A - Kasterlee en deelgemeenten.

Als ik het goed heb, dan hebben we allemaal een mail ontvangen van SenNet met de melding dat er op 16 oktober ed. het een en ander staat te gebeuren met onze website en blogs. Ik ben alleszins nieuwsgierig naar de vernieuwing. 

Vandaag kon ik het niet laten om een kleine fietstocht te maken. Ik weet het, het weer was nog niet stabiel en er was wat wind, maar desondanks kriebelde het om de benen wat in beweging te zetten. Ver wilde ik niet gaan, gewoon langs het kanaal op en langs de Maas terug. 

Ik vertrok via de Neerharenweg en daar zag je pas echt dat de herfst nu definitief begonnen is. Daarna reed ik langs de Zuid-Willemsvaart naar Rekem om in Boorsem het kanaal over te steken. Ik heb gewoon het kanaal gevolgd tot ik rechts naar Kotem kon fietsen. Nee, een bezoek aan de Ponderosa zat er vandaag niet in. Meer zelfs, vóór ik langs het café zou passeren, ben ik linksaf gereden naar de Maas toe, de Weg naar Geneuth. 

In Herbricht stonden de wilde paarden weer te grazen langs de kant van de weg. Wat verderop had ik de keuze, ofwel terugfietsen via Hochter Bampd ofwel binnendoor rechtstreeks naar huis. Ik koos voor het eerste, ondanks dat ik wist dat de weg er vuil zou bijliggen. En dat bleek ook zo, alle bomen zijn hun vruchten aan het verliezen en de straat ligt er vol mee. Het was bijna acrobatenwerk om het properste spoor te blijven aanhouden. 

Bijna thuis, nog goed 500 meter te gaan, kreeg ik toch nog een kleine bui over mij heen. Maar dat kon de pret niet deren, ik was zo goed als thuis en de warme douche deed deugd.  Tot morgen.

Al vrij vlug kwam ik vandaag tot het besluit dat een sportieve activiteit er niet zal inzitten. Het miezert en er zal geregeld regen over ons heen trekken. Voeg daar dan nog eens bij dat het minimaal 4 bfr. zal waaien (rond het middaguur zelfs 5 bfr.), dan weet je dat het niet gezellig fietsen zal zijn. Gisteren heb ik mijn deel al gehad met een nat pak, daar pas ik dus vandaag voor. En zoals jullie weten zit er voorlopig nog geen wandeling in, het wordt dus een rustdag. Misschien, héél misschien, is er in dat regenweer een klein gaatje deze namiddag. Mogelijk kan ik mijn boek uitlezen zodat ik hopelijk effe per fiets naar de bib kan gaan om nieuwe boeken in te slaan. 

Vandaag wil ik onze medeblogger Martin blij maken met een postkaartenreeks van de gemeente Lievegem. Dit is een fusiegemeente die ontstond op 1 januari 2019 in de provincie Oost-Vlaanderen. Ze bestaat uit zes deelgemeenten (Lovendegem - Oostwinkel - Ronsele - Vinderhoute - Waarschoot - Zomergem) en het gehucht Beke dat nooit een zelfstandige gemeente geweest is. In Lievegem zouden 27.000 inwoners wonen volgens de laatste telling. De naam Lievegem komt van het kanaal De Lieve. 

Zo mensen, dit is weer mijn bijdrage van vandaag. Als ik het weer zo bekijk voor de volgende dagen, dan zal er as. maandag gefietst worden met de koersfiets. Wat ik in het weekend doe, dat is nog koffiedik kijken. 

Vandaag ben ik nog eens ouderwets nat geworden, "zeiknaot of mèsnaot" in het plat Laonekers gezegd. Buienradars moet je zelden geloven. Zo rond de klok van 15u00 zou het opnieuw beginnen te regen. Als je dan vertrek om 12u30 voor een korte fietstocht, dan mocht ik hopen om droog terug thuis te geraken. Maar niets was minder waar, het heeft gegoten. 

In de voormiddag was ik nog Chinese vrijwilliger bij een vervelend huishoudelijk klusje. Maar goed, het was iets dat diende gedaan te worden vóór de winter. En na het eten kon ik dan vertrekken voor een fietstocht naar Kanne en Maastricht, niet echt ver, gisteren heb ik mij al kunnen uitleven. 

Maar eerst zag ik vanmorgen een fijn bericht passeren op fb. De brug tussen Bosscherveld in Maastricht en Borgharen zou op het einde van het jaar klaar zijn. Het wordt een brug voor fietsers en voetgangers. In de toekomst hoef ik dan niet meer naar de Noorderbrug te fietsen als ik in de richting van Meerssen en Stein wil gaan. Ook bij het terugkeren scheelt dat een slok op een borrel. 

Vandaag begon ik mijn fietstocht aan de brug van Briegden. Ik fietste onder de bruggen van Veldwezelt en Vroenhoven door tot in Kanne. Daar zag ik een grote donkere regenwolk, dat voorspelde niet veel goeds. Aan het Château Neercanne stak ik de grens over. Iets verderop heb je de Jezuïetenberg met zijn prachtige muurschilderingen en beelden. De grot is te bezoeken en is een aanrader.  En toen begon het, regen .... Aan dat parkje waar Sint Servaas vereerd wordt, ben ik onder de bomen moeten gaan staan. Verdorie, dat was een flinke bui. Natuurlijk ben je onder dat bladerendek enigzins beschermd, maar op den duur sijpelt dat regenwater toch door.  Ik had daar ook een goed zicht op de Apostelhoeve.

Gelukkig stopte het een beetje met regenen en kon ik verder. Ik heb verder geen aanstalten gemaakt om nog wat ommetjes te maken, nee, gewoon recht naar huis en dat via het Aldenhofpark en de Maas.

Dadelijk verder lezen in mijn laatste boek van de bib (van de vijf uitgeleende boeken). 

Fietsen is plezant, zelfs als je er een zoektocht van maakt. Dat is toch hetgeen mij vandaag overkwam. Eerst moest ik mijn weg zoeken in de binnenstad van Hasselt om vervolgens mijn route helemaal kwijt te spelen. Het was dus mijn verstand gebruiken, afgaan op de zon en mijn mond opendoen.  Een keer - aan het Albertkanaal - zat ik helemaal fout, gelukkig zijn er altijd vissers én kijkers naar die vissers. Die hebben mij de juiste weg gewezen. 

Maar eerst beginnen bij het begin. Ik vertrok naar Bilzen waar ik wist dat er op woensdag een markt georganiseerd wordt. Maar daarenboven was er ook kermis, het was er dus druk. Gelukkig ken ik in Bilzen mijn weg. Mijn ma is van Bilzen, ik liep er school en heb er ook een aantal jaar gewerkt op de Post. Die reus is eigendom van de Stadsraad Hasselt. 

De uitspraak "Carpe Deum" ben ik enkele dagen terug nog tegengekomen. "Pluk de dag", dat is toch hetgeen ik elke dag probeer te doen. En als ik denk dat ik alle kapellen al gezien heb, ..... ik vrees ervoor. Volgens mij ga ik ze in mijn fietscarrière nooit allemaal gezien krijgen. Deze is gebouwd in 1960 als vervanging van een lemen kapel uit 1884. Ze is gewijd aan O.L.Vrouw van Banneux. 

In Rapertinge, een deelgemeente van Hasselt, passeerde ik langs het plaatselijke kasteel. Nu huist er een Vastgoedontwikkelaar. En dan kwam ik aan fietsknooppunt 96. Ik had mij op voorhand niet gerealiseerd dat dit knooppunt de hele binnenstad zou doorkruisen. Natuurlijk zag ik nu wel een mooie muurschildering (een hagedis), ik kwam voorbij het beiaardmuseum in de Sint-Quintinuskathedraal, ik reed doorheen kleine straatjes met terrassen en tenslotte kwam ik voorbij aan het bekende en dure Quartier Bleu. 

Wat verderop kwam ik dan gelukkig aan het Albertkanaal. En zoals in de aanhef al gezegd, ik reed verdorie toch wel terug naar Hasselt zeker ipv. naar Genk. Gelukkig was het mooi weer en zaten er heel wat vissers aan het kanaal zodat ik de juiste weg kon vragen. Daarna kwam ik op bekend terrein zodat ik de snelste weg naar Lanaken kon nemen. 

Ja verdorie, het was een speciaal ritje vandaag. Gelukkig word ik er niet nerveus van en maak ik er het beste van. Zo fietsen zonder gps blijft altijd een beetje avontuur. Om af te sluiten zie ik dat ik mijn fietsrecord van verleden jaar al gebroken heb. Er kan dus alleen nog van alles bijkomen.  Dadelijk heb ik een vergadering van de Bèssemgezèt. Tot morgen.

Velen zullen het niet doen, eerst lekker gaan eten, dat allemaal overgieten met enkele glaasjes wijn om dan vervolgens te gaan fietsen. Ik heb daar geen probleem mee, natuurlijk wetende van mezelf dat een zetel zéér aantrekkelijk kan zien (lees: en ook de oogjes dicht doen).  Ik heb het zekere voor het onzekere genomen en ben, eens thuis, in andere kledij gekropen om een korte fietstocht te maken. 

Ik wilde vandaag nog eens naar Bilzen fietsen. Ik kwam eerst doorheen Strodorp in Veldwezelt, een der oudste straten van het dorp. Daar staat de kapel O.L.Vrouw van Bijstand, ook de kapel "Slag van Lafelt" genoemd. Ik heb mij altijd afgevraagd wat die kapel in Veldwezelt deed, maar blijkbaar was het slagveld tijdens die slag zo groot dat ook Veldwezelt deelde in de miserie. 

Eens op de Bilzerbaan fietste ik rechtdoor naar Bilzen, eerst doorheen Mopertingen, dan een stukje Hoelbeek, vervolgens Waltwilder om tenslotte via de Brugstraat, het centrum van Bilzen binnen te fietsen. Ik had het er nog met mijn vrouw over een paar dagen terug, na vele jaren wilde ik het kerkhof van Bilzen nog eens bezoeken, op zoek naar de graven van mijn grootouders. Het graf van mijn grootvader vinden, dat zou geen probleem zijn, hij ligt op het ereperk van weggevoerden. Hij heeft tijdens WO II enkele jaren gevangen gezeten in een kamp in Duitsland. Het graf van mijn grootmoeder is intussen ontruimd, zij overleed dan ook al in 1959. 

Terugkeren deed ik gewoon via Munsterbilzen en Eigenbilzen. Met een ritje van slechts 26 heb ik het vandaag rustig gehouden. Morgen ga ik wat verder met de koersfiets, vermoedelijk weer in de richting van Hasselt. Ik blijf voorlopig weg uit Nederl. Limburg om niet het risico te lopen om bergjes te moeten beklimmen. Bij ons is het veelal een vlak parcours. Niet alleen ikzelf heb een dagje rust genomen, ook mijn vrouw had vandaag geen goesting om te koken, vandaar dat etentje elders. 

Om af te sluiten, deze morgen zouden er wat problemen geweest zijn bij SenNet. Mogelijk heeft dat te maken met verbeteringswerken die bezig zijn. Tot de volgende.

Het was vandaag ene begenadigde dag, ik had nergens last van en ik heb dus ook veel kunnen doen. Eerst heb ik in de voormiddag enkele uurtjes buiten gewerkt om dan in de namiddag een stevige fietstocht te maken. En nu - het is op dit moment 19u17 - heb ik ook nergens last van, hopelijk blijft dat zo.  Ik vermoed dat het aandoen van stevig schoeisel binnen in huis, toch zijn positieve effecten heeft. Ook gisteren tijdens een korte wandeling naar het centrum (+/- 1 km), uiteraard heen en terug, gaf dat geen ongemakken. We zijn met ons twee een terrasje gaan doen en we speelden het spelletje: "mensen kijken". Ik denk dat iedereen dat al eens gedaan heeft. Alleen, Lanaken is op de meeste zondagen een dood gat, zoveel mensen hebben we uiteindelijk niet gezien. 

Maar nu naar mijn fietstocht. Ik vertrok via Gellik en Eigenbilzen naar Zutendaal. Daar schoven ze mij al een eerste omleiding onder de wielen. Wat verderop was er normaal gezien een tweede omleiding, maar ik kende een weg binnendoor zodat ik toch op mijn route bleef. En als je in Genk komt, dan word je herinnerd aan het mijnverleden. Eerst kwam ik voorbij de schachten van de mijn van Winterslag. Daarna reed ik doorheen Zwartberg, ook een voormalige mijngemeente. Die mijn begon met de productie in 1925 en werd na vele stakingen uiteindelijk gesloten op 1 oktober 1966. 

In Zwartberg was er vroeger ook een zoo. Dat grote landhuis - bijna een kasteeltje - was de blikvanger van de zoo. Nu hoort het bij Labiomista, een project van kunstenaar Koen Vanmechelen. Op mijn Strava-account schreef ik dat ik niet wist dat Opglabbeek zo groot is. Dat klopt helemaal. Eerst reed ik een heel stuk doorheen het bos, daarna door het centrum en uiteindelijk langs restaurant "Slagmolen". Ik denk dat ik vandaag heel Opglabbeek gezien heb. De gemeente hoort nu tot de fusiegemeente Oudsbergen.

Terugkeren deed ik via een stukje van het kolenspoor naar As. Het terras aan het station zat er weer goed vol. Maar ik had andere plannen. Daarna fietste ik langs de Salamander in Mechelen a/d Maas, doorheen het centrum van die gemeente om tenslotte in Kotem mijn pauze te nemen. Het werd een natje en een droogje.  Telkens ik langs die tank fiets, zie ik toch nieuwsgierigen foto's maken. 

Om toch wat kms. op de teller te krijgen, reed ik ook nog doorheen Herbricht met zijn "Levensboom" een kunstwerk van een Amerikaan. Ook de wilde paarden liepen langs de Maas in Herbricht. De laatste foto nam ik aan de Maas in Smeermaas. En toen was het tijd om mij naar huis te haasten. Ik kwam er toe om 17u15, op tijd om mij te verfrissen onder een heerlijke douche. Met 80 km. op de teller en nergens last van, kan ik alleen maar tevreden zijn.  Maar, .... een grote "MAAR", dat wil niet zeggen dat ik mij vanaf nu opnieuw laat gaan. Nee zeker niet, ik ga rustig mijn tijd uitdoen om te herstellen, braaf mijn schoeisel in huis aandoen, geen wandelingen van meerdere kms. en pas na groen licht van de dokter, terug die wandelingen heropbouwen. 

Zondag, rustdag. Ik ga het er vandaag eens van nemen, op mijn lauweren rusten, de boog hoeft niet altijd gespannen te staan. Mijn enige actieve bezigheden waren tot dusver: naar de bakker geweest en mijn zus bezocht (beiden per fiets). Wat ons deze namiddag nog gaat brengen, dat zal wederom van de goesting afhangen en of we wel of niet naar de koers willen kijken op tv. 

Omdat er dan ook geen foto's zijn, wil ik jullie laten kennismaken met de gemeente Galmaarden waaronder ook Tollembeek en Vollezele. Dit was het resultaat van een fusie van 1977. Sinds 1 januari vormt Galmaarden, samen met Gooik en Herne, de nieuwe fusiegemeente Pajottegem. Ik heb Galmaarden gekozen omdat onze medeblogger Erik er woont. Uit het aanbod van oude postkaarten (iets minder dan ik verwacht had), heb ik er een aantal gekozen. 

Wie ooit interesse heeft om eens een gemeente in de kijker te laten zetten (geboorte- of woonplaats), laat maar iets weten, ik maak er een reportagereeks van. 

Als ik nu naar buiten kijk vanop mijn werkkamer, dan zie ik veel zonlicht en nauwelijks wind, een aangename dag dus. Hopelijk is dat ook bij jullie het geval. Op naar de nieuwe week. 

Vandaag had ik maar één doel, de 7.000 fietskms. bereiken en liefst overschrijden. Dat was in feite het streefdoel voor 2026, maar kijk, ... het is pas 3 oktober en dat jaardoel is al in de pocket. Nu ben ik benieuwd waar ik ga eindigen ...??? 

In de voormiddag heb ik getracht om de silicolekit van mijn aangebroken bus, zo veel als mogelijk nuttig te gebruiken. Ik weet uit ervaring dat eens je zo een bus weglegt, je nadien opgescheept zit met silicone die hard geworden is en niet meer door het spuittuitje geraakt, kortom, om weg te gooien.  Nu heb ik alle kieren in onze stallen opnieuw waterdicht gemaakt. 

En in de namiddag was het dan zover, mijn jacht op die 7.000 km. Nu was dat geen grote opdracht, met 35 km. zou ik er al komen. Ik vertrok via Rekem, Opgrimbie en de Mechelse Heide in Mechelen a/d Maas. Vervolgens kwam ik voorbij de Salamander aan de Joseph Smeetslaan waar ik de fietsbrug overstak richting Eisden. 

Ik moet toch eens een keer stoppen aan het stationscafé in Eisden, ze hebben daar lekkere vlaai. Nu had ik amper wat kms. in de benen, te vroeg dus om te stoppen. Vroeger was het een redelijk druk station, vooral goederen kwamen er voorbij. Kom je in Eisden, dan zie je direct dat het dorp ooit een koolmijn had. Nu nog zie je vele huisjes die allemaal op mekaar lijken. Die mijnwerkers moesten uiteraard gehuisvest worden. 

Ik keerde terug via de brug over de Zuid-Willemsvaart om vervolgens links af te slaan richting Kotem. Vandaag nam ik nergens een pauze, ik nam gewoon de route langs de Maas met Elsloo aan de andere kant van de Maas. Uiteindelijk reed ik nog doorheen Neerharen om tenslotte via de sluis van Lanaken, terug naar huis te fietsen. 

Thuis heb ik een tas koffie gemaakt en mij naast mijn madam genesteld die van de zon aan het profiteren was. Het was best warm met die zon pal in het gezicht. Welke datum was het vandaag ook al weer ...??? Drie oktober ... 

Natuurlijk kan ik het niet laten om te gaan fietsen, het is mij trouwens ook niet verboden. Maar zoals ik met mezelf heb afgesproken, ga ik het rustig houden, geen bergjes, tenzij ze toevallig op mijn pad komen.  In de voormiddag eerst nog met het siliconenpistool bezig geweest, effe een vervelend werkje. Maar dergelijke werkjes horen ook bij het onderhoud van een woning.  In de namiddag was het dan fietstijd. Het doel van vandaag was de Maas oversteken in Meeswijk.

Ik vertrok langs de Zuid-Willemsvaart om vervolgens rechts af te slaan, naar Mazenhoven. Goed dat ze daar nu rechts klinkers gelegd hebben, voorheen was het dokkeren op die kinderkopjes. Dat is niet echt mijn favoriete bezigheid.  Meeswijk ligt niet veel verder. Het was druk op het veer, drie auto's, drie motards en een aantal fietsers.

Aan de overkant ligt Berg a/d Maas. Langs de Maas ligt het Julianakanaal, daar reed ik over de brug richting Elsloo en Stein. Het is daar rustig fietsen en aan dat brugje en beekje kun je ook fijn wandelen. Niet veel verder ligt de Kapel van Maria in Nood. De kapel is omstreeks 1760 herbouwd. Oorspronkelijk stond er al in de Middeleeuwen een oudere kapel.  Het is een der best onderhouden kapellen van de streek, ook een der grootsten. 

Ik probeer niet altijd via dezelfde weg terug te keren in Maastricht. Vandaag koos ik de route via Amby, vroeger een zelfstandig dorp, nu een der 44 wijken van de stad. Een bezienswaardigheid is Hoeve Geusselt, gebouwd omstreeks 1863. Vervolgens reed ik nog doorheen Gronsveld en Wyck, een winkelwijk aan de andere kant van de Maas ten opzichte van het historische centrum. De laatste tien jaar vind je er veel toeristen en shoppers, voorheen werd het winkelen beperkt tot oa. de C&A en de Vroom & Dreesmann. Je vindt er ook de Mariazuil of monument v/d Bisschoppen van Maastricht. Die zuil staat er sinds 1952. 

Mijn pauze's nam ik vandaag in Geulle (koffie en vlaai) en tenslotte een biertje in Lanaken.  Het was een fijn ritje, nauwelijks wind, redelijk wat zon en veel goesting. En het ongemak met mijn voet ...??? Niet meer of minder dan dat ik thuis wat zit rond te lopen in huis. Het komt goed. Discipline is het juiste woord. 

Deze namiddag kreeg ik de definitieve diagnosa van mijn huisdokter ivm. mijn voet. Het wandelen zal een tijd niet meer kunnen en het fietsen ... tja, om het simpel te houden, ik zal dikwijls moeten schakelen met mijn versnellingen (lees: zo weinig mogelijk grote druk zetten op mijn voet). Bergjes beklimmen zal ik dus tijdelijk uit mijn hoofd zetten (toch niet met opzet er naar toe rijden).  Verder moet ik ook binnenshuis goed passende en stevige schoenen aandoen ipv. slippers. Dat moet ik trouwens ook als ik ga fietsen, stevig schoeisel aantrekken. De bedoeling is om die voet zo stevig mogelijk te omhullen en zo weinig mogelijk te plooien.  Na die rugproblemen van enkele maanden terug, nu dit, ... het mag dit jaar wel eens stoppen.  Maar ik mag gelukkig nog fietsen en dat deed ik dan ook vandaag.

Na dat telefoontje ben ik dan ook direct vertrokken, gewoon simpelweg met de stadsfiets naar Oost-Maarland. Maastricht bestaat uit 44 buurten (ofwel oude gehuchten - dorpen - wijken), en eentje ervan is Vroendaal. Het is daar rustig fietsen. Ook in het voormalige dorp Gronsveld - waar trouwens die molen staat - is het fijn toeven met een mooi vergezicht. Sommige wegen waren nog nat van een bui. Gelukkig heb ik er zelf geen last van gehad. 

En dan kwam ik in Oost-Maarland met oa. een mooie muurschildering onder de brug. Het ligt op de grens met Eijsden en soms is het niet helemaal duidelijk of het kasteel-hotel van Oys (oude reproductie in bijlage) nu in Oost-Maarland of Eijsden ligt.

Terugkeren deed ik via de Wilhelminabrug in Maastricht en de kleine grens langs de Maas. In Smeermaas staat er sinds een tijd een container waar je op kunt gaan staan. Vanuit dat standpunt heb je een goed zicht op de Maas.

Om te eindigen zag ik dat SenNet aan het vernieuwen is. De pagina om te starten was alleszins helemaal nieuw. Als nu ook alle vervelende storingen opgelost geraken, dan kan ik alleen maar toejuichen dat SenNet met zijn tijd meegaat. O ja, ook dit nog, na wat gehannus, toch mijn verbinding pc - gsm weer kunnen herstellen. Tot morgen.

Deze morgen nog wat foto’s gevonden van onze kleinzoon bij de start van zijn loopwedstrijd van afgelopen zondag. De jongen op de foto's met zijn flashy bril. Merci Ronny van Fotolink voor de foto’s. 

Deze middag ben ik naar het ziekenhuis geweest om mijn voet te laten nazien. Er werden foto’s genomen en een dokter heeft een echo genomen. Hieruit blijkt dat ik een kleine stressfractuur in mijn linkervoet heb die enkel kan genezen mits de nodige rust in acht te nemen.  Fietsen mag en kleine verplaatsingen maken, is ook geen probleem, langere afstanden zijn daarentegen uit den boze. Op het einde van 2026 zal ik dus vooral aan het fietsen zijn. Morgen is er overleg met mijn huisarts.

Na twee stevige fietsdagen, was het vandaag dan tijd om even aan de rem te trekken. In de namiddag wilde ik nog even op familiebezoek gaan na een kort ritje met de stadsfiets. Ik vertrok in Briegden om vervolgens langs het Albertkanaal tot in Kanne te fietsen. Daar trok ik de brug over om vóór het Château van Neercanne, naar Maastricht te rijden. Wat verderop aan de linkerkant, boven op de helling, ligt de Apostelhoeve, een wijngoed op de helling van de Louwberg. Je kunt er een afspraak maken voor een rondleiding.  Ik heb enkele foto's toegevoegd die ik op het internet vond.

In Maastricht zelf was het weer “over de koppen lopen”. Het hele centrum liep weer vol dagjesmensen. En André Rieu dragen ze daar op handen. Er is zelfs een shop.  Gelukkig ken ik er mijn weg om zo rap als mogelijk uit die drukte te geraken. Nadien was het gewoon terugfietsen naar Lanaken. En dat familiebezoek …??? Ze waren weer niet thuis, ik heb dan maar een bezoekje gebracht aan vriend Hubert en weer wat wetenswaardigheden uitgewisseld. 

Morgen zou het een regendag worden, tijd om binnen in huis wat reparatiewerkzaamheden te doen. Dat het vandaag zo lang geduurd heeft eer ik mijn verslag kon plaatsen ...??? Tja, de verbinding tussen pc en gsm was weggevallen en met geen middelen kon ik het herstellen. Ook de verbinding met een USB-kabel werkte niet. Uiteindelijk heb ik raad moeten vragen aan AI om het probleem met de kabel op te lossen, hetgeen uiteindelijk gelukt is. Dit plaats ik nu nadat ik zojuist mijn wekelijkse vergadering van onze Bèssemgezèt heb uitgezeten met veel inbreng van de aanwezige leden. We waren vandaag met 11 personen aanwezig. Tot dan.

Wat is het leven toch mooi, gaan fietsen wanneer je er goesting voor hebt. En zeker als je de zon mee hebt, als er weinig wind is en het 'n ideaal parcours is.  Nochtans was die rit niet voorzien voor vandaag, eerder voor morgen. Maar soms zijn er anderen die je agenda invullen, zo ook vandaag. Jullie weten dat ik wat ongemak heb aan mijn linkervoet. En aangezien dat blijft zeuren zonder echt pijn te hebben, ben ik toch nog maar eens op consultatie geweest bij de huisarts. Zij heeft een brief doorgestuurd naar het ziekenhuis in Lanaken en ik kan er al morgen om 12u00 terecht voor een foto en een echo. Benieuwd naar het verdict.  Ik ben dan maar vandaag gaan fietsen met de koersfiets, deze keer naar Hasselt.

Ik vertrok via het station van Bilzen waar de reizigers onder de tunnel doormoeten om naar spoor twee te gaan. Daarna reed ik doorheen Krijt, een gehucht van Diepenbeek. Dat vakwerkhuisje is wel heel mooi. In Diepenbeek vielen mij die oude richtingaanwijzers op. Ik zou eens moeten opzoeken hoe oud ze zijn. Daarna was het weer "zoek je weg" in Hasselt. De wegenwerken blijven er duren. Eens Hasselt achter mij gelaten, reed ik een heel stuk langs het Albertkanaal, doorheen Bokrijk om uiteindelijk toe te komen in Winterslag. 

Die wegen zijn gekend, ook de grote weg vóór Shopping 1 in Genk. Pal ernaast liggen de Molenvijvers, een plek van rust. Meestal keer ik dan terug via Kattevennen met zicht op die twee schansen. Maar iets verderop in het gehucht Camerlo had ik weer prijs, ik moest zelfs een heel eind doorheen het bos fietsen op zanderige wegen. Dat is niet mij dada. 

Maar wat helpt klagen ....??? In Zutendaal nam ik een koffiepauze met iets extra, iets dat mij niet gegund werd een tijd terug in Oud-Rekem. Vandaag gaf het mij vleugels want de tocht terug over de Duivelsberg - met zicht op de O.L.Vrouwkapel van Grimby - en de Sint-Christoffelkapel in Opgrimbie, verliep voorspoedig. Op het einde haalde ik nog snelheden van +/- 28 km/uur. 

Ik was op tijd terug thuis om een lekkere forel voorgeschoteld te krijgen, een niet alledaagse vis, maar verdorie, het smaakte.  Morgen wordt het dus een relatieve rustdag. Tot de volgende.

Het was gisteren een hoogdag voor Lanaken. Door het mooie weer werd het ganse centrum overspoeld met kijklustigen die hun kinderen of kleinkinderen kwamen aanmoedigen tijdens de Maasrun. Uiteraard waren er ook vele supporters voor de atleten op de langere afstanden zoals de 5 en de 10 km. en de halve marathon. Op sommige plekken stonden de mensen gewoon op mekaar gepakt.  Iedereen wilde de lopers zien. Het behoeft geen betoog als ik vertel dat de horeca gouden zaken deed.  Wij kwamen natuurlijk kijken naar onze Arne op de 2,5 km. Hij heeft dat goed gedaan, hij eindigde ergens in de voorste middenmoot. Zoals hij het zelf zegt, is hij meer een sprinter dan een langeafstandloper. Op het einde remonteerde hij nog heel wat voorliggers. Allemaal kregen ze aan de aankomst een mooie medaille. En na afloop trakteerde bompa op een welverdiend ijsje. 

Zelf hebben wij vanmorgen een drastische beslissing genomen. We hebben afscheid genomen van onze moestuin. In de plaats hebben wij planten die elders veel te kort op mekaar stonden, uitgegraven, uit mekaar getrokken en teruggeplant op een groot perceel.  Door de aanhoudende droogte was de moestuin niet meer rendabel en vergde ook veel te veel werk. We hebben enkel nog wat kleinere percelen overgehouden om wat kruiden te kweken. Ik ben er niet kwaad om. 

In de namiddag had ik dan tijd om te gaan fietsen. De helling van Wonck was het doel van vandaag. Deze helling ligt tussen Eben-Emael (Wallonië) en Zichen-Zussen-Bolder (Vlaanderen). Ik vertrok via Kanne waar ik mijn eerste foto maakte, juist op de grens met Wallonië. Daarna rij je een stukje langs de Jeker doorheen het bos. De helling van Wonck is in feite goed te doen, een stijging van 10 à 11%. Het was dit jaar voor het eerst dat ik er omhoog reed. Vervolgens fietste ik voorbij Hoeve Mean in Bolder. 

Mooie oude gebouwen trekken altijd mijn aandacht, zo ook in Grote-Spouwen. Grote-Spouwen is ook de plek waar het Apostelhuis ligt, de toegang bovenaan tot Alden Biesen (via de helling de Keiberg: 810 meter met 11 à 12% stijging). Het gebouw is van 1719-1720. Maar eens je onder de toegangspoort voorbij bent, dan vertoef je in de gemeente Rijkhoven. Alden-Biesen ligt dus in Rijkhoven. Gezien het maandag was vandaag, had ik niet veel hoop dat ik ergens een horecazaak zou vinden. Maar groot was mijn vreugde toen ik beneden aan de Kasteelstraat, langs het kasteel, het Gasthuis open zag. Ik had nog net een plek om er een tasje koffie te drinken en een stuk rijstevlaai te eten. 

Daarna reed ik naar Bilzen, Munsterbilzen en Zutendaal. Ik wilde vandaag wat kms. maken. Daarom reed ik verder door naar de Duivelsberg in Opgrimbie om helemaal beneden, links af te slaan naar Mechelen a/d Maas. Terugkeren wilde ik via Kotem, ik kon nog wel een drankje verdragen, het weer was nogal dorstig.  In dat dorp viel mij al lang een kruis op langs de kant van de weg. Ik wilde daar toch iets meer van vernemen. Het gaat hier om Maria Alberts die vermoord werd op 31 juli 1763. 

Na dat drankje in de Ponderosa, reed ik nog doorheen Herbricht, Hochter Bampd en Smeermaas. Ik vond het weer een geslaagd ritje, de benen voelden goed aan en ook mijn fiets laat mij vooralsnog niet in de steek. "Hout vasthouden". 

Zoals gisteren al gezegd, vandaag zou er niet veel gesport worden, toch door mij niet. Ik wilde deze voormiddag simpelweg mijn voet eens testen. Ver wilde ik niet gaan, gewoon eens aanvoelen in hoeverre mijn voet zich gedraagt. 

Voor alle zekerheid had ik stevig schoeisel aangetrokkien, van het soort dat mijn voet goed vastzet. Ik vertrok via het Uilenstraatje naar het kanaal. Aan de sluis zag ik dat ze een schip aan het versassen waren. Ik ben dus aan beide kanten gaan kijken. 

En op zondag is het jaagpad langs het kanaal de speeltuin voor de wielertoeristen, het is als wandelaar altijd goed uitkijken dat je die gasten en vrouwen niet afremt. In de remmen moeten gaan en daardoor hun gemiddelde snelheid zien afnemen, je wilt het niet op je geweten hebben. Ik lach er nu mee, maar dat is juist hetgeen ze allemaal doen in groep, stoefen met hun hoog gemiddelde. Daar maak ik mij dan de bedenking mee dat ze wel gefietst hebben, maar niks van de omgeving gezien hebben. Ze moeten voortdurend het achterwiel van hun voorganger in het oog houden.  Laat mij dan maar alleen fietsen, ik stoef misschien ook door over al die bergjes te rijden. Maar ik ben er 72 en ik laat alleen maar zien wat je op die leeftijd nog allemaal kan. 

Eens terug in het centrum zag ik dat alles alles klaar staat voor de Maasrun. Om 11u50 werd de start al gegeven voor de 5 km. Om 12u05 start de 10 km. en om 12u30 de halve marathon. Onze kleinzoon vertrekt om 15u15 voor de 2,5 km. We gaan hem aanmoedigen.

En daarna, .... dat zal van de goesting afhangen en van hetgeen onze kinderen nog willen doen. Verder ben ik benieuwd hoe onze renners zich gaan plaatsen voor het WK in Canada. En mijn voet ....???? Dat viel best mee, geen pijn maar de gevoelige plek blijft toch lichtjes zeuren. Een volgende keer misschien een km. verder wandelen. Tot morgen. 

Met glans ben ik in mijn opzet geslaagd vandaag, mijn doelstelling die al een tijd op een to dolijstje stond, is gerealiseerd.  Ik wilde namelijk nog eens de Keutenberg beklimmen, een bergje met vooral in het begin, een stijgingspercentage van 22%. Je moet je dus goed op voorhand realiseren wat er je te wachten staat, zomaar daar in het voorbijrijden effen naar boven fietsen, dat lukt niet zomaar. In het verleden ben ik er al diverse keren overheen gereden, ik wist dus wat mij te wachten stond. 

Ik vertrok via een opwarmertje, de Bemelerberg, naar Scheulder om daar een eerste vergezicht te zien. Dit dorp hoort bij Eijsden-Margraten. Daarna zag ik een tweede mooi vergezicht in de afdaling naar Gulpen.  Die fietser die te voet omhoog komt laat zien dat de helling redelijk steil naar beneden gaat. Op de grote weg naar Wijlre bots je bijna tegen Hoeve De Burgh, een oude hoeve uit 1610 en nu een vakantieverblijf. Wat verderop in het gehucht Schoonbron (hoort bij Valkenburg) denk ik altijd aan Wenen. 

En dan was het uitkijken naar de voet van de Keutenberg. Ik was er verdorie opeens al voorbij, ik zat al in Oud-Valkenburg terwijl ik goed wist dat de berg begint in Schin op Geul.  Geen nood, effe terugfietsen en uitkijken naar het bordje met de naam Keutenberg. Ik was er niet alleen om de helling te beklimmen. Vóór mij reden twee dames met een versnelling die deed denken aan een koffiemolentje. Terwijl ik één keer de pedalen rondkreeg, hadden zij dat al drie keer gedaan. Ieder zijn/haar manier om er te geraken. 

Vooral het begin is steil, een bordje zegt ons dat het 22% is. Over 100 meter gemeten is het gemiddelde 18%, maar die 22% kloppen wel hoor. Ik ben in het zadel blijven zitten en af en toe heb je het gevoel dat je voorste wiel begint te steigeren.  Maar hoe ook, ik ben eigenlijk nog redelijk vlot boven geraakt. Helemaal boven heb je natuurlijk ook een schitterend vergezicht. Niet slecht dus voor ene ouwe van 72 jaar. 

Nadien was het doorrijden op de uitlopers van de Keutenberg tot aan de weg waar ik voordien al voorbij gereden was richting Gulpen. Nu ging ik rechtsaf om even verder links aan te houden richting Margraten. In deze gemeente ligt het grote oorlogskerkhof van Amerikaanse soldaten die sneuvelden in WO II. Ik reed er helaas niet voorbij, het zou ook te veel tijd gekost hebben want die begraafplaats is immens. Ik voeg er toch enkele foto's bij. Ben je in de buurt, zeker bezoeken. 

In Smeermaas ben ik uiteindelijk gestopt voor een biertje. Ik kom daar niet dikwijls, het is een vermaard restaurant met terras maar de drank is er duur, 6,50 euro voor ene Duvel terwijl die in het Cultuurcafé slechts 4,00 kost. Je hebt er wel een goed zicht op de kerk en het kasteel van Borgharen aan de andere kant van de Maas. Ik weet waar ik volgende keer weer naartoe ga. 

Morgen staat er niet veel sportiefs op het programma, toch voor mij niet. Hoop en al ga ik in de voormiddag een kleine wandeling maken. In de namiddag gaan we kijken naar de sportieve prestaties van de kleinzoon. Tijdens de Maasrun die morgen gelopen wordt, gaat hij de 2,5 km. afleggen. 

Vanaf 9u00 tem. iets na 13u00 ben ik vandaag buiten bezig geweest, onkruid wieden en het gazon afrijden. Toen vond ik het welletjes, tijd om effe te ontspannen.  Het doel is om morgen een stevig bergje op te rijden, het is te zeggen, eerst dat bergje op mijn routeplanner opzoeken (deze helling ligt niet op het gebruikelijke fietsroutenetwerk) en vervolgens moet ik er nog opgeraken ook, ... dat beestje is steil. Maar dat zijn zorgen voor morgen. Ik wilde dus in de namiddag niet te veel krachten verspillen, gewoon effe de deur uit voor een simpel ritje met de stadsfiets. 

Ik vertrok in Smeermaas aan de Maas. Nog steeds zijn er kajakkers actief op het water. Ze zijn zelfs geïnteresseerd in het doen en laten van de wilde paarden. Ik heb de groep paarden eens geteld, het waren er achtenveertig die aan de Nederlandse kant van de Maas stonden te grazen en hun dorst te lessen. 

In Herbricht moest ik even stevig terugschakelen om dat korte heuveltje op te geraken. Het is nauwelijks twinter meter omhoog fietsen maar als je niet schakelt, dan geraak je er niet over.  Daarna fietste ik doorheen Uikhoven en Kotem. In dat laatste dorp zie je nog de herinneringen aan de "Doodendraad" uit WO I. 

Terugkeren deed ik via de Zuid-Willemsvaart, oa. doorheen Mechelen a/d Maas en Oud-Rekem. Vandaag nam ik geen pauze, mijn fietstocht was ook veel te kort, de koffie stond thuis op mij te wachten. Zo, dat was mijn kort verslag van vandaag, ik ben benieuwd of ik morgen kan zeggen of ik dat bergje getempt heb. En die laatste afbeelding ...??? Dat spreekt voor zich. 

Het was een mooie fietstocht vandaag, al zeg ik het zelf. Ik wilde naar Meeuwen fietsen en een stuk vlaai gaan eten in een locatie met de naam "Aen de Bullenschool". Zoals gisteren gezegd, het ligt in "the middle of nowhere". Je moet er dus echt naartoe rijden. Toen ik er aankwam was ik niet alleen, ik vermoed dat er een dertigtal mensen waren, veelal fietsers maar ook enkelen per auto. De afstand tussen thuis en de Bullenschool was precies 35 km.  Meeuwen en Opglabbeek horen trouwens tot de nieuwe gemeente Oudsbergen. 

Ik had de totale afstand op voorhand ingeschat en tot het besluit gekomen dat ik best via Rekem en Mechelen a/d Maas naar As kon fietsen en van daaruit naar Meeuwen. Terugkeren zou ik dan doen via dezelfde weg tot As maar dan vervolgens naar huis via Wiemesmeer. Op alle andere manieren zou ik teveel kms. maken en daardoor ook te lang van huis zijn. 

Mijn eerste foto's maakte ik in As. Dat was vroeger een spoorwegstation. Er staan nog verschillende oude treinstellen opgesteld op de sporen aan het station. En als je er ooit eens komt, dan moet je zeker die uitkijktoren eens beklimmen. Het volgende dorp dat ik passeerde was Opglabbeek. De Sint-Brigittakapel werd gebouwd einde de 19de eeuw en is toegewijd aan de Heilige Brigida van Kildare, Beschermvrouwe van het vee. 

Mijn rit verliep vandaag grotendeels doorheen de bossen, ik had dan ook nauwelijks last van de wind. In Meeuwen heb ik dan even mijn pauze genomen met een stuk greumelevlaai, koffie en cola.  Ik heb spijt dat ik geen foto genomen heb van die vermaarde ijstaart die ze er verkopen. De driehoekige punt is een echte joekel, bijna 10 cm. hoog. Zo een stuk kost er 8,00 euro. Ik vroeg aan de dame's voor mij of ze die punt wel zouden opkrijgen en zo te horen zou dat geen moeite kosten. Hoe ook, ik zou er mij niet aan willen wagen, zeker niet als je nog een heel eind moet terugfietsen. 

Op de terugweg zag ik in Meeuwen een mooi uitkijkpunt. De foto van dat vijvertje dat jullie dadelijk zien, is niet getrukeerd. Ik zag de foto al voor mij en het resultaat was een mooie zwart-wit afbeelding.  Is As reed ik langs de Nieuwe molen, best 'n vreemde naam voor een molen gebouwd in 1717. 

Uiteindelijk fietste ik nog doorheen Zutendaal, Eigenbilzen en Veldwezelt om helemaal op het einde nog effe de grens over te steken in Oud-Caberg. In Lanaken beloonde ik mezelf nog met ene lekkere Duvel, ik had nog effe tijd vóór het avondeten.  En dat deze jongen honger had, ... dat staat buiten kijf. Slaap wel.

MyCols begint er mijns inziens, een potje van te maken. Elke molsheuvel wordt nu blijkbaar opgenomen in hun app. Ik had vandaag nauwelijks 85 hoogtemeters, maar toch zou ik over drie hellingen gereden zijn ... ??? Nu moet je uiteraard al eens omhoog, oa. om een brug over te rijden. Nee, ik had vandaag niet het gevoel dat ik mij heb moeten inspannen, integendeel, ik had toch +/- een gemiddelde van 18,5 km/uur, iets sneller dus dan gisteren. 

Eerst diende ik in de vm. nog als extra hulp om te gaan winkelen. Aan een fiets kun je max. twee draagtassen hangen, ik was nodig voor die derde tas. We hadden dan ook het een en ander mee te nemen.  En zo is de vm. dan rap om. In de namiddag had ik een korte tocht in mijn hoofd gezet, naar Ned. Eijsden. 

Ik vertrok via het Bad in Maastricht om vervolgens de Wilhelminabrug over te steken. Het is vanaf daar, gewoon rechts aanhouden en dan rechtdoor naar Oost-Maarland en het hotel-kasteel in Eijsden. In Eijsden had ik weer prijs, een omweg voor wegenwerken. Het is precies of de vereniging van steden en gemeenten op een geldberg zit, het kan niet op, overal werken.  Er zijn toch geen gemeenteraadsverkiezingen op komst ...??? 

Maar door die omweg, kwam ik nog eens in een ander klein straatje in Eijsden. Bij het buitenrijden van Eijsden kwam ik aan een - zogezegd - 3-landenpunt: achter mij Ned. Limburg (Eijsden) - links Belg. Limburg (Moelingen) - rechts Wallonië (Visé). Daar stak ik dan ook de Maas over om naar Lixhe de fietsen. In Lanaye ben ik nog eens gestopt om een foto te maken van het veer over de Maas naar de overkant, Eijsden. Het is al jaren geleden dat ik er nog gebruik van gemaakt heb. Waarom zou ik, de brug over de Maas ligt niet zo veel verder. 

In Lanaye lag dat groot passagiersschip aan de kade, zo te zien zonder passagiers. Terugkeren deed ik via de sluis van Lanaye, de brug over in Kanne - met zicht op de Slingerberg - en de brug van Briegden. Dat ritje met de stadsfiets heeft mij bevallen.

Morgen staat er een rit naar Meeuwen-Gruitrode op het programma (met de koersfiets). Ik wil een stuk vlaai gaan eten Aan de Bullenschool, een fietsstopplaats in "the middle of nowhere". Dadelijk mij verfrissen en straks weer een vergadering van de Bèssemgezèt.

Een halve snipperdag nemen en toch 45 km. fietsen, dat is hetgeen ik vandaag gedaan heb. Als je kijkt naar mijn gemiddelde snelheid, dan begrijp je het: 17 km/uur. Het werd dus een aangename en rustige tocht met de stadsfiets, eerst doorheen de velden van Gellik, Hees en Lafelt om daarna een stukje in Wallonië te rijden. 

Ik vertrok aan de Wijerdijk in Gellik om daar de velden binnen te trekken. Het is er opmerkelijk droog, geen slijk en geen plassen water. Alleen, … die veldwegen bestaan uit betonplaten en tussen elke plaat is er een kleine opening. Bovendien liggen die platen niet allemaal even hoog, er is dus regelmatig een hoogteverschil van +/- 1 cm. En dat verschil merk je direct, zeker als je banden goed zijn opgepompt. Het is dus voortdurend: kedeng – kedeng … 

Maar fietsen doorheen de velden heeft anderzijds ook een mooie kant, je kunt heel ver kijken, daar is het mij toch om te doen. En wat vandaag ook opviel, dat zijn de vele velden met koolzaad. Die staan er nu prachtig bij. 

In Lafelt ben ik even gestopt aan hoeve Merenborch. Het bordje heeft als jaartal 1556, maar het zou meer te maken hebben met de familie die in die tijd al in de streek gekend was, dus niet het gebouw zelf. 

In Bolder stopte ik op de hoek van Hof de Méan, een kasteelhoeve uit 1619. Daarna reed ik door Zichen (van Zichen-Zussen-Bolder) om even over de grens in Wonck, te stoppen aan Chapelle St. Anna. Die kapel is recent mooi gerestaureerd na jaren van verval. 

Ik wilde een pauze nemen tegenover het fort van Eben-Emael, maar de zaak was gesloten. Op de parking waren wel veel wandelaars zich aan het klaarmaken voor de wandeling over de Passerelle over het Albertkanaal. Het fietspad komt gevaarlijk dicht tegen de rotswand, er wordt dan ook gewaarschuwd voor mogelijk brokstukken die kunnen vallen. 

Op het einde in Oud-Caberg was er ook een immens koolzaadveld. Daarna was het rechtdoor terug naar huis. Deze keer dus geen pauze onderweg, ook niet op het einde. De koffie dronk ik thuis. Tot morgen alweer.