar aan begonnen. En wederom oef, ik had nog maar net gedaan en opgeruimd toen het begon te regen. 

Mijn laatste afbeelding doet mij denken dat velen onder ons zich hierin kunnen vinden. Ik ga niet van de hoge toren blazen, maar zelf heb ik gelukkig toch wat energie overgehouden van mijn jonge jaren. Pas op, soms voel ik mij ook ene oude mens, ha, ha, ha. 

Om af te sluiten heb ik een verzoek aan jullie. Een van onze medebloggers heeft mij laten weten dat mijn blog uit balans zou zijn. Er zou mogelijk een foto wat te groot zijn. Bekijk mijn blog eens grondig en laat mij weten of er iets scheelt. Sommigen onder jullie heb ik zelf al gecontacteerd en zij vonden niks abnormaals. 

Zoals ik in mijn titel schrijf, hebben we nu in mei, maartse buien en aprilse grillen. Fris, nat en winderig. Je moet het nu echt goed plannen om de deur uit te gaan. Maar ondanks die planning, had ik het vandaag toch weer zitten, effe nat geworden. 

Ik had gezien dat het omstreeks 12u00 zou gaan regenen. Ik vertrok dus tijdig om toch een redelijke wandeling te kunnen maken. Ik ging van de Postweg naar de Eikelenweg om dan de Steenselbergweg in te wandelen. Helemaal op het einde van die straat kun je dan links af naar de rode en blauwe wandeling. Dat pad is in feite het verlengde van de Asbeekweg. 

Eens in het bos ging ik rechtsaf, het vlonderpad volgend. En maar goed dat er geregeld passeerstroken zijn op dat houten pad zodat je tegenliggers kunt doorlaten. Dat was vandaag het geval toen er een gezin met enkele kinderen aankwam. Naast het pad gaan staan is geen optie, je schoenen zinken dan weg in de nattigheid. Ik volgde dat pad langs de oude molen van wijlen Miet. 

Daarna trok ik het bos van Pietersheim binnen. Ik had mijn hoge wandelschoenen aan zodat ik toch zoveel als mogelijk de bospaden gevolgd heb. Die schoenen kunnen wel tegen een stootje. Ook op feestdagen is de burchtruïne geopend voor het publiek. Ik ben nog eens gaan kijken in de kelder van de voormalige kapel. 

In de buurt van het kasteel zag ik donkere wolken boven Maasmechelen hangen. Ik heb er mij weinig van aangetrokken, integendeel, ik ben nog doorheen Tournebride gewandeld om terug te keren via het Verbindingskanaal. En ja, ik had het kunnen denken, op de Montaigneweg had ik prijs, een korte hevige hagelbui.  

Op mijn hele route zag ik vandaag veel dood hout liggen, allemaal recent uit de bomen gewaaid. In het Uilenspiegelpark was zelfs een ganse boom geknakt. De boom was uiteraard wel aan zijn laatste levensjaar toe, maar het getuigt wel van de grillen van de natuur. 

Met spijt moet ik wel vaststellen dat een vijftal foto's gesneuveld zijn wegens het overschrijden van het max. aantal. Het is niet anders.  Met hetgeen ik nu toon, hebben jullie toch een impressie van mijn gemaakte wandeling. Nog ene fijne verdere feestdag. 

Jullie weten dat muziek ook ene belangrijke factor in mijn leven is. Niet dat ik zelf een instrument kan bespelen maar het luisteren naar muziek geeft mij veel voldoening. En het soort muziek evolueert uiteraard met de jaren. In mijn jeugd was dat rauw met veel gitaren, daarna had ik een periode met Kleinkunstmuziek. Vervolgens deed mij de muziek van Jean-Michel Jarre wegdromen. Tussendoor - en ook nu nog - luisterde ik veel naar Franse chansons zoals Patricia Kaas en Lara Fabian. Muziek is ook iets van gevoelens en in de juiste stemming zijn. Soms kan dat loeihard zijn en dan weer ingetogen. Nu luister ik naar Wereldmuziek van Alan Stivell. 

Maar genoeg over muziek, ik heb gewandeld vandaag. Ik had voorzien dat het in de namiddag ging regenen. En nu, 13u20, is het dat idd. aan het doen. Niet dat het deze voormiddag helemaal droog gebleven is, integendeel. Ik was nog maar goed twintig minuten onderweg toen ik een bui over mij heen kreeg.  Ik vertrok via het Europaplein waar de oude cinema Euroscoop staat te verkommeren. Er is al meermaals ingebroken waarbij vernielingen zijn aangebracht.  Daarna trok ik naar de Van Akenweg, de verbinding tussen Lanaken en Oud-Caberg, Nederland dus. Wat verder als die grenspaal, ging ik aan het Lanakerveld, links af, de Zouwweg in. Er is daar blijkbaar altijd iemand die dat kruis vol hangt met bloemen of kransen. 

Daarna ging ik via die paar woningen en onder de oude spoorbrug door, terug naar Smeermaas. Op de Nijverheidslaan zag je in de verte dat de lucht zwanger was van regen. Ik besloot daarom geen te grote omweg meer te maken maar gewoon via de brug over het Verbindingskanaal terug te keren. En mijn besluit was de juiste geweest, op het eind begon het weer te miezeren. 

Met die regen van nu, zal er buiten niet meer gewerkt worden. Ik zal dan seffens maar weer naar de koers kijken. De volgende dagen voorspellen ook nog onstabiel weer, dat fietsen zal ik dan maar even uit mijn hoofd zetten. 

Ondanks dat het weer niet zo schitterend was, ben ik toch gaan fietsen. Als deze mens het in zijn kop gezet heeft dat er gefietst zal worden, dan gebeurt dat ook. Mijn koersfiets heb ik weliswaar niet genomen, daar was het mij toch te fris en te winderig voor, maar met de stadsfiets en goed gekleed, lukte dat wel. 

Eerst ben ik deze voormiddag nog naar de bakker gewandeld en daarna heb ik nog een paar uurtjes in de tuin gewerkt. Ik dacht dat te doen zonder jas, maar die heb ik toch maar aangetrokken. Na het middageten ben ik er dan op uitgetrokken. Ik wilde vandaag de Maas oversteken met het veer. 

Ik vertrok via Smeermaas en de Noorderbrug in Maastricht. Normaal gezien eindig ik een ritje over de Maas altijd met een terugkeer via Maastricht. Vandaag wilde ik het eens andersom doen, en dat loonde. Voor het eerst kwam ik in het voormalige dorp Limmel nadat ik eerst - eens te meer - opgehouden werd door wegenwerken.  In het Park van Limmel was ik nog nooit geweest en zegge dat het vlakbij het centrum van Maastricht ligt. Nu is Limmel een der 44 wijken van Maastricht. Op de achtergrond zie je kasteel Bethlehem liggen. Nu is dat 16de eeuws kasteel een Hotel Management en rijksmonument. 

Wat verderop op diezelfde fietsroute zag ik een buitenhuis van kasteel Vaeshastelt. Het kasteel is 18de eeuws en is ook een hotel. En om het bij de kastelen te houden, niet veel verder in Meerssenhoven heb je dan kasteel Meerssenhoven, ook 18de eeuws. Om af te sluiten kwam ik vervolgens langs het kasteel van Geulle. In feite is dat de voorburcht van een afgebroken 17de eeuws kasteel. 

Niet veel verder kwam ik dan aan de Maas om daar met het veer over te steken, ... dat was toch de bedoeling. Toen ik op de plek kwam waar het veer dient aan te meren, zag ik deze aan de overkant van de Maas in Uikhoven liggen. Na wat gezwaaid te hebben naar de schipper is hij mij met een lege boot komen halen. Ik was de enige passagier om over te steken. Voor fietsers en wandelaars is de oversteek gratis maar ik heb toch wat geld in zijn busje gedaan als fooi. De man was hiervoor zeer erkentelijk. 

Eens terug in België was het in één rechte lijn naar Neerharen, naar Mesjeu. Met het aantal kilometers op mijn teller had ik absoluut nog geen recht op een pauze, maar ene Duvel smaakt altijd. Aan wie zou ik trouwens verhaal moeten doen. Mijn echtgenote is al blij dat ik nog kan doen wat ik doe en ze gunt mij mijn kleine geneugten. 

Daarna was ik rap terug thuis om jullie verslag te doen van mijn fietstocht. Ik zie dat het nog 47 km. is in de Giro, tijd dus om af te ronden en naar het einde van de koers gaan kijken. Tot morgen. 

De ochtend en een stuk van de voormiddag waren nog druilerig, niet ideaal om een langere wandeling te maken. Ik wilde vandaag mijn nieuwe wandelschoenen eens goed testen. Bij de aankoop ervan had de verkoper mij afzonderlijke inlegzooltjes meegegeven. Zij testen je voeten op voorhand en ze weten dan ook wat je nodig hebt. Maar bij mijn eerste wandeling met die zooltjes, had ik toch wat pijn aan mijn voetzolen. Daarna heb ik een wandeling of drie gemaakt met de originele zooltjes en dat ging prima, nergens last van. 

Maar vandaag wilde ik die aangepaste zooltjes opnieuw testen, kwestie van zeker te zijn of dat nu wel of niet ging lukken. Hiervoor nam ik de bus naar Zutendaal. Vanuit het centrum nam ik gewoon de grote weg terug naar het gehucht Bessemer. Onderweg kwam ik de kapel tegen, op de 15-Augustusstraat, een kapel ter ere van O.L.Vrouw van Lourdes. 

Op de Bessemer zelf aan het voormalige Hotel Cops, heb ik even gevoeld hoe het met de voeten was gesteld, rechtstreeks naar huis of toch doorwandelen naar Gellik? En ja, tot dusver was er geen enkel probleem. Ik wandelde daarom de Hertenweg in om vervolgens op de Imkerstraat mijn schoonbroer Patrick tegen te komen. Hij was onderweg met zijn mountainbike.  

Wat verderop zag ik op twee plaatsen, losgemaakte bordjes liggen. Die hebben te maken met paardensport en hebben als doel de ruiters hun te volgen parcours aan te geven. Die bordjes lagen gewoon op de weg en waren duidelijk gewoon losgesneden van de bomen waarop ze hingen. Enkele dagen terug hingen ze er nog. Ene onverlaat wilde precies plezant zijn. Ik heb de bordjes dan maar aan de kant gegooid. 

En gezien mijn wandeling toch richting Gellik ging, zag ik een lekker tas koffie wel zitten op de Kerkstraat, vlakbij de kiosk.  Ik vond die spreuk wel mooi die de uitbaters hebben opgehangen. Terugkeren deed ik via de Boonakkerstraat - met de oude spoorbrug op de achtergrond - en de goed ingezaaide akkers. En die bloemenpracht zag ik op de Kounterstraat. Wat verderop, bijna aan de Sportoase, kwam mijn schoonbroer weer aangereden, nu ook op weg naar huis. Zijn mountainbike kon een goede poetsbeurt wel gebruiken. 

En mijn schoenen??? Die zijn een eerste keer getest. Ik voel duidelijk het verschil tussen de originele en de nieuwe zooltjes. Maar zoals mijn echtgenote ook al aangaf, alle schoenen (en zooltjes) moeten eerst ingewandeld worden. Alleszins heb ik deze keer geen pijn aan mijn voetzolen gehad. Het gemiezer op het einde heb ik er maar bijgenomen, zoiets schrikt mij niet af. 

Hebben jullie dat soms ook, er komt een auto voorbijgereden en de chauffeur zwaait naar je? En nadien weet je begot niet wie die chauffeur was. Ik heb dat dus wel en dat overkwam mij deze morgen vier keer en vier keer had ik dus het raden wie dat nu ook weer was geweest. Wij hebben geen auto en ik ken sowieso niks van auto's. Ik ken zelfs het merk niet van de auto's van onze kinderen. Komt daar nog eens bij dat de meeste voorruiten getint zijn waardoor ik soms zelfs niet eens zie of het een hij of een zij is die naar mij zwaaide. Dat is dus best vervelend. Als ik ze dus zie zwaaien, dan zwaai ik gewoon terug. 

Dit gezegd zijnde, ik ben dus deze ochtend al vroeg gaan wandelen. Het was iets na 8u00 toen ik vertrok richting Pietersheim, naar mijn buitenverblijf, ha, ha, ha. Eerst kwam ik in de kinderboerderij om vervolgens even naar de vissers te gaan kijken. Daarna wandelde ik doorheen Pietersheimbos. En ja, dat buitenverblijf zijn ze nu aan het restaureren, vooral de binnenkant. Er zou 'n B&B komen. 

Omdat onze dochter en kleinzoon op de koffie gingen komen, wilde ik niet al te ver gaan vandaag. Ik koos dus als terugweg de Koning Albertlaan en de Stationsstraat. Ik wilde nog een Zondagkrantje bij de bakker gaan halen en ik had ook nog wat briefjesgeld nodig. Op de Stationsstraat kwam ik voorbij mijn vroegere werkzetel, het voormalige postkantoor. Waar aan de straatkant nog de loketten waren en mijn bureau beneden aan de rechterzijde, wordt er nu door postbode's gewerkt. Zij nemen nu de gehele oppervlakte van het gebouw in. Ik ben benieuwd voor hoe lang nog. Er is sprake van een verhuis naar Lanklaar. Op de eerste en tweede verdieping werkten vroeger de diensten van de belastingen. Ook dit is al jaren verleden tijd. 

En in het winkelcentrum wordt door middel van foto's van oude postkaarten, het verleden in stand gehouden. Afsluiten doe ik met een omschrijving van de herkomst van mijn familienaam. Altijd interessant om te weten. Dat was weer in een notendop mijn dagelijks verhaal. 

Voor ik aan mijn verhaal van vandaag begin, wil ik toch eerst even terugkomen op een uitspraak die ik afgelopen donderdag deed. Wat ik vertelde over The Rolling Stones en The Beatles wil ik even nuanceren, vooral omdat sommigen onder jullie mij hierover hebben aangesproken. Uiteraard hoor ik nu even graag de muziek van beide groepen, ik heb trouwens al jaren de beroemde rode- en blauwe verzamel-LP van The Beatles. Maar vergeef me, in mijn rebelse jaren, lang ... héél lang geleden, was ik alleen fan van The Stones. Zo, dit is ook weer gezegd. 

Vandaag was het weer ene drukke dag, naar de bakker, samen met mijn vrouw gaan winkelen en daarna thuis nog wat huishoudelijk werk gedaan. Rond de klok van 14u30 had ik dan tijd om op mijn stadsfiets te kruipen. In grote lijnen had ik een parcours gemaakt in mijn hoofd. Het doel was Eisden. 

Ik vertrok via de Heidestraat in Rekem. Daarna fietste ik doorheen het bos naar de Salamander in Mechelen a/d Maas. Het is een kampeerverblijf met cafétaria en je kunt er wandelen op de Mechelse Heide. Een aanrader. Daarna stak ik de fietsbrug over om door te rijden naar Eisden. 

Daar passeerde ik het museum van een mijnwerkerswoning. Wat verderop fietste ik langs het monument voor de mijnwerkers van Eisden. Het beeld is precies 7,80 meter hoog, hetgeen verwijst naar het officiële dieptepunt van de mijn waar nog steenkool gedolven werd (780 meter diep). Het werd gemaakt in 1987. 

Terugkeren deed ik via de Maas en de oorlogstank in Kotem. In dat dorp ben ik ook gestopt voor een tas koffie. Verderop zag ik het veer de Maas oversteken in Opgrimbie. Vanaf 1 mei vaart dat nu alle dagen uit. Daarna kwam ik voorbij de kapel in Herbricht en doorheen Hochter Bampd. Je moet daar twee keer over een veerooster. En die vogeltjes in onze tuin waren maar rustig. Op winderige dagen durven die nog al eens ronddraaien. 

Afsluiten doe ik zoals steeds met de "uitspraak v/de dag". Nog ene fijne zondag. 

Sorry mensen, ik weet het, het is al laat. Maar jullie begrijpen denk ik wel na ik na die fietstocht van vandaag, even nood had aan wat rust in gezelschap van mijn huisgenote. Eerst ons avondeten en daarna het nieuws op de VRT gevolgd door Homo Universalis. 

De ganse voormiddag heb ik eerst buiten gewerkt en daarbij letterlijk op de knieën gezeten. Ik steek mijn onkruid uit met een mes ipv. te sproeien. Daarna kon ik aan mijn fietstocht beginnen, zoals aangekondigd naar Voeren. De bedoeling was om doorheen alle dorpjes van Voeren te fietsen. Maar, .... het draaide anders uit. 

Het begon al in Moelingen. Daar moet je normaal gezien even de grens met Nederland terug over in het gehucht Withuis, een gehucht van Eijsden-Margraten. Maar vandaag dus niet, gewoon rechtdoor doorheen een onverharde veldweg, zo gaf toch het fietsroutenetwerk aan.  De passage door 's-Gravenvoeren was dan weer normaal, maar toen kwam het, Sint-Martens-Voeren!!!!  Het was precies of het halve dorp was opgebroken. Ik hoopte richting Sint-Pietersvoeren te kunnen rijden, maar dat idee ging dus niet door. Nochtans zijn de werken aan die straat al bezig sinds de zomer van verleden jaar. In Sint-Martens-Voeren heb ik een heel eind te voet gewandeld, hopende de juiste weg te vinden naar Remersdaal. Maar ook dat stom idee ging niet door, ik belandde weer op een veldweg met geen zicht op de bewoonde wereld.  Ik ben dan maar op mijn stappen teruggekeerd en aan de Post in Sint-Martens-Voeren links opgedraaid met uiteindelijk asfalt onder de wielen en de steile klim van Op de Eiken naar Ulvend. 

En Ulvend is een speciaal gehucht, het ligt in twee landen. Het hoort enerzijds bij Sint-Martens-Voeren en anderzijds bij Noorbeek (Eijsden-Margraten). En na die klim en dat gedoe met die onverharde wegen, had ik wel nood aan een rustpauze. Ik zag daar Ijssalon 't Bakhuis en ik heb het mij effe laten smaken. Wat verderop in Honthem, een buurtschap van Margraten staat de Mariakapel, gebouwd door de buurtbewoners in 1924. 

Op de terugweg zag ik in Cadier en Keer deze mooie muurschildering onder een brug. Gezien ik nog niet al te veel kilometers op de teller had, besloot ik terug te keren via Bemelen om daar de helling van Groeve 't Rooth op te rijden om dan vervolgens via Valkenburg te rijden om daar de Cauberg te beklimmen. Het is al de vijfde keer dat ik dit jaar deze klim maak. 

Daarna was het gewoon terugkeren via Berg en Terblijt, de Noorderbrug in Maastricht en op het laatst de klim op de Sandersweg richting Smeermaas. En na zo een rit, kon natuurlijk dat biertje niet ontbreken. Het heeft mij gesmaakt. 

Morgen zou het nog een zonnige dag worden, mogelijk trek ik er op uit met de stadsfiets. Fijne avond nog voor zij/hij die dit nog leest vandaag. 

Onder het genot van muziek van The Rolling Stones, schrijf ik dit verslag. Je was indertijd fan van ofwel The Beatles ofwel The Stones, maar niet van beiden. Ik was in mijn jeugd liever rebels dan het brave imago van The Beatles. Dus ja, geef mij maar Keith en Mick. 

Ook vandaag heb ik twee activiteiten in één verslag, deze voormiddag een korte wandeling, in de namiddag een kleine fietstocht. Vrij vroeg kreeg ik al het bericht van mijn fietshersteller dat mijn fiets klaar was. Maar dat afhalen moest toch even wachten, ik had namelijk eerst een afspraak bij de dokter. 

Sinds een paar dagen had ik al last van "iets" in mijn linkerhiel. Mijn vrouw had er al eens naar gekeken en ze zag een klein donker streepje in de hiel. En als daar op gedrukt werd, deed dat een beetje pijn. Bij een wandeling zoals tijdens de voorbije dagen, begon ik dat te voelen na enkele kilometers, een licht zeurende pijn. Ik had daarom voorzichtigheidshalve een afspraak bij de dokter gemaakt om dat te laten nakijken. 

En wat bleek, toen de dokter de opperhuid wat begon af te schrapen, dacht ze een splinter te zien. En inderdaad, toen ze met een pincet voorzichtig begon te trekken, kwam een splinter tevoorschijn van goed één cm. lang. Die was (horizontaal) onderhuids in mijn hiel gekropen. Ik doe om te tuinieren al eens open tuinklompen aan met een open hiel achteraan. Gelukkig was die splinter niet verticaal in mijn hiel gedrongen. Ik was er gelukkig rap bij zodat er nog geen infectie te zien was. Het is rap gebeurd. 

Na die voetverzorging ben ik dan mijn fiets gaan halen. Ik zag onderweg dat de bouw van de nieuwe school, goed aan het opschieten is. En dat bordje, katje - zakje - bakje, vind ik een goed initiatief.  Tijdens de middaguren zijn we een vervroegd Moederdagmenu gaan opeten in een restaurant in ons dorp. We genoten van een actie van een plaatselijk warenhuis waarbij je na een volle klantenkaart en mits betaling van 5,00 euro, bonnen kon krijgen om bij een meewerkend restaurant te gaan eten waarbij één persoon het 4-gangenmenu gratis kreeg. De drank was uiteraard extra te betalen. 

Na dat lekkere eten, was het tijd om de benen wat te strekken, een kleine fietstocht was daar ideaal voor. Ik vertrok in Smeermaas aan de Maas in de richting van Hochter Bampd in Herbricht. Ook vandaag zag ik de paarden rustig langs de draadafsluiting staan. En een kapel kan natuurlijk niet ontbreken, deze keer de kapel van Herbricht. 

Ik reed verder tot in Kotem aan de Maas om daar links af te slaan in de richting van Mechelen a/d Maas. Terugkeren deed ik via Opgrimbie. Daar op de Oude Baan zag ik een merkwaardige woning met een mooie ijzeren poort. Ik heb getracht wat bijzonderheden te vinden van die woning op de Oude Baan, maar helaas, niks gevonden. Daarna reed ik Rekem nog door de Begijnenbos langs het Hotel La Butte aux Bois. 

Met deze schrijfsels zit de dag er weer zo goed als op. Dadelijk nog in de zetel kruipen met mijn boek en heel misschien kijk ik nog naar voetbal op Canvas. Morgen fiets ik doorheen de dorpjes van Voeren. Daar zullen weer heel wat hoogtemeters mee gemoeid zijn. Tot morgen. 

Vandaag, twee wandelingen voor de prijs van een. In de voormiddag heb ik mij nog bezig gehouden - dit omwille van de regen - met wat blogbezoekjes af te leggen. Maar in de namiddag kon ik het binnen niet meer volhouden, ondanks het gemiezer ben ik toch maar gaan wandelen. 

Gewapend met mijn paraplu ben ik vertrokken via het Uilenstraatje om daarna links de Stationsstraat te nemen en vervolgens de Koning Albertlaan. Ik wilde vandaag nog eens naar Pietersheim wandelen. Waar ik eerst met 'n gesloten paraplu op pad was, diende ik hem na verloop van tijd toch te openen. Dat gemiezer werd doodgewone regen. Maar jullie kennen mij, eens vertrokken trek ik er mij weinig van aan. 

In Pietersheim maakte ik de traditionele foto van de Veldmaarschalk, onze beroemde boom. Daarna wandelde ik de burchtruïne binnen waar een juf uitleg aan haar kinderen was aan het geven over de geschiedenis van de oude burcht. De juf had als enige haar paraplu bij, de kinderen moesten het doen met hun regenkap als ze die al hadden ... 

Ondanks de regen en het ongemak van het vasthouden van mijn paraplu, ben ik er toch in geslaagd om nog enkele foto's te nemen. Terugkeren deed ik via de kinderboerderij waar enkele oude landbouwwerktuigen het domein wat verfraaien. 

En dan na de koffie thuis - ik had inmiddels een telefoontje gekregen van mijn fietshersteller - kon ik mijn fiets gaan binnenbrengen om die kapotte remgreep te laten vervangen. Mijn fiets zal vermoedelijk morgen al hersteld zijn. En ja, dat werd dan vervolgens mijn tweede wandeling, zij het maar kort. Het miezerde nog steeds en ik wilde niet langer dan nodig onderweg zijn. Ik keerde gewoon terug via de Kiezelweg, de brug van Briegden en de Sportoase. 

Straks zitten we weer voor de buis, we kijken sinds enkele dagen naar de Campus cup op Canvas, een studentenquiz waarbij wij proberen mee te antwoorden op de gestelde vragen. Daarna wil ik de tweede helft van het voetbal nog meepikken, Bayern - PSG. 

Deze voormiddag hadden we 'n interessant jobke, de diepvriezer ontdooien en alles reinigen. Eens om de zoveel tijd moet dat eens gedaan worden en uiteraard moet je je daar op voorbereiden. Vandaag hebben we die klus geklaard. 

In de namiddag had ik dan tijd voor 'n wandeling. Ik wilde nog eens een stevige tocht maken. Het doel was tot het gehucht Bessemer wandelen en dan terugkeren via het fietspad Zutendaal - Gellik. Ik vertrok via de Bessemerstraat met 'n eerste foto op de hoek van de Roelerdreef. Vervolgens kwam ik voorbij het bijenmuseum van duivel-doe-al Achiel. Hij is niet alleen 'n grafisch ontwerper van allerlei affiche's, jaarboeken en carnavalskranten. Hij beheert ook een bijenmusem en maakt zelf honing met de opbrengst van de vele bijenkasten op zijn terrein.  Bijgaande foto's zijn weer van Fotolink waarvoor weer mijn dank. Ze zijn gemaakt in 2023 op een Erfgoeddag. 

Eens ik in het gehucht Bessemer toekwam, nam ik links het fietspad Zutendaal - Gellik. Het is een geliefkoosd traject voor fietsers. En paarden zie je onderweg genoeg. Waar ik die foto maakte van enkele paarden kon ik op een strook van slechts honderd meter, er zeker twintig tellen. 

Aan de Zilverdennenlaan verliet ik het bos om op de Kerkstraat in Gellik ene koffie te gaan drinken. Intussen was ik voorbij gegaan aan het voormalige gemeentehuis van Gellik. Het werd als dusdanig het laatst gebruikt in 1977 toen het opging als deelgemeente van Lanaken. Het was een mooie wandeling maar ik was toch blij een jas aangedaan te hebben. Er waaide ene frisse wind. De plannen voor de rest van de week: morgen wandeling, donderdag 'n etentje met zijn twee en vrijdag een fietstocht doorheen Voeren.